Paardebloem-pluisjes. Witte wat te-pluisjes zweven Langzaam langzaam nader Drijven ovei groene wel, Lichtjes aan mijn raam voorbij Duizenden tegader. Witte watte-pluisjes vliegen Door de wind gedreven, Waar naar toe? Ik weet het niet! Heel, heel ver nog in 't verschiet Blijven pluisjes zweven . . In de groene weide zie ik, Wiegen met hun topjes. Bossen dikke stelen staan Neigen, van hun glans ontdaan Droef de kale kopjes Zou ik treuren om 't verlies van Gouden bloemesterren? Neen, want al die zaadjes teder Brengen straks de bloemen weder Dicht nabij of verre! --- De cent van Jan Spierenburg. Toen klasse 6a die morgen op school kwam, werd er al gauw gefluisterd, dat er iets bizonders aan de hand was. „De Roet gaat een toespraak houen", zei er een. ,,'n Toespraak, waarvoor dit?" „We hebben stellig wat op onze kerfstok!" dacht een derde. Dat was vóór de les, terwijl de klas volstroomde met lawaaiige jongens. Want 6a was de jongensklas, de hoogste; in 6b zaten de meisjes. Jan Spierenburg was daar niet bij. Die kwam, zooals gewoonlijk, op 't allerlaatste nippertje aandraven met een vuurrood gezicht van 't haasten en z'n uitgebleekte blonde kuif recht overeind op z'n hoofd. Een andere jongen had daar stellig allang straf voor geha H , maar Spierwit kon een potje breken, omdat meneer wist, dat hij voor z'n moeder boodschappen moest doen en 't dus niet helpen kon. Meneer Keesing wenkte met een vergoelijkende hoofdknik Jan toe dat ie kon gaan zitten, kuchte eens en gaf dan met 't latje het sein van stilte. Direct was 't gepraat en geschuifel verstomd, want „Keesje" was niet gemakkelijk! „Jongens", begon meneer Keesing, „vóór we vandaag beginnen, gaan we netjes en ordelijk opstaan en begeven ons — niet als losgebroken veulens, maai als menschelijke knapen! — twee aan twee naar 't gymnastieklokaal. Mijnheer Roeters wil de hele school toespreken". Zo gebeurde 't. Dadelijk benieuwd en sommigen een beetje beangst voor een mogelijke uitbrander, kwam de klas in 't gymlokaal aan. De meisjes van 6b waren er al, maar vreemd genoeg, zonder hun klasseonderwijzeres, de jolige juffrouw Correling, die natuurlijk in de wandeling „Corry" heette. Een jong kwekelingetje trachtte er orde onder te houden. En nu kwamen ook de jongere klassen 5a en 5b, 4a en 4b en tenslotte de drie laagste, waar jongens en mei?; es bij elkaar zaten, binnengewandeld. Op eens stond „de Roet" er voor en toen viel er een doodse stilte. Het hoofd der school keek glimlachend neer op die zacht golvende zee van blonde en bruine hoofden en ^ei: „Kinderen, ik wil jullie iets vertellen. Iets ontzaglijk prettigs en tegelijkertijd iets erg naars. Het prettige is echter wel zó prettig, dat het nare erbij in 't niet zinkt Kom, ik ga je maar niet langer raadseltjes opgeven: het prettige is, dat onze beste, lieve juffrouw Correling, die al bijna acht jaar hier op school les geeft, over veertien dagen gaat trouwen. Het nare is ,dat wij haar dan natuurlijk zullen moeten missen, en dat zal ons allemaal geweldig spijten. En nu had ik gedacht: we moesten allemaal met elkaar een mooi cadeau geven om Juffrouw Correling te laten zien hoe prettig we het vinden, dat haar wens vervuld wordt en hoe naar we het vinden, dat ze van ons weggaat Vinden jullie dat goed? Een donderend gebrul van „Ja-a-a" was het antwoord. „Fijn", zei meneer Roeters., Dan zal ik in iedere klas één aanwijzen als porder. Die moet zorgen dat het geld bij elkaar komt er dat 't zo gauw mogelijk aan de klasse-onderwijzer of -onderwijzeres wordt overhandigd. Behalve bij de kleintjes natuurlijk, daar zorgt de juffrouw wel voor. En behalve in 6b, want daar moet alles dadelijk stil toegaan, dat begrijp je! Die meisjes brengen het geld aan mij. O ja, en nu nog iets. Je mag geven zooveel als je wilt; maar liefst niet minder dan een dubbeltje en niet meer dan een kwartje. Goed begrepen? Mooi, dan mondjes potdicht!" * * * Diep in 'gedachten liep Jan Spierenburg met de anderen mee de lange gang door en de klas in. 't Waren géén prettige gedachten! Lüng niet! Of liever: 't ging met z'n gedachten net als met het nieuwtje van de Roet: ze waren half prettig en half naar. Dat juf Corry al zó gauw weg zou gaan, verbaasde hem! Hij had juf Corry altijd een schat gevonden, al zou hij als een echte eigenwijze opschepper van elf jaar liever 't puntje van z'n tong hebben afgebeten dan dit te bekennen. Hij herinnerde zich nog zo duidelijk of 't gisteren was, hoe hij aan moeders hand de eerste klas was binnengekomen en hoe juf Corry hem bij ?*n ku f f had gepakt en gezegd: „En jij r ~t je zonnige kuif, hoe heet je? Jij bent zeker altijd "rolijk omdat je zó'n zonnetje op je hoofd hebt!" Nee, vrolijk was Jan Spierenburg niet altijd geweest. Hij herinnerde zich ook, hoe hij eens — 't was in de derde — vond dat hij vreselijk onrechtvaardig behandeld wac. Juffrouw Korenstra had hem de gang ingestuurd omdat hii met veel lawaai z'n leesboek had laten vallen (maar Rein Snijders har* 't eigenlijk gedaan want die gaf 'm een duw) en hoe hij toen in 't raam was geklommen er propjes geschoten had over de speelplaats. Ja en toen had juf Corry, die juist daar beneden voorbijkwam (want ze had zeker een uur vrij) een harde prop in 'r gezicht ge'iregen. En toen ze naar bo^en keek, had ze nog juist Spierwit's witte kuif weg zien duiken. Tou, je begrijpt daar was ie bij geweest, want niemand anders op -chool had zo'n kuif. Toen ' adden ze samen een heel gesprek gehad, juf Corry en hij. Eerst had ie een tijd staan mokken en toer. was ie opeens in snikken uitgebprsten en hac' woest geschreeuwd dat 't onrechtvaardig was van juffrouw Ko*■ nstra en dat ie nooit weer goed werd! En toen — hij wist het nog precies — had juf Corry gezegd: „Je hebt gelijk. Jan. Jij bent altijd zó ecl. vaardij, jij doet nooit iets, c'&t niet goed is.... ik vind, dat jij werkelijk niets kunt vergeven!" Heel verbaasd had hij opgekeken en toen hij de guitige lach zag ln haar ogen, had hij ook opeens moeten lachen! Ja, van die dag af had hij, stilletjes ln z'n hart, juf Corrv „een schat" gevonden I En nu 't gezicht van Jan Spierenburg werd strak en verdrietig, want nu kwamen de nare gedachten: over vader, die zo heel lang ziek was geweest en 't vorige jaar was gestorven, over noeder, die altijd maar hard moest werken voor haar enigen Jongen, en die vaak zo bleek en zenuwachtig was. dat hij niet wist wat hij doen moes'; om haar te helpen Over Ja, vooral over z'n spaarpot, die hij veertien dagen geleden voor moeders verjaardag helem ial had leeg /eschud op é*n cent na Eén gulden drie en vijftig kostte het zijden lapje voor een nieuwe blouse en Jan had het helemaal alleen gekocht! En t>u ... één cent had hij :>ver voor juf Corry. Eén cent, en er moest op z'n minst een dubbeltje worden gegeven! Jan uad zórgen! Hij trok z'n voorhoefd in diepe rimpels, was verstrooid in de rekenles en gooide een klad op z'n schrijfschrift. „Wat heb jij toch vandaag?" vroeg meneer Keesing, „ben 'k van jou niet gewend. Is er iets?" ' „Nee, niks meneer", bromde Jan. ..Spierwit zit te mokken" zeiden de jongens tegen elkaar. „Weet jij wat „r is? 't Is toch 'n goeie knul!" En in 't speelkwartier' riepen ze: „Hallo, ,)ierwit! Doe mee zeg!" Maar Jan zei: „Nee, ikke niet" en leunde verdrietig tegen de muur. De gedachten Heten 'm niet los: idoor naar zag hij voor zich: z'n lege spaarpot, waar zielig die ene cent in rammelde, z'n moeder, die altijd zuchtte als ze d'r beursje voor de dag haalde en. .. de „porder" Kees Vink met het schoteltje om 't geld op te halen. Wat moest hij doen? Aan moeder vragen? Maar moeder had pao gisteren nog gezegd: ,Zul Je nou wai zuinig . ijn me* die nieuwe broek Jan? Want zie je, eigenlijk kon ik 't geld niet missen! De meneer in de winkel krijgt volgende week nog een guldenl" Jan ging met een ruk overeind staan en dacht: „Aan n.reder vragen? Nee, dat nooit. Dat kan niet!" Die nacht sliep Jan slecht, maar hij zei niets: Tegen moeder niet en tegen de Jongens niet. Zelfs z'n besten vriend Frits ging hij uit de weg. 's Middags ging Kees met het gevreesde schoteltje rond. Een lijst met alle namen had hij bij zich en hij zette gewichtig een kruisje achter degenen die betaald hadden. Nog vier jongens hadden vergeten, geld mee te brengen, maar verder rinkelden de dubbeltjes en kwartjes 'ustlg op 't schoteltje. Toen Kees dichterbij kwam, brak het zweet Jan uit. Hij had 'n gevoel, of z'n kuif electrisch was, en recht op z'n hoofd stond! Nog drie banken, nog twe en toen Kees hem 't schoteltje voorhield. kon hij niets zeggen Er zat een dikke prop in z'n keel. hij schudde alleen maar heftig van nee. „Vergeten?" zei Kees zonder op te kijken. „Nou dan morgen maar' en hij liep verder. Hij had niet gemerkt, maar voor den armen Spierwit was de spanning bijna te groot geweest. Tranen schoten ir z'n ogen en hij beet hard op z'n onderlip om zich goed te houden. Dan.... ja, dat was wonderlijk: dan zag hij opeens weer juf Corry voor zich, zoals ze eens, lang geleden, tegen z'n moeder gezegd had: „Jan 1 s 'n driftkop, maar hij is f"nk en eerlijk en dat is veel waard!" „Flink en eerlijk.... flink en eerlijk!" Was dat flink om als een oange hond weg te '.ïruipen voor Kees met het schoteltje? Was dat eerlijk om te lopen mokken en aldoor maar te zeggen: „Er is niks", tegen meneer Keesing èn tegen de jongens, terwijl er zoiets érgs was? Toen meneer Roeters die middag bij 't uitgaan van d" school aan de deur stond, kwam er een jongen op hem af, die vroeg of hij hem even mocht spreken Rustig, met een flinke stem 't Was Jan Spierenburg. En toen Spierwit een kwartiertje later buiten kwam, straalde z'n gezicht. Hij ging naar huis en vroeg "an moeder of hij nog een uurtje weg mocht om boeken te gaan kaften voor Janneke Roeters, die de roodvonk hff 1 . Janneke, die al op de H.B.S was: 't Moe3t dus erg mooi, had meneer gezegd. En de volgende morsen legde hij twee dubt eitjes op 't schoteltje vooi Juf Corry Jan was blij. Alle nr.re gedachten nadden plaatr gemaakt voor prettige Want hij had getoond dat hi 4 ">ok nu nop flink en eerlijk kon zijn! Toen Kees hem een schoteltje voorhield, kon hij niets zeggen. --- Van een dapper kereltje. TOEN VADER WEG WAS, BELEEFDE WILLIE VEEL NARIGHEID. Vader en Willie zaten samen in het kleine slaapkamertje, waar Willie's bedje stond. „Kom knaap, kleed je vlug uit, dan dek ik je nog even warmpjes toe", zei Vader. En hij ging bij de tafel zitten en sloeg de krant open. „Ha!" riep Willie. Hij vond het altijd zo heerlijk, als Vader bij hem bleef, tot hij sliep! Dat gebeurde niet zo heel vaak, want meestal was Vader weg, ver weg op zee. Willie en Vader hadden alleen maar elkaar, want drie jaar geleden was moeder gestorven. Je begrijpt dus, dat ze dol op elkander waren die twee! En ze leken ook sprekend op elkaar: Willie, die pas acht jaar geworden was, had precies Vader's donkere ogen en Vader's krullend haar en zowaar: hij had ook een klein, peinzend vouwtje tussen z'n wenkbrauwen, op dezelfde plaats waar bij Vader een diepe rimpel zat van 't verdriet èn van het uitkijken over de zee. Ja, Vader en Willie, dat was bijna één! „Willie", zei Vader opeens, toen z'n jongen juist ifl z'n pyama stapte, „Willie luister eens." „Ja Vader?" en Willie kwam direct bij Vader's knie staan. Dezen Keer zal het een lange reis worden Willie. Vijf weken moet ik weg. want ik heb twee grote vrachten Kan ik er nu op vertrouwen, Willie, dat je op school nee] erg je best doet, lief bent voor tante Aagje en hulpvaardig?" „Ja Vader", zei Willie met een zucht en hij wipte op Vader's knie en drukte z'n krullebol tegen zijn schouder „wat vreselijk naar, dat u zó lang wegblijft!" ,,'t Is ons brood. Willie," zei Vader, „Je bent nu al zo groot, dat ik wel al verstandig met je praten kan. net als met een groot mens. Kijk eens, er wordt tegenwoordig niet zo veel meer verdiend met de vrachtvaart. Daarom moet ik dubbel hard werken om ons kostje bij elkaar te krijgen. Want ik moet tante Aagje geld betalen voor je voedsel en kleeding en dan moeten we toch ook nog wat overhouden voor later, als je verder moet studeren!" „Ja", Vader", zei Willie Hij begreep best, wat Vader bedoelde. „En daarom, lieve jongen," besloot Vader, terwijl hij Willie's krullebol zachtjes streelde, „daarom moeten we allebei erg dapper zijn. Jij en ik. Want je begrijpt wel, dat ik 't ook niet prettig vind om zo heel ver van je weg te gaan en pas na vijf weken terug te komen. Maar 't moet nu eenmaal En als ik nu straks op de brug sta en uitkijk over de golven en eens denk aan mijn kleinen Willie, dan zal ik toch zó blij zijn als lk er vast op vertrouwen kan, dat hij flink en dapper is en iedere dag weer even blij en vrolijk aan 't werk gaat! Zullen we dat dus maar afspreken?" Willie keek z'n Vader aan. Hij iachte alweer en zei: „Ja goed Vader, best hoor! Dat spreken we af! En Vader, wilt u nu weer net als de vorige keer de vijl weken op een papiertje schrijven, zó dat ik elke dag een kruisje kan zetten en precies weten, wanneer u terugkomt?'' Toen Willie z'n avondgebed had gedaan en onder de wol was gekropen, werd het heel stil in 't kamertje Vader ging weer bij de tafel zitten en spreidde de krant zó uit, dat Willie geen last van 't lamplicht had. Zo waren ze kalm en vredig bijeen voor de laatste keer Vader wist, dat Willie dat het toppunt van heerlijkheid vond: zo in te slapen met Vader bij zich! Eerst toen hij zijn kereltje regelmatig hoorde ademhalen verliet hij op de tenen de kamer. Vadei was weg nu al tien dagen! Als Willie 's morgens wakker werd was z'n eerste werk, naar het potlood te grijpen en een dag door te strepen. En dan dacht hij aan Vader en hij zag in z'n verbeelding, hoe z'n grote kameraad, ja, want Vader en Willie waren twee echte kameraden! — op de brug stond en uitkeek over zee „Vader vertrouwt dat ik flink en dapper ben", dacht Willie dan, en wip! daar was hij al 't bed uit! Maar de elfde dag ging 't een beetje anders. Toen sprong Willie niet bij 't eerste klopje van tante Aagje uit z'n bed, en hij greep ook niet naar het potlood. Hij kreunde en bleef lusteloos liggen Wat zou er toch zijn? „Willie, kom je?" riep Tante na een poosje En toen Willie geen antwoord gaf, kwam ze zelf kijken. „Ben je niet goed. Willie?" vroeg tante Aagje En ze keek in een bleek verdrietig gezicht Willie klemde de tanden stijf op elkaar om niet te schreeuwen en hij kneep met beide handen in 't laken, want huilen, nee, dat zou Vader niet flink vinden! Maar toen tante Aagje hem vriendelijk over de wang streelde en vroeg „Toe Willie. wat is er toch?" kon hij 't opeens niet meer uithouden Hij gilde 't uit van 't huilen en riep: „O Tante, Tante, ik heb zo'n vreselijke pijn! De hele nacht al!" Tante was ontsteld en bijna boos op Willie, dat hij haar niet geroepen had. In een ommezientje was de dokter gehaald en die zei, toen hij Willie onderzocht had: „Ik kan wel merken, dat je heel erge pijn hebt, maar je bent een dapper kereltje, hoor! We zullen je meenemen naar 't ziekenhuis en dan hoef je niets bang meer te zijn. Dan gaat de pijn gauw weer over." Willie keek angstig. „Maar maar dokter. stamelde hij. „Wat is er, m'n jongen?" „Mag ik dan alstublieft het kaartje mee? En mag het kaartje dan in 't ziekenhuis boven m'n bed hangen? Want ziet u, ik moet iedere dag een kruisje op 't kaartje zetten, anders weet ik niet, wanneer Vader terugkomt". „Best", zei de dokter, „ik neem het kaartje mee". En omdat Willie doodstil moest blijven liggen nam de dokter het potlood en zette een kruisje achter de Dinsdag, dat was de dag van vandaag. En toen werd er gebeld en kwam de ziekenauto voor En twee verplegers kwamen binnen met een bedje waar Willie zo heel kalmpjes op geschoven werd. Het bedje werd weggedragen en in de ziekenauto geschoven. En tante stond voor het raam te kijken tot de auto om de hoek verdwenen was. Toen schudde ze 't hoofd en veegde een paar tranen weg. „Die arme kleine Willie!" zei ze. In het ziekenhuis was het erg groot en vreemd Er waren brede gangen en hoge ramen Het rook er naar kamfer en naar bloemen en er liepen veel zusters op zachte zolen rond. Zusters met vriendelijke gezichten en witte kapjes op. Toen hij in 't vreemde, witte bedje lag, niet bij andere kinderen maar alleen in een kamertje, werd Willie erg verdrietig. Hij begon heus bang te worden, dat zag de dokter aan z'n ogen. Maar gelukkig had de dokter veel verstand van kleine jongens en vooral van het dappere soort, waartoe Willie behoorde. Hij nam Willie's hand in de zijne en zei: Ziezo, en nu ga ik eerst de kaart boven je bed hangen. Als je dan daarnaar kijkt, kun je uitrekenen, hoeveel dagen het nog „duurt voor vader thuiskomt". „O, dat weet ik wel uit m'n hoofd!" zei Willie ,,'t zijn er vijfentwintig". „Mooi", zei de dokter Dan hoop ik maar, dat ik straks aan Vader kan vertellen, dat je vijfentwintig dagen lang een dappere kerel bent geweest". „Goed dokter" zei Willie en hij gaf de grote vriendelijke hand een stevig drukje En toen bleef Willie verder dapper. Hij huilde niet, toen hij in slaap, gemaakt werd voor de operatie, en ook niet, toen hij wakker werd in het vreemde ziekenhuisbedje en zo'n erge pijn in z'n buikje had. En alle zusters gingen van Willie houden, zó lief en flink was hij. Maar eens op een avond was het niet goed met Willie De zuster, die de thermometer aanlegde, schrok even en schudde het hoofd. Willie had flink koorts en 's nachts werd het al erger en erger met hem. De dokter kwam er ook bij en die keek erg bezorgd. Hij onderzocht Willie lang en zei toen: ..Och, nu heeft het arme kereltje nog longontsteking gekregen". Een paar dagen wist Willie van niets: hij wist niet eens meer, dat hij in het ziekenhuis lag. Hij ijlde en praatte voortdurend hardop. En 's nachts hoorde de zuster hem roepen: „Vader, o Vader, kom toch!" De volgenden morgen was Willie nog zieker. De koorts werd steeds hoger en de dokter wist haast geen raad meer Hij praatte een hele tijd met de zuster en vroeg: „Wanneer zou Willie's Vader thuiskomen?" De zuster wist het precies, want ze had iedere morgen voor Willie een kruisje op de kaart moeten zetten. „Over drie dagen," zei ze. „Dan is het mogelijk, dat hij al aan de wal is, of vlak bij de kust", zei de dokter. „Dan zuilen we probeeren hem op te roepen," Zoogezegd, zo gedaan. De volgende morgen leek Willie een beetje helderder. Hij greep naar dokter's hand en fluisterde: „Komt Vader nu gauw?" „Ja, vandaag komt Vader", zei de dokter geruststellend. Maar nij dacht: „O,, arm kereltje, was 't maai waar!" Maar 's middags toen er twee dokters en een zuster bij Willie's bedje stonden, zó erg ziek was hij, werd er opeens geklopt en Vader stond in de kamer. Die grote, sterke man met z'n diepe rimpel tussen de ogen, beefde als een kind, toen hij bij Willie's bedje neerknielde en zei: „Wat is dat nu, mijn kereltje?' Willie keek en keek. Hij luisterde en toen ging hij opeens rechtop in bed zitten en sloeg de armen wijd uit. Hij had z'n Vader herkend. „Vader" fluisterde hij „ik ik ben al die dagen dapper geweest!" En Vader nam het magere lijfje van zijn kind in de armen en zei: „Dat wist ik wel, Willie, dat wist lk wel". „Die nacht kwam voor Willie de crisis en de volgende morgen lag hij rustig te slapen met zijn kleine knuisjes in Vaders hand. „U kwam net op tijd", zei de dokter. Willie werd vlug weer beter en Vader bleef aan wal net zolang tot hij weer buiten mocht. „Ik laat m'n jongen niet in de steek, want niemand heeft toch zo'n dapper kereltje als ik!" zei Vader trots! --- VOOR DE JEUGD INEKE EN DIENEKE HEBBEN EEN GEHEIM. Van een kostbaar tubetje en ... . een bananenschil. Ineke en Dieneke worden al erg groot 't Zijn nog wel niet helemaal dames, maar zeker al jongedames! „ . ^ Ze vinden het „knalletjes' en „dolletjes dat 't zomer is en ze iedere dag met haar mooie nieuwe jurken kunnen opscheppen! Vooral Ineke, want dat is een reuzenuf. Dat had il< al verteld hè? Op een dag doen Ineke en Dieneke erg geheimzinnig. Van huis naar school en van school naar huis lopen ze, met de armen om eikaars schouders geslagen, steeds erg zachtjes te fluisteren. En als ze thuis zijn, verdwijnen ze direct in 't weiland dat achter de tuinen ligt. Willen we dat geheimzinnige gepraat eens afluisteren? ,,'t Is een enig plekje" zegt Ineke. Wel een heel eind weg, maar als je er eenmaal zit kan niemand je vinden". „Ja maar, zouden we er heus niet afrollen?" vraagt Dieneke bedenkelijk. „Geen sprake van. Er is ruim plaats voor twee en 't is er zó zonnig!" „Pijn, zeg!" fluistert Dieneke en ze knijpt haar vriendin zó hard in de arm, dat die „au!" roept. „Kom maar mee" zegt Ineke. Ze lopen een heel eind het weiland af en slaan dan rechts af een paadje in. En dan staan ze opeens aan de achterkant van een boerenerf, vlak voor een klein houten schuurtje. Dat schuurtje ié al oud en 't wordt zeker helemaal niet meer gebruikt, tenminste 't ziet er nogal verwaar - loosd uit. De planken zitten vol spinrag en stof en de rode pannen van het dakje zijn overal kapot. Maar wat 't mooiste is: vlak naast het schuurtje staat een oude vlierboom die met z'n brede bladeren en witte bloesems half over het dekje hangt en het schuurtje helemaal aan 't oog onttrekt. De meisjes laten..elkaar los en staren aandachtig naar boven. „Zie je wel?" zegt Ineke triomfantelijk ,als we daar bovenop zitten, kan niemand van de boerderij ons zien!" „Maar hoe komen we er op". „Kijk, daar zit een lange spijker, en daar nog een, zie je wel?" „Gunst ja. Zullen we 't eens probeeren?" Dieneke wil wel eerst, want die kan klimmen als de beste. Gelukkig is het dakje niet hoog en al gauw hebben ze elkaar met wat moeite er op gehesen. „Is dit niet reusachtig voor ons geheim?" fluistert Ineke. „Enig! Knalletjes!" „Nou, stil hoor! Even proberen of we Hei kunnen liggen!" Ze strekken voorzichtig de benen uit en laten het hoofd achterover glijden op hun gevouwen handen, 't Gaat net, maar die pannen zijn vreselijk hard! Ineke en Dieneke zeggen hier natuurlijk niets van ze doen, of ze 't het heerlijkste plekje van de wereld vinden! „Hier zullen we reuze bruin worden!" zegt Ineke. „Verrukkelijk!" zegt Dieneke, „we zullen net precies filmsterren zijn, zó mooi bruin met roze!" „Zeg" fluistert Dieneke, „waar heb je nu de tube?" „O, dat komt straks. Eerst moeten we er weer af". Als ze in de wei onderaan het schuurtje zitten, haalt Ineke een klein pakje uit haar zak Een klein dingetje in een grote krant gewik keld. En terwijl Dieneke vol spanning toekijkt komt er een halflege, dikke tube uit te voorschijn. „Echte zonnebrandcrême van Moeder" zegt ze. „Hoe weet je dat?" „Ik heb 'm gevonden op Moeder's wastafel En 't is vast zonnebrandcrême want er staat iett. op in een vreemde taal. ,,'s Kijken"! Dieneke draalt voorzichtig t knopje om, terwijl Ineke haar hand vasthoudt uit vrees, dat de inhoud er uit zal spuiten. De crème ziet er witachtig uit. „Echt hè"? fluistert Ineke en Dieneke ruikt er eens aan. Dan bergt Ineke de kostbare tube weer zorgvuldig weg. En ze bedenken opeens dat 't al laat is en hollen de wei over naar huis Als ze afscheid nemen zegt Dieneke nog„Jassen meebrengen"! „Ja. Niks zeggen hoor!" „Nee! Dd&g"! „Daag! Tot morgen!" De volgende dag Is 't Woensdag. „Mams, mag ik met Ineke op de wei spelen?" vraagt Dieneke. „Natuurlijk wel" zegt Moeder. „Maar wat moet je met die cape"? „Voor als 't gaat regenen" zegt Dieneke en ze loopt tien minuten later er nog over te tob ben, of dat nu eigenlijk een klein jokkentje was of niet. Daar komt Ineke ook al aanslepen met een oude regenjas van haar Vader. „Die lag op zoldei, weet je"! De meisjes zingen en dansen van pleizier! „Ziezo, nu kunnen we tenminste beginnen" 1 zegt Ineke „Niemand zal begrijpen, hoe we zo mooi bruin komen!" jubelt Dieneke. Als ze op 't schuurtje zitten spreiden ze hee voorzichtig de jas en de cape uit en vlijden zich neer En dan naait Ineke de tube te voorschijn en smeert eerst haar vriendin en dan zichzelf in met de witte massa. ,,'t Ruikt heerlijk! Net— eh net pepermunt!" vindt Ineke. „Ben Je! Lentebloemen is het! 't Is écht Engels"! „Nou" zegt Dieneke, „dan ruiken Engelse bloemen zeker zo'n beetje pepermuntachtig!' „Ja, dat kan wei Maar wees nu stil!" Dieneke gehoorzaamt. En dan liggen de bei cte vriendinnen doodstil uitgestrekt op net schuurtje in de blakerende zon, met de oogen dicht en de armen langs de zijden Want die zijn ook „ingevet" en moeten eveneens mooi bruin worden. „Dieneke?" Maar haar vriendin geeft geen antwoord „Ze slaapt" denkt Ineke en dan haalt ze heei voorzichtig een halve bananenschil uit haar zak en legt die op haar neus. Want die mag niet bruin worden natuurlijk! Nu is 't helemaal stil Je hoort niets dan de regelmatige ademhaling van de meisjes en 't gezoem van mugjes in de blauwe lucht, ün dan Klos, klos, klos! Bom, bom, bom!" Daar komen voetstappen nader en 't geluid van een stok. Ineke zit opeens overeind en trekt haai vriendin verwoed aan de arm. „Kijk! de boer! Sst, hou je doodstil!" Met kloppende hartjes blijven ze zitten sij ken. Ja, de boer loopt over 't erf. Hij rookt uit een pijpje kijkt naar de lucht en gaat dan de stal in. Gelukkig! hij heeft helemaal niet hun kant uit gekeken! Maar nu is toch de aardigheid van 't verbranden af. Zwijgend rollen ze de jassen op. gooien ze naar beneden en laten zich op de grond glijden. Als de meisjes elkaar aankijken, beginnen ze allebei tt lachen. Haar gezichtjes zitten voi witte strepen. „Hoe.... hoe kan dat?" stottert Ineke. „Ik weet hoe het kan" zegt Dieneke. „Jij met je malle zonnebrandcrême. 't Was doodgewone tandpasta!" Zou het heus waar zijn? Ineke kan het naast niet geloven. 's Avonds» legt ze de tube stilletjes weer op iVoeder's wastafel. Ze wil het gekke avontuui liefst maar héél gauw vergeten! Er komt een halflege, dikke tube te voorschijn. ---