Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELING. Koop dit Seizoen bij ons Uw Hoed De keus is groot, de prijs is laag Het bevalt U zeker goed!!! Deze week speciale aanbieding in Elegante groote Klokmodel Fantasie-Stroohoeden met lintgarn f 4.90 40 met bloemengarn. . . . f 5.50 U wenscht een aparte Hoed tegen niet te hoogen prijs; kijk eens bij ons. Vraagt het Uwe kennissen en U zult hooren: Leuke Hoedjes, Lage prijzen. lipperkerkstr. 7 Fa. VAN RAAY & PUNTE. --- VOOR OUDERE JONGENS. DE ONGEKROONDE KONING VAN ARABIE. Wanneer de geschiedenis van den grooten oorlog eenmaal zal zijn geschreven, dan zal een niet onbelangrijk deel er van gewijd zijn aan de gebeurtenissen, die plaats vonden gedurende de twee laatste jaren van den oorlog in de landen, die we meestal aanduiden met den naam van „Het nabije Oosten". In die geschiedenis, die de verdrijving der Turken uit Arabië, Syrië en Palestina behandelt, speelt een jonge kerel een voorname rol. Zijn geschiedenis is zeer merkwaardig en waard, dat jullie er iets van hooren. Thomas Edward Lawrence is geboortig uit een aanzienlijke Engelsche familie. Een van zijn voorvaders trok met Richard Leeuwenhart naar het Heilige Land en onedrscheidde zich bij het beleg van Acre. Thomas kwam als jongen te Oxford, de beroemde Engelsche universiteitstad, op school en ging zich voorbereiden voor de toelating op de universiteit. Zijn leeraren beschouwden hem juist niet als een ijverig leerling, wel was hij een uitstekend sportman, die niet opzag tegen de gewaagdste ondernemingen. Bij een van die sportuitingen brak hij een been en het is waarschijnlijk daaraan toe te schrijven, dat hij steeds de kleine man gebleven is, die hij was en nog is. Bij zijn studie volgde hij zijn eigen weg. Zoo las hij Grieksch, bestudeerde boeken uit de Middeleeuwen en stelde veel belang in krijgsgeschiedenis en archeologie, een wetenschap, betrekking hebbende op de oudheid en waarvan hij, door de pracht-verzamelingen te Oxford heel wat opstak. Deze wetenschap maakte ook, dat zijn geschiedenis nauw samenhangt met die van Arabië. Hij kreeg zoo levendige belangstelling voor dat studievak, dat hij zijn ouders vroeg een reis te mogen maken naar het Oosten. Zijn vader en moeder voelden er echter niet veel voor den jongen te laten vertrekken, maar ten slotte besloten ze Thomas dan een reis mee te laten maken met een gezelschap van Cook, een groot reisbureau. Ze gaven hem tweehonderd pond mee. Niet zoodra was hij echter in het Oosten of hij verliet Cook en zijn toeristen, trok Arabische kleeren aan en reisde barrevoets door Arabië en Syrië. Zijn familie was er vast van overtuigd geweest, dat hij spoedig terug zou komen, beu van de hitte en het klimaat van den Oriënt en van de ongemakken. Hoe werden ze teleurgesteld. Twee jaar later dook Thomas weer op, met nog 100 pond op zak. In die twee jaren had hij zich een zeldzame kennis verworven van Arabië en Arabische toestanden. De taal en verschillende dialecten had hij zich eigen gemaakt, geheele gedeelten uit het heilige boek der Arabieren, den Koran, kende hij van buiten. Hij kon denken als een Arabier, zich verplaatsen in hun eigenaardige zwerversleven en bezat zooveel tact, dat hij bereikte, wat voor hem bijna niemand was gelukt, dat de sjeiks, de opperhoofden der Arabieren, hem vertrouwden. De kleine, blonde, onaanzienlijke kerel bezat daarbij eigenschappen, waardoor hij de gelijke was, zoo niet de meerdere, van de Arabieren. Hij kon dagenlang met een kameel door het zand van de woestijn rijden, was gehard tegen honger en dorst als weinigen en was daarbij een onovertroffen schutter. Jullie begrijpen, dat hij in de oogen der bedouinen, juist door deze eigenschappen groeide. Hij wist leiding te geven, zonder op den voorgrond te treden. De sjeiks waren van meening, dat zij de plannen maakten en wijzen raad gaven. Voor de oorlog uitbrak, bevond Lawrence zich bij een expeditie, die opgravingen deed. Ook hierbij onderscheidde hij zich, maar het was niet de oudheid waaraan hij zijn beste krachten zou wijden. Immers, hij werkte toen juist daar, waar Duitsche ingenieurs bezig waren den grooten Bagdad-spoorweg aan te leggen. Hij begreep onmiddellijk, dat dit een bedreiging was van den vrede en reisde naar Lord Kitchener in Cairo, om hem daarop attent te maken. Deze kon hieraan echter niets veranderen en twee jaar later brak de oorlog uit, precies zoo als Lord Kitchener had voorspeld. Lawrence liet zich in het leger opnemen, maar soldaat kon hij niet worden, want de officieren lachten om zijn jongensachtig figuur en gaven hem den raad nog een jaar naar moeders pappot te gaan. Hoe konden ze denken, dat diezelfde jongen vier jaar later aan het hoofd van een groot zegevierend leger Damascus zou binnenrukken. Hoewel men hem niet als soldaat kon gebruiken, kreeg hij een aanstelling op het karteerings-departement, naderhand bij den inlichtingendienst, waar hij groote diensten bewees. Toen gebeurde er iets bijzonders. De kans, die Thomas greep eri vasthield. In Hedjaz brak een oproer uit en er was maar één middel om het doel, waartoe dit oproer gold, te bereiken. De Arabieren wilden de Turken verdrijven en eigen rijken stichten. Daartoe was organisatie van de geheele Arabische macht noodig. Alle stammen moesten tezamen gaan. De veeten, die honderden jaren gewoed hadden, moesten opgeheven worden. Dit zag Lawrence en vroeg veertien dagen vrij, stak over naar Jidda en kwam midden in de gebeurtenissen terecht. Zijn verlof werd onbepaald, hoewel hij nooit probeerde het verlengd te krijgen. Wat hij in den loop van het volgende jaar volbracht was een meesterstuk, dat niemand hem nagedaan zou hebben. Lawrence maakte van de verschillende stammen één volk met één wil. Dit bereikte hij door nooit aan te dringen, doch slechts de bescheiden rol van raadgever te spelen. Hij leidde met de Arabieren het nomadenleven, was gekleed als zij en toonde in alles, dat hij hun zaak tot de zijne had gemaakt. HU had een uitstekend humeur en een echte jongensachtige moedwil, waardoor hij de plechtige sjeiks soms deed schaterlachen en hen daardoor dikwijls uit moeilijke situaties redde. Denk niet, dat hij niet persoonlijk deel nam aan de gevechten tegen de Turken. Hij zal niet gevochten hebben voor zijn genoegen, noch omdat hij het een fijne sport vond, evenals wij zal hij er afkeerig van zijn geweest, maar de noodzakelijkheid dwong. Eigenhandig legde hij mijnen onder bruggen en rails, verrichtte in vrouwenkleeren of gekleed als Turksch soldaat wonderen van verkenning en toonde zich moedig en doortastend. De geheele geschiedenis, zooals zijn vriend, den Amerikaanschen journalist Lowell Thomas, die verteld heeft, kan hier niet oververteld worden. Het zij genoeg, dat een steeds grooter aantal stammen zich aansloot en stap voor stap de Turken werden teruggedrongen. De eenige stad, die Alexander de Groote niet kon veroveren, namelijk Petra, werd voor de Turken een val. Het gelukte Lawrence daar een groote overwinning te behalen. In samenwerking met Generaal Allenby, die Jeruzalem had veroverd, werd de overwinning ten einde gevoerd. Op 31 October 1917 trok men Damascus binnen. Verschillende keeren werd hij gewond, maar omdat meestal heelkundige hulp niet te krijgen was, moesten zijn wonden van zelf genezen. Zijn gestel was van Ijzer. Op zijn vele tochten had hij dikwijls niet meer bij zich dan een stuk ongezuurd brood en wat chocolade, verborden in de plooien van zijn kleeding. Zelden is wel iemand naar lichaam en ziel zoo overdadig uitgerust geweest, maar zelden heeft een jonge man het werk gedaan, dat Lawrence deed. Het slot van den veldtocht was een innige samenwerking tusschen Lawrence en Allenby, wélke laatste den Turken een definitieve nederlaag bezorgde na hen door een krijgslist om den tuin te hebben geleid, die wellicht alleen geëvenaard is door het houten paard van Troje, waarvan jullie zeker wel eens hebben gehoord. Wat deed Allenby namelijk? In het Jordaandal liet hij het voorkomen, alsof de geheele Engelsche macht daar samengetrokken was. Uit Zuid-Palestina liet hij kameelhutten komen, uit Egypte versleten tenten en de veroverde Turksche kanonnen werden er geplaatst, tienduizend paardenhuiden werden over de struiken gebonden, zoo, dat het scheen of er heele regimenten cavalerie waren. Hierdoor misleid besteedden de Turken alle aandacht aan het Jordaandal. Zoo konden Allenby en Lawrence de stellingen omtrekken en den strijd beëindigen. Na den vrede van Versailles kwamen er drie nieuwe zelfstandige Arabische rijken. „De ongekroonde koning van Arabië" was de bijnaam die Lawrence kreeg, maar dat was dan ook alles. Hij kon hebben geëischt, wat hij hebben wilde, maar hij wilde niets hebben. Toen hij terugkeerde naar Europa, was hij een arm man en hij had schatrijk kunnen zijn; hij had generaal kunnen zijn, maar hij wees alles van de hand, ook decoraties. Hij was geweldig bescheiden en wat meer zegt, zijn bescheidenheid was echt. Toen men na den oorlog eenige bezittingen van Lawrence naar Europa wilde zenden, vond men de hooge onderscheiding van het Legioen van Eer in een conservenblikje. Lawrence was van meening, dat de Arabieren niet de belooning hebben gekregen, waarop zij voor hun be­ Iangrijk aandeel in den oorlog recht hadden. De eenheid, waarop Lawrence had gehoopt, ging ook gedeeltelijk weer teloor Na de vredesconferentie ging Lawrence met de delegatie der Arabieren naar Londen en liet ze de stad zien. Deze maakte op de zonen van de woestijn niet den verwachten indruk en zij bekeken met een eenigszins geringschattenden glimlach de moderne technische wonderen. Wat hun echter vreemd voorkwam, was, dat uit een kraan warm en koud water kon komen. Dat ging boven hun verstand en ze verzochten dan ook deze wonderen mee naar huis te mogen nemen, zoodat zij altijd koud en warm water in de woestijn zouden hebben? Met een vriend uit zijn studententijd had hij afgesproken, dat zij van zichzelf zouden laten hooren, wanneer zij iets van beteekenis hadden gedaan. Eenigen tijd na zijn thuiskomst zond Lawrence aan zijn vriend een telegram om over te komen, daar hij hem iets moest laten zien. Het was de eerste maal, dat hij iets van zich liet hooren na hun scheiding en dus vertrok de vriend onmiddellijk, om te hooren wat belangrijks Lawrence wel had. Lawrence liet hem toen een bungalow zien, die hij zelf in Epping Porest gebouwd had en waarbij hij koeien hield. Als 't aan Lawrence had gelegen, hadden jullie nooit iets van zijn avonturen gehoord. Hij was dolblij, dat het donker was, toen een film van Lowell Thomas werd vertoond, waaroo verschillende momenten uit den strijd 40- Palestina waren vastgelegd en ook Lawrence eenige keeren voorkwam. Eerst veel later maakte hij op dringend verzoek een beschrijving van zijn avonturen. Je ziet, Lawrence heeft een merkwaardige geschiedenis. Hij bezat verschillende eigenschappen, waar elke jongen zich mee sieren kan en hoewel hij niet kon verhoeden, dat zijn optreden menschenlevens kostte, heeft hij toch voorkomen, dat dit getal niet eenige honderdduizenden grooter is geweest. Steeds zal hij blijven de groote figuur uit den vrijheidsoorlog der Arabieren, hun ongekroonde koning. --- NUMMER EEN. Nummer één, dat zijn wy zelf en nummer één zien wij natuurlijk reusachtig groot. Het eigen ik is grooter dan wie ook. De minister-president, of welk hoog personage dan ook, iedereen zinkt in het niet bij nummer één. En eigenlijk is dat zoo vreemd niet, want u zoowel als ik hebben slechts één leven en nu gaat het er immers om, hoe wü dat gebruiken of desnoods misbruiken zullen. Wat kunnen ons dus de anderen schelen. De moeilijkheid ligt daarin, dat wij maar zelden de juiste manieren tegenover de anderen in acht nemen. Het is niet noodig en ook niet het beste, dat wij in ons leven van begin tot einde aan onszelf denken. Dat bewijzen zij die ons als nagedachtenis hebben gelaten het feit, dat zij nooit of althans het allerlaatste aan zichzelf dachten. Eigenliefde is altijd de bodem geweest, waarop de slechtste menschelijke eigenschappen hebben gegroeid. Wat is het allermooiste in de alledaagsche wereld? Ongetwijfeld de moederliefde. Het is de tegenstelling van eigenliefde. Eenige dagen geleden bracht ik weer eens een bezoek aan een museum. Ik doe dat eigenlijk veel te weinig, maar misschien juist daardoor werd ik zoo getroffen door de ernstige en liefdevolle wijze, waarop de groote kunstenaars aller eeuwen telkens weer de Madonna met het kind uitbeelden. En in alle schilderstukken ziet men den onzelfzuchtigen blik van de moeder. In haar groote en heilige liefde had zij alle gedachte aan zichzelf verloren. Uit zelfzucht komt niet goeds, uit onzelfzuchtigheid kan echter slechts het waarlijk goede geboren worden. Het zijn niet de zelfzuchtigen, de zelf -verheerlijkers, de zelfminnenden, aan wie wij onze schitterende ziekenhuizen en weeshuizen of inrichtingen voor blinden en doofstommen danken. Zij die alles berekenen onder het licht van eigenbaat, van gemak, winst, denken nooit aan het bewijzen van diensten. Zij denken slechts aan het behalen van voordeel. Voor hen is een gezegde als: ,3eter te geven dan te ontvangen", pure nonsens. „Hoe kan dat?" vragen zij, „wat heeft men daaraan?" De trappen, waarlangs de beschaving door de eeuwen hren langzaam naar boven steeg, zl)n trede voor trede gebouwd door de martelaren der wereld, maar niet door hun overwinnaars. Neen, slechts door mannen en vrouwen, die als hun grootste voorrecht hebben gevonden, het lijden voor de menschheid. --- KINDER-MANTELTJE. Dit losse manteltje wordt alleen maar onder het liggende kraagje gesloten, verder blijft het open. Het heeft niets bijzonders, alleen een paar I oozp zakjes opzij, doch het heeft een aardige coupe. De rok is een klok-modelletje met losse heupstukjes, die in het front in twee punten eindigen. De blouse valt ruim en heeft lange mouwen. De eenigste garneering bestaat hier uit het kraagje met strikje. Als stof kan men ook hier het beste zijn keuze doen in tweed, en dan bij voorkeur grijs, dat vrijwel iedereen goed staat Voor de blouse neme men een soepele en glanzende stof. Zij kan b.v. heel goed uit kunstzijde gemaakt worden, als men echte zijde te duur vindt. Het pakje is gedacht voor meisjes van tien tot dertien jaar. Die van dertien moeten echter niet te groot van stuk zijn, want dan is het te kort. Van een goedkoop flanellen lapje kan men dit jasje heel gemakkelijk zelf even maken. Het stelt niets geen eischen. Het is ruim, hoofdzakelijk doordat de panden schuin gesneden worden. Men heeft hier dus niet, zooals zoo vaak bi) meisjeskleeding het geval is, met plooitjes te doen. De kraag en de revers zijn kort en met een lintje afgewerkt, evenals de manchetten. De sluiting bestaat uit een dubbelrij knoopen. Bij het jasje behoort ook het mutsje, dat uit een aantal halve ovalen gemaakt wordt en daarna van een rand wordt voorzien. Deze rand kan men heel aardig met handborduursel of machinestiksel bewerken. VOOR JONGENS. --- 4e BLAD van VRIJDAG 9 MEI 1930. VOOR DE DAMES. EEN TWEED MANTELPAK. Nu voor de sport- en wandel-kleeding het tweed weer zoozeer in de mode is, zal het bovenstaande ontwerpje zeker wel den noodigen bijval vinden. Het is een driekwart mantel van een los en elegant model, die voor het maken zeker geen al te hooge elschen stelt. De kraag is smal en evenzoo gesneden als bij heerencolberts. De revers zijn nogal lang, hetgeen het losse aan het modelletje brengt. De mouwen zijn ruim en prettig in het dragen; zakken worden gewoon opgestikt. v De rok is naar de Engelsche mode, de standaard-mode wel te verstaan, dus vanzelf vindt men hier geen klok of iets van dien aard. Het is een strak model met los ingezette zijbanen. In de taille heeft men een tailleband met elastiek --- SPELENDE KINDEREN. In vele gezinnen beteekent het „spelende kinderen" tevens „kibbelende kinderen". Er is altijd weer gekijf en getwist om dit of om dat voorwerp, maar vrede is er nooit. Kinderen, die met vreemde vriendjes in huis alleraardigst overweg kunnen, willen met eigen broertjes of zusjes niet aardig en gezellig zijn. Waaraan ligt dit? Heel dikwijls aan de ouders, die onbewust een of twee van hun kinderen boven de andere voortrekken. Een is er, die het altijd „gedaan" heeft en die eene wordt ook spoedig door broertjes en zusjes aangevochten. Hier heeft men een der voornaamste en meest voorkomende oorzaken van veel gekijf en gekibbel onder de kleintjes. In gezinnen waar b.v. maar twee kinderen zijn en dan liefst een jongen en een meisje, treft men betrekkelijk heel weinig onverdraagzaamheid aan. Iedereen neeft daar zijn beste plaatsje. Niet zoodra komt een tweede meisje of èen tweede jongen er bij, of sommige ouders worden zwak, en de kiem voor de onverdraagzaamheid is gelegd. Een, soms de oudste maar meer nog het z.g. „tweede" kind, wordt slachtoffer. Het is opvallend hoe veel ouders totaal blind zijn voor dit gebrek bij zichzelf. Zij handelen onbewust, natuurlijk is dit zoo. maar dit neemt niet weg, dat dit eene kind de meeste standjes krijgt, het eerst aan het werk gezet wordt voor boodschappen e.d., niet kleintjes mag zijn, maar altijd flink moet blijven, en straf krijgt voor elk traantje dat zijn broertje of zusje stort Is het wonder, dat de andere kinderen spoedig deze hebbelijkheid van vader en moeder overnemen? Is het wonder dat ook zij het slachtoffertje steeds tot zondebok maken? Neen, dat is logisch, want kinderen nemen de zaken veel meer nog dan groote menschen, zooals zij zijn. Wie onder zijn kinderen den vrede wil bewaren, moet beginnen met op zichzelf te letten. Hij moet geen zwak hebben voor de jongste of voor de oudste, maar alle kleinen moeten hem gelijk zijn, niet slechts in naam, maar in werkelijkheid. De oudste behoeft geen standjes te krijgen, omdat hij de oudste is en „dus" de verstandigste moet zijn en de jongste niet omdat hij het minst uit de voeten kan Dat alles is onzinnig en kweekt bij de kinderen een verkeerde opvatting. Er zijn gezinnen, waar de slachtoffers werkelijk „slachtoffer" blijven, tot aan hun dood toe. Zij moeten er later voor opdraaien als het hun broers en zusters niet naar dén vleeze gaat, maar zelf behoeven zij met hun moeilijkheden en zorgen niet bij de familie aan te komen Zooiets ongerijmds, dat wij toch zoo vaak om ons heen kunnen waarnemen, mag niet voorkomen en behoeft ook niet voor te komen. Al heeft men een gezin met een dozijn kinderen, eerlijkheid en rechtvaardigheid van de zijde der ouders zal op alle kinderen een even heilzamen invloed hebben. Slachtoffers mogen er niet komen, zelfs niet in de geringste beteekenis van het woord en eigenlijk moesten vader en moeder — maar het is practisch wel niet mogelijk — nimmer standjes uitdeelen in tegenwoordigheid der andere kinderen. Want o, de rakkers merken het zoo gauw als er een bepaalde zondebok in de familie is! Wie dus een onredelijk gekibbel bij zijn kinderen opmerkt en daaronder lijdt, zoeke eerst eens bij zichzelf. In vele gevallen zal men de oorzaak snel ontdekken, mite men tegenover zichzelf niet te toegevend is --- VOOR DEN TUIN. Een grasveldje aanleggen, het beste voor tuintjes, waarin kinderen spelen, is niet zoo gemakkelijk als het lijkt Tenminste, als men er eenige eischen aan stelt. Werkt men met zoden, dan is het alweer wat gemakkelijker, omdat men dadelijk na het leggen de resultaten zien kan. Maar iedereen heeft niet zoo'n zware beurs, dat hij op die manier te werk kan gaan. Dan zaait men gras. Natuurlijk moet men er voor zorgen heel goed graszaad te krijgen. Geen soort, dat vol zit met allerlei leelijks. Het is dus duidelijk dat men bü het toch reeds zoo billijke graszaad niet op een enkel dubbeltje moet kijken. In den tuin moet eerst de aarde omgespit worden, niet zoozeer omdat het gras dit beslist noodig heeft, want dat groeit toch wel, maar omdat het er om gaat hst grasveld mooi gelijk te maken. Door spitten kan men dus tevens oneffen gedeelten wegwerken. Is men hiermede gereed, dan kan het zaaien beginnen. Daartoe mengt men het zaad met wat zand dooreen of nog beter, met wat menie; dan blijven de vogels eraf. Maar opgelet, dat net door de menie niet te nat wordt en indien dit toch gebeurt, dan eerst goed laten drogen. Het zaaien moet heel kalm en zoo gelijk mogelijk geschieden. En overal werpt men het zaad rijkelijk uit, dus niet een zaadje op elke vierkante centimeter, zooals velen doen. Is het zaaien klaar, dan moet de grond een beetje geperst worden, maar vooral niet met de voeten want dan wordt het veld zeer ongelijk. Neem hiervoor dus planken of iets dergelijks. --- EEN SCHOOLJURKJE. Dit jurkje bestaat uit een jumper met een daaraan bevestigd plooirokje. De plooien in het rokje zijn vrij groot, terwijl zij ln het front ontbreken. Aardig zijn bij dit ontwerpje de nette en lange mouwen met de manchetjes, die over de handen vallen. Een liggend kraagje, dat bij de hals gesloten wordt en waaronder een smal strikdasje gedragen wordt, staat verder ook heel leuk. Het heeft scherpe punten, zooals men ziet. ---