„Zei U iets, professor?" Dezer dagen kwam ons een anecdote in de gedachte. Toen te Leiden ln 1807 het kruitschip sprong, moet het gebeurd zijn, dat een professor met zijn huishoudster rustig zat thee te drinken. De huishoudster, die potdoof was, meende nu iets te hooren. „Zei u iets. professor?", vroeg zij doodnuchter, terwijl heel de stad op haar grondvesten daverde. Waarom deze anecdote, die ons langgeleden verteld werd, levenslang indruk op ons is blijven maken? Omdat zij de onverstoorbare rust, die ons vaderland typeerde en die in de eerste jaren der negentiende eeuw wel haar toppunt bereikte, zoo schilderachtig belichaamt. Wij zien die deftige menschen daar zitten schemeren in de ouderwetsche huiskamers van dat Leidsche patriciërshuis: de kalot en de lange pijp, de kamerjas en de pantoffels; wij hooren het suizen van de theeketel en het spinnen van de poes; wij ruiken den geur van boenwas en allerlei zindelijke dingen en wij raken met den deftigen professor en zijn hardhoorige huishoudster mee in een behaaglijken Daar gebeurt plotseling iets, dat in deze »feer niet behoort te gebeuren — iets dat met de Hollandsche deftigheid en de Hollandsche rust en de Hollandsche zindelijkheid strijdt — iets dat noch de professor noch zijn huishoudster ooit heeft gedacht eens te zullen beleven. Tot het trommelvlies der potdoove vrouw dringt iets door: „Zei u iets. professor?" En zij gaat door met het stoppen van de kous, waarmede zij bezig was. Ook nu ontmoeten wij af en toe nog wel eens iemand, op wien de gebeurtenissen van thans niet veel meer indruk schijnen te maken dan het springen van het kruitschip op de huishoudster van dien Leidschen professor. Men kan ook doof zijn in meer dan lichamelijken zin. Nu is er door de geweldige ontploffing wel iets tot zoo iemand's geestesoor doorgedrongen, maar hij heeft zich daardoor niet laten verontrusten. Het is nu weer stil. hij zal zich hebben vergist; de professor heeft niets gezegd, hij heeft het zich maar verbeeld. Het is lastig als men zoo doof is, maar rustig is het toch ook wel. Als de tram maar weer rijdt, als de post maar weer functionneert, als hij zijn natje en droogje maar heeft, — dan is het allang goed en dan is zoo'n geestesdoove de knal reeds weder vergeten. In zijn omgeving hoort geen kruitschip te springen; zijn rustige sfeer laat dat niet toe Hij is niet opgegroeid in een land met aardbevingen, sirocco's of bandjirs; zijn oor is op hevige knallen niet ingesteld. Helaas verschoont deze hachelijke tijd ook de rustigen niet. Een flauwe naklank van het rumoer, dat de maatschappij op haar grondvesten doet daveren, schrikt zelfs ook hen een oogenblik op.. Doch wat dit rumoer veroorzaakt, ontgaat hen. In den zin van' de wereldschokkende gebeurtenissen verdiepen zij zich niet. Wel blijven zij hierdoor voor verbijstering bespaard, maar zij betalen den prijs voor hun onverstoorbaarheid met het trieste lot van de dooven, die door hun kwaal buiten het geestelijk verkeer zijn gesloten. Het zegt hun niets: noch de professor, noch het springen van het kruitschip. C. (Nadruk verboden). --- van een gematigde opleving te spreken. van een gematigde opleving te spreken. De zware slagen zijn, al ls het hier en daar met veel gekraak, opgevangen. De oogen zijn reeds weer op de toekomst gericht, waarin Rotterdam ais van ouds een goede textlelafnemer hoopt te zijn. --- Wie in zichzelven weet te vinden, de Wie in zichzelven weet te vinden, de hoogere levenswaarden, en het schadelijden aan zijn ziel erger vindt dan het verliezen der wereld, die is in staat om als waarlijk zedelijk wijze zijn naaste lief te hebben. Hij zal in dien naaste hetzelfde liefhebben, wat hij in zichzelf liefheeft. Hij zal belangen behartigen waarvan misschien de naaste zelfs geen notie heeft. Prof. M. C. v. Mourik Broekman. --- DE TEXTIELSTICHTING ROTTERDAM. Hoe getracht wordt de textielbranche in de Maasstad er weer boven op te brengen. In een groote stad als Rotterdam is het aantal dergenen, die bij de textielbranche betrokken zijn, uiteraard aanzienlijk. Met het oogmerk, dank zij gemeenschappelijk optreden den textielhandel in de geteisterde Maasstad te steunen, is einde Mei op initiatief van den heer H. G. Mey. directeur van het Rijksbureau voor distributie van textielproducten een commissie in het leven geroepen, welke een maand later uitgroeide tot de textielstichting Rotterdam. Den secretaris-penningmeester van deze stich ting, den heer F. G. van Essen, hebben wij bereid gevonden ons het een en ander te vertellen omtrent doel, werkwijze en bereikte resultaten van deze stichting. Ons streven, aldus de heer van Essen, was en is nog steeds in de eerste plaats de gebeurtenissen tr Rotterdam te beschouwen als een nationale ramp, die het geheele Nederlandsche Volk aangaat. In dit verband vormen de vele inzamelingen en collectes in allerlei richtingen eigenlijk een kleine teleurstelling. Gestreefd is naar een onbepaald moratorium voor alle schulden van bedrijven in de textielbranche. Dit is wel is waar niet volledig bereikt. maar de blokkeering van oude schulden gedurende zes maanden ingevolge een Rijksregeling mag toch als een zeer gunstig verschijnsel beschouwd worden. Waar vele van de 350 bij textiel betrokken bedrijven te Rotterdam bij de ramp betrokken zijn geweest, deed zich vooral in den beginne een dringende behoefte aan goederen gevoelen Wij hebben ons daarom beijverd bij alle leveranties Rotterdam de voorkeur te doen hebben, waarbij wij loyale medewerking van Twentsche en Brabantsche leveranciers hebben ondervonden. Ook van de zijde van het Rijksbureau voor distributie van textielproducten hebben wij medewerking ondervonden. Er is in bevredigende mate geleverd, waardoor nu wel geen groote voorraden ontstonden, maar waardoor men toch in noodwinkels en tijdelijke behuizingen eenigszins vooruit kon. Vestigingsverbod voor niet-Rotterdamsche winkeliers. Een moeilijkheid was nog, dat wellicht nietRotterdamsche bedrijven zouden mee profiteeren van den kooplust, welke te Rotterdam bestaat en wel moest bestaan, nu zoovelen zich van alles beroofd zagen. Het vestigingsverbod voor niet Rotterdamsche winkeliers juichen wij in dezen samenhang ten zeerste toe. Lastiger is het het verschijnsel tegen te gaan van het koopen van Rotterdammers buiten Rotterdam. Helaas komt dit vrij veel voor. Men ziet legio Rotterdammers in Den Haag winkelen. Een ernstig beroep op gemeenschapszin is hier op zijn plaats. CREDIETVERLEENING EN OPSLAG DER GOEDEREN. Verreweg het belangrijkste werkpunt van de textielstichting was evenwel credietverleening en de opslag der goederen. Aanvankelijk Ls gestreefd naar een centrale opslagplaats. Deze idee heeft men evenwel laten vallen. In de plaats daarvan is gekomen een centraal, zoo economisch mogelijk gecombineerd vervoer. Bovendien is er een opslagmogelijkheid geschapen in het gebouw van St. Homobonus, waar de goederen tegen een geringe vergoeding van 65 cents per 100 K.G. per maand, inclusief brand-, inbraak- en molestverzekering kunnen worden opgeslagen. Wil de textielbranche zich ten volle kunnen herstellen in Rotterdam, dan is een spoedige schade-uitkeering noodzakelijk. In deze richting werkte de stichting dan ook reeds met Kracht, toen de schade-enquete-commissie werd geïnstalleerd, waardoor het zich liet aanzien, dat de schade-uitkeeringen nog wel even op zich zouden laten wachten. Daarom hebben wij het toen gezocht ln de richting van een snelle credietverleening. aldus de heer van Essen. Het „snelle" had hierbij de overhand daar het zaak was eenigen goederenvoorraad te vormen. Het is ons toen zeer spoedig gelukt, een bevredigende regeling te verkrijgen. Op den dag, dat de textielstichting Rotterdam notarieel gepasseerd werd, werd tevens een gecombineerd crediet groot f2500.000,— toegestaan. Daarmede zijn den gedupeerden credieten toegestaan tot _ een maximum van 15 pet. der waarden van de vernietigde goederenvoorraden. Bij de aankoopen is er onzerzijds op aangedrongen, mede met het oog op de hangende zijnde dlstributie-maatregelen, een zekere matigheid te betrachten. De credietvoorwaarden zijn vrij gemakkelijk: VA % 'sjaars. De bepaling is er bij gemaakt, dat het geld niet mag worden gebruikt om schulden van voor 10 Mei 1940 te voldoen. Het crediet komt dus geheel ten goede aan een nieuwe voorraadvorming. Terugbetaling zal geschieden na de schade-uitkeeringen. waarbij dan dit crediet uiteraard preferent' wordt. Het spreekt vanzelf, dat dit crediet niet op lossen grond wordt verstrekt. Een twintigtal accountants stelt in elk geval afzonderlijk een nauwgezet onderzoek in. Firma's, die voor den tienden Mei insolvabel waren, komen niet voor crediet in aanmerking, aangezien het de bedoeling is, de textielbranche als geheel te helpen en niet enkele bedrijven in staat te stellen er beter van te worden. Reeds 100 credieten verstrekt. Op het oogenblik zijn op deze wijze reeds honderd credieten verstrekt, terwijl nog met kracht naar verdere credietverleening wordt gestreefd, zoodat de bij den textielhandel betrokken bedrijven te Rotterdam thans reeds weer mogelijkheid tot beweging hebben, hetgeen de textielbranche niet alleen plaatselijk, maar ook landelijk ten goede komt. Met de credietverleening kan echter niet worden volstaan. Onverminderd blijft ons streven er op gericht, zoo zeide de heer Van Essen, om een snelle en volledige schade-uitkeering te bewerkstelligen. Tevens stellen wij pogingen in het werk om voor de betrokkenen restitutie van invoerrechten en omzetbelasting tot stand te brengen. Pogingen zijn ook ondernomen om den import van buitenlandsche artikelen te bevorderen, mede door eventueele persoonlijke bezoeken aan de desbetreffende centra. Hiervoor is de tijd evenwel op het oogenblik nog niet rijp. Ten behoeve van den detailhandel is het wel gelukt de grossiers te doen verklaren, dat zij er, onder welke omstandigheden ook, van af zullen zien rechtstreeks aan particulieren te leveren. Dit, zoo besloot de heer Van Essen, is in hoofdtreKken de toestand van den textielhandel te Rotterdam. Gedragen door een gezond optimisme: gesteund door vakgenooten van elders en gesterkt door de vermaarde Rotterdamsche onverzettelijkheid zal de textielbranche zich de Maasstad ongetwijfeld herstellen. Reeds thans is er reden om nee, dat was als te slim. Dat kon ze d'r nich bi'j loaten zitt'n. — Et was n'n heel nett'n jong Hee was hier an 't dwell'n eraakt en nó wol 'e van mi'j de weg wett'n. Dat mos ; k toch doon ? Dat was toch mènschenplicht ? — Boh wiss, veul de moör d'r tusken. Mer 't was nich neurig um met dee gaapköste hier um 't hoes te gengeln Wel weet wat vuur soort of 't is. — 't Löt mi'j n'n heel fesoenlikken jong, gaf Greete tot bescheed. — Fesoenlikke jongs loopt nich met zon kot buksken an en met zon los buis um de hoed. Hee har joo bloote beên, is 't nich ? Neums-tow dat fesoenlik ? Doar kon Greete nich völ op zegg'n en •k wil ow wa vetèll'n dat de boks eer luk begun te bèèw'n vuur 't eersken. — 'k Zol de heu'j-vork mer wier ophaaln, zèè de vaêr. En mèt wol Greete vot goan toon de nienduur met n'n kawobsti van hoo zee mi'j los vloog. Doar ha'j de beide breurs. En 'n kasgenade dat ze maakt'n, meer as slim : lachen en angoan en schreeuw'n aste-too. Mer ze heuln nog wa' umsgeliek 'n moal op met eere kemosies, want ze nadd'n wa' in de gaat dat Greete 'n duftig raplemèènt har 'had, dat konn'n ze wa' veuln met de kloomp an. 'n Oldsten mot 'n klooksten wén, is 't zoo nich ? Mer hier kwam 't Sans oet. Want Mans kon zik d'r nich oawer stil hoöln Hee har 't nuste-köttelken ieder bod al ees zoo gloeps an-ezeen en nó vroog 'e eer zoo mer kats vuur 'n nös vot: — Maw' di'j filseteern, Greete ? Greete keek um met 'n paar döpp an oi z' um op wol vrett'n. Toon döw'n Derk ok vuur 'n droad te komm'n. — 'n Heel oarig döll'ken, da's wisse woar. En wat mooie sökskes har 't an. preete, dee profos oet 'n hook kan komm'n as ze 't er noa maakt, greep 'n kloomp van 'n voot en zee zo) zoo op Derk wen los 'etrokk'n as de vaêr nich ressoloet tusken beiden was komm'n. Hee greep de deern bi'j de aarms en drokk'n eer Je nienduur oet. — Ziezoo, en nö noa 't meütken hen. de heu'j-vork ophaaln. Wat vebeels di'j wa'. Greete wol d'r nog wat tèg'n u> breng'n mer ze kreeg de gelègentheid nich. — Vooruit, doo wa'V di'j zei Op slag! zèè de vaêr op zonne manneer dat Greete begreep dat 't meenens was en da" ze aanders oolderwets wat d'r langs zol krieg'n, zoo groot a't ze was En ze gung! Toon Biesters-Graads wier op de dèll was, was de vrouw al met de jongs an 't foetern en an 't racheln. — En i'j beiden hoölt d'r ow ok stil oawer! zèè de vaêr en hee deu met zien'n wiesvinger op en daal asof 'e met richtige blaag'n te doon har. — Hei'j 't hooit a' kot houw'n ? De beide breurs schulkopt'n van nee. — Alla, an ow waark ! De jongs gung'n met 'n stet tusken de beên wier noa de schop. Op de dèll was de röste wier ekeerd En de oöle Biestersleu leup'n noa de kökk'n um doar luk noa te kuiern. LOEKS. --- IVOROL De Nederlandsche Tandpasta INGEZONDEN MEDEDEELING. IV0R0L De Nederlandsche Tandpasta --- TUBANTIA VERHOOG UW OMZET door een advertentie in • TUBANTIA --- Oet 'ne oôle Twèènsche Boerschop duur Loeks van t Leugenmos VI. As 'n kalf in de vuurjoarstied, zoo wierig en zoo gedoan kwam Biesters-Greete de dèll op-stoewn. De moör was d'r de boel nog störig an 't ankeern, mer ze keek nich op of um. — Dag, moöder! reup Greete, mer de moör bleef de kinderköpkes van de dèllvloor ankiek'n. Greete haaln eere leppeJ bla 'n moal of wat in de heugte, zett'n 'n vroagend fieselemie en leup 'n waske-hook in um zik de haan luk of te wasken. Mèt kwam de vaêr duur de zied-duur in met 'n gezichte van dree dage rèèg'n, da< har Greete op slag in de gaat. — Dag, vaêr! zèè Greete. Mer 'n oöln gaf gin bescheed en de deern wus niks better te doon dan luk sliepstètt'nd de kökk'n in te goan. 't Was doar op de dèll ok niks gtdoan, dat was 't nich. Zol d'i 't een of 't aander wèn met de oöle leu ? — Loa 'k 'n wetterkettel mer vust ees in odder maak'n, dach Greete dee zik op eer eentje in de kökk'n niks ip eer gemak veuln. En ze gung de dèll wier op. Eers zèè d'r nums wat. Mer toon kwam de vaêr oet 'n hook. — Greete, hès 't heu'jn kloar ekrèg'n ? vroog 'e. — Joa, vaêr, zèè Greete. Dow kaans 't moarg'n duch mi'j vot haaln oet 't meüt ken. — En woar hes de heu'j-vork 'loaten ? Blikstie, dat was woar ok. Ze har d< heu'j-vork nich wier met noa 't hoes 'nom m'n. Den har ze wiss' in 't meütken loat'n ügg'n. — O da's woar ok, den he'k bepoald ve gètt'n, "aêr. — Mooi is dat.... Zoo geet 't as aandere dinger bi'j 't hech hes — Aandere dinger, vaêr. Wat dan ? — Dat wees net zoo good as ik. Hoo döws-et woag'n um di'j met zon n'n stads ken stoetenkeal te bemeu'jn.... 't Wa.groot waark met ow beiden, duch mi'j. Doar ha'j 't gesmiet nö in de glaze ! Nö begreep Greete woarum de oölen zoo kotan war'n ewès Ze vetrouwd'n dat nich rech met den jong, dat was 't em. — Och, zèè de moör, 'ne wieze henn' leg ok wa' mangs 'n ei in de braandnettel. Mer ik wol di'j toch wiezer hebb'n, deerne! Nö mos 't toch nich gekker wodd'n. prakkezeern Greete en ze veuln dat 't blood eer noa 'n kop steeg en dat eere kin nebakk'n begunn'n te gleu'jn. Beware nog too, wat dachen ze wa' van eer ... Ze har toch niks kwoads oet-vrétt'n dat har ze nich. Ze har niks doan, wat gin lech vedrèèg'n kon. En dan zon 'ne scharmotse. --- LANGS HET NOORDERKANAAL TE ROTTERDAM tegenover den Gordelweg ter LANGS HET NOORDERKANAAL TE ROTTERDAM tegenover den Gordelweg ter hoogte van den Bergsingel is men met den bouw van de eerste noodwoningen begonnen. --- FEUILLETON. „Bloed van Boeddha" door HAROLD WARD. 34. HOOFDSTUK XXVI. Vingerafdrukken op een flesch. Fenton, de beide politiemannen en Muer renden de trap op. Zooals York voorspeld had vonden zij Dittmars gebonden op het dak Ze maakten hem los. „Konden jullie niet eerder komen?" mopperde de kleine professor verontwaardigd Ze hielpen hem door het raam klimmen en toen hij Grass' lijk on^waardde deinsde hij ontzet achteruit. >,Hoe wi leeft dat gedaan?" stamelde hij. Niemand antwoordde. Muer wikkelde zijn zakdoek om het heft en trok daarna het mes voorzichtig uit de wond. „Herkent u het?" vroeg hij, het Dittmars voorhoudend. Dittmars slikte moeilijk „Ja", bracht hij eindelijk uit, „het is uit de collectie in het museum!" Fenton knorde, rammelde met de handboeien en keek Muer vragend aan Deze schudde ontkennend het hoofd en ging de anderen voor de kamer uit. Hij instrueerde de politiemannen de wacht te houden, niemand mocht de kamer betreden Dittmars kon nog niet goed loopen, Fenton ondersteunde hem. Beneden gekomen gaf Muer den professor eerst wat te drinken. „Je kunt goed raden!" zei Fenton bewonderend tot York. De anderen waren .nu ook beneden gekomen en stonden in een groep om hen heen. Ze maakten York zenuwachtig Fay en Muer hielpen hem naar boven te gaan, Fenton bleef beneden. Iedereen bestormde Dittmars met vragen. maar de kleine professor liet niet veel los. Terwijl York een bad nam, gingen Muer en Fay naar Lee's kamer op aanraden van York Page had nog steeds pijn in zijn hoofd en Lee voelde zich misselijk als gevolg van de chloroform Fay gaf hem wat te drinken, dat hem wei spoedig op zou knappen Toen onderzocht hij Page De klap was behoorlijk aangekomen, maar er was toch niets gebroken De dokter waschte de wond uit en verbond hem. Ondertusschen stelde Lee vragen. Muer vertelde hem wat hij wist Lee scheen volkomen uit het veld geslagen te zijn nij wilde het huis zoo spoedig mogelijk verkoopen Page knapte nu ook op en de beide patiënten gingen daarop samen naar beneden Muer en Fay traden de Kamer van Grass binnen Een oogenblik later kwam ook York binnen strompelen en verzocht Fay naar beneden te gaan om Fenton en Dittmars te roepen. Toen zij verschenen was York juist bezig het met bloed bevlekte mes te onderzoeken. Hij had net heft met poeder bestoven, maar er waren geen vingerafdrukken te bespeuren. Ook in dit geval had de moordenaar het heft na de daad afgeveegd of hij had handschoenen gedragen. „Vertelt u me nu eens wat er gebeurd ls, professor!" zei York Dittmars haalde zijn schouders op „Veel wijzer kan ik u ook niet maken" zei hij, „ik sliep en werd wakker doordat ik iets hoorde vallen dat verbeeldde ik mij tenminste. Waarschijnlijk is het dokter Grass geweest, die neerviel Ik stond op om te onderzoeken wat het geweest was deed de deur open en keek in de gang Het was donker, maar ik meende toch iets te zien bewegen ik hoorde de schakelaar aan den voet van de trap omdraaien, maar het licht ging niet op .." „Dat was ik", viel York hem ln de rede. „Mogelijk' ging de professor door. „In ieder geval hoorde ik iets ln Grass kamer en ik meende ook gekreun te hooren Ik veronderstelde dat hij ziek was en hulp noodig had. Ik tastte dus langs de muur naar zijn deur Ik klopte aan en riep zijn naam Eerst hoorde ik niets toen werd de deur op een kier geopend ik kreeg meteen een klap op mijn hoofd verder weet ik niets meer Toen ik bij kwam lag ik gebonden op het dak met een prop in mijn mond". „Waarschijnlijk had hij Grass juist vermoord, toen u klopte" zei York „hij sloeg u bewusteloos, en hoorde toen mij aankomen Hij moest uiterst vlug te werk gaan. Ik hoorde iets, toen ik de gang boven in ging, waarschijnlijk had hij u toen juist een klap gegeven Hij heeft toen eerst met mij afgerekend terwijl hij mij naar het dak sleepte, moet hij u zoolang in Grass' kamer gelegd hebben Toen hij mij van het dak schoof moet hij gezien hebben dat Muer mij opving, hij heeft u toen eerst naar het dak gesleept En ls daarna weer naar zijn kamer terug gereno iuist op tijd om ontdekking te voorkomen Hij rekende er op later gelegenheid te hebben met u af te rekenen" „Hij?' vroeg Fenton „Wie is hij?" „Dat moeten we nu juist uitvinden" antwoordde York Hij raakte Dittmars pyama met een vinger aan „Bloed!" zei hij De professoi keek verwonderd „Ik ben toch niet gewond?'' zei hij zich overal betastend „Nee" antwoordde York „de moordenaar heeft u in de kamer van Grass over den vloer gesleept, waarschijnlijk door een bloedplas Ik begrijp alleen niet hoe het lichaam van Grass tegen de deur kwam te liggen .." Hij dacht na „Wel verdraaid!!" riep hij plotseling uit „Gaat u zich eerst maar wat opknappen' zei hij toen tot den professor" maar bewaar die pyamajas. misschien zullen we die bloedvlek nog moeten onderzoeken Fenton. Jij gaat naar beneden, hou oogen en ooren wijd open, laat ze zooveel mogelijk praten maar zeg zelf niets". Fenton en Dittmars verlieten het vertrek. „Muer' zei de kapitein toen zacht, ,ga naai miss Spencer s kamer en vraag of ze hiei wil komen ik moet haai spreken alleen!" Muer keek zijn chef aan en begon te lachen „Voor een man die bijna opgehangen is gaat u het vrij goed. dunkt me .." Voor hij verder kon gaan had York een boek van de tafel genomen en het naar _ijn hoofd gesmeten York stond niet moeite op toen Carol Spen eer de kamer ln kwam Een oogenblik bleef ze op den drempel staan ze trachtte te glimlachen en York die zag hoe ze moeite had zich goed te houden voelde een warm geluksgevoel door zich heen stroomen „Wilt u de deur sluiten?" vroeg hij „het spijt me dat ik u niet beter ontvangen kan maai ik voel me nog niet weer de oude" „Ik hoopte dat u betei zou zijn kapitein ïork' zei ze. „Mijn keel ls nog erg pijnlijk en mijn lippen zien er ook nog niet fraai uit In het vei volg zal Ik beter kunnen beoordeelen wat Iemand die opgehangen wordt moet uitstaan!" Ze ging zitten n nam een sigaret van hem aan. „U wilde me spreken?' vroeg ze daarna „Ja maai mag ik u eerst zeggen dat uw Komst mij ai bijna oeter gemaakt heeft?" Ze accepteerde het compliment en voegde er aan toe dat het haar genoegen deea dat ze tenminste iets tot zijn beterschap had kunnen bijdragen York keek haar lang aan en vroeg toen plotseling. „Wat deed u met °en flesch chloroform in uw kamer miss Spencer?' „Ze keek hem vragend aan .Een flesch chio roform? . Daar weet lk fiets vanl" „Vertelt u me geen onwaarheden!" ant woordrte hij boos wordend „Dat doe ik niet" zei ze verontwaardigd ,wat lk ook mag zijn een leugenaar zeker niet!' York zuchtte Ouoer een zakdoek op de schrijftafel haaide hij een medicijnflesch te voorschijn Op het etiket stond een doods hoofd met de woorden: .Vergif Chloroform' „Lee werd bedwelmd mei chloroform zoodat nij niet tusschen beide zoo kunnen komen toen Grass vermoord werd De flesch werd uit het raam gegooid, luitenant Muer vond hem .... ik vond uw vingerafdrukken op de flesch. miss Spencer! Er zijn ook nog andere afdrukken op van wie iie zijn weet tk niet maar de uwe overaeKker die u moet de flesch het laatst ln handen gehad hebben!' Hij keek haar droevig aan. het scheen hem moeite te kosten de oeschuidlging uit te spreken Zij sperde haar oogen angstig open ze werd doodsbleek York sprong naar voren en kon haar nog iuist opvangen toen ze bewusteloos van haar