Het Snelle Ding Een Autografie XIII. Er rammelt iets. Het ergert mij altijd, als er iets aan het snelle ding rammelt. En ik schijn niet de eenige rijder te zijn, die daar bezwaren tegen heeft. Lang niet. Het is vooral vervelend als je passagiers hebt. Zij zijn geneigd, iets goeds van de auto te zeggen, al is het alleen uit dankbaarheid. Zij zullen zeggen: „Wat trekt-ie snel op", of je hóórt dien motor niet", of „Wat loopt dat wagentje nog prachtig, en hoe lang heb je het nou al?" Vooral dit laatste doet prettig aan. Het geeft te kennen dat het wagentje zorgvuldig en met kennis van zaken behandeld is. De lofspraak doet den eigenaar beseffen, dat hij toch ook altijd bij groote snelheidsvermindering heeft teruggeschakeld, dat hij zijn voetrem altijd spaarzaam heeft gebruikt en den motor steeds op temperatuur laten komen eer hij startte. Wat drommel — zulke dingen zijn dan toch ook maar het behoud van een wagen! Hij voelt bij zulke lof, dat hij de glorie deelt van den fabrikant. Maar als er iets rammelt wordt de kans op hulde gering. Dat denkt de gastheer tenminste. Die passagiers weten meestal niets van auto's af, en een trillend aschbakje zou hun oordeel al ongunstig kunnen beïnvloeden. Het wordt erger als een portier rammelt, of de ingewikkelde knop-constructie die in de portieren zit, of een ruit, of iets onnaspeurlijks. Natuurlijk prikkelt dit laatste het meest. Ik draai de voorruit vast, ik zet de raampjes vast, ik denk aan de gereedschappen onder de achterbank. Neen, die zijn gisteren nog gestouwd, met behulp van poetslappen, omdat er zoo'n ellendige schroevendraaier rondhupte. Wat voor den duivel is het dan? _ Wat hindert je toch? vraagt een passagier. — Er rammelt Iets, en ik weet niet wat. De passagiers hadden het natuurlijk geen van allen gemerkt, maar nu hooren ze het allemaal. Er valt een stilte, slechts door het zachte gerammel verstoord. — Hoe oud is die wagen nou? vraagt er tenslotte een, tactloos. — Dat heeft er niets mee te maken, zeg ik kwaad. — O. Daar spreekt twijfel uit. Tien kilometers verder houdt het gerammel plotseling op, om even onnaspeurlijke redenen als waarom het begonnen is. Het snelle ding heeft zich een flauwe aardigheid veroorloofd. Maar soms houdt het niet op vóór je in de garage bent om het na te laten kijken. De garage houdt niet van dergelijke klachten. Die schuurt liever kleppen, of zet nieuwe remvoeringen in, of vernieuwt zekeringen en zoo. De carosserie schijnt een beetje beneden haar waardigheid. Die is veeleer de zaak van den carossier. De chef-monteur gelooft het dus niet erg. Maar hij blijft beleefd tegen den klant, en stapt in om het te hooren. Ik rijd. H.S.D. suist zacht-gonzend voort, zonder eenig bijgeluid. — Ik hoor niets, zegt de chef-monteur. — Wacht maar even! Nu sla ik een klein-Zwitsersch-bestraten zijweg in, en geef meer gas. H.S.D. toont zich een wonder van geruischloosheid. — Daarnet rammelde-n-ie toch voortdurend, mopper ik. — Ja meneer. Hum, zegt de chef-monteur, •- Afijn, het is overgegaan. Ik breng den man terug naar zijn garage, Iaat hem opsteken en zoem huiswaarts. Het blijft prachtig gaan, tot ik den hoek van mijn eigen straat passeer. Dan begint het onnaspeurlijke gerammel opnieuw. En den volgenden dag gaat het door, met zekere opgewektheid. Maar ik rijd niet meer naar de garage „..om geen tweede figuur te slaan. Dit zijn staaltjes van het duiveltje, dat in elke auto woont evenals — naar men beweert »— in elke vrouw. Er gebeuren, zelfs in dezen tijd van schiervolmaakte auto's, wel erger dingen met meer gerucht. Heb ik zelf niet in de bocht van den hoofdweg bij Laren moeten stoppen, omdat H.S.D.'s achterdeel wilde sprongen ondernam, begeleid door harde klappen? Het linker achterwiel hing nog aan twee schroef draadjes van één bout. Er was ook eens een man, die zijn rechterachterwiel heelemaal verloor, en het spurtte hem vooruit, zooals een losgelaten wiel doet. Maar de auto bleef zoo prachtig in evenwicht op drie wielen, dat hij dacht dat het een wiel van iemand anders was, en het nazette. Pas toen hij het ingehaald had herkende hij het, en schrok En een vriend van mij verloor zijn linkervoorwiel toen hij langs een kanaal reed. Het vloog hem ook vooruit, stak toen vóór hem over, tegen alle verkeersregels in, en dook in het kanaal. De naburige Reddingsbrigade kwam eraan te pas en ze vischten een uur eer ze het aan land hadden. Het reed nog. Van lekke banden wil ik niets kwaads zeggen. Ik heb er drie op parkeerplaatsen gehad, en nog nooit een onderweg. Bijgeloovige menschen zeggen dat het onvoorzichtig is, zooiets te vertellen. Men tart er het Noodlot mee.. Nu ik heb het al vaak verteld, zelfs wel eens onderweg als wij in een stortregen dwars over de hei reden, en het heeft heelemaal geen uitwerking gehad. Het Noodlot heeft het blijkbaar al druk genoeg met andere dingen, en trekt zich van mijn luchtdichte banden niets aan. Maar meermalen heb ik andere menschen op den weg zien liggen, druk repareerend. En als het 's avonds laat op den weg geschiedde, in den regen, met reeksen auto's langs hen schietend die op het laatste oogenblik pas uitweken, heb ik hen niet benijd. Hier schuilt nog altijd de zwakste stée van dat technisch wonder van onzen tijd: de auto. Wanneer krijgen wij de absoluut betrouwbare band? Of anders tenminste het verwisselsysteem dat binnen vijf minuten werkt? Natuurlijk vraag ik dit alleen voor mijn medemenschen. Ik krijg tóch geen lekke band onderweg. --- Alleen datgene wat wij innerlijk bezitten Alleen datgene wat wij innerlijk bezitten kannen wij buiten ons opmerken. Indien wij geen goden ontmoeten, komt dit, omdat wij er geen herbergen. Indien er grootheid in u is. zult gij grootheid vinden in kruiers en straatvegers. Hij alleen is in waarheid onsterfelitk voor wien alle dingen onster' te lijk zijn. EMERSON. ••••••••••••• --- FEUILLETON. NEIL LYNDON ONTSNAPT. Geautoriseerde vertaling. Uit het Engelsch van Victor Brldges. (Mr. Lyndon at liberty.) 12. — U zult werken onder voorwaarden, die u zelf stellen kunt, zei Mc.Murtrie beminnelijk. — Als u daarop gesteld bent, zullen we u een hut en een groote loods aan de oevers van de Theems verschaffen, waar u kunt wonen tot uw proeven geslaagd zijn. — Maar dian zou ik worden herkend, wierp ik tegen. — Dan kan het niet anders of men zal mij herkennen. Ik ben al te bekend op het oogenblik en aangezien mijn portret en mijn signalement door heel Engeland is verspreid, zou ik al heel weinig kans hebben. Hoe verlaten de plek ook mocht zijn, vroeger of later Zou iemand mij zien en mij aangeven. McMurtrie schudde zijn hoofd. — Gezien worden zult u zeker, maar herkend worden zeker niet. Ik was juist bezig mijn cigarette aan te steken, maar bleef met den brandenden lucifer in mijn hand zitten. — Wat bedoelt u? vroeg ik nieuwsgierig. Mijn waarde heer, zei dokter McMurtrie hoffelijk, — een man van de wetenschap als uzelf zult er toch niet aan twijfelen, dat een knap chirurg een kleine moeilijkheid als deze wel overwinnen zal? — Maar hoe? .. Een vermomming? ... Die wordt alleen maar in romans met succes gebruikt. De dokter glimlachte. Ik dacht ook niet bepaald aan een pruik of bril, zei hij. — Voor dergelijke dingen is de wereldgeschiedenis wat te ver. Hij zweeg en zag mij een oogenblik zeer oplettend aan, vervolgde dan: — In veertien dagen en werkelijk zonder u pijn te doen, kan ik u even afdoend tegen de politie beveiligen, alsof u dood en begraven was. Ik ging in bed overeind zitten en zei: — In deze omstandigheden zult u een beetje nieuwsgierigheid wel willen verontschuldigen? — O, het is geen geheim! Iedere chirurg 'kent deze kleine operatie. Ik heb slechts den vorm van uw neus eenigszins te veranderen en uw voorhoofd was hooger en breeder te maken. Verder zal een veranderde gelaatskleur uw uiterlijk vervolmaken. — Jawel, zei ik, maar het eerste gedeelte? — Kinderspel, antwoordde hij, — paraffine-injectie en X-stralen. Hij siprak met zoo'n onverschillig zelfvertrouwen, dat het thans niet meer mogelijk was aan zijn ernst te twijfelen. Ik ging weer liggen en deed een overmatig langen trek aan mijn cigarette. Plotseling was het tot mij doorgedrongen, dat mij, wanneer het McMurtrie ernst was met zijn voorstel, geen enkele moeilijkheid meer in den weg stond, om George op te zoeken. De gedachte alleen aan een ontmoetinig of zelfs een gesprek met hem, zonder te worden herkend, gaf mij reeds een gevoel van voldoening. Ik geloof niet, dat ik mijn gevoelens verried, want de oogen van McMurtrie bleven op mijn gelaat gericht en ik dacht er niet aan, hun in mijn vertrouwen te nemen. Ik blies de rook uit in een grijze wolk, ging op mijn elleboog leunen en tikte zorgvuldig de asch van mijn cigarette. — Hoe kan ik weten of u uw belofte zult houden? vroeg ik. Savaroff maakte een boos gebaar, maar voor hij een woord kon zeggen, viel McMurtrie in: — U vergeet in welke moeilijke omstandigheden wij onszelf brengen, mijnheer Lyndon, zei hij vriendelijk. — Een ontvlucht gevangene te verbergen is een strafbaar feit — afgezien nog van de overtreding hem onherkenbaar te maken. Wat het geld betreft, (hij maakte een minachtend gebaar) wel denkt u, dat het loonend voor ons zou zijn u te bedriegen? Er bestaat altijd een kans dat iemand, die deze explosiestof en de LyndonMarwood-torpedo heeft uitgevonden, ook nog tot verdere dingen in staat is. — U hebt gelijk, zei ik kalm. — Ik zal uw voorstel aannemen op één voorwaarde — dat ik, voor ik mijn werk begin, een week in Londen kan doorbrengen. Met een vloek sprong Savaroff van de vensterbank. — Donnerwetter! riep hij uit, — wie bent u, dat u voorwaarden stelt? We hebben u maar naar de gevangenis terug te brengen om u te doen opsluiten als een hond. — In welk geval u het zonder mijn uitvinding zult moeten stellen, merkte ik op. — Mijn beste Savaroff, onderbrak ons Mc Murtrie verzoenend, — het is werkelijk niet noodig mijnheer Lyndon te dreigen. Ik ben ervan overtuigd, dat hij den toestand volkomen zuiver beoordeelt. Zich weer tot mij wendend vroeg hij: — Ik denk dat u wel een reden hebt voor deze voorwaarde? — Wanneer u drie jaar in Dartmoor had doorgebracht, zoudit u waarschijnlijk meer dan een verklaarbare reden hebben om er naar te verlangen een week in Londen te zijn. Ik moet dit goed gespeeld hebben, want ik zag even een uitdrukking van verlichting en minachting over McMurtrie's gezicht. — Zeker, zeker! Een paar dagen vacantie — om even den smaak van de vrijheid beet te krijgen. Wel, dat schijnt mij een heel natuurlijk en redelijk verzoek. Wat denk jij, Savaroff? Deze stelde zich met een buitengewoon ongracieus gebrom tevreden. — Ik geloof niet dat er veel gevaar bij is, zei ik. — Wanneer u mijn uiterlijk zoo volslagen veranderen kunt als u beweert, is er toch weinig kans, dat iemand mij zal herkennen. Na drie jaar van dat hondenleven daar ginds, kan ik niet in een hut in de moerassen van de Theems gaan zitten, zonder mij eerst een paar dagen behoorlijk te hebben vermaakt. Natuurlijk zal ik voorzichtig zijn bij alles wat ik doe. Ik heb genoeg van de gevangenis pehad, om de vrijheid naar waarde te schatten. McMurtrie knikte. — Het is wel goed, zei hij langzaam; — ik heb er geen enkel bezwaar tegen, dat u zich een paar dagen vermaakt. Misschien is het ook wel veiliger, u zoo spoedig mogelijk uit dit huis weg te brengen. Ik denk. dat drie weken meer dan voldoende is voor ons doel hier en het zal ons minstens een maand kosten, om u een bevredigende werkplaats aan ae Theems te bouwen. Hij zweeg een oogenblik, vervolgde dan: — Wanneer u naar de stad gaat. zult u die dagen natuurlijk moeten wonen aan 'n adres dat wij u zullen verschaffen en u zult gereed moeten zijn, uw werk te beginnen, zoodra wij u dit vragen. — Natuurlijk, zei ik, — ik verlang niets anders dan De verdere woorden werden mij bespaard door een plotseling geluid buitenshuis — het geluid van een ijzeren hek, dat dichtgeworpen werd. Een oogenblik had ik het verschrikkelijk gevoel, dat het de politie was. Savaroff sprong op en keek uit het venster. Daarna wendde hij zich tot McMurtrie en zei, blijkbaar hevig verbaasd: — Hoffman! Ik wist in de verste verte niet. wie die Hoffman kon zijn, maar deze naam deed den dokter direct opspringen. Hij scheen tamelijk boos op Savaroff over diens onnoodige mededeelzaamheid. Hij sprak echter met zijn gewone, kalme zelfbeheersching: — Wij zullen u thans verder met rust laten. Als ik u was, zou ik probeeren nog een poosje te slapen. Ik zal straks nog wel even naar boven komen, om te hooren of u nog wat wilt eten. Hij stond op en keek de kamer rond. — Is er nog iets anders, wat u zoudt willen hebben? — Als u mij een doosje sigaretten zoudt willen laten brengen? — Het zal het eerste voorschot zijn op de nieuwe explosiestof. Hij knikte glimlachend. — Ik zal Sonja het u laten geven, antwoordde hij. Daarna ging hij achter Savaroff de gang op, de deur behoedzaam achter zich sluitend. Alleen gelaten, leunde ik terug in de kussens in een gemoedsstemming, die een romanschrijver waarschijnlijk als chatotische zou beschrijven. Ik had iets ongewoons verwacht van mijn onderhoud met MicMurtrie. maar deze voorstellen van hem konden moeilijk onder zoo'n zachte bewoording worden uitgedrukt. Zij overtroffen alles, wat mijn verwachting betrof. (Wordt vervolgd.) --- De egocentrische levenshouding. (Nadruk verboden). Er bestaat verschil tusschen egoïstisch en egocentrisch. Egocentrische menschen behoeven niet noodwendig zelfzuchtig te zijn. Integendeel kan hun optreden meermalen een altruïstlscheri indruk maken. Vaak zijn zij voor anderen in de weer en ze sloven zich daarbij uit op een wijze, welke den oppervlakkigen be oordeelaar lofwaardig voorkomt. Maar deze onbaatzuchtigheid is slechts schijn. Zelfs wanneer ze zich opofferen voor anderen en zich de eenvoudige gemakken ontzeggen terwille van hun streven naar een of ander ideaal, staat niet dit ideaal in het centrum van hiun aandacht, maar hun eigen persoonlijkheid blijft overal en altijd het middelpunt. . De overdreven manier, waarop sommige menschen ijveren voor iets, van welks nut of beteekenis zij op een bepaald oogenfoiik vervuld zijn, verraadt niet zelden de egocentrische oorsprong van hun idealisme. Omdat zij zelf een bepaalde richting aanhangen, eischen zij ook van de omstanders dat deze tot die beweging zullen toetreden. Omdat zij zelf dweepen met den een of anderen kunstenaar of medelijden hebben met het een of andere slachtoffer, achten zij heel hun omgeving verplicht plotseling in deze dweeperij of in dat medelijden te deelen. Niet de beweging of de persoon, waarin zij belangstellen, dienen zij, maar zij dienen zichzelf door heel de wereld op te vorderen voor de belangen, waarin zij hun persoonlijke levensbevrediging meenen te hebben gevonden. Zulke menschen dienen hun ideaal slecht. Eén eenvoudig voorbeeld is voldoende om dit te bewijzen. Een liefdadige dame ontmoet een arm kind. Medelijden vervult haar en zij draagt de keukenmeid op, voor dit stakkertje een bord warme erwtensoep klaar te maken. Tot ontsteltenis van de liefdadige dame weigert de kleine de aangeboden lekkernij. „Wat zijn die arme menschen tegenwoordig toch ondankbaar", verzucht de liefdadige dame, die op het eerstvolgende kransje het geval vertelt en daarbij meedeelt, dat ze hierdoor tot inkeer is gekomen en haar lidmaatschap van Liefdadigheid naar Vermogen en van het Crisisoomdté heeft opgezegd. Als de dame zich had verplaats in het gevoelsleven van het arme kind, had ze kunnen bedenken, dat zelfs zoo'n stakkertje op een bepaald oogenfoiik geen trek in erwtensoep kan hebben. Misschien had het een paar huizen verder pas een paar boterhammen met spek moeten verorberen. Misschien had het een maagkwaal. Of misschien hield het doodeenvoudig toevallig niet van erwtensoep. Kinderen, die een tegenzin hebben in erwtensoep, hebben er toch altijd bestaan, zoowel onder armen als rijken? Maar de dame dacht alleen aan zichzelf: aan de voldoening, die zij zou smaken, wanneer de arme kleine daar zoo gretig van de erwtensoep zou happen. Dit gevoel van zelfbevrediging is in menig geval de eigenlijke drijfveer bij daden van verondersteld medelij-den. Zelfzucht in haar grofste uitingen is betrekkelijk gemakkelijk te overwinnen. Maar er bestaan tal van in eig:en en anderer oog edelmoedige, onbaatzuchtige, idealistische menschen, wien het toch is gelukt, zichzelf uit het middelpunt van de wereld weg te cijferen. De overwinning van de egocentrische levenshouding kan alleen uitkomst zijn van een lange en moeilijke karakterontwikkeling. De egocentrische levenshouding is een overblijfsel uit den prillen kindertijd, waarin men alles aan zijn eigen persoontje ondergeschikt maakt en nog niet verder kan zien dan zijn neus lang is. In een tooneelstuk hoorde ik eens een oude, wijze dokter tegen een jong meisje zeggen: „Volwassen worden is: je persoonlijke gevoelens op zij zetten". En dat is het, wat de egocentrische mensch zoo moeilijk kan leeren. Hij is in de kinderachtige periode blijven steken en nooit volwassen geworden. Egocentrisch optreden is een getuigenis van onbeschaafdheid. De onbeschaafde mensch rekent naar zich toe en gaat zelfs bij de hoogste dingen van zichzelf uit. De godsdienst der primitieven is geen dienen van de godheid, maar de godheid in dienst stellen van de persoonlijke belangen harer aanbidders. De beschaafde mensch tracht, indien hij geloovig is, zichzelf weg te cijferen en zijn vreugde te vinden in het dienen van den goddelijken geest, die hij in het midden van het heelal plaatst en waarvan hij zich een nederige dienaar gevoelt. Het gebed van den beschaafden geloovige luidt: niet mijn wil, maar uw wil geschiedde. Wie aldus de godheid, of een ideaal, of de menschengemeenschajp of iets anders buiten zichzelf in het middelpunt zijner aandacht stelt, leeft met zijn omgeving in nauwen samenhang mee en voelt zich als een droppel in den eeuwigen stroom van het leven mee opgenomen. Hij wordt door dezen stroom gedragen, die hem steunt en opheft boven zijn kleinzielige en kleinzeerige beslommeringen. Ma-ar de egocentrische sluit zich buiten het leven en zal in zijn eigen onbeteefcenend middelpunt verschrompelen als een plant zonder wortels, als een afgebonden lichaamsdeel. Want elke levensfout wreekt zich, noodwendig! C. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELING. UfT "> 136. No 136. Zwart. Hierna moet wit met zijn eenige overgebleven schijf van 33 naar 15 slaan en wint precies op den zet. Dit noemt men in damtaal: „Op tempo winnen". Art. 14. Elke slag moet regelmatig stuk voor stuk worden aangetoond, waarbij men wel meermalen over hetzelfde open veld mag gaan, maar niet ten tweede male over hetzelfde stuk. Tijdens het slaan mogen de vijandelijke stukken niet van het bord genomen worden. Dit geschiedt na den slag. De zwarte dam bevond zich voor den slag op veld 13. Wit speelde 28—22. Zwart slaat dus 13x28. Nemen we nu de geslagen stukken tijdens het slaan weg, dan is er geen sprake van winst voor wit. Want zwart zou van 28 over het stuk op 32 de lange lijn bezetten. Nu echter heeft wit gewonnen, immers de schijf op 32 was gedekt door die op 37 ofschoon die na den slag wordt weggenomen. De schijf op 32 slaat nu alle zwarte stukken weg. Deze stand wordt Turksche slag genoemd. Art. 15. De meeste stukken moeten geslagen worden; dam of schijf gelden daarbij als van gelijke waarde. Bij gelijk aantal stukken mag men naar verkiezing met schijf of dam slaan. $ 4. HET EINDSPEL. Art. 16. Als in een eindspel wederzijds driemaal dezelfde zetten achter elkaar zijn gedaan, of een voorgaande stand tweemaal is teruggekeerd, wordt het spel remise gehouden. Art. 17. Zoodra een spel komt te staan met drie dammen tegen een dam, mogen er met in achtneming van art. 16, nog tien zetten gedaan worden — of, zoo de speler met één dam de lange lijn bezet, slechts 3 — waarbij de bezitter van een dam begint te tellen. Is er daarna geen beslissing, dan is het spel remise tenzij de speler met 3 dammen onmiddellijk kan aantoonen. dat er winst in zijn spel zit. In dit geval moet het afspel worden toegestaan Het' volgende voorbeeld dient om te laten zien dat er in enkele gevallen toch winst in zit voor den speler met drie dammen. Een van de meest bekende gevallen: Oplossing:: Wit: 41—36 32—27, 27—4, 37—42, 4—15! Zwart: 4—15, 15—47, 47—20, 20x47. Art. 18. Als een speler een dam en twee schijven heeft, of twee dammen en een schijf, dan kan de tegenspeler, zoo hij alleen een dam heeft die schijf of schijven tot dam kronen, welke handeling niet gelden zal voor een zet. Daarna wordt gespeeld als in art. 17 omschreven. Indien de speler met de enkele dam de schijf of schijven niet wil kronen en hij bij machte is te beletten, dat zij de damlijn bereiken, dan moeten wederzijds nog tien zetten worden gedaan. Blijkt daarbij, dat de damlijn niet kan worden bereikt, dan is het spel remise. $ 5. ONREGELMATIGHEDEN. Art. 19. Wanneer het bord verkeerd ligt, is het spel ongeldig, tenzij zulks eerst blijkt, nadat reeds meer dan vijf zetten zijn gedaan. Art. 20. Heeft een speler, inplaats van eigen stuk, een stuk van den tegenspeler opgespeeld en losgelaten, of wel na een slag te veel, te weinig of verkeerde stukken van het bord genomen, of zelfs een slag in het geheel niet uitgevoerd, maar een ander stuk gespeeld, of eindelijk, indien door een speler een of meer stukken verkeerdelijk van het bord worden genomen — in al deze gevallen kan de tegenspeler vorderen, dat dit zoo blijft en als een gedane zet gelden zal, of wel, dat de stand geheel en al hersteld en in het eerste geval op nieuw gespeeld of in de andere gevallen juist geslagen en weggenomen wordt. Art. 21. Elke begane onjuistheid moet onveranderd blijven en is aan geen herstel meer onderhevig, zoodra zij beantwoord is door een tegenzet van den anderen speler (behoudens de bepaling in het eerste deel van artikel 19). Art. 22. Het is niet geoorloofd om onder het spel wenken of aanwijzingen te geven, of iets te doen, wat hinderlijk kan zijn voor speler of spelers. $ 6. DE UITSLAG. Art. 23. Het spel is verloren voor den speler, die aan beurt zijnde, in een der navolgende gevallen verkeert: le. geen stuk meer over heeft of vast gezet is; 2e. de stukken dooreen werpt; 3e. het spel opgeeft; 4e. het spel in den steek laat of weigert verder te spelen; 5e. zich niet aan het reglement houdt; 6e. in tijdsoverschrijding vervalt volgens art. 26. In al deze gevallen geldt het spel voor den anderen speler als gewonnen. Art. 24. Het spel is remise in de daartoe leidende, bij art. 16, 17 en 18 omschreven gevallen en alle andere, waarin geen der beide spelers winst behaald. Voorts kunnen met wederzijdsch goedvinden de spelers een nog niet geëindigd spel voor remise verklaren, behoudens recht en billijkheid tegenover derden, waaromtrent bij wedstrijden de leider beslist. $7. NOTATIE EN TIJD-CONTROLE. Art. 25. Voor het noteeren van spelen en standen wordt de nummering van het bord gebruikt in art. 5 vermeld. Art. 26. In geval bij wedstrijden gebruik wordt gemaakt van wedstrijdklokken, moet elke speler minstens zooveel zetten per uur doen. als bij regeling is bepaald. Doet men in het eerste uur meer zetten, dan komen deze ten goede in het tweede uur, enz. Voor wie minder doet dan het vereischte aantal zetten, is na verstrijken van het uur het spel verloren. Als grondslag dienen 25 zetten per uur. Er dient naar juiste tijdsbepaling voor elken speler zooveel mogelijk te worden gestreefd en eveneens van de commissie van den wedstrijd een waarschuwing uit te gaan in geval bij tijdnood het uur wekflra verstrijken zal. SLOTARTIKEL. Bij wedstrijden worden eventueele geschillen aangehouden tot aan het einde van den wedstrijd. Tot slot een aardig probleempje: Zwart twee schijven op 10 en 35, twee dammen op 31 en 22. Wit 4 schijven op 24, 40, 44 en 49, dam op 29. Wit speelt en wint. Oplossing aan den damredacteur bureau Dagblad Tubantia. CORRESPONDENTIE. Aan verschillende lezers: Wij hebben hiermede voldaan aan het verzoek, het damreglement in zijn geheel te geven. Men beware beide rubrieken. Wit. ---