2e BLAD van Zaterdag 16 Febr. 1924. De Big en de Bij. (Nadruk verboden,) Onlangs had ik gelegenheid, te luisteren naar het woord van een d er Oostcrschc wijzen, dio in eenvoud van taal en simpelheid van gedachte de diepste, elementaire levenswaarheden weten te vertolken, en in hun zuivere, vaste overtuiging indruk maken op den door verwikkeling en twijfel tot verbijstering gcbrachten westerschen geest. Inayat Khan, die als plr-o-murshid of grootmeester van de Susi-orde Europa bezocht, gebruikte voor z i: n prediking dezelfde eenvoudige beeld ooraak, waarmee oostersc.he leeraars bij hun gehoor ingang vinden en die wij oo'c aantreffen in de gelijkenissen, die Jezus uitsprak voor het Palestijnsche volk. Ëen zijner gelijkenissen heb ik onthouden. De wijze had het er over, hoe verschillend de menschen hun leven inrichten, en zeide, dat hij twee levensrichtingen had on'dekt, die hij zou willen aanduiden als de levenspraktijk van de big en de levenspraktijk van de bij. Wat doet de big? Zet het beest in een zindelijke omgeving, geef hem zuiver voedsel en schoon stroo; het zal altijd ergens nog wel een vuiligheidje ontdekken en loopt hier op toe. Zet de big in uw tuin, en zij loopt de mooiste bloemen voorbij; zij verlaat uw nette paadjes en zoekt en snuffelt, tot ze ergens wat mest of modder heeft gevonden, om daarin met welbehagen te kunnen wroeten. Dit is de manier van de big om het leven te genieten. Wat doet ondertusschen dj bij? Zoolang er ergens in uw tuin maar o zoo'n klein bloempje valt te ontdekken, vindt zij dit en vliegt er on af om er de honig uit te halen. Zelf ziet ge dit bloempje soms over het hoofd, want het staat in een onderwallet'e of is bedekt door liet hooge gras. Maar de bij kijkt dwars door het struikgewas heen en wringt zich tusschen het rijshout door om dat ééne bloempje te zoeken. Gij maakt een omweg langs een mesthoop of modderpoel, gij wendt uw hoofd af en ho 'dt uw neus dicht, maar m : dden op de mesthoop ontdekt de bij nog een bloem en uit den modderpoel zuigt ze honig. Dit is de manier van de bij om het leven te genieten. Heeft Inayat Khan aldus niet ot> aardige wijze tweeërlei soort menschen gekenschetst? Tweeërlei soort, of liever — want, nietwaar, zóó scherp is de tegenstelling niet tusschen mensch en mensch, — tweeërlei stemming in vaak denzelfden mensch Soms' geliiken wij op de big en soms op de bij. Sommigen onzer zün meer big dan bii; anderen meer bij dan big. Hplaas kennen wij er kelen, die bestendig voor big spelen en slechts in hun zeer zeldzame ge'ukkige oogenblikken een bevlieging krijgen van bijennatuur. Gelukkig kennen wij ook enkelen, die bestordig tot het bijenras schimen te behooren, en in wier oogenblikken van zwartgalligheid slechts heel zelden een biggesnuitje ons verbaast. De wereld is een mesthoop, één stuk modder, niets dan vuil en narigheid. Het leven is een poel om te ploeteren, slijkerig, drabbig, onwelriekend. Zeker, zóó vindt het de big en wanneer het leven haar niet naar en troebel genoeg is, weet zij wel raad om door wroeten en snuffelen slijk en drab te verzamelen. Maar de spaarzame bloempjes, die zelfs de vuilnishoop birdt, de big ziet ze niet. Er zijn oogenblikken in ons leven, waarin wc een waren speurzin bezitten naar 's levens verdrietelijkheden. Met den wellust, waarmee de big het keurige grasveld, hem toegewezen, weet te herscheppen in een onooglijk zwarte brij, weten wij ons verledsn en onze toekomst donker te kleuren. Vol schuld en berouw is ons hart; zonder hoop of verlangen ons gemoed. Triestheid naar voren en triesthe'd van achteren. Zóó is het leven; neen; zoo zijn wijl De menschen? Spreek er niet van. Geestdriftig komt een vriend u de verdiensten van één hunner vertellen; dat is een man, zoo voortreffelijk, een held, een weldoener der menschheid. „Maar hij heeft toch....", valt gij uw vriend gemelijk in de rede. De big heeft een vuiltje ontdekt. De big ontdekt een vuiltje in eiken held en in eiken weldoener. Geen werker zoo ijverig, of de big weet hem op een ©ogenblik van luiheid te betrappen. Geen prediker zoo vol toewijding, of de big ontdekt, dat zijn leven niet steeds in overeenstemming is met zijn leer. Geen hervormer zoo idealistisch, of de big bewijst u, dat de beweegredenen van zijn hervormingszin van materialistischen aard is. De big wroet in het verleden der menschen en haalt er modder uit. De big wroet in God's Schepping en toont u, dat het een mesthoop is. De big wroet overal; in tradities en reputaties; in programma's en leerstukken; in het gezag van kunst en wetenschap. De big is de onbarmhartige criticus, die overal zwartigheid ziet en onwelriekendheid ruikt; zelfs het sierlijkste tuintje maakt hij tot een vuilnisvaalt en het keurigst prieëel tot een stal. Daarom, zalig de bijennaturen, voor wie het leven nooit zóó is, of er is wel een bloempje te vinden; die uit troostelooze omstandigheden honig puren; die kleur en geur weten te ontdekken in de saaiste uithoeken van het heelal. Zalig de bijennaturen, die uit het verleden de voldoening en de dankbaarheid te voorschijn tooveren en uit de toekomst verwachting en hoop. Voor hen is geen verworpene zonder adeldom en geen boosheid zonder een bestanddeel van deugd. Zelfs de tollenaren en zondaren kunnen hun niet dat ééne plekje verborgen houden, waar de reine lelie der menschenziel bloeit. Wat zou het ware levensgenot zijn, dat van de big of'dat van de bij? C. --- MEN MOET ZIJN LEVEN UIT MEN MOET ZIJN LEVEN UIT het hout, pat men heeft. --- Feuilleton OTTO VAN VALCKENAER door M. VAN WALDRIC1IEM. 67. Op uitdrukkelijk verlangen van Otto nam hij voorloopig zijn intrek in de kleine villa, waar. Loe hem op haar eigenaardige bitse manier in bescherming nam. Des morgens wandelde hij met Otto, of zat stil naast hem, met de courant op zijn knie, in treurig gepeins verzonken, en des middags gingen zij samen naar het groote huis, waar tante Lydia met Lucie hen opwachtte. Om vier uur ging Otto terug, doch de heer Van Raelte bleef meestal tot den avond. Zóó ging het alle dagen en in Lucie's toestand kwam weinig verandering; zij had oogenblikken waarin ze haar vader niet herkende of wilde herkennen, en dan weer viel ze hem schreiend óm den hals en overlaadde hem met de teederste liefkoozingen. Over de verdwenen vrouw werd nimmer meer gesproken; — een blik on de arme Lucie en haar vóór zijn tijd verouderden vader, was genoeg om zelfs Loa's: mond te sluiten, — hoo vnvchrikktlijk tij het eek ro*d. Toen de zomer kwam met d? naderende vacantie, en Mama van Hasselt verscheen met het voornemen tot den nazomer te bliiven, werd de heer Van Raelte nog stiller en eenzelviger, en uitte tegenover Otto den wensch, om mefmevrouw Verbrugge en Lucie een paar mnanden nnar Laag Soersn te gaan. Hoewel Nelly beefde van angst over de mogelijke gevolgen, die deze verandering' van omgev'ng op Lucie hebben kon, gevóelde zij toch, dat zij geen recht had zich tegen het verlangen van den vader te verzetten; vooral ook daar de komst harer broers en zus'ers waarschijnlijk de gewone kalmte van haar huiselijke omgeving geheel verstoren zou- Van Hasselt en Van Winckel keurden het plan niet af, hoewel ze er geen van beidïn eenig goeds van verwachtten. Reeds lang hadden zij de overtuiging gekregen, dat Lucie's ziekte ongeneeslijk was. Gedurende de eerste helft van de reis was Lucie buitengewoon opgewonden; ze scheen in het idee te vorkeeren, dat ze een buitenlandsche reis gingen doen en vond alles wat zij zag en hoorde even heerlijkl In Utrecht kwam prof. van Winckel aan d^n trein om nog eens naar haar te informeeren, en zij overlaadde hem met betuigingen van bliidschaol Toen echter de trein weer in beweging was, sloeg zij op eens tot een ander uiterste over; zij wilde naar huis en verwèet haar vad-r, dat hij haar tegen haar zin medenam naar de hei, waar ze bang va» m sist hswt wild*. Nelly deed wat zij kon om haar tot kalmte te brengen, en toen zij eindelijk het doel van hun toch naderden lag Lucie met betraand gezichtje toi'en haar aangeleund, te slapen, zoodat zij nog eenige moeite hadden om haar te bewegen uit te stappen en mar het rijtuig te gaan; — en recht dankbaar waren zij toen zij op hunne kamers waren, waar zij gelegenheid had van de opwinding en vermoeienis der re ; s uit te rusten. Nelly bleef twee dagen in Laag Soeren en ontdek+e tot haar groo'c geruststelling, dat Lucie er aanstonds geheel op haar gemak was. De vriendelijke dames, die zich beurtelings met haar bezig hielden, — de mooie wandelingen, — de lommerrijke bosschen, alles scheen haar even aangenaam aan te doen — een afleiding aan haar gedachten te geven; zoodat Nelly den derden dag met een zonderling verlicht gemoed de terugreis weer aanvaardde. 't Was toch. wel heerlijk nu eens precies te kunnen doen, waarin zij lust hadl Die drukkende zorg en angst om Lucie niet op zich te voelen rusten, eri toch te weten dat zij veilig en tevreden was. Hoe heerlijk Was die zekerheid! Ze bedacht zich niet lang; vóór dat zij in Arnhem aankwam veranderde zij haar plan en nam haastig een kaarsje naar Dillenburg. „Ik wil Pa eens verrassen: ik wil een volle week bij hem blijven," dacht ze, met een glimlach neerziende op h«t kaartj», dat tussch«a d« knoopjes van haar handschoenen kwam uitkijken. Wat gevoelde zij zich heerl.jk vrij en opgewekt; als van zelve begon zij zachtjes te neuriën op de maat van de zuchtende locomotief, terwijl haar blikken met verlangen tuurden naar het als voorbijsnellende panorama. — En Pa was werkelijk erg verrast, toén hij haar zag; het was een genot voor hem te zien, dat haar hart altijd weer getrokken werd naar het oude huis op de markt. Het zijne zwol van trots en teederheid, toen hij zijn arm om haar heen sloeg, en zijn borstelig gezicht tegen haar donzige wang drukte. ELFDE HOOFDSTUK. Het was een prachtige zomer en Nelly had"'het geluk al haar broers en zusters om zxh te vereenigsn in het groote huis. Eerst nu scheen haar rijke bezitting eenige waarde voor haar te verkrijgen, nu zij zag welk een genot haar liefste betrekkingen er door smaakten; zij genoot met hen. Van Dclden kwam ook enkele dagen over en deed nog een vergeefsche poging om zich met zijn moeder te verzoenen, maar dit gelukte hem niet. De oude vrouw weigerde hardnekkig hem te ontvangen, zoolang hij in de strikken der wereldsche ijdelheid gebonden lag. Het was een groote teleurstelling voor den zachtmoedigen, goedhartigen Van Delden, maar zijn neerslachtigheid verdween spoedig in de nabijheid van Aagt. t« midden eener omgeving, die zoo geheel in overeenstemming was mst zijn nieuwe levensopvatting. Hij wist dat zijn moeder onder dsn invloed was van Ds. Weemelink 's domperachtige leerstellingen, en dat die haar tot dweeperij geneigd gemoed verhard hadden; zoodat hij nog steeds de hoop bleef koesteren, dat er nog wel eens een dag zou komen, waarop zij haar dwaasheid zou inzien en haar hart weer voor hem o oenen. Ook in het dorp was dominé 's invloed duidelijk te bespeuren; menigeen, die vroeger nederig en stil zijn werk verrichtte en zoo goed mogelijk zijn plicht deed, liep nu met opgeheven hoofd rond, omdat hij zich aangegrepen gevoelde door de genade Gods en zich daardoor verheven achtte boven al zijn medemenschen, zelfs boven de barones en haars gelijken, die nog raidden in ds zonde leefden. Ook de rentmeester ondervond een invloed van weerbarstigheid bij de betaling der pachten zoo zei hij — dat de minister in het najaar veel te overhaast is geweest met het publiceeren zijner plannen. En toen kwam feitelijk de hoofdmoot van des hceren Dresselhuys' rede: een zeer krachtig pleidooi voor minder staatsbemoei ng en minder belemmering van arbeid en initiatief, culmineerend in de stelling: dat de 48urige werkweek moet worden vervangen door een 53-urige. Sensatie.... 1 Summa summarum: de liberalen willen in principe de bezuinigingspolltiek van het kabinet steunen. Ook wat de vermindering der ambtenaarssalarissen betreft, indien deze oordeelkundig wordt aangebracht. Die vermindering is gerechtvaardigd, ook omdat het le'en 17 pet. goedkooper is dan in 1920, Maar dan verlangen zij, dat de Regeering krachtig ingrijpe. Wat de heer Colijn thans wil, achten zij in het algemeen nog onvoldoende. • * • Colijn.... I Dit was het eerste en het laatste woord van mr. Troelstras lange philippica. Colijn.... I De soci&al-democratische leider heeft een zeer scherpen aanval gericht op den minister van Financiën, zoowel op zijn houding tijdens de crisis als op zijn program en zijn persoon: wat dit laatste betreft, omdat de heer Colijn v ast-zit aan het greot-kapitalisme. En breedvoerig heeft de heer Troelstra betoogd, dat de oplossing der kabinetscrisis een complete overwinning is geworden voor den oudminister De üeer, en dat de heer Colijn daarom zoo behoorlijk had moeten zijn, om| zijn zetel in het kabinet weer aan den heer De Geer over te dragen, gesteld dat deze nog lust zou hebben in het werk. Dat overigens de heer Troelstra zeer kras van leer trok tegen „de reactie" op elk gebied en in de verschillende partijen, spreekt vanzelf. Hij waarschuwde Regeering en Parlement ernstig, om, als ze er prijs op stellen dat de arbeidersklasse den weg der hervorming en der wettige actie blijft bewandelen, geen ractionaire politiek te volgen. Zijn hoofdaanval in dit opzicht richtte hij op de onderwijs-voornemens \an minister De Visser? Wel neenl — zei mr, Troelstra — de onderwijs-politiek van minister Cölijn. Want ook hier is de bezuinigingsColijn aan het woord-. En het was best mogelijk, dat de heer De Visser de onderwijsplannen eerst uit de kranten heelt vernomen! Maar hij, mr, Troelstra, en de zijnen ziïn in dit deel \an het bezuinigings program een regelrechten aanval-op de meest vitale belangen der arbeidersklasse, die het beetje onderwijs, dat zij krijgt, zoo goed mogelijk dient te ontvangenl Laarom stelde de heer Troelstra een motie voor, waarin wordt uitgesproken, dat de voorgenomen onderwijsbezuinigingen dienen te worden opgeschort, totdat een staatscommissie zal hebben onderzocht, welke bezuinigingen mogelijk zijn, zonder de paciiicatie en het peil van het onderwijs aan te tasten. Colijn. — En nog eens Colijn. Een zeer scherpe anti-Colijn-speech: ziedaar de rede van mr. Troelstra gekarakteriseerd. • • • Daarom behoefde het ook volstrekt niet te verwonderen, dat één van des heeren Colijn's naaste geestverwanten, de heer Schouten, voor zijn leider en minister in het vuur kwam. Een taak, die den afgevaardigde is toevertrouwd, want hij is een bekwaam en welsprekend man. In het algemeen maakte hij de opmerking, dat critiek op bezuiniging zeer gemakkelijk is, maar: men moet er een eigen, goed plan tegenover stellen. En daarom ging de heer Schouten de verschillende andere plannen na, die tegenover de voornemens der Regeering waren gesteld (en die wij hier nietuitvoerig behoeven mede te deelen, omdat zij feitelijk niet aan de orde zijn), en hij kwam tot de conclusie, dat in het algemeen tegen de bezuinigings-voornemens der Regeering geen positie o critiek was aangevoerd. Daartegenover kreeg minister Colijn weer critiek op z'.jn linancieele beleid te hcoren, niet alleen van den vrijheidsbonder Van Gijn doch ook van het christelijk-historische lid Lwink. En de geesti erwant was hier feitelijk nog scherper dan de tegenstander. Beiden echter constateerden zij, dat de minister na zijn eerste, „sterke" verklaringen te slap en te aarzelend was opgetreden, dat zijn bezuinigingspolitiek onvoldoende en vaag was. hierbij legie mr. Van Gijn echter de verklaring af, dat ihij zich in 't algemeen met 's ministers belasting-politiek wel kon vereenigen. Dat de Regeering protectie zou willen invoeren, verklaarde hij niet te gelooven: dat punt moest dan eerst door de kiezers zi,n beslist. Hen speechje van mej. Westerman tegen het e.entueel óntslag van ambt2i:arëssen, die in het huwelijk treden, hen speech van den héér Wijnkoop tegen alles-en nog-wat. Zooals gewoonlijk. Waarbij de hoofdman der communisten de stelling verkondigde, dat de rente van de staatsschuld aanzienlijk moet worden verlaagd. Salto-mortalel Verloden jaar nog wilde de geachte bolsjewiek de heele staatsschuld annulceren. Nu moet er alleen maar iets van de rente af. En dan nog zóó, dat „de kleine luyden' niet getrofien werden. We gaan vooruit! • * * Een financieele beschouwing hield de heer Van Vuuren, de specialiteit der financiJn van de katholieken, en zijn betoog was een verdediging van den heer Colijn. Let wel: niet dat de heer Van Vuuren den toestand onzer geldmiddelen zco schitterend vmdt. Integendeel. Hij is eigenlijk in dit opzicht de somberste van allemaal, want als we niet radicaal bezuinigen, dreigt stellig en zeker het inflatie ge aar. Maar de afge- a.irdigde achtte de scherpe critiek op het beleid van minister Colijn ongegrond en verdedigde de stelling, dat, als er werkelijk verbetering zal komen, wij niet te kieskeurig moeten zijn met de mi delen tor bezuiniging. Hoewel hij hier dadelijk aan toevoegde, dat we inzake onderwijs en defensie^ groote voorzichtigheid zullen moeten betrachten. Hco'dzaak was echter, dat de heer Van Vuuren, namens de katholieken, in het algemeen minister Colijn steun toezegde. Kcrte speechjes van de dames Van t Dorp en Bakker-Nort, en van ds. Kersten. Van Dorp: alle ellende van het oogenblik is te wijten aan onze verfoeilijke sociale wetge ing, dus wèg er mee. —■ Bakker-Nort: bescherming van de gehuwde en huwende ambtenares. — Kersten: tegen de Roomschen en hoera voor Colijn, die de staatsloterij wil afschaffen, .... (Hetgeen hem, tusschen twee haakjes, nog niet zoo glad zal zitten!) .... Een scherpe bestrijder heeft de regeerinrfs-politiek gevonden in den heer Marchant. En niet alleen de regeeringspolitiek. De heer Marchant vervult tegenwoordig feitelijk de rol, dien vroeger mr. Troelstra zoo vaak speelde: één voor één neemt hij alle andere partijen over de knie en slaat er op los, om tegenover al dat kwaad de schoonheid van zijn eigen fractie te stellen. Natuurlijk drong ook hij krachtig aan op bezuiniging. Maar dan: bezuiniging met oordeel. Enkel en alleen op improductieve uitgaven. Best. Een groot deel der Kamer vindt echter de militaire uitgaven niet improductief. Ander envinden dat wel. Hoe moet het nu. Mej. van Dorp vindt de millioenen voor sociale uitgaven improductief. Anderen vinden dat niet. Hoe moet het nu? Enzco oorts. Men draait op die manier werkelijk in een cirkeltje rond. Indirecte belastingen vindt mr. Marchant ook verkeerd, en hij gaf het advies cm, als ze er komen, ze in elk ge al te binden aan een bepaalde korte periode. Het v as als van ouds een scherpcritische speech van den heer Marchant. Maar heel dit debat aanhoorend, en het is nog lang niet uit, moeten we zeggen, dat cr bitter weinig eenstemmigheid heerscht. Bezuiniging v il iedereen, maar hoe? maar waarop? Het Is, eerlijk gezegd, bijna hopeloos. Hoe komen we er door....? ... .Op 't eind van de week stonden er nog -verschillende sprekers ingeschreven, Het ziet er naar uit, dat Erns^a* de Redering pas aan 't vo"d komt. D. HANS. --- RHEUMATIEK, VERKOUDHEDEN, INFLUENZA. INGEZONDEN MEDEDEELINGEN RHEUMATIHK. VERKOUDHEDEN, INFLUüNZA. Snelle genezing. He lieer H. N. Rittcr, Koningin Sophicstraat 102, Den Maag schrijn : „bij mijn terugkeer uil IndiC weid ik aangetast door zware verkoudheden, welke van dag lol dag erger weiden. Welke middelen ik gebiuikic, niets hielp, totdat mijn oog viel op een annonce vanïogaltublciien. Ik piobeerde een flacon cu mocht reeds dadelijk vcrlichling vinden en na een tweede flacon was mijn verkoudheid totaal verdwenen". Dergelijke etvwingen cn nog vei i asBendcr resultaten verkregen vele anderen, die Togal niet alleen gebruikten tegen vei koudheden, maar uok legen gewrichtsrlicjiiuallrick, spicrrlieumaiiek, ilieuinaiisclie knobbels, ischias, jicht, lumbago, zenuwpijnen, hoofdpijn, slapeloosheid. Genezing on onschadelijkheid gegarandeerd. Tegen billijken piijs hij alle Apothekeis en Drogisten verkrijgbaar. vraagt brochure uo over de zekere genezing door logal, die U gratis en franco wordt toegezonden door den „Pharin. & Clicm. Groothandel A. J. Amcyo", AinsierJaui. --- Door de koude INGEZONDEN MEDEDELING. Door de koude worden Uw handen ruw cn gesprongen; Uw gezicht cn lippen pijnlijk schraal. Purol maakt ze spoedig beter. In doozen van 30. 60 cn 90 ets. Bij apothekers cn drogisten. ---