UIT HET PARLEMENT. EERSTE KAMER. Waterstaatsbegrooting aangenomen. Verkeersfonds in behandeling. — De spoorwegen. Den Haag, 18 Maart 1936. Sedert de groote verkeersvraagstukken door Regeering en Kamer lang en breed bekeken zijn, en de Zuiderzee-droogleggingen bij de begrooting van een apart fonds worden behandeld, zijn de budgetaire bespiegelingen over de Waterstaatsbegrooting weer eenigermate teruggevallen op het niveau van jaren geleden, d.w.z. op het vlak van de behandeling der details. De afdoening der rekening van ir. Van Lidt Q Jeude in den Senaat stond dan ook wederom sterk in het teeken van allerlei bijzondere kwesties, welke voor bepaalde streken van belang zijn, bv. de afwateringswerken in Noord-Brabant, waaraan de minister zijn bijzondere aandacht besteedt. De heer De la Bella (S .D.) had meer algemeene kwesties aan de orde gebracht, zoo wat betreft zijn opmerkingen betreffende de collectieve contracten en den z.i. te beperkten opzet van het Werkfonds. De bewindsman wees erop, dat de grafieken aangaande het Werkfonds een stijgende lijn vertoonen wat betreft de tewerkgestelde arbeiders. Ongeveer een vierde van de uitgetrokken gelden wordt aan direct loon uitgegeven, terwijl aan indirect loon (fabricage, transport) het dubbele wordt besteed. Tot eerstgenoemde categorie behooren 20.000 arbeiders, die 42 weken werk hebben, en tot de andere 40.000. De klacht-De la Bella over Ineenvloeien van werkverschaffing en werkverruiming kan Z.Exc. wel begrijpen, doch hij wees erop, dat men tot werkverschaffing overgaat, als totstandkoming van het beoogde werk niet langs anderen weg te bereiken valt. Met de belangen der organisaties wordt 6teeds ten volle gerekend. De loonregelingscommissie wordt in alle gevallen gehoord. Door opneming van sociale bepalingen in de Rijksbestekken heeft de minister zijn goeden wil getoond. Van verder gaan kan momenteel nog geen sprake zijri! De heer Van Citters (A.R.) had ln afkeurenden zin gesproken over de combinatie van den tegenwoordigen secretaris-generaal aan het departement met de functie van presidentcommissaris der Spoorwegen, en Z.Exc. zei ervan, dat hem omtrent deze zaak nooit klachten hadden bereikt. De functionaris is een man van bijzondere kwaliteiten, doch men vergete overigens niet. dat ten slotte de minister verantwoordelijk blijft voor de uiteindelijke beslissingen. Voor partijdigheid ten gunste van de spoorwegen behoeft dus niet te worden gevreesd. Na nog enkele mededeellngen betreffende de Llmburgöche mijnen — verkorting van werktijden is onmogelijk met het oog op de; concurrentie — werden de discussies gesloten en kwam de begrooting er zonder stemming. Ook nu weer lieten de twee N.S.B.'ers hun tegenstem aanteekenen. Ter tafel verscheen: Het Verkeersfonds. Wederom een materie der details! De heer Andriessen (R.K.) begon dan ook met een pleidooi voor het gebruik van baksteenen bij bestrating. De heer Ter Haar (C.H.) had een „verlanglijstje". Dat bevatte: Sneller voortgang met de wegenaanleg; opheffing van nog bestaande tollen: spoed met de invoering der nieuwe Wegenverkeerswet en met de beslissing inzake den aanleg van autowegen; vermindering van lasten op het autoverkeer; ruimer verkeersonderwijs; verplichtend stellen van een rood achterlicht voor rijwielen, wijl het witte spatbord niet zou hebben voldaan. i Oef! I Voorts zij nog tets vermeld van het betoog des heeren Janssen (R.K.) over de gestie der spoorwegen. Hij bestreed de meening dergenen, die beweren, dat onze spoorwegen zoo „achterlijk" zijn en daarom steeds achteruit boeren. Een becijferde vergelijking met landen als Duitschland en België gaf aan, dat ons land daar zeer gunstig bij afsteekt, ook wat de personeelsverhoudingen betreft! De huidige tekorten zijn niet te wijten aan de spoorweg-directie, vond de afgevaardigde. ! Allereerst heeft de crisis daaraan schuld, en dan ook de veel te hooge kapitaalslasten. De komende ordening van het vervoerswezen zal een der groote middelen moeten zijn ter saneering van het spoorwegbedrijf. Mr. Van Rappard (V.B.) kwam op voor Voorziening der tertiaire wegen. En de heer De Marchant (N.S.B.) bestreed de heer Janssen. Zijn conclusies omtrent de Duitsche spoorwegen zouden nie,t juist zijn. Vervolgens deed de Senator blijken, dat hij vreest, dat de spoorwegen kunstmatig ten koste van het autoverkeer worden bevoordeeld. De automobilisten worden gestraft voor het feit, dat zij een vervoermiddel gebruiken, dat modern is, aldus de afgevaardigde. Die vroeg, waar Nederland's eerste „autostrada" blijft, eertijds in een van Mussert's brochure aanbevolen? Morgen gaan we weer verder. --- Het beste wat we aan elkaar kunnen Het beste wat we aan elkaar kunnen geven, is ons etqen zieleleven, hoe aim en j gebtoken het dan ook zijn mag. 5 --- FEUILLETON. NEIL LYNDON ONTSNAPT, Geautoriseerde vertaling. Uit het Engelsch van Victor Bridges. iMr. Lyndon at llberty.) 58. Zich met beide handen aan den rand van * de tafel vasthoudend, boog zij zich voorover. — Maar geen van beide is noodig, zei ze. — Ik zeg je, dat je binnen enkele uren uit Engeland weg kunt zijn met geld gènoeg voor geheel je leven. Weet je hoeveel je uitvinding wnrd is? Weet je welk gebruik zij er van willen maken? — Ik denk, dat ze haar zullen verkoop -en. Het zal niet moeilijk zijn daar iemand voor te vinden. — Moeilijk! Zij liet haar stem dalen tot een snelle fluistering: — Zij hebben er iemand voor. De beste afnemer in geheel Europa. Een afnemer, die alles in de wpreld zal betalen Voor zoo'n geheim. Ik keek haar aan met een goed gespeelde uitdrukking van verbazing en oprijzend begrijpen \ — Goede hemel, Sonja! zei ik langzaam. — Bedoel je Zij maakte een ongeduldig gebaar met de hand. — Luister lk zal je alles zeggen. Waar dient het voor, als jij en ik elkaar de waarheid verzwijgen? Zij zweeg een oogenblik. — Wij zijn spionnen, zei ze toen eenvoudig. — Spionnen van beroep. Natuurlijk klinkt dat belachelijk en onmogelijk voor jou .. maar het is waar. Je kent McMurtrie niet. — Ik schijn hem hier te leeren kennen, merkte ik op. — Hij is al jaren met mijn vader bevriend, vervolgde zij. — Z_ij waren samen ln Rusland, daarna in Parijs, ïn Weenen, overal. Het was overal hetzelfde. In ieder land speurden zij naar dingen, waarvoor de regeering van een ander land zoy willen betalen. Tenminste de dokter deed dat. De anderen, mijn vader, ikzelf, Hoffman, wij zijn z'n marionetten. Alles wat wij deden was door hem overwogen en op touw gezet. Er was een oogenblik stilte. — Hoe lang zijn jullie hier? vroeg ik. — Wat heeft jullie naar Engeland gevoerd? — Wij zijn hier iets meer dan drie jaar, antwoordde zij langzaam. Er was iemand in Londen, naar wien McMurtrie en mijn vader zochten. Jaren geleden verried hij ons in Leningrad. Een gedachte — zoo fantastisch, dat ikzelf nauwelijks aan de mogelijkheid geloofde — schoot mij door het hoofd. Ik maakte mijn lippen vochtig, vroeg toen bedaard: — Wie was hij? Zij schudde het hoofd. — Ik weet het niet; ik weet alleen dat hij dood is. McMurtrie zou iedereen dooden, die hem verraden had — als hij kon. Vreemd opgewonden liep ik door de kamer en zette mij op den rand van-het bed. — En daarna, vroeg ik kalm, — denk je, dat ï de dokter van meening was, dat hij even goed hier zaken kon doen? — Hij kreeg een wenk uit Moskou. Toen wij in Parijs waren had hij alle mogelijke inlichtingen daarheen gezonden. En zooals de toestand tegenwoordig is, zijn ze natuurlijk nog verlangender gegevens over het Engelsche leger en de marine te krijgen. Zij zweeg. — Wat zij vooral graag in handen zouden hebben, waren de teekeningen van de Lyndon-Marwood-torpedo. — Ja, dat geloof ik graag. Er zijn heel veel menschen, die dat zouden willen. Maar ze zijn niet te koop. Sonja lachte zachtjes. — De prijs, die wij er voor betaald hebben, zei ze, — bedroeg juist twaalfhonderd pond Ik sprong op; thans was mijn verbazing ongehuicheld. — Jullie hebt ze gekocht! zei ik ongeloovig. — Gekocht van iemand van het departement van marine? Sonja schudde het hoofd. — Herinner je je niet, wat Je in de Daily Mail gelezen hebt over de roof in jullie kantoor in Victoria Street? Ik staarde haar aan; plotseling drong echter de volle waarheid tot mij door. — George verkocht ze dus? zei ik. Zij knikte. — Al den tijd, sinds jij in de gevangenis zat, gingen de zaken achteruit. Hij zat om geld verlegen — erg verlegen; ook Mc.Murtrie kwam dit te weten. En ook, dat er copie van in het kantoor was. De rest kun je zelf begrijpen. Natuurlijk was de roofpartij een afgesproken spel, om je neef te beschermen, wanneer de regeering er achter mocht komen dat de Sovjet de teekeningen in handen gekregen had. — Is de regeerm? daarvan op de hoogte? Sonja haalde haar schouders op. — Ik weet het niet. De dokter en mijn vader vertellen mij nooit iets, wanneer zij het voor zichzelf kunnen houden. Het meeste weet ik uit brokken van gesprekken, die ikzelf in verband heb gebracht, Ik ben hun nuttig en tot op zekere hoogte vertrouwen zij mij. Maar zij weten ook, dat ik hen beiden haat. Zij zei dit met een diepe bitterheid, die mij volkomen eerlijkheid van haar woorden bewees. Ook voelde ik, dat zij mij de waarheid over George had gezegd. Een man. die voor de rechters loog als hij, was ook tot landverraad in staat. Ik zag Sonja aan. — Waarom vertelde George al die leugens over mij aan de rechtbank? vroeg ik. — Ik weet dit niet zeker. Ik denk om Jou uit den weg te hebben en je nieuwe uitvinding te stelen. Natuurlijk begreep hij er de waarde van. Je had hem van aanteekeningen verteld en hij meende in staat te zijn er voor zichzelf een winstgevend gebruik van te maken. Hij zal daarin verschrikkelijk teleurgesteld zijn, zei ik. — Ze waren in een soort van geheimschrift. — Dat weet ik. Hij bood ons aan. ze te koopen. Hij dacht, dat de * Russen wel een mooi sommetje zouden over hebben voor de kans ze té ontcijferen. Hoe boos ik ook was, ik kon niet nalaten te lachen. Ik herkende George zoo op-en-top in een dergelijke speculatie. — Ik kan me nauwelijks voorstellen, dat de dokter dergelijke zaken zou doen. zei ik. — Het was in elk geval te laat. antwoordde zij kalm. — Juist nadat hij het aanbod had gedaan, ontsnapte jij. Opnieuw zwegen wij. — Wat deed jullie eigenlijk in dien verlaten uithoek van de wereld? vroeg ik opnieuw. Voor mij was die vraag volkomen overbodig, maar ik meende, dat Sonja haar verwachten zou. — O niet voor ons genoegen, antwoordde zij kort. — Wij moesten dicht bij Devonport zijn en tegelijkertijd hadden wij een rustige, ï en onopvallende plek noodig. Hoffman vond het huis en wij hebben het voor zes maanden gemeubeld gehuurd. — Het was een ongehoord buitenkansje, dat ik juist daar door het raam klimmen moest, merkte ik op. — Ach, dat is juist zooiets, wat den dokter altijd overkomt. Zuiver geluk! Het beteekende alles voor hem. Het gaf hem de macht om zijn voorwaarden aan de Russen te stellen. Denk eens aan het verschil, dat een dergelijke stof zou maken. Het zou Engeland geheel aan hen overleveren. Met behulp van spionnen zouden zij Portsmouth, Sheerness en Devonport kunnen opblazen, voor iemand zich nog haast bewust was, dat de oorlog was verklaard. Zij sprak haastig, koortsig snel bijna, zich vooroverbuigend en zich zoo sterk vasthoudend aan den tafelrand, dat de huid op haar knokkels wit werd. Ik geloof, dat mijn opwinding even groot was, maar ik trachtte dit niet te verraden. — Veel belovend! herhaalde zij. — Wel, het was voor de Russen van zooveel beteekenis, dat zij ons alles gegeven zouden hebben, wat wij verlangden op het oogenblik, dat wij het geheim van de uitvinding aan hen overlegden. Nu zal je wel begrijpen, waarom wij zoo gastvrij en vriendelijk voor je waren. — En denk je, dat McMurtrie nooit de bedoeling gehad heeft, zijn belofte aan xnij na te komen, vroeg ik. — Als je hem kende, zooals ik. zou je dat niet gevraagd hebben; hij zou eenvoudig verdwenen zijn en jou aan je lot hebben overgelaten. Ik nam mijn cigarettenkoker en stak een sigaret op. — Het is geen prettig vooruitzicht, maar lk denk, dat er wel een andere keus is. Sonja's donkere oogen schitterden van opgewondenheid. (Wordt vervolgd.) Antwoord: Het octrooi geeft aan den octrooihouder het uitsluitend recht, behoudens enkele uitzonderingen, een voortbrengsel, waarvoor octrooi is verleend of een voortbrengsel met een geoctrooieerde verbetering in of voor zjjn bedrijf te vervaardigen, In verkeer te brengen, verder te verkoopen, te verhuren, af te leveren of voor een ander in voorraad te hebben of wel te gebruiken. Hoewel de verstrekte gegevens nog vaag zijn, meenen wij wel te kunnen mededeelen, dat in strijd zou worden gehandeld met de rechten van den octrooihouder, indien abonné het voorgenomen werk ten uitvoer brengt. --- VAN RECHT EN WET. Vragen deze rubriek betreffende worden door ons gratis beantwoord. Deze vragen moeten Maandags uiterlijk 11.30 uur in ons bezit zijn om nog diezelfde week beantwoord te kunnen worden. Men adresseere ze aan onze Redactie met het opschrift: Recht en Wet. TEGEN WELKEN TERMIJN MOET IK OPZEGGEN? Weetgraag IV vraagt: Verleden jaar heb ik een woning gehuurd. Persoonlijk heb ik geen huurcontract geteekend, terwijl ik ook geen afschrift van een contract heb ontvangen. Desgevraagd vertelde mijn verhuurder mij, dat hij het huurcontract wel voor mij teekenen zou, omdat de zegeirechten dan werden bespaard. Nu wil ik gaan verhuizen. Ben ik verplicht om met 3 maanden op te zeggen? Mag men mij de waarborgsom, die gestort is, inhouden? Antwoord: Nu de huurovereenkomst zonder geschrift is aangegaan, eindigt de huur alleen na een opzegging gedaan met in achtneming van den termijn door het plaatselijk gebruik aangewezen. In Enschede geldt voor huizen als door abonné gehuurd een termijn van 3 maanden, terwijl de opzegging moet geschieden tegen een der verhuisdagen 1 Februari, 1 Mei, 1 Augustus of 1 November. De huurder moet aan de op hem rustende verplichtingen voldoen. Heeft hij daaraan voldaan, dan kan aan het einde der huurovereenkomst de waarborgsom worden teruggevorderd. HOE KAN IK BEKEND WORDEN MET EEN SCHRIFTELIJK VONNIS? H. te E. vraagt: Ik ben gewikkeld in een kantongerechtsproces. De kantonrechter zal op 19 Maart 1936 vonnis wijzen. Het betreft een eisch tot schadevergoeding wegens contractbreuk bij arbeidsovereenkomst. Op welke manier word ik nu met dit vonnis in kennis gesteld? En op welke wijze kan eventueel in hooger beroep worden gegaan van dit vonnis? Antwoord: Door bij het uitspreken van het vonnis aanwezig te zijn op de terechtstelling, kan abonné het vonnis aanhooren. Mocht abonné verzuimen aanwezig te zijn, dan kan na enkele dagen inzage van het vonnis worden verkregen ter Griffie van het betreffende kantongerecht. Wij kunnen niet beoordeelen of ln deze procedure hooger beroep kan worden ingesteld. Zou dit mogelijk zijn, dan moet dit beroep binnen 3 maanden worden ingesteld door het beteekenen eener appèl-dagvaarding. MOEILIJKHEDEN BIJ HET AFRASTEREN VAN ERVEN. Onder motto „Nieuwsgierig" wordt gevraagd: Ik heb voor eenige jaren een boerderij gehuurd en toen had mijn buurman zijn erven op een behoorlijken afstand van mijn gronden goed afgescheiden. Deze buurman is nu vertrokken. De eigenaar heeft de geheele afrastering verwijderd en den grond tot mijn afrastering omgespit en een haag langs mijn afrastering geplaatst. Wanneer ik straks mijn koelen ln het land laat loopen en die koeien vreten die heg af, ben ik daar dan aansprakelijk voor? Hoe moet Ik handelen? Antwoord: Het is den buurman niet geoorloofd om de heg te planten, dan op een afstand van 5 palmen vanaf de scheidslinie der beide erven. De wetgever heeft de verantwoordelijkheid geregeld voor de schade door dieren uit eigen beweging veroorzaakt, waarbij onder anderen ten aanzien van de eigenaars der dieren een vermoeden van schuld aangenomen wordt, dat echter door het bewijs van het tegendeel kan ontzenuwd worden. Daar de buurman de heg heeft geplaatst binnen den bij de wet gestelden afstand vanaf de scheidslinie, vervalt, wanneer zulks bewezen wordt, elke verplichting tot schadevergoeding. De nabuur kan vorderen, dat de heg op een korteren dan den bij de wet voorgeschreven afstand vanaf de scheidslinie geplaatst, wordt uitgeroeid. MAG MEN DE VOORHUUR AANWONEN? Onder motto „Voorhuur' wordt gevraagd: Mag een huurder, die bij het huren van een woning een waarborgsom (3 maanden huur) heeft betaald, bij het opzeggen der huur deze waarborgsom aan wonen? Antwoord: Het is den huurder niet geoorloofd om het bedrag, dat hij tot 'zekerheid voor de nakoming zijner verplichtingen aan den verhuurder heeft ter hand gesteld, te bezigen voor de betaling van huurpenningen. Dit zou in strijd zijn met de bedoeling van beide partijen om den verhuurder zekerheid te verschaffen. IS STEEDS EEN VENTVERGUNNING NOODIG? Weetgraag X. vraagt: Wanneer men ln mijn gemeente en ook ln andere gemeenten venten wil met levensmiddelen en andere artikelen, heeft men dan een vergunning noodig? Waar moet die worden aangevraagd? Het lokaal waar men levensmiddelen wil opslaan, moet dat eerst gehuurd worden? Antwoord: In nagenoeg alle gemeentelijke politieverordeningen is een regeling getroffen met betrekking tot het venten. De regeling is in verschillende gemeenten uiteenloopend. Soms wordt een absoluut ventverbod uitgevaardigd en ln andere gemeenten wordt de bevoegdheid tot venten afhankelijk gesteld van een vergunning of wordt ook wel ontheffing van een ventverbod verleend. In de meeste gevallen zal men zich wel tot Burgemeester en Wethouders moeten wenden om vergunning of ontheffing van een verbod te verkrijgen. • Het zal wel geen vereischte zijn dat de aanvrager vooraf een lokaal gaat huren. Betreffende de steunverleening adviseeren we vrager zich tot het betreffende gemeentelijk bureau te wenden. KAN ECHTSCHEIDING GEVORDERD WORDEN? Abonné te E. vraagt: Een Hollander, met een Duitsche vrouw getrouwd, heeft zich in Duitschland schuldig gemaakt aan onzedelijke handelingen. Wordt dit volgens de Nederlandsche wet als echtbreuk opgevat? De dader is voor dit feit in Duitschland gestraft met 10 maanden gevangenisstraf. Kan op grond hiervan door de echtgenoote echtscheiding gevraagd en verkregen worden? Antwoord: Een der redenen, die een grond tot echtscheiding opleveren, is het overspel. 1 Waar in dit geval geen sprake is van overspel kan de echtgenoote geen echtscheiding vorderen. Wel zou op grond van deze buitensporigheid van den man een eisch tot scheiding van tafel en bed kunnen worden ingesteld. Weetgraag te O. vraagt: In November 1934 heb ik een perceel bouwland gehuurd. De huur heb ik bij vooruitbetaling voldaan. Op 1 NoMAG VERHUURDER ZONDER OPZEGGING HUURDER GROND ONTNEMEN? vember 1935 heeft de verhuurder mij dit perceel weer ontnomen, zonder eenige voorafgaande opzegging. In Mei 1935 heb ik dit perceel ingezaaid. Heeft de verhuurder het recht om mij dit perceel zonder opzegging te ontnemen? Heb ik recht op schadevergoeding? Antwoord: Wanneer de huur voor slechts een jaar is aangegaan, is het niet noodig, dat de verhuurder den huurder kennis geeft, dat na verloop van het huurjaar de huurder geen gebruik meer kan maken van het gehuurde bouwland. Indien echter de overeenkomst voor onbepaalden tijd aangegaan is, behoort de verhuurder de overeenkomst op te zeggen met inachtneming van den termijn, door het plaatselijk gebruik aangewezen. Deze wettelijke voorschriften zal de verhuurder moeten naleven. Niet-naleving stelt den verhuurder in de verplichting de daardoor veroorzaakte schade aan den huurder te vergoeden. GOUDCLAUSULE IN HYPOTHEEK. S. te H. vraagt: Wanneer iemand op zijn huis een hypotheek heeft en er in de betreffende acte sprake is van een goudclausule, wil dit dan zeggen, dat bij eventueele devaluatie de hypotheek bv. van f4000,— automatisch f 5000,— wordt? Antwoord: De goudclausule wordt veelal bedongen, zoodra men vreest dat depreciatie van het ruilmiddel zal plaats vinden. De beteekenis van een goudclausule is, dat de schuldeischer zich betaling in goud laat beloven. Dit wil echter nog niet zeggen, dat de schuldenaar met goudgeld moet betalen. Hij mag met ieder betaalmiddel voldoen, maar de schuldenaar heeft zooveel te storten, dat de schuldeischer per rekeningseenheid — per overeengekomen gulden — den prijs van 0.6048 gram fijn goud ontvangt. De wet veroorlooft den schuldeischer wel om zich door middel eener goudclausule te beschermen tegen mogelijke depreciatie van het ruilmiddel, doch men behoort aan de goudclausule niet een al te groote waarde toe te kennen. Wanneer toch de gelddepreciatie eenigen omvang aanneemt, wordt de goudclausule nietig verklaard of buiten werking gesteld. TOT HOEVER STREKT ZICH HET AUTEURSRECHT UIT? Onder motto „Auteursrecht" wordt gevraagd: 1. Is men strafbaar wanneer men uit een boek. waarin staat „Nadruk verboden", „Rechten voorbehouden" of iets dergelijks een klein gedeelte, b.v. een anecdote, versje of recept letterlijk overneemt öïn te doen plaatsen in een dagblad of tijdschrift? Mag dit wel indien men in de overgenomen stukjes een paar woorden of zinnen verandert? 2. Geldt dit ook voor boeken, waarin niet is vermeld „Nadruk verboden" enz.? 3. Mag men courantenberichten, recepten enz., welke men leest in een of andere courant letterlijk doen overnemen in andere couranten of tijdschiften indien er niet bij staat „Nadruk verboden" enz. Zoo neen, mag het dan wel in gewijzigden vorm? Antwoord: Het auteursrecht is het uitsluitend recht van den maker van een werk van letterkunde, wetenschap of kunst of van diens rechtverkrijgenden, om dit openbaar te maken of te verveelvoudigen, behoudens de wettelijke beperkingen. Onder werken van letterkunde, kunst of wetenschap verstaat de auteurswet boeken, brochures, nieuwsbladen, tijdschriften en alle andere geschriften. Als inbreuk op het auteursrecht op een nieuwsblad of tijdschrift wordt niet beschouwd het overnemen van daarin verschenen artikelen, berichten of andere stukken, met uitzondering van romans en novellen, zonder toestemming van den maker of zijn rechtverkrijgenden door een ander nieuwsblad of tijdschrift, mits daarbij het nieuwsblad of tijdschrift waaruit is overgenomen op duidelijke wijze wordt genoemd en tenzij het auteursrecht uitdrukkelijk is verboden. De auteurswet dreigt met bepaalde straffen ingeval van het inbreuk maken op eens anders auteursrecht. HANDELEN WIJ IN STRIJD MET DE OCTROOIWET? Weetgraag vraagt: Wij hebben een bepaald voorwerp voor oud en afgebroken gekocht. Nu willen wij dit voorwerp met die oude deelen in kleineren vorm opbouwen. Mijn broeder zal die werkzaamheden uitvoeren, waarna wij dat voorwerp willen gebruiken. Nu is het ons bekend dat iemand in A. op dat voorwerp octrooi heeft. Mogen wij dit voorwerp nu, zooals gezegd opbouwen in kleineren vorm? Komen wij niet in strijd met de octrooiwet? De heet G. J. Sas, Ktpitein v. d. Generalen staf, die benoemd is tot militair attaché te Berlijn. Kroonprins Umberto van Italië ls benoaBid tot commandant van het legercorps van Napels. --- Advertentie STEEK EENS OP! Fameus 5 cent EN slvana 6 cent zijn veel en veel beter dan U denkt voor die prijs te kunnen roken. Het zijn topprestaties van KAREL I Standaardkwaliteit voor Nederland ÏNGEZONDEN MEDEDEELING. ---