Zou hij komen? Als ik 's avonds in mijn bedje Uitkijk in de donkere straat Als ik opkijk naar het maantje Dat daar stil te schijnen staat Denk ik telkens aan mijn groten Trouwen vriend Sint Nicolaas Met z'n dikke zak vol speelgoed, Suikergoed en speculaas. 'k Denk dan: 't is dit jaar erg moeilijk Door die duisternis te gaan Zou hij komen? Zou hij 't wagen? Of blijft hij maar thuis voortaan? 'k Denk ook: kan hij lekkers kopen? Gaat 't in Spanj' ook op de bon? Wat een vragen, wat een zorgen! 'k Wou maar, dat 'k hem schrijven kon! Ja ik schrijf hem dadelijk morgen: Lieve Sinterklaasje ; toe Kom toch spoedig 'naar ons landje Ook al weten wij niet hoe Ook al heb je maar héél weinig Suikergoed en speculaas, Overal waar kind'ren wonen Hoor jij toch, hè Sinterklaas? --- St-NICOLAAS Een aanrijding met gelukkig gevolg. De strooiavond bracht een onvergetelijke surprise. Als verlaten lagen de straten in de duisternis van den maanloozen avond. Een guur naja? rswindje deed de dorre blaren van de boomen af en toe over de steenen ritselen. In de verte klonk nu en dan het geratel van een trein, het bolderen van 'n vrachtwagen, de claxon van een auto en andere geluiden van onbestemde herkomst. Een eenzame figuur haastte zich, diep in zijn kraag weggedoken, tegen den wind in. Hij keek links noch rechts, scheen verdiept in gedachten.... Gestaag liep hij voort als iemand, wien het doel van zijn tocht duidelijk voor oogen staat. Hij stak de straat over, kort voor een kruispunt. Te laat zag hij het gevaar en te laat ook merkte de bestuurder van de naderende auto den voetganger, die zich, de straat overstekend, juist voor zijn voertuig bevond. De chauffeur remde uit alle macht. De remmen piepten en knarsten en de surveilleerende agenten van politie, die in de stille nabije straat zwijgend hun ronde deden werden door dat geluid plots tot activiteit gewekt. Hun ervaring had hun de beteekenis van dat piepend, schurend geluld geleerd. Ze haastten zich in de richting vanwaar het geluid gekomen was. Weldra hadden ze de plaats van de aanrijding bereikt. Voor de dwars over den weg staande auto lag een man en te midden van eenige nieuwsgierigen, die gelijk de agenten op het geluid waren afgekomen, stond een zenuwachtige bestuurder zijn onschuld te verklaren. De aangeredene had blijkbaar zijn bewustzijn verloren. Zijn hoofd aat onder het bloed. Een der agenten maakte ruimte. De ander bukte zich en tastte in de jaszakken van den man op den grond. Hij vond een portefeuille en daarin papieren. Een plotselinge rukwind. De inhoud van de portefeuille dwarrelde her en derwaarts, het duister in. Maar er ■was geen tijd meer om met behulp van zaklantaarns in de omgeving naar d§ weggewaaide paperassen te zoeken. Do man op den grond had gekreund. Er diende zoodra mogelijk geholpen te worden.... Eenige dagen gingen voorbij voor het slachtoffer van de aanrijding verhoord kon worden. Met gesloten oogen lag hij stil in een der bedden van de groote mannenzaal in het ziekenhuis. Levensgevaarlijk waren de verwondingen niet geweest, maar de man had veel bloed verloren. Het duurde uren voor het bewustzijn was teruggekeerd Omtrent zijn identiteit tastte men in het duister. Slechte over zijn maatscliappelljken stand had men eenig idee daar de kleeding van uitstekende kwaliteit was. Maar verder was men niet gekomen. Er was niemand naar hem komen vragen. Er was geen aangifte gedaan van een persoonsvermissing. Men moest geduld hebben tot hij zelf in staat was inlichtingen te verschaffen Veel klaarheid bracht het verhoor evenwel piet. De man verklaarde betrekkelijk vreemd In de stad te zijn. Zijn naam was Wester, George B. Wester. Dien avond was hij aangekomen, Familie had hij niet, hier noch elders. Hij had papieren bij zich gehad. Indien die zoek waren zou dat wel een gevolg zijn van het ongeval waarvan hij zich overigens niets kon herinneren.... Langzamerhand, naarmate de wonden genazen toonde Wester meer belangstelling voor zijn omgeving. Speciaal voor den patiënt in het bed naast het zijne, interesseerde hij zich. Zijn buur was een nog jonge man. De dokters en zusters spraken hem aan met Dalstein. Eenige malen had hij al een jonge, bleeke vrouw op bezoek gehad. Blijkbaar zijn vrouw, meende Wester. Ze spraken steeds fluisterend met elkaar. Wester had nog nimmer iets van hun gesprek kunnen opvangen, tenzij een liefkoozend woordje. Toch was het hem duidelijk geworden, dat de vrouw den man gerust trachtte te stellen en te bemoedigen. Eens, na het bezoekuur, had Dalstein een poos stil voor zich uit liggen staren. Toen was hij plotseling hevig beginnen te snikken. Zijn magere lichaam had er van geschokt. Het was bij die gelegenheid, dat Wester zich bewust werd, dat hij bijzonder veel belang stelde in zijn mede-patiënt. — Kom buurman, probeerde hij te troosten, den moed niet verloren. Al lijkt de toekomst nog zoo donker, een lichtpuntje zal er altijd nog wel te ontdekken zijn. — Voor mij niet, luidde het antwoord van den zieke, die zich zoo goed hij kon beheerschte. Ik zou niet weten, waar voor mij, voor ons, mijn vrouw en kinderen een lichtpunt te bespeuren zou zijn. — Kan ik misschien ergens mee helpen? informeerde Wester en er klonk oprecht meegevoel in zijn~stem. — Niet mogelijk, meende de ander. Als men eenmaal op de helling is, gaat het steeds verder afwaarts en zeker als je niet in staat bent om ook maar eenigszins te remmen.... Iemand als ik glijdt harder dan een gezonde., en ..en ik sleep anderen mee.... — Wil je me niet vertellen wat er ls? vroeg Wester. Maar de ander schudde zwak zijn hoofd en zweeg. Eenige dagen later wist Wester evenwel de peheele levensgeschiedenis van zijn buur. Dalstein nad een goede zaak gehad. Ziekte had hem genoodzaakt het beheed aan een vreemde over te laten en deze had schandelijk het in hem gestelde vertrouwen misbruikt. Toen Dalstein weer in staat was geweest zelf de leiding op zich te nemen, was er geen redding meer mogelijk. Moedig was hij opnieuw zij het op bescheidener voet, begonnen en als steeds had zijn vrouw hem gesteund zooveel ze kon. Ze hadden hun oude schuden afbetaald. Maar nauwelijks waren ze zoo ver gevorderd of een nieuwe catastrofe vernielde wat na veel moeite was bereikt. Een kind werd ernstig ziek. Geen kosten werden gespaard om het te kunnen behouden. Alles was echter tevergeefsch. De kleine stierf en kort daarop was Dalstein, die teveel van zijn krachten gevergd had, wederom zoo zwaar ziek geworden, dat opname in het ziekenhuis noodzakelijk was. Donker, troosteloos zag de toekomst er weer uit. De zaak was noodgedwongen van de hand gedaan; er was geen geld meer om nog eens van voren af te beginnen. En zou hij, straks uit het ziekenhuis ontslagen, sterk genoeg zijn om zijn vrouw en twee kinderen te kunnen onderhouden? Zag hij niet, dat zijn vrouw van dag tot dag bleeker werd, kwijnde van zorg? Zeker, zij poogde hem te bemoedigen en op te vroolijken, maar hij was niet blind. De glimlach deed de tranen in haar oogen niet drogen, het opgewekte woord bracht geen blos van gezondheid op haar wangen. Zij hield zich flink, was een dapper vrouwtje en ook hii zou trachten sterk te worden.. Voor haar en haar kinderen. Al zijn krachten zou hij inspannen voor de zijnen. Hij probeerde zijn gedachten daarop te concentreeren, maar telkens dwaalden ze af naar de toekomst, die er zoo hopeloos, zoo kansloos uitzag,... Eerder dan hij verwacht had kon Dalstein het ziekenhuis verlaten. Hartelijk had hij afscheid genomen van Wester, die nog eenigen tijd geduld zou moeten hebben Dadelijk was Dalstein op zoek gegaan naar werk. Alles wilde hij aanpakken. Maar waar hij zich ook meldde, werk vond hij niet. Zoo kwam het, dat op den 5en December, strooiavond, het gezin Dalstein gerekend moest worden tot de stille armen De kinderen, een jongen van vijf en een meisje van acht jaar, hadden bescheiden wenschen gehad. — We zijn todh zoet geweest had de kleine dreumes verzekerd Dat zult u den Sint toch wel zeggen als u hem ziet, niet pappie? En de vader had nauwelijks zijn ontroering kunnen bedwingen en slechts met zijn hoofd geknikt. Ja, hij zou het den Sint wel zeggen.... De oudste had het begrepen. — Moesje, had ze gefluisterd, zoo zacht dat haar broertje niets had kunnen verstaan, moesje, als het niet kan, hoeft de Sint mij niets te geven. Als hij broertje dan maar wat brengt.. — Je bent een schat, had de. moeder met een glimlach, die haar onuitsprekelijk verdriet verbergen moest, geantwoord Zwijgend zaten de ouders, nadat de kinderen naar bed gebracht waren, bijeen Ze hadden geen woorden meer om elkaar te troosten en moed in te spreken. De laatste weken waren fnuikend- geweest voor beider eneigie. Maar ze mochten het niet opgeven, ter wille van elkaar en van de kinderen moesten zij zich opgewekt toonen al waren hun de zorgen boven het hoofd gewassen. — Een lichtpuntje is er altijd nog wel te bespeuren, mompelde Dalstein, denkend aan den tijd, toen hij als patiënt naast Wester lag en toen hij zich ook hopeloos gevoeld had. — Zei je wat? vroeg zijn vrouw, in haar gepeins gestoord en blij, dat het zwijgen verbroken was. — Och nee, was het antwoord. Ik dacht aan wat die man naast me, je weet wel, in het ziekenhuis, zei: een lichtpuntje is er altijd nog wel te ontdekken — Als wij maar wisten waar we het zoeken moesten • De klok sloeg juist negen uur, toen er gebeld werd. — Wie kan dat zijn? Dalstein stond op en begaf zich naar de voordeur. Een chauffeur stond op de stoep. — Bent u meneer Dalstein? Informeerde hij beleefd. En op het bevestigend antwoord overhandigde hij een brief. — Dit moest ik u persoonlijk geven. Wacht u even, ik heb in mijn wagen nog een pakket voor u. Eenige minuten later staarden Dalstein en zijn vrouw verbaasd naar het groote pak op de tafel in de woonkamer. Nog steeds hield Dalstein den brief ongeopend in zijn hand. — Maak dan toch open, spoorde zijn vrouw hem aan. Kijk eens wat er in staat. Laat mij het maar doen! En meteen nam zij den brief, opende de enveioppe en las. Als niet begrijpend fronste zij de wenkbrauwen, terwijl haar oogen over de regels vlogen. Dan jubelde ze. — Man. manlief! Je hebt werk; we zijn gered. God zij dank! Toen kwam Dalstein tot bezinning. Ook hij las en ook hij juichte. Hij was aangesteld als winkelchef van het groote warenhuis in de stad. De eigenaar had van hem gehoord, informaties ingewonnen en zou kennis met hem komen maken om de voorwaarden te bespreken. Terwijl Dalstein, opgewonden van geluk, veronderstellingen opperde over den afzender van den brief en vergeefs trachtte de onderteekenning te ontcijferen, maakte zijn vrouw het oakket open. Speelgoed en lekkers voor de kinleren, verrassingen voor Dalstein en zijn vrouw. — Van wie kan dat toch zijn? vroegen zij zich af. — Een lichtej is er altijd nog wel te ontdekken, mompelde Dalstein weer. Wester had gelijk. Hij had gelijk, vrouwtje. Voor zij gelegenheid had om dat te beamen, klonk de huisbel voor den tweeden keer dezen avond. — Nog een verrassing, meende Dalstein, lil een heel wat andere stemming, dan toen hij zich de eerste maal naar de deur begaf om te openen. Ever. later kwam hij terug, gevolgd door een heer. — Kijk eens vrouwtje, inderdaad nog een verrassing. Mijn buur uit het ziekenhuis, mijnheert Wester. Hij had geen beter oogenblik voor zijn bezoek kunnen uitkiezen. Nu kan hij meegenieten van ons geluk. Ik zal u vertellen, waarom we zoo opgewekt zijn. wilde hij den bezoeker uitleggen. Ik zal u vertellen, waarom, wij — Natuurlijk omdat u winkelchef bent geworden, viel Wester hem glimlachend in d9j rede. — Hoe hoe weet u ? — Ik zal zelf toch wel weten, wie ik in mijn zaken aanstel, niet waar? Kerel, ik weet alles varv je. Als ik maar eerder beter was geweest. Dan zou ik je eerder geholpen hebben Jullie verdienen een beter lot dan tot dusver je deel was, Dalstein, je bent eerlijk en ijverig. We kennen elkaar, niet waar? Ik ben blij dat ik werd aangereden en gewond. Daardoor immers ben ik in de gelegenheid gekomen een gezin te helpen en te zorgen voor een lichtpuntje. Het is beslist een gelukkig toeval geweest, dat ik juist, toen ik op weg was om hier voor mijn filiaal een geschikten chef te zoeken, een ongeluk kreeg. — Dit is een Sint Nicolaas-surprise, die we nooit zullen vergeten, verzekerde Dalstein en zijn vrouw beaamde dit, terwijl tranen van vreugde in haar oogAi glinsterden. — Het lijkt wel een sprookje, gaf ze te kenken. En ik meende nog wel, dat die uit den tijd waren --- ZOU HIJ ER AL ZIJN? Lang voor de strooiavond is aangebroken denken de kinderen al voortdurend aan St. Nicolaas en Zwarte Piet. Ze zingen versjes ter eere van den grooten Kindervriend en onder elkaar en met hun ouders babbelen ze over de verwachtingen. Geregeld worden 's avonds de schoentjes al bij den schoorsteen gezet en zoowaar, den volgenden morgen lag er al meermalen een kleine verrassing in de schoentjes. Maar er zijn ook kleuters, die niet kunnen wachten tot de volgende dag is aangebroken en die, 's avonds laat, de gedachten vervuld van den Sint, even uit hun \bedje wippen en stilletjes, gelijk de kleine op de foto, naar de woonkamer sluipen en door het sleutelgat gluren in de hoop St. Nicolaas te zien, terwijl hij een surprise in het schoentje legt. --- Sinterklaas bij onze voorouders. Het feest van jong en oud met „claescoeck" en „massepeyn". Ook al lokken de weersomstandigheden daar vaak geenszins toe, in de dagen, die aan St. Nicolaas voorafgaan, staan de menschen met tientallen voor de speciaal verzorgde etalages en bekijken met peinzenden blik de uitgestalde artikelen. In de winkels gonst de drukte door alle afdeelingen, de koopers beladen zich met pakjes en dan spoeden ze zich haastig naar huis toe, waar het geschenk in een „surprise" wordt omgetooverd. Dit woordje herinnert ons al direct aan het land, waar de menschenvriend ieder jaar vandaan pleegt te komen, n.1. Spanje. In de Middeleeuwen vierden de bewoners van dat land op 5 December een feest, dat „Sapate ' heette en' waarbij het zenden van anonieme geschenken gebruik was. Uit dit „Sapate" moet de herkomst van het woord surprise worden afgeleid. Het gebruik om surprises te verzenden, ontmoeten wij In ons land voor het eerst tegen het einde van de vijftiende eeuw. De adel begon er mee, doch langzamerhand burgeide deze aardige gewoonte ook bij het volk in. Wie hieruit mocht willen afleiden, dat de St. Nlcolaasviering bij onze voorouders ook eerst van dien tijd dateert, vergist zich echter. Deze ls verschillende eeuwen ouder. Sommigen gaan zelfs zoover, dat zij in Sinterklaas den ouden Wodan willen zien, waarvan verteld wordt, dat hij af en toe op zijn achtpootig paard 'n kijkje op de wereld ging ^Eminente folkloristen hebben zich intussen met kracht van argumenten tegen deze onvnttinff verzet, waaronder vooral Dr. Cari Melssen, die zelfs een heel boek aan dit onderwerp heeft gewijd. Het feest van de kinderen. Volgens hem is de St. Nlcolaasviering; vanuit Frankrijk tot ons gekomen, dat in de 12e eeuw een centrum van Europeesche cultuur was en waar St. Nicolaas als de schutsheer der scholieren bekend stond. Inderdaad is de roe het typisch embleem der Middeleeuwsche school en wanneer we aannemen, dat het oorspronkelijke onnoozele-kinderen-feest van 28 December voor een groot deel in de St. Nlcolaasviering is-opgegaan, dan staat in elk geval vast, dat Sinterklaas op de eerste plaats een echt kinderfeest geweest is, hetgeen we eigenlijk ook nu nog kunnen zeggen. „Op St. her Nyclaes dach I L. gr. aen die scholers over her oerlof", vinden wij ln een oude, Dortsche rekening van 1360 en hieruit blijkt, dat de kinderen op dien dag vrijaf hadden en tevens een paar snoepcenten kregen. In 1403 was het schoolbestuur blijkbaar tot de conclusie' gekomen, dat het beter was om de giften in natura uit te reiken, we lezen tenminste, dat „coninc-, claescoeck en taert aan de kynders op hunne patroon St. Nyclaes" werd uitgedeeld. Wanneer de rijke pair, Jan van Blois, uit Frankrijk met St. Nicolaas in ons land vertoeft, wordt hij omringd door een troepje kinderen, die hem om „bisschopsgeit" vragen en de annalen van de stad Dordrecht vermelden, dat de man toen inderdaad een vorstelijke gift geschonken heeft. Daaraan hebben wij het waarschijnlijk ook te danken, dat deze gebeurtenis voor het nageslacht werd opgeteekend. Wat was dit „bisschopgeit"? Hier hebben wij een voorbeeld van de vermenging, die tusschen het onnoozele-kinderen-feest en de St. Nicolaasviering moet hebben plaats gevonden. Op vele vaderlandsche scholen was het namelijk gebruik om met Sinterklaas een „bisschop" te kiezen, hetgeen herinnert aan de gewoonte, dat de kleintjes het vroeger met 't feest van onnoozele kinderen gedurende één dag voor het zeggen hadden. Deze „bisschop" was echter altijd een arme scholier en onder het voorwendsel van hulde aan zijn hooge waardigheid, werden hem nuttige geschenken toegestopt, waarin het karakter van de St. Nlcolaasviering dus Weer tot uitdrukking komt. . Vreugde in de havensteden. Was het St. Nicolaasfeest bij onze voorouders dus op de eerste plaats een kinderfeest, dat wil geenszins zeggen, dat de ouderen er geen deel aan hadden. Integendeel. Onze voorouders waren een varend volk, alles wat van de zee was, behoorde tot hun vertrouwde sfeer en dit verklaart ook hun genegenheid voor de figuur van St. Nicolaas, die onder het varend volk van de geheele wereld een groote vermaardheid genoot. Met St. Nicolaas was het feest voor de zeelui aan wal. Met vrouw of meisje aan den arm liepen ze zingend door de straten en in onze havenplaatsen weerklonk dan overal het lied: „Wij sullen ons scheepken wel stieren, al over die wilde see, al op Sinterklaes manieren, soo gaet er ons soetlief meê". In het begin der 16e eeuw was de genegenheid voor St. Nicolaas in het zeevarend Amsterdam zelfs zoo hoog gestegen, dat in de Oude Kerk een geheel zilveren beeld van den Sint werd opgericht. Op last van de Kerkmeesters is dat echter later verkocht. Wel bewaart Amsterdam nog een herinnering aan den menschenvriend door een gevelsteen in het hart van de stad. Deze steen werd eenigen tijd geleden gerestaureerd. Liefdesbetuigingen met St. Nicolaas. Uit het leven van St. Nicolaas wordt verteld, dat de weldoener er eens voor gezorgd moet hebben, dat drie dochters een uitzet konden koopen. zoodat ze niet behoefden te zwichten voor den Verkeerden aandrang van hun vader, die nu niet direct het beste met hun voor had. Onze voorouders hebben hieruit waarschijnlijk den moed geput om de St. Nlcolaasviering ook voor liefdesverklaringen te gebruiken, waarin ze trouwens heel sterk waren! Wanneer een meisje zoo'n mooi opgemaakt marsepeinenhart kreeg, waarop een vlammend hart of een paar duifjes geschilderd waren, dan wist ze wel hoe laat het was en dan was het enkel nog maar de vraag van welken kant de amoureuze wind kwam! Had de jongeman daarentegen reeds vroeger een blauwtje geloopen, dan koelde hij zijn wraak door de tevergeefs aangebedene een taai-taaipop te zenden, hetgeen in tegenstel ling met thans, als een blamage gold. De jongelieden uit de deftige kringen stuurden elkaar een schoen, welke vergezeld ging van de meest innige liefdesverklaringen op rijm. Verschillende daarvan zijn bewaard gebleven, b.v. „Mijn ziel, die dorst naer een vloet, een vloet van soete water-stromen, ontsprongen uyt u sacht gemoet, waerdoor mijn leven is bekomen, mijn leven dat nu in u hant getrouwelycken staet geheplant". De jongedochter, die dit gedicht ontving, moet wel een traan van aandoening hebben weggepinkt en ze zal in elk geval den schoen van den geliefde extra goed hebben bedacht! De „claescoecken". De typische Sinterklaaslekkernijen bestonden bij onze voorouders in „St. Claescoeck", „amandelbroot", „honingtaert" en „massepeyn". Het laatste is voldoende bekend, de „claescoeck" was onze speculaas, het „amandelbroot" kreeg bij ons een luxer vorm in de banketletters en de „honingtaert" zal allengs nog wel wat bruiner en taaier geworden zijn, zoodat wij van „taai-taai" moeten spreken. De „claescoeck" had allerlei vormen. De jongens en meisjes stuurden elkaar natuurlijk „vrijers" en „vrijsters", de eerzame tante kreeg een „kerk", grootvader een „varken" en grootmoeder een „poes". Deze „claescoecken" waren met goud en zilverpapier beplakt, waarvoor de bakker de jongelui van de buurt enkele dagen tevoren uitnoodigde. Dit waren de z.g. „verguldavondjes", waarvoor de jongelui veel belangstelling aan den dag legden. Vlak voor St. Nicolaas was het in vele plaatsen van ons land markt en de menschen drentelden dan bij honderden langs de kramen, waarin alle soorten geschenken lagen uitgestald. Geen wonder, dat de onderwereld van deze unieke gelegenheid gebruik maakte en het hoogconjunctuur voor de zakkenrollers was! De autoriteiten van Amsterdam oordeelden het daarom wenschelijk, dat de markt voor donker afgeloopen moest zijn, doch de Amsterdammers trokken zich daar niets van aan en 's avonds moesten de officieele instanties spijtig vaststellen, dat „de merct wel tot middernacht met grooten toeloop van menschen" geduurd had. Verzet tegen de viering. De Sinterklaasviering was nu eenmaal iets, dat de Hollanders diep in het hart zat en toen later de godsdienstige verhoudingen in ons land anders werden en verschillenden betoogden, dat het uit moest zijn met dergelijke „abuyzen en stouticheden", haalden de meesten hun schouders op en vierden het feest vroolijk verder. De oppositie zweeg echter niet. Het is „een sotte ende onghefondeerde maniere van de kinderen haere schoenen met allerley snoeperie ende slickerdemick te vullen", toornde Walich en hij vergeleek zelfs de Sinterklaasviering met heidensche afgodendiensten. „Wat is dit anders gedaen", meende hij, „als op de hoochten geoffert ende geroockt?" De Overheid kwam onder den indruk van dergelijke vertoogen en verschillende keuren waren hiervan het gevolg. In 1613 verboden de Amsterdamsche stadsbestuurders de St. Nicolaasmarkt en in Delft en Dordrecht gebeurde het zelfde, waarbij zelfs uitdrukkelijk werd vastgesteld, dat de Sinterklaasviering tot „waengeloof, superstitie ende afgoderij" leidde! Uit het feit, dat de keuren ieder jaar moesten worden herhaald, kan mede blijken, dat de Sinterklaasviering echter evengoed haar gang ging, zelfs toen de Overheid van Arnhem het zoover dreef, dat daar ook het schoenzetten en het speculaas bakken verboden werd. Het echte, vaderlandsche feest bleef in eere en toen tenslotte de plakkaten ophielden, herstelde men direct ook alle uiterlijke gebruiken, die tijdelijk achterwege hadden moeten blijven. De oudies en weezen in de Godshuizen kregen weer hun „sprenckvleys met jeus", da boeren onthaalden hun volk op melk en beschuit, de St. N;colaasmarkten herleefden en waren drukker dan ooit te voren. Sinterklaas bleef het feest van elkaar vreugde bezorgen. Laat het dat dit jaar ook zijn! ---