FEUILLETON. HET GOUD DER ZEE EEN GESCHIEDENIS VAN EEN GROOTSCHE GEDACHTE. Cit bet Duitscb van ERNST KLEIN. 37. Zij waren, zonder het te merken, op een eenzame plek in het park gekomen. Heel vaag, als van heel ver drong het rumoer van de Charlottenburger straat over den stillen vijver, aan welks oever zij nu bleven staan, tot hen door. Over het donkere water gleden de heldere zonnestralen — plotseling voelde zij, dat de lente haar intrede deed in het nog in zijn wintersch kleed gehulde park. En die lente gaf haar ook de zekerheid die Michael niet had en waardoor zij het eerste oogenblik zoo ontsteld was geweest. Zij meende de vragen te kennen, die hij haar had willen stellen. Of zij Arnold Sanger werkelijk had liefgehad, toen zij hem tot man nam? Of zij zich dat eigenlijk niet verbeeld had, omdat zij net voor haar plicht had gehouden met hem tezamen door het leven te gaan? En of zij zien ongelukkig gevoelde, dat zij haar eigen dwaling moest bekennen? En had de man, die daar tegenover haar stond geen gelijk, dat hij haar voorhield, dat zij in de allereerste plaats aan haarzelf, aan haar leven diende te denken? Zij was jong. Zij verlangde naar het leven. Naar het werkelijke leven, niet naar dat leven, hetwelk zij tot nu toe aan Arnold Sangers zijde geleid had. De lente was het die haar deze waarheid deed beseffen. En zij kwam tevens tot de overtuiging, dat zij haar liefde ten opzichte van Arnold Sanger steeds meer geweld had moeten aandoen, sedert den dag, dat Michael zich op de drijfriemen der reusachtige raderen had geworpen, om het leven van een anderen man te redden. Toen zij tot deze bekentenis gekomen was, gevoelde zij zich merkwaardig verlicht. Michael zou den juisten weg wel weten aan te geven. Voorloopig scheen zulks echter met hem niet het geval te zijn. Hij stond in diep gepeins verzonken en staarde met bijna somberen blik naar het donkere water. Op hem oefenden de zoete lentegeuren en de dansende zonnestralen niet denzelfden verlossenden invloed uit. Hij wist nog steeds niet, waarom hij zich plotseling op zulk een belachelijke wijze van de wijs had laten brengen. En nog veel minder kon hij zich verklaren, waarom hij juist nu er aan herinnerd werd, dat hij met een gevoel van afgunst, of wat het anders geweest mocht zijn, haar huwelijksvoltrekking had bijgewoond. Hij zag niet, dat zij naast hem wachtte en een geheel andere was geworden. Niet meer de moedelooze, ongelukkige, radelooze Renate, maar de vrouw, die zich direct de meerdere van den man gevoelt, door wien zij zich bemind weet. Het is toch steeds de oude, zelfde geschiedenis en het zijn vaak de verstandigste en sterkste mannen, die in zulke gevallen geen raad weten te verschaffen. — Nu? vroeg Renate eindelijk. — Het is werkelijk heel moeilijk, om deze vragen tot u te richten, mevrouw Renate, antwoordde hij, zonder haar aan te zien. — Ik heb daar ook eigenlijk het recht niet t06. — Maar ik heb u toch dat recht gegeven. Overigens meen ik wel te weten, wat u mij wilde vragen. Ik geloof, dat u gelijk hebt mijnheer Michael. Ik heb mijn man waarschijnlijk nooit lief gehad, tenminste niet in die mate, als men zijn man moet liefhebben En daarom ontbreekt mij nu ook de kracht, om voor die liefde te strijden. Dat wilde u immers vragen? Thans.keek hij haar aan. En zij bemerkte aan zijn blik, dat ook hij iets begon te ver moeden. Dat zag zij aan de plotselinge schit tering in zijn oogen. Onwillekeurig trad hij een, twee passen op haar toe. Een plotselinge gedachte schoot haar door het hoofd: — Als hij je nu kust, moet je hem weder kussen! Maar Michael kuste haar niet. Alleen zijn oude soldatengod kon slechts vermoeden, hoe buitengewoon moeilijk het hem viel. dit niet te doen. Hij wist nu toch evengoed als zij, hoe het met hen beiden stond. Bovendien drong het nu pas goed tot hem door, dat het slechts zijn eigen geheimste verlangens geweest waren, die hem op den dag van het huwelijk met Arnold Sanger zoo bitter gestemd hadden, zooals slechts een man afgunstig kan zijn op zijn gelukkigen mededinger; dat hem Renates lot daarom niet onverschillig was. omdat hij haar liefhad. En dat hij slechts daarom zoo vol vuur tegen haar dwaalbegrippen, zooals opoffering, plicht, enz., te velde trok, omdat hij — hij had zich daarvan zelfs van te voren geen rekenschap kunnen geven — slechts al te gelukkig was, dat zij misschien toch nog van dien anderen man bevrijd zou kunnen worden. Michael kuste dus Renate niet. Maar zij stonden lang tegenover elkander en spraken geen woord. Hun blikken, zeiden echter meer dan woorden. — Wij moeten gaan, fluisterde zij eindelijk. Op de een of andere wijze kwamen zij bij de Brandenburger poort. Wat zij en of zij onderweg wel iets gesproken hadden, wist hij niet en wist ook zij niet. Daar waar de boomen ophielden, bleef zij staan en zeide: — Ik moet nu de stad in. Ik dank u, mijnheer Michael. U hebt mij den juisten weg ge wezen. Nu mag ik natuurlijk niets doen. Maar wanneer de slag geslagen zal zijn, zooals u zegt, dan ben ik vrij. Niet waar, dan ben ik toch werkelijk vrij? — Ja, mevrouw Renate, dan bent u vrij! Zij reikte hem haar hand. Dan zullen wij verder praten. Thans dank ik u voorloopig — neen, zegt u niets! Ik weet sinds vandaag, wat het waard is een oprechten vriend te bezitten. Toen zij zich een weg baande door de overvolle straat, waar auto's, omnibussen, electrische trams, rijtuigen enz. dooreenkrioelden, voelde zij, dat zijn blikken haar volgden. Vrouwen weten steeds, wanneer een man haar naoogt. Zij draaide zich onder de Brandenburger poort om en keek in de richting, waar zij het park had verlaten. Daar stond Michael en groette haar. Thans bespeurde zij, hoe de snaar in haar, die tot nu toe gezwegen had, begon te trillen — luid — jubelende. Eenige dagen later kwam de oude Lewin in Berlijn aan. Vermomd natuurlijk, zooals gewoonlijk, aangezien hij nog steeds niet uit de gedachten van de Berlijnsche politie was verdwenen. Michael haalde hem van het station en bracht hem naar zijn kleine hotelletje. Daar zaten zij den geheelen avond bij elkander. Lewin wilde eerst in 't geheel niet gelooven, wat Michael hem vertelde. — Lea, mijn kind? lachte hij. — Gelooft u dan mevrouw Renate niet? — Wat wil dat zeggen: niet gelooven? Maar mijn waarde Michael, weet Je dan ook niet, hoe de vrouwen zijn? Jalousie! Zij verbeeldt zich die dingen slechts. Mijn Lea, mijn kind! Eerder twijfelde ik aan mijzelf dan aan mijn kind! — Hebt u zich omtrent Arnold Sanger wel eens een oordeel gevormd? De oude aarzelde. — Hm, ik heb mij, eerlijk bekend, nooit veel om hem bekommerd. Hij is stellig iemand, die met wonderbaarlijke gaven bedeeld is. Hij legt soms een stoutmoedigheid aan den dag, die mij versteld doet staan. Het was toch stellig een meesterstuk, hoe hij mij binnen enkele dagen uit de gevangenis wist te bevrijden, waarin ik door uw goede medewerking verzeild was geraakt. En op financieel en economisch gebied is hij bepaald een genie, dat voor geen enkelen Amerikaanschen bankier behoeft onder te doen. Vollmar zelf heeft daar geen verstand van en ik nog minder. — Dat geef ik alles toe. Ik twijfel daaraan ook niet in het minst. Ik kan hem ook persoonlijk niet het geringste verwijt maken. Maar het is mij voldoende, wat mevrouw Renate gezegd heeft. — Ik zal hem in 't oog houden, bromde Lewin. — Meer verlang ik ook niet van u, antwoordde Michael. XXXIII. Eens op een morgen stapten twee goed gekleede heeren in de Leipzigerstraat te Berlijn in de electrische tram en vroegen om twee plaatsbiljetten. — Kunt u mij twintig mark wisselen? vroeg de oudste van hen aan den conducteur. Deze laatste inspecteerde den inhoud van zijn tasch. — Ja dat zal wel gaan, meende hij. Maar hij ontstelde zichtbaar, toen hij zag, wat het voor een twintig markstuk was, dat de passagier hem aanbood. Een gloednieuw goudstuk fonkelde hem tegen. De geheele wagen aanschouwde het wonder met hem en geraakte in hevige opwinding. Vanaf het balkon stroomden de overige passagiers naar binnen en verdrongen zich, om het mooie, ronde gele stuk metaal aan te gapen, dat de conducteur besluiteloos in de hand hield. Goud! Goud! (Wordt vervolgd.) --- UIT HET PARLEMENT. TWEEDE KAMER. De stemmingen over de Grondwetswijzigingen. - Een dubieuze meerderheid voor een tweetal ontwerpn. - De Indische begrooting. - Minister Colijn antwoordt. Den Haag, 11 Februari '37. Slechts een viertal leden heeft heden bij de stemmingen over de voorgestelde wijzigingen der Grondwet ontbroken — het waren de leden Van Voorst tot Voorst (r.k.) Katz (c.h.), Boon (v.b.) en Vervoorn (platt.) — zoodat telkens de 96 namen moesten worden afgeroepen, hetgeen dan acht maal plaats had. Men zou natuurlijk in die gevallen, waarin 'n groote meerderheid vast stond, stilzwijgend hebben kunnen toestemmen, met aanteekening van enkele afwijzingen, doch de Communistische heer De Visser wilde nu eenmaal, dat iedereen ondubbelzinnig kleur bekende en vroeg steeds hoofdelijke stemming. Mr. Cremers, de commies-griffier, die de presentielijst afleest, zal wel een paar extra formamintjes bij de hand hebben gehad om zijn weldra kurkdroge keel wat in orde te houden ! Veel „kort verklaard" werd er niet; de heer Sneevliet (r.s.a.p.) kwam even verduidelijken, dat hij tegen alle „overwegend reactionaire" ontwerpen zou stemmen, wat hem evenwel later toch niet weerhield de materie aangaande de verlaging van de schadeloosstelling der Tweede Kamerleden te steunen! Trouwens, de consequentie van die streng-afwijzende houding — óók van de communisten — bracht blijkbaar wel mee, dat men tégen de verlaging van het inkomen der Kroon meende te moeten zijn. De meeste wetsontwerpen haalden een groote meerderheid, zoodat de tweede lezing welke na de verkiezingen zal plaats hebben, wel „safe" kan worden genoemd. Tot deze categorie behoorden o.a. de ontwerpen tot verlaging van de schadeloosstelling en het pensioen der Kamerleden (92—4), tot benoeming van ministers zonder portefeuille (84—12), tot de toepassing van het evenredige kiesstelsel zonder volstrekte evenredigheid (81—15), namelijk de comm., de St. Geref. en de heeren Van Houten (c.d.u.), Duys, Arts (k.d.p), Lingbeek (h.g.s.), Westerman, Sneevliet en de twee v.b. leden Coops en Vos). Dezelfde stemmenverhouding haalde het ontwerp nopens de instelling van openbare lichamen voor beroepen en bedrijven, hoewel thans de geheele liberale fractie tegen was, en dus enkele tegenstemmers van de vorige stemming nu voor bleken. Maar nu komen een tweetal stemmingen aan de orde, welke bepaald een „dubieuze meerderheid" haalden, dubieus namelijk wat betreft de meerderheid in tweede lezing. Het ontwerp betreffende maatregelen tegen revolutionnaire volksvertegenwoordigers haalde slechts 60 voorstemmers, met 36 „tegen's", welke kwamen van S.D.A.P., de V.D., de Communisten en de heeren Van Houten, Duys, Arts en Westerman. Maar de wetsvoordracht aangaande de beperking der strafrechtelijke onschendbaarheid en de uitsluiting van verkiesbaarheid van wegens ernstige misdrijven gestraften stond er ten slotte nog slechter voor; de stemmenverhouding werd 56—40., Tegen waren S.D., V.D, de Staatk. Geref., de Comm., en de heeren Van Houten, Sneevliet, Arts, Lingbeek en Westerman. De beslissingen hadden in alle rust en eenvoud plaats en kenners der „politieke barometer" kunnen u verzekeren, dat de tweede lezing de toch al niet heel gewichtige Grondwetsrevisie tot nog geringer proporties zal terugbrengen, doordat de reeds .genoemde twee „zwakke steden" uit het geheel zullen worden gelicht. Doch men weet: óók barometers kunnen 't wel eens mis hebben! De Indische begrooting. Eindelijk kon weer tot den „normalen arbeid" worden teruggekeerd. Men ging verder met de algemeene bschouwingen over de In disohe begrooting. Er kwamen — voordat minister Colijn het woord verkreeg — nog een zestal leden aan het woord, en wel de heeren K. ter Laan (s.d.); Rutgers van Rozenburg (ch), Van Dijk (ar), Kortenhorst (rk) De Geer (c.h.) en Moller (r.k.) Daarvan mag allereerst worden gezegd, dat het ontwerp tot herberekening der Indische pensioenen er niet fraai voorstaat, want gisteravond bleek de heer Van Poll (r.k.) daarvan een tegenstander, en heden kwam de heer Moller zijn partijgenoot bijvallen, doch ook de heer Rutgers van Rozenburg formuleerde heden zijn onoverkomelijke bezwaren, wat met de oppositie der S.D.A.P. — natuurlijk wilde de heer Ter Laan van een en ander niets weten — een meerderheid tegen de materie oplevert, tenminste, als alle katholieken en alle Christ. Historischen het met hun woordvoerders eens zijn, In elk geval zal dr. Colijn t niet makkelijk krijgen bij zijn pogingen, de zaken erdoor te halen. De heer Moller vroeg heden waarom de Regeering die f 4 millioen zoo absoluut noodig heeft, terwijl zij weigert het extra uitvoerrecht van 2 op 4 pet te brengen, wat velen zeer wel mogelijk achtten. De heer Van Dijk verdedigde in deze de Regeering, want hij wees cp de onzekerheid, welke de toekomst nog biedt, op de momenteel nog uitermate ziwakke financieele positie van Indië, al zag hij in verschillend opzicht reden tot optimisme. Mr. Kortenhorst hield een zeer interessant betoog over de handelsbetrekkingen tusschen Indië en het Moederland. Hij pleitte voor een zoo ver mogelijk doorgevoerde economische samenwerking, wijzend op de huidige staatkundige verhouding, welke de economische ontwikkeling wel wat in den weg staat. In Indië vreest men wel, dat Nederland In politiek opzicht misbruik van zijn positie zal willen maken. Aldus moeten de wrij