OLIFANTEN. Een van de merkwaardigste dieren, die op de aarde leven, is de olifant. Er zijn zoölogen — dat zijn geleerde dierkundigen — die beweren, dat de olifant, evenals de neushoorn, en het nijlpaard niet meer in den tegenwoordigen tijd thuis hooren, dat ze al lang uitgestorven moesten zijn, zooals de mammoet en de mastodon. Dat zou jammer zijn, want dan zouden onze dierentuinen een groote attractie missen. Naast de apenkooien zijn het immers de goedige dikhuiden met hun lange slurf, die een groote schare bewonderaars, vooral kinderen, om zich heen verzamelen. Eigenlijk is het zielig om te zien hoe deze reus, die met een trap van zijn voet een mensch verpletteren kan, ter wille van een klontje suiker of een apenootje gedwee alle kunstjes vertoont, die zijn oppasser hem geleerd heeft. En leerzaam is hij en tevens verstandig als de beste hond, zoodat de dressuur weinig moeite kost. Het merkwaardigste orgaan van de olifant is de lange slurf, dat is den sterk verlengden neus en bovenlip, die door talrijke spierbundels een zeer buigzaam en rekbaar orgaan is. Aan het uiteinde van de slurf bevindt zich een vingervormig, zeer gevoelig puntje, waarmee het dier grijpen kan. Bovendien bezit het mannetje twee geweldige slagtanden, die met den slurf de gevreesde wapenen van den olifant vormen. Bij het jonge dier zijn de slagtanden nog kort, groeien echter betrekkelijk vlug en bereiken soms een lengte van anderhalven meter en een gewicht van ca. 80 kilogram. Behalve de beide slagtanden bezit de olifant aan weerszijden in elke kaak slechts één kies; maar deze vier kiezen mogen gezien worden, het zijn ware molensteenen en ze doen ook als zoodanig dienst, ze malen het voedsel — vruchten en bladeren, maar ook boomschors en heele takken —• fijn. Daarbij slijten de kiezen in sterke mate af; maar voortdat de kies versleten is, groeit er weer een ^ndere achter. Deze wisseling van kiezen heeft gedurende het leven van den olifant zes keer plaats en dat mag wel, want dit dier wordt heel oud, honderd jaar en meer! Men onderscheidt twee soorten olifanten, n.1. den Indischen en den Afrikaanschen. Wanneer wij de teekening bekijken, zullen we de onderscheidene kenmerken dadelijk ontdekken: de Indische olifant, die 3,25 meter lang wordt — niet gerekend de 2,25 meter lange slurf en den 1,4 meter langen staart, bereikt een hoogte van 'iYi tot 4 meter en een gewicht van 3000 a 4000 K.G. Hij heeft een hoog breed voorhoofd, middelgroote ooren met omgebogen ovenrand, dikke slurf en hangende onderlip. De ri aansche olifant wordt iets grooter en zwaarer dan de Indische, zijn ooren zijn veel grooter, e s urf is veel dunner maar langer, het voorhoofd is ager en platter, zijn borst is smaller en zijn pooten zijn logger. Ofschoon de olifanten, evenals nijlpaarden en 1 '?° Cerossen ' langzaam meer zeker uitsterven, en er toch nog kort geleden duizenden in groote kudden in Zuid- en Midden-Afrika en in de jungles van Voor- en Achter-Indië. Wel werd er altijd op de kolossen ijverig jacht gemaakt vanwege hun slagtanden, die het kostbare ivoor leveren, maar eerst in de laatste hon, defd jaren werd het voortbestaan van deze dierensoort ernstig bedreigd, eensdeels, omdat de uitgestrekte wildernissen in de onbekende landstreken nog niet zoo heel lang geleden door de ontdekkingsreizigers voor de kuituur van den blanken man ontsloten werden, anderdeels, omdat tegen de moderne vuurwapens der jagers zelfs de dikke, taaie huid van den olifant geen bescherming biedt. Tegenwoordig wordt deze belangwekkende dierensoort tegen uitroeiing beveiligd door strenge jachtwetten in de z.g. natuurreservaten (o.a. het welbekende Krügerreservaat in Zuid-Afrika). De olifant is een vreedzaam dier. Als hij niet gejaagd wordt, valt hij den mensch nimmer aan; maar omdat hij in de aanplantingen der inlanders groote schade aanricht, moest hij wel gejaagd worden. Algemeen bekend is de groote intelligentie, ik 2ou haast zeggen het „vernuft", van den olifant. Hij is gemakkelijk te temmen en te dresseeren. Aan den oppasser, die hem goed behandelt, toont zich de olifant gehoorzaam, zelfs gehecht, maar voor plagerij is hij zeer gevoelig. Dan wordt hij boosaardig en gevaarlijk. Een hem gespeelde poets vergeet hij nimmer en hij betaalt, wanneer zich de gelegenheid voordoet, de plage j met interest terug. Daarvan zijn in Britsch-Indië verschillende verhalen in omloop. Daar worden n.1. getemde olifanten als werkdieren gebruikt tot het verrichten van zwaren arbeid. Zij slepen balken en boomstammen, torsen lasten, trekken den ploeg van den landbouwer en dragen op hun ruggen de jagers veilig door de jungle bij de tijgerjacht. mm — In Bombay was een olifant bij den wegenbouw tewerk gesteld, 's Morgens wandelde hij door de straten van de voorstad, waar zijn stal stond, met een hoeveelheid steenen op zijn rug, naar de plaats waar gewerkt werd. Onderweg hield hij steeds halt voor de open loods van een kleermaker, die hem op een klontje suiker tracteerde. Op een dag veroorloofde de kleermaker zich een grapje. Toen zijn dikhuidige vriend de slurf naar hem uitstak om de gewone versnapering in ontvangst te nemen, stak hij hem met zijn naald in het gevoelige orgaan. De olifant trompette, ging echter rustig zijns weegs. Maar hij had de hem aangedane smaad niet vergeten. Toen hij 's avonds als gewoonlijk naar zijn stal terugkeerde en de loods van den kleermaker passeerde, stak hij wederom zijn slurf uit en — spoot den man van hoofd tot voeten vol met modder, die hij buiten uit een plas opgezogen had. Toen trompette hij vroolijk en marcheerde rustig verder. De kleermaker had een gevoelige les gekregen, dat men dieren niet plagen moet. lAfCisCHF OÜFM7 ---