HULSTKAMP INGEZONDEN MEDEDEELING. --- INGEZONDEN MEDEDEELING. INGEZONDEN MEDEDEELING. --- RECHTZAKEN Aanrijding met doodelijk gevolg. Zes maanden tegen jeugdigen chauffeur uit Hengelo geëischt. In den ochtend van 27 September te ongeveer half elf werd op den Rijksweg bij Zwammerdam de bestuurder van een voor de weermacht in gebruik zijnde auto, die op de rechterparkeerstrook stond en welke bestuurder zich uit de cabine had begeven om iets te vragen aan een collega van een achter hem aan gekomen eveneens voor de weermaojit rijdenden wagen, door een derde auto, een vrachtwagen uit T w e n t e. die beide wagens links wilde voorbijrijden gegrepen en zoodanig gewond, dat hij aan de gevolgen is overleden. Het slachtoffer bleek links van de tweede legerauto te hebben gestaan, op den rijweg, doch de vrachtautobestuurder had den man niet opgemerkt. Gisteren had laatstgenoemde, de l9-1arige F. M., uit Hengelo, zich wegens art. 307 W.v.Str. voor de Haagsche Rechtbank te verantwoorden. Het verhoor van een drietal getuigen leverde weinig anders op dan hetgeen hierboven reeds werd weergegeven. Een auto-expert van de K.N.A C rapporteerde, dat de vrachtwagen geen defect vertoonde, zulks in verband met een uitlating van den verdachte bij het politie-onderzoek, toen deze zich op een mogelijk klein defect aan zijn wagen had beroepen, waardoor hij iets dichter langs de beide auto's zou zijn gegaan dan eigenlijk zijn bedoeling was. Zijn snelheid was pl.m. 55 K M De Officier van Justitie nam aan, dat verdachte zoo rakelings was gepasseerd, dat de achterste auto was geraakt en dat door den schok het ongeluk met noodlottig afloop was geschied. Naar zijn meening zou verdachte niet behoorlijk hebben opgelet. Spr. eischte oplegging van zes maanden gevangenisstraf met ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen voor den tijd van een jaar. Verdachte had niet de hulp van een verdediger ingeroepen. De rechtbank zal 21 Januari uitspraak doen. Een bejaarde inbreker. In den laten avond van 28 November j.1. hoorde een rechercheur van de Arnhemsche politie, die langs de Rijnkade in de Geldersche hoofdstad liep, het breken van een ruit in een woning. De politieman drong de woning, waaruit het geluid was gekomen binnen en daar trof hij in het schijnsel van zijn zaklantaarn een bejaarden man aan, die bezig was een bureau te onderzoeken. De aangehoudene bleek te zijn de 60-jarige H. de L. Bij een nader onderzoek kwam aan het licht, dat hij zich aan.een geheele reeks inbraken in Arnhem moest hebben schuldig gemaakt. Io verband hiermede had L. zich gisteren voor de Arnhemsche Pechtbank te verantwoorden. Hem was een inbraak in een pand van een handelsonderneming aan den Jansbuitensingel ten laste gelegd, alsmede een inbraak in een kantoor aan de Oude Stationsstraat, een inbraak aan de Renssenstraat en de inbraak aan de Rijnkade. De buit was niet groot geweest. Deze had bestaan uit kleine geldbedragen, levensmiddelen, schoenen enz. De verdachte gaf alleen de laatste inbraak toe. Uit de getuigenverklaringen bleek, dat hij in 1934 in Duitschland wegens diefstal, vergezeld van zware mishandeling was veroordeeld tot twee jaar tuchthuisstraf en drie jaar eerverlies In 1939 werd hij als vreemdeling uit het Duitsche rijk gewezen. De Officier van Justitie, mr. O. E. G. Graaf van Limburg Stirum, eischte vercordeeling tot twee iaar gevangenisstraf met aftrek. De uitspraak volgt op 21 Januari. --- De dood van president Kallio. Het afscheid op het station, dat een afscheid van het leven werd. Kallio ging heen, toen hij het presidentschap in goede handen wist. (Van onzen medewerker in Scandinavië). 20 December '40. De dag van de presidentswisseling is een dag van rouw geworden voor het volk van Finland. Na de schier overal met groote voldoening ontvangen tijding, dat de electoren reeds bij de eerste stemming Risto Ryti, den ministerpresident, gekozen hadden met 288 van de 300 stemmen — een manifestatie van eensgezindheid over de groote lijnen in de politiek des lands, zooals men in het Noorden zelden of nimmer heeft meegemaakt — volgde nauwelijks zes uren later het schokkende nieuws, dat de scheidende president, Kyösti Kallio, een hartverlamming had gekregen op het oogenblik dat bij het afscheidnemen op 't station van Helsingfors de laatste tonen verklonken van het volkslied en de oude staatsman op den trein toe ging, die hem naar zijn hoeve in österbotten terug zou brengen. Het afscheid van den afgetreden president werd voor hem een afscheid van het leven, van een welbesteed leven als boer, als boerenleider, als politicus, als president tenslotte in de moeilijkste jaren, die de jonge Finsche republiek heeft doorgemaakt. De leider van de boerenpartij, die in 1936 met één stem meerderheid tot het hoogste ambt in den staat geroepen was, vrijwel gelijkijdig met den politieken ommekeer, die tot uiting kwam in de vorming van een kabinet van boeren en arbeiders, werd de president, die met zijn onverstoorbare rust en zijn rustige onverzettelijkheid als 't ware de personificatie was van zijn volk in den winter van 1939—1940, de oude president Rots — om het woord Kallio de beteekenis èn de gevoelswaarde te geven, die het voor de Finnen heeft — die een centrale figuur geworden was, meer nog dan ditmaal de veldmaarschalk Mannerheim. En hij is dit tot zijn dood toe gebleven. Hij is dezen dag, na maanden van ziekte-verlof, gehuldigd zooals nimmer tevoren een aftredende president van Finland gehuldigd is. Men heeft hem willen danken voor alles wat hij in deze jaren voor Finland gedaan heeft en voor wat hij voor zijn volk in den winter van den oorlog is geweest. Waarschijnlijk hebben de grootsche huldiging van de tienduizenden hoofdstedelingen, die in den bitter-kouden December-avond als een juichende zwarte massa saamgepakt stonden achter de gelederen van fakkeldragers, en het afscheid op het station, de laatste parade, de laatste vaandelgroet, den zieken en verzwakten president te sterk aangegrepen. Maar 't is alsof het leven niet heeft willen wijken, zoolang Finland Kallio nog noodig had, het is mogelijk, dat de oude president zich wellicht onbewust met een laatste inspanning van zijn verzwakte krachten tot het laatst toe overeind gehouden heeft. Hij is bezweken toen de spanning over de verkiezing van zijn opvolger geweken was. Hij kon sterven met de zekerheid, dat de eensgezinde steun, dien hij ondervonden had, over zou gaan op den nieuwen president èn dat het presidentschap in goede handen was gekomen. • • * Het afscheid van Kallio op het station te Helsingfors, de plechtige stemming, die er heerschte, de menigte in 't donker op het wintersche plein, op de lange open perrons, de tonen van het volkslied, dat op-klonk in den vrieskouden nacht — het deed alles sterk denken aan het historische afscheid, dertien maanden geleden, toen de Finsche gedelegeerden voor de laatste maal naar Moskou reisden. Kallio zag angstwekkend bleek toen hij op de stoep van het station zijn zware pelsmuts Van zijn witte haren nam en glimlachte als dank. Binnen in de hal drukte hij, nauwelijks sprekend de handen van hen, die hem uitgeleide deden: zijn opvolger Ryti, veldmaarschalk Mannerheim, ministers, generaals, andere autoriteiten en vrienden. Mevrouw Kallio kan haar ontroering niet beheerschen, wanneer beste vriendinnen uit de hoofdstad, een paar van de hoogste Lotta's, haar omarmen. De trein naar het Noorden, waar Kallio's hoeve Heikkila ligt in het wijde land van österbotten, staat te wachten, de andere reizigers zijn er al in, de slaapwagen van den president der republiek is er achter aan gehaakt. Nogmaals klinkt het gejuich op, nu Kallio het perron op komt. De muziek speelt het volkslied m nogmaals neemt Kallio zijn pelsmuts in de hand, terwijl hij langs de eerewacht gaat, die opgesteld staat met de vlaggen van leger en burgerwacht. Terwijl de vlaggen ten groet neigen, wankelt Kallio even en zakt zonder een woord te zeggen ineen. Mannerheim, die onmiddellijk zijn arm uitgestoken heeft, vangt hem op, de beide adjudanten van Kallio en de adjudant van den veldmaarschalk springen toe om te helpen, Kallio te steunen, maar hij kan niet meer en men moet hem den trein indragen. De autoriteiten groepen samen bij het portier, terwijl de adjudanten Kallio voorzichtig naar binnen tillen. Ryti en mevrouw Kallio volgen mee den trein in, de gordijntjer van de achterste ramen van den wagon worden gesloten, een paar van de dames barsten In snikken uit, maar de menschenmenigte achter de politie-afzetting weet van niets,'heeft door den afstand niet kunnen zien, wat er voorviel. Na een halve minuut buigt iemand zich uit het portier en roept om een dokter. Een minister holt het perron af, loopt langs de afzetting heen en brengt de boodschap verder. Een dokter dringt zich uit de menigte naar voren, een Lotta, die eveneds arts is, voegt zich bij hem en samen gaan zij den wagon van den president in. Weer even later komt de adjudant van Mannerheim doodsbleek naar buiten en brengt den veldmaarschalk fluisterend rapport uit. En de veldmaarschalk herhaalt het, luider: „Goddank, hij leeft nog." In den wagon doen de beide artsen wat zij kunnen, maar Kallio komt niet meer tot- bewustzijn en hij slaapt voor eeuwig in met zijn hand in die van Moeder Kasja en met den veldmaarschalk en den nieuwen president aan zijn doodsbed in den trein. De eerewacht marcheert af met zwijgende trom, Ryti spoedt zich weg om de radiotoespraak op te stellen, waarin hij het Finsche volk over een half uur mededeeling zal doen van den dood van den ouden president. Mannerheim en de meeste andere r.utoriteiten verlaten zwijgend het perron, de wagon van den president wordt losgemaakt van den trein naar het Noorc'en, die met twintig minuten vertraging vertrekt. De menigte ziet den langen zwarten wagon, die eenzaam staan blijft, onrust maakt zich van haar meester, er wordt gedrongen en de politie kan nauwel'jks de menschen tegenhouden. Men durft het n t aan, haa onder deze omstandigheden het tragische nieuws mee te deelen en minirter W~lden, de oudste der ministers, gaat door de hal naar buiten, waar 't gerucht, dat er iets gebeurd is, de menschen heeft doen blijven wachten. Als Waldén naar buiten komt en boven aan de stoep blijft staan, begrijpt men, dat hij iets mee te deelen heeft. Het wordt stil en dan klinkt de stem van den minister, eerst in 't Finsch, vervolgens in 't Zweedsch: „President Kallio heeft ons verlaten. Hij is gereisd naar daar, waar niemand van terugkeert." C. G. B. TIJDENS DEN FINSCH-RUSSISCHEN OORLOG vertoefde president Kallio meermalen bij de soldaten in de Mannerheimlinie. (Foto-archief „Tubantia") --- Met en voor elkander te leven is onze Met en voor elkander te leven is onze Met en voor elkander te leven is onze ; menschelijke roeping. Nog geven harte: lijkheid en liefde den grootsten steun, ; waar het menschdom door ellende en : nood wordt gekweld. Het zwijgend sa■ menzijn in tijden van beproeving, de : handdruk zonder woorden, de daad | zonder vragen zijn nog steeds de lich: tende sterren in menig donkeren nacht. --- FEUILLETON. Een man verdween. door LESLIE FORD. «. Na ongeveer drie kwartier zagen we de beide mannen weer over de weide terugkeeren. „Ik denk dat Pelham in Washington niet de goede menschen kent, zei Joe met een hatelijk knipoogje, toen wij samen verder trokken. „Allebei de revolvers zijn tenminste verzegeld." Ik keek naar George. Hij voelde zich kennelijk weinig behaaglijk: Ik zou zelfs eerder zeggen, hij was uiterst ontdaan. Hij zag grauw en zijn oogen hadden een wonderlijke uitdrukking. Ik meende dat het loch geen vrees kon zijn — ofschoon het er wel alle teekenen van had. Ondanks al zijn fouten had ik toch nooit gedacht dat hij bang was Het was haast ongeloofelijk. Hij wendde zich plotseling tot mevrouw Chapman en zei koppig: „Ik vind het hoogst onverantwoordelijk. De brandwacht zei, dat het heel goed mogelijk was dat we beren zouden ontmoeten. Ik vind dat we terug moeten gaan. Niemand geeft toch immers Iets om die geysers! Waarom gaan we niet over de weiden naar het Bridgermeer om een paar dagen te visschen?" Er was een oogenblik doodsche stilte, totdat mevrouw Chapman nadrukkelijk zei: „Omdat Grace en Bill morgenavond aan het meer vrienden zouden ontmoeten. Als je niet mee wilt, kun je bij het Bridgermeer kampeeren, en pikken we je Vrijdag op den terugweg weer op. Wij gaan verder." George aarzelde. Toen haalde hij de schouders op. „Nou, ook goed", zei hij. Hij haalde zijn met loodjes om den trekker verzegelden revolver uit den zak, keek er naar en stak hem weer weg. „Ik hoop dat u er geen spijt van zult hebben." zei hij grimmig. ,Laten we verder gaan." Joe Anders nam het leidpaard van Bill over. „Je hebt niet veel gemist", zei hij. „Alleen de brandwacht was er." De zon ging juist achter de bergen onder, toen we Cabin Creek passeerden, een kleine kilometer verwijderd van het punt waar we dien nacht naast de Yellowstonerivier ons kamp zouden opslaan. We hadden elanden en Wapitiherten, marmotten en eekhoorns gezien, en een hinde met twee witgevlekte jongen, maar we hadden zelfs geen prent van een beer gezien. Plotseling, op een plek waar een spoor links het bosch in trok, Kwamen we aan een miniatuur blokhut die, omringd door een hek, midden op een vlak plateautje stond dat half m de berghelling uitgegraven was. De luiken waren met zware ijzeren staven gesloten. Toen we binnen de omheining kwamen, zagen we dat aan den anderen kant een raam openstond. Ook de deur stond open en dit deed in deze verlaten wildernis onverwacht vriendelijk en bewoond aan. De laagstaande zon scheen naar binnen tusschen de boomen door: we zagen een fornuis met een stapel brandhout er naast, een kast tegen den muur en een slaapkooi met opgevouwen ueddegoed. Naast de deur lag een groote stapel pasgezaagd hout met een spanzaag er tegenaan geleund. „Ik vermoed dat de boschwachter hier geweest is," zei Joe Anders. „De brandwacht zei dat hij dezen kant uit gegaan was, om de telefoonlijn te repareeren. Dit is ook weer zoo'n sneeuwhut. Ze zorgen dat er daar altijd voor een maand eten is om 's winters te gebruiken als ze op ski's patrouilleeren." Hij stapte niet van zijn paard. „We zullen straks wel teruggaan om een kijkje te nemen. Bill." WIJ trokken door het omheinde gedeelte en langs het stelle paadje naar het beekje, dat wij "passeerden om door de weide langs de rivier verder te gaan. En hier op den zanderigen rivieroever zagen wij een berenspoor — scherp af ge teekend groote prenten in het vochtige zand. Ik gluurde naar George. Eenlge minuten nadat de anderen reeds verder getrokken waren, stond hij nog steeds naar beneden te staren. Joe en Ceclly, Bill en de kok begonnen bij een boschje af te laden en kamp op te slaan; ik ging wat heen en weer loopen om mijn stramme spieren te strekken. Ik stond een eindje van de anderen af, en zoo dat George geen erg in mij had. Het was bepaald vermakelijk, zooals hij daar met zijn eus over dat spoor heen stond. Plotseling zag ik hem zijn revolver uit zijn zak halen en bekijken. Hij keek achterom naar de in het bosch verscholen hut, daarna rustten zijn oogen een oogenblik op Joe Anders' magere figuur. Met een snelle beweging haalde hy zijn zakmes te voorschijn. Ik zag niet dat hij de draden doorsneed, maar ik zag iets voor hem op den grond vallen dat hij daarna met zijn voet ln het zand stampte. Hij had in het geheel niet in mijn richting gekeken, en toen hij mij zag, keek ik met volle Aandacht naar een kikker in het gras. Ik voelde hoe hij mij scherp opnam; daarna liep hij naar de anderen terug „Kan ik ook wat doen?" vroeg hij beminnelijk. Ik kon me niet herinneren dat hij ooit eerder zijn diensten aangeboden had. Niemand scheen er van onder den indruk. Na een oogenblik er bij gestaan te hebben, liep hij langs de rivier verder, terwijl de anderen de paarden gingen wegbrengen naar de weide. Ik begreep niet, waarom lk me op deze schitterende plek niet behaaglijk voelde, of de rust kon waardeeren na den langen rit. Maar om een volkomen onverklaarbare reden had ik een kil voorgevoel van drèigend gevaar; ik voelde de omgeving plotseling ondragelijk eenzaam en verlaten en vijandig. Ik ging brandstof verzamelen om dat gevoel kwijt te raken, maar ik kon het niet van mij afschudden. De kok waardeerde mijn pogingen kennelijk zoo weinig, en mevrouw Chapman en hij hielden telkens zoo plotseling met spreken op, als ik in de nabijheid kwam, dat ik er na mijn tweede vrachtje mee ophield en ook wegwandelde, in de richting tegenovergesteld aan die van George. Misschien was ik wel onbewust in de richting van de blokhut geloopen, omdat dit een stukje menschenwerk in de ongerepte wildernis was Maar ik weet wel dat mijn hart sneller klopte, toen ik mijn hoofd ophief om te luisteren. Uit het bosch voor mij uit kwam het geluid van paardehoeven en een uitstekende bariton die luidkeels zong. De woorden kon ik niet verstaan, maar er lag zooveel levensvreugde in, en de weergalmende stem klonk zoo warm, dat ik het op een drafje zette en volkomen vergat dat mijn knienë stijf waren, en lk moe en hongerig was Ik kwam bij het heldere beekje, aan den voet van de steile helling naar de hut en bleef staan luisteren. Ik boorde het paard trappelen, en een vroolijke stem zeggen: „Ho, Molly. Een oogenblikje, meisje.. . Daar dan, dame! Wou je ook nog efns drinken?" De merrie rook blijkbaar de nabijheid van andere paarden, want ze liet een langdurig gehinnik hooren, dat dadelijk uit de weide beantwoord werd „Er is gezelschap vanavond," hoorde ik den wachter zeggen. „Na het eten gaan we op visite". Het was een prettige, beschaafde stem, jongensachtig in zijn woorden, maar vol en mannelijk. Ik hoorde het gekraak van leer, en het klinken van metaal tegen de omheining, daarna zijn vlugge stappen over het erf, die plotseling scherper klonken toen hij de betonnen treden bereikte. Toen brak het geluid abrupt af. Ik sprong over het beekje en draafde de steile helling omhoog. Door de latten van deomheining heen zag ik hem in de deuropening staan met zijn rug naar me toe, één voet naar voren, iedere spier gespannen, alsof hij halfweg den drempel ln steer veranderd was. Hij was lang, minstens één meter vijfentachtig schatte ik, en zijn schouders onder zijn vaalbruine gabardine hemd waren vierkant en gespierd. Hij had een olijfgroene rijbroek aan, in zware bergschoenen gestoken: in de eene hand droeg hij een bijl in foudraal, in de andere een zware rol koperdraad en een soort leeren harnas, zooals menschen, die in telefoonpalen werken, gebruiken. En hij bewoog zich niet: hij stond doodstil in de deur. Ook ik stond onbeweeglijk stil. Er was iets zoo geladen, zoo gespannen in het lichaam van den man, dat lk eenvoudig in mijn voetstappen bevroren was. Hij had me blijkbaar niet naar boven hooren klauteren. Al zijn zenuwen waren geconcentreerd op iets in de hut — iets dat hem volkomen had doen verstijven van schrik of van verbazing Toen — plotseling, alsof een radio in een leege kamer werd aangezet — kwam George Pelham's koele, geaffecteerd correcte stem: „Bonjour.. Steve Ik dacht al dat ik jou zou zien. De brandwacht zei dat de boschwachter uit was en liet kiekjes zien van een man dien hij Sam Graham noemde.." Ik stond nog steeds op dezelfde plaats, verbijsterd en met stomheid geslagen, en te verschrikt om een lid te bewegen. „Dus je bent niet dood? Ik had al eens eerder om die mogelijkheid gedacht. Herinner je Je nog die film die we in Trenton gezien hebgen, dien avond dat ik een lekken band haa?" (Wordt vervolgd». --- BINNENLAND Opheffing van publiekrechtelijke en privaatrechtelijke belemmeringen. In het verordeningenblad is opgenomen een besluit van de secretarissen-generaal van de departementen van Waterstaat, Binnenlandsche Zaken en Justitie, betreffende opheffing van publiekrechtelijk» en privaatrechtelijke belemmeringen. In dit besluit wordt bepaald, dat in de gevallen, dat naar het oordeel van den secretaris-generaal van het Departement van Waterstaat met de uitvoering van een werk of een handeling, als in de artikelen 1 en 5 van de Belemmeringenwet verordeningen bedoeld niet kan worden gewacht, bij beschikking van dien secretaris-generaal kan worden bepaald, dat het werk onmiddellijk kan worden ten uitvoer gelegd of die handeling kan worden verricht, vóór dat de in die wet bedoelde vergunning of ontheffing is verleend. In de betreffende beschikking kunnen voorwaarden worden opgenomen, van welke de onmiddellijke tenuitvoerlegging afhankelijk wordt gesteld. De bepalingen van de Belemmeringenwet verordeningen voor het verkrijgen van de verelschte vergunning of ontheffing blijven onverminderd van kracht. Wordt de vergunning of ontheffing niet verleerd, of worden aan de vergunning of ontheffing voorwaarden verbonden, dan wordt door en voor rekening van dengene, die het werk heeft doen uitvoeren of de handelingen heeft doen verrichten, hetzij alles zooveel mogelijk in den vorigen staat teruggebracht, hetzij het verrichte alsnog in overeenstemming met de voorwaarden gebracht. Bij het verleenen of weigeren van de vergunning of ontheffing kan aan dengene, die het werk heeft doen uitvoeren of de handeling heeft doen verrichten, voordat de vereischte vergunning of ontheffing was verleend, het vergoeden van daardoor geleden schade worden opgelegd. Voorts wordt bepaald, dat in de gevallen, dat naar het oordeel van den secretaris-generaal van het departement van waterstaat met de uitvoering van een werk, als bedoeld in de artikelen 1 en 3 van de Belemmeringenwet privaatrecht niet kan worden gewacht, bij beschikking van dien secretaris-generaal kan worden bepaald, dat het werk terstond kan worden ten uitvoer gelegd en dat de rechthebbeade ten aanzien van eenig onroerend goed, behoudens recht op schadevergoeding, verplicht is deze tenuitvoerlegging te gedoogen. In de betreffende beschikking kunnen voorwaarden worden opgenomen, van welke de onmiddellijke tenuitvoerlegging afhankelijk wordt gesteld. De bepalingen van de Belemmeringenwet privaatrecht blijven in deze gevallen onverminderd van toepassing. In de gevallen, waarin zulk een beschikking gegeven is, zal, in het geval, dat de beslissing, als bedoeld in artikel 2, lid 5, van de Belemmeringenwet, privaatrecht, de aldaar genoemde verplichting niet oplegt of deze beslissing door het gerechtshof wordt vernietigd, voor zooveel van het betrokken onroerend goed gebruik is gemaakt, alles zooveel mogelijk in den vorigen staat worden teruggebracht, onverminderd het recht op schadevergoeding van de rechthebbenden ten aanzien van dat goed. De artikelen 6, 8, 9 en 13 van de Belemmeringenwet privaatrecht zijn ten aanzien van bedoelde beschikkingen en de in die beschikkingen bedoelde werken en werkzaamheden van overeenkomstige toepassing. Ten aanzien van de vordering tot vergoeding van schade is artikel 14 dier wet van overeenkomstige toepassing. ZWARE FABRIEKSBRAND IN TILBURG. In N.V. Brouwers' lakenfabriek. Gisteravond om negen uur is brand uitgebroken in een fabrieksgebouw van de N.V. Brouwers' Lakenfabrieken aan de Korte Schijfstraat te Tilburg. In dit gebouw, dat twintig meter hoog en honderd meter breed is en vijf verdiepingen heeft, zijn gevestigd een weverij, een natapparatuur, een vollerij, een kettingscheerderij, een spoelerij en een twernerij, terwijl de bovenverdiepingen als droogzolders in gebruik waren. Op het oogenblik, dat de brand uitbrak, was er geen personeel in de fabriek aanwezig. Er werd niet gewerkt. Personeel uit een ander gebouw van de fabriek zag een vuurgloed en waarschuwde onmiddellijk de brandweer. Deze was zeer spoedig met groot materiaal ter plaatse, te meer, omdat in dit pand celwol wordt vervaardigd en het materiaal zeer brandbaar is. Groote hoeveelheden water werden ln de vlammen gestort, doch er viel niets meer te redden. Al spoedig sloegen de vlammen aan alle zijden uit en het was voor de brandweerlieden een hopelooze strijd. Om kwart over tien stortte een belangrijk gedeelte' van het gebouw in en de brandweer bepaalde zich er toe, de dichtstbijzijnde perceelen voor brandgevaar te behoeden. Na anderhalf uur was het geheele pand totaal uitgebrand. Alle machines, de weergetouwen en een groote voorraad werden een prooi der vlammen. De schade is niet te schatten, doch zal zonder twijfel .zeer belangrijk zijn. De N.V. is tegen brandschade verzekerd. VERLICHTING VAN TAXAMETERS. In het verordeningenblad is verschenen een tweede verordening van den Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandscha gebied, waarin opgenomen een wijziging van de verordening betreffende het verduisteren. Hierin wordt bepaald, dat de verlichting van taxameters in huurauto's en -rijtuigen geel dient te zijn, en zoodanig moet zijn getemperd, dat dit slechts tot op 100 meter zichtbaar is. Deze verordening treedt acht dagen na haar afkondiging in werking. RIJWIELDirT GEVAT. De Nijmeegsche politie heeft gisteren een succes geboekt door de arrestatie van den 34jarigen woonwagenbewoner R„ die met zijn rollende woning het land rondtrok, doch sedert het najaar te Nijmegen standplaats had genomen R. behoort tot he gilde der rijwieldieven, dat het laatste half jaar de groote steden des lands onveilig maakte. Te Nijmegen heeft R. ten minste dertig rijwielen ontvreemd. Hiervan zijn tien opgespoord kunnen worden. Hij is gisteren ter beschikking van de Justitie te Arnhem gesteld. FIETSENP/i RKEERVERBQD TE UTRECHT TIJDENS DUISTERNIS. Gisteren heeft, blijker- openbare kennisgeving, de burgemeester van Utrecht gebruik gemaakt van de 'iem in artikel 12 van de wet betreffende bescherming tegen luchtaanvallen verleende bevoegdheil en maatregelen getroffen tegen het euvel van het plaatsen van rijwielen op den openbaren weg bij duisternis. Eigenaars, houders en bestuurders van rijwielen mogen ingaande heden hun rijwielen niet meer op den openbaren weg laten staan in den tijd tusschen een half uur na zonsondergang en een half uur voor zonsopgang, tenzij dit geschiedt ip plaatsen, welke kennelijk voor het bewaren van rijwielen zijn bestemd en onder behoorlijke bewaking staan. Fietsers in overtreding worden met strenge straffen bedreigd volgens artikel 13 van de wet betreffende bescherming tegen luchtaanvallen. --- Zaterdags nà 9 uur TNGF'T.ONDEN MEDEDEELING. na 9 nar kunnen geen advertenties meer worden aangenomen De annonces voor de Goedkoope Rubriek worden tot HALF NEGEN aangenomen. ---