De toekomst als doel. Eten Vader stond, toen zijn zoontje de lagere school had doorloopen, voor de keuze aan welke onderwijs-instelling hij het kind nu verder zou toevertrouwen. Hij voerde besprekingen met directeuren, las prospectussen na en overlegde de zaak met zijn vrouw. Maar te midden van deze overwegingen overviel hem een zonderlinge gedachte. Al deze instellingen leidden op tot een beroep of loopbaan, de meeste waren eigenlijk nog niets anders dan doorgangen naar weer andere onderwijs-inrichtingen, die op hun beurt ook Tnpn nThtT an }, bt of vak klaarmaakten. Toen dacht de vader er aan, hoe zijn zoontje vroeger in het Fröbel-schooltje ook al in staat van voorbereiding verkeerd had voor de lagere school en hoe hij, wanneer hij eenmaal al die volgende instellingen doorloopen zou hebben en in een beroep zou zijn terecht gekomen, ook zijn baan aft aanvankelijk zou beschouwen en alweei zijn best zou doen om zich te verbeteren want dat beginnersbaantje zou voor den jongen man immers niet meer beteekenen dan de eerste trede op de maatschappelijke ladder waarvan eerst de top het eigenlijke doel van den levensstrijd zou wezen. De vader had reeds dezen top bereikt. Was hiermee zijn streven ten einde? Geen sprake van: hij was nu aan het sparen om zich een kapitaaltje te verzekeren tegen den tijd van zijn pensioen, waarvan hij een eigen huisje zou kunnen koopen ergens In een mooie streek van het land. Met hun gedachten leefden hij en zijn vrouw reeds dikwijls in die heerlijke toekomst, waarvoor zij zich vele dingen ontzegden. Deze offers brachtten zij gaarne terwille van dat begeerlijke doel. Maar nu dacht de vader: wat is het toch eigenlijk vreemd, dat men zijn levensgeluk altijd naar een verre en onzekere toekomst verlegt en daaraan het heden ten offer brengt De kinderen, volgens hun natuurlijke behoeften aangelegd op beweging en buitenlucht, sluiten we op in de schoolbank, waar zij zich moeten forceeren tot een urenlang stilzitten, waartegen hun lichaam en geest protesteeren. Studenten vol bruisende levenslust blokken en vossen en hun overige leeftijdsgenooten sloven zich af voor het behalen van actes en diploma's. Ouders laten hun mooiste jaren ongebruikt om zich te offeren voor de opvoeding van de kinderen en als deze eenmaal opgevoed zijn, profiteeren zij alleen van dit offer om zich op hun beurt weer te offeren voor de toekomstige belangen van hun kroost. Heeft dan louter de toekomst waarde en mag men het heden veronachtzamen? Hoewel de toekomst slechts een fictie is en het heden een realiteit? Is het niet beter één vogel in de hand dan tien in de lucht? Inderdaad is de vraag, die de vader zich •voorlegde, de overweging waard. Het spreekt vanzelf, dat men de toekomst niet mag verwaarloozen; de fabel van de krekel en de mier is nog altijd van toepassing. Maar de voorbereiding op de toekomst mag toch nooit meer zijn dan een onderdeel van het levensprogram, dat allereerst voor het heden bestemd is. De, verwachting maakt deel uit van het levensgeluk en heeft als zoodanig beteekenis. Doch ook het heden is doel op zichzelf: de ware levenskunst stelt niet uit, maar plukt den dag. Wie uitsluitend aan de toekomst denkt en alles aan haar ondergeschikt maakt, houdt het oog gericht niet op het leven maar op den dood, die Immers ons aller definitieve toekomst is. Men moet scholen, beroepen en posities niet zien om wat zij voor de toekomst beloven, maar om wat zij in het heden aan levensbevrediging geven. De jongens en meisjes, die genieten van den onderlingen omgang, welke het schoolleven biedt en d^e belangstelling hebben voor wat hun wordt geleerd, profiteeren op de beste en ware wijze van de instellingen van onderwijs. En zoo ls de beste en ware vakman hij, die lust heeft in het werk en die dit voor zijn plezier doet. Liefde voor wat de arbeid meebrengt, eiken nieuwen dag weer, is het kenmerk van den arbeider, die het wezen van zijn positie begrijpt. Of het een hooge dan wel lage betrekking geldt, altijd is het deze liefde, welke aan net beroep zijn waarde verleent. De vooruitzichten op zichzelf hebben hun eigen beteekenis, maar zij bepalen het bèlang van den arbeid niet. Dit wordt gevonden in de inspanning, den strijd en de voldoening welke het heden oplevert en in het onmiddellijk resultaat. De toekomst is toegift, het heden is doel. (Nadruk verboden). C. --- TUBANTIA VERHOOG UW OMZET door een advertentie in TUBANTIA • --- Als Gods geest over ons leven is en Als Gods geest over ons leven is en blijft, zal ons leven sterk zijn. --- FEUILLETON. Een man verdween. . door LESLIE FORD. 26. Ze kreunde van opluchting; ik hoorde Ridley een stoel achteruitschuiven en door de kamer op en neer loopen, terwijl zijn vrouw bleef snikken. „Hij heeft zich toch niet van kant gemaakt?" Het was een vraag en tegelijk het constateeren van een feit. Toen hoorde ik hem met verpletterende kalmte zeggen: ,,May, jij hebt hem doodgeschoten, is het niet?" Het bleef lang stil, maar zij moest hem op de een of andere manier antwoord gegeven hebben, want hij zei: „Mijn vrouw — een moordenares!" Hij zei het met een grafstem, en het klonk belachelijk melodramatisch. „Het is niet waar! Ik heb het niet gedaan!" gilde mevrouw Ridley, en ik begreep dat zij gek van angst moest zijn. „Ik heb het niet gedaan, Alexander!" Ik hoorde hem weer loopen. Hij deed een kastdeur open, want ik hoorde kleerenhangers rammelen. „Ik ga er heen", zei hij. „Luister, May. Praat tegen niemand. Laat dat mensch van Latham niet in de kamer komen. Schei uit met bibberen. Ga naar bed". Ik hoorde de gangdeur openen en sluiten, en ik dacht dat hij weggegaan was, maar hij had zich blijkbaar bedacht. „Luister, May. Heb je aan iemand gezegd, dat jij niet wilde dat George en Cecily trouwden?" „Nee!" hijgde ze. „Weet je het zeker? denk goed na. Het ls belangrijk. Zijn stem klonk meer als die van den verdediger in een strafzaam dan als die van een echtgenoot. „O ja! Ik weet het zeker! Ik heb er met niemand over gesproken". „Ook niet met mevrouw Latham?" „Werkelijk niet". „Goed. Ga nu naar bed. Ik hoorde de deur opnieuw sluiten en zijn voetstappen langs mijn deur gaan. Ik wachtte tot ik ze niet langer hoorde, en zelfs nog een oogenblik langer" Ik hoorde mevrouw Ridley loopen en haar schoenen uittrekken. Zij zou hu zeker niet den moed hebben, hem te verlaten, dacht ik. Ik opende de deur en liep de gang op. Ik kwam den nachtwaker tegen op zijn ronde, die mij nieuwsgierig aankeek en verder liep. Ik liep naar de kamer van mevrouw Chapman en was eenigszins verbaasd te zien, dat er nog licht scheen in de zitkamer. Er was geen reden, waarom ze niet nog op zou zijn, maar ik had gemeend dat ik haar uit haar slaap zou moeten wekken. Ik klopte op de deur. De oorlogszuchtige toon, waarop haar stem „Binnen" zei, was als melk en honing na hetgeen ik zoo juist gehoord had. Ik opende de deur en bleef verbaasd staan. Op de sofa, als iets uit het lang vergeten verleden, zat Joe Anders, onze gids van Cinnabar, nog in zijn vuile blauwe rijbroek en stoffige laarzen, en met zijn oranje halsdoek om. „O" zei ik slapjes. „Goeden avond". „Goeden avond, mevrouw Latham", zei hij, terwijl hij opstond om me een hand te geven. „Hoe is het met Bill?" „Bill maakt het best", zei ik. Mevrouw Chapman viel kortaf ln: „Kom binnen ga zitten. En doe de deur dicht". Ik had nog niet eens beseft dat ik vrij zot midden op den drempel was blijven staan. Maar waarom ik plotseling het gevoel kreeg dat ik hier geen nieuws meer kwam vertellen, weet ik niet; maar toch was het zoo. Ik sloot de deur. . „Als je wat drinken wilt, bedien je je maar", zei mevrouw Chapman. „En ga zitten. We weten het over George. De nachtwaker heeft het ons verteld". Ze keek me met haar harde oude oogen aan, en ik kreeg haast het gevoel dat er een uitdaging in lag. „En ik ben er niet rouwig om", merkte Joe kalmweg op. „Houd je mond", zei mevrouw Chapman bars. „Voor je het weet, hebben ze je in de doos gestopt". Ze vroeg aan mij: „Heeft zijn zuster hem gevonden?" Ik knikte, stond op en ging mezelf een glas spuitwater inschenken. Ik had er geen behoefte aan, maar er was een onplezierige spanning in de kamer die maakte dat ik niet domweg stil kon zitten. Mevrouw Chapman was ook opgestaan. „Ik wou maar dat hij kwam", zei ze geprikkeld. „Ik hoop dat die vriend van je niet zoo gek geweest is, hem handboeien aan te doen. Politiemenschen zijn allemaal ideoten". Ze hief luisterend het hoofd op. „Misschien is hij dat Ga eens kijken, Joe". Joe stond sporenrinkelend op en opende de deur. Hij knikte toestemmend. Ik hoorde zware stappen — eenige menschen bij elkaar — in de gang. Eerst verscheen Steve Grant. daarachter kolonel Primrose, en daar weer achter de korte donkere gestalte van den opperhoutvester. Mevrouw Chapman ging weer zitten en begroette hen met een «kort knikje. „We weten al dat Pelham dood is", zei ze. „Doodgeschoten. U kunt dus van daar af verder gaan. Dit is mijnheer Anders, kolonel Primrose. En U kent elkaar". Ik keek eens naar Steve. Ik zag zijn oogen, als het ware onwillekeurig, in de richting van de tusschendeur naar Cecily's kamer dwalen, en er Verscheen een uitdrukking van pijn, terwijl zijn kaakspieren zich samentrokken. De houtvester stak zijn hand in den zak van zijn tuniek. „Wij zijn bezig dit uit te zoeken, mevrouw Chapman", zei hij kort. Hij stak zijn hand naar voren en liet een revolver zien. Ik hoorde mijn adem hijgen, eri ik deed mijn best me in te houden, want het minste geluid was in de stilte hoorbaar. Mevrouw Chapman keek met een volkomen kalm en onbewogen gezicht naar den revolver in den open palm van zijn hand. „Dat is de revolver van Pelham" zei ze. „Die heb ik hem een paar dagen geleden afgenomen. Sinds ik hier ben, heeft hij in die la daar gelegen". „De revolver was onverzegeld, toen die mij werd overhandigd", zei ze bars. „De tweede revolver van ons clubje is nog verzegeld". „Wanneer was het dat U de revolver het laatst gezien hebt, mevrouw Chapman?" „Kan ik me niet herinneren. Gisteravond was hij er nog. Ik herinner me niet, dat ik hem vanmorgen gezien heb. Maar daarom kan hij er wei gelegen hebben". Mijn oog viel op Steve Grant. Hij had het hoofd opgericht en staarde recht voor zich uit naar iets achter mij. Zijn gezicht was plotseling bleek, zijn oogen stonden bijna wanhopig Ik wendde het hoofd om. Cecily's deur was zoo geluidloos opengegaan, dat niemand van ons behalve Steve het bemerkt had. Zij stond daar doodsbleek in de deuropening, nog witter dan haar wit flanellen ochtendjapon, terwijl haar verwarde rossige krullen om haar hoofd wijd uitstonden. Ze zag er knapper uit dan ooit, maar ze had iets angstwekkends over zich — ik zou haast zeggen iets van een wrekende engel. De anderen keken plotseling op. Cecily's oogen waren op het blauw-glinsterende staal gericht. „Mijn grootmoeder vertelt de waarheid niet", zei ze, heel kalm. „Zij weet dat de revolver hier vanmorgen niet meer was. Ze heeft hem gister avond aan Steve Grant gegeven. Ik hoorde haar zeggen: „Neem dat ding mee, en laat het verzegelen, vóór iemand er een gat mee in George's hoofd schiet". De doodsche stilte, die deze laatste woorden onderstreepte, werd gebroken door de grimmige stem van haar grootmoeder. „Dat is niet juist, Cecily. Ik heb gezegd: „Neem dat ding mee, en laat het verzegelen, vóór ik er een gat mee in George's hoofd schiet. Als je dingen, die je hoort, wilt herhalen, doet het dan ten minste nauwkeurig. XIII. Wat er ook gezegd kon worden van den bliksemstraal, waarmee Cecily zoo meedoogenloos de pogingen van haar grootmoeder om Steve los te maken van George's revolver, verijdeld had, één ding was maar é.1 te duidelijk. Het had Cecily oneindig veel meer pijn gedaan dan haar grootmoeder. Lang nadat ieder weggegaan. en ik naar bed gegaan was, hoorde ik haar in de kamer naast mij op haar bed rondwoelen, weer opstaan en rondloopen. en weer gaan liggen, tot ik dacht, dat ik ook gek zou worden. Ik had misschien kunnen bedenken, dat het uit verdriet om George was, maar die gedachte kwam geen oogenblik bij mij op. (Wordt vervolgd). --- Oet 'ne oôle Twèènsche Boerschop door Loeks van't Leugenmos XXXIV. De tied, dat is 'n dink doar is gin hoöln an. 't Mag mangs ees wèn, dat 'e ow nich had genog löp — meespats is 't toch zoo da'j um wa' luk vast woll'n hoöln bi'j zien'n slipjas umdat 'e noa ow'n zin d'r vols te har en te onbesoesd tuskenoet vlög. Teun har de tied in dee da&g ok wa' geern lui. in will'n hoöln, da's wisse woar. Toon 'e den Zöndag-oamd, toon ze in de kökk'n van de Biesterplaats te hoop zoo rech' gemeudlik met dee reüdselkes gangs war'n wès, op zien eentjen noa 't stad op an jach'n. toon gung 'e all'ns ees noa bi'j zik zölm — hoo 't-e Greete vuur 't eerst 'troffen har in 't meütken bi'j de bèkk en wat d'r wieders ammoal was gebuurd. Merakel wat n'n mooien tied har 'e toch achter zik, hee dee zoo heul van zien Twèènter laand en volk. en dee lat nö van kotter bi'j har leer'n kenn'n as 'e zien lèèvensdaag har könn'n dreum'n.... Hee veuld'n zik aans as aans. Hee gung umsgeliek ees nda wat Greete, dat gewone boer'nwich vuur um was 'wodd'n; hee prakkezeern d'r umsgeliek ees oawer hoo good en hoo hett'lik de leu op de Biesterplaats zoo heel gewoonvot vuur um war'n wès; en toon 'e dach' an dat eenvoldige lèèven van 't boer'n-volk, an al 't moois wat 'e in en um de Biesterplaats har 'heurd en 'zeen, toon veuld'n 'e dat 't hètt um waarm wör in 't lief en dat ziene oog'n um luk begunn'n te stekk'n. En toon 'e d'r an dach dat den umgaank van zoo kot bi'j met dat oöle Twèènter volk en dat dee tocht'n duur dat mooie Twèènter laand vuur wel weet hon n'n zet war'n of-'loopen, toon kon 'e d'r niks an doon, mer toon mos 'e met zien'n tukdook toch efkes luk nattigheid oet de oog'n vot striek'n en toon mos 'e zik toch ook efkes op zied in 'n haals veuln umdat 'e doar zon vrömd en zon drukkend geveul venam.... Want dee wèk mos 'e wier noa Hollaand hen um wier an 't studeern te goan in dee onmundig dikke beuk'. Want hee mos toch zeen dat 'e 'n moal afkoat wör ... Nog twee daag, dan zat 'e wier in 'n trein... I'j kont wiss wa' noagoan dat 'e 's aanderndaagns wier op de Biesterplaats ,op of gung. Drekt noa 't ett'n 's mirraagns stun 'e d'r al wier. Te hoöp bleew'n ze in de kökk'n nog luk klasjeneern zoo as dat dan geet. Toon gung'n de maansleu zachjes-an wier an 't waark, want d'r zat nog i'n heeln striep vroöge eêrpel in de groond dee ze d'r nog oet woll'n hebb'n. Greete wol wier met hen eèrpel-gaddern. zooas ze 's moargens ok 'doan har, mer „nee," zèè de vaêr: „dow kaans vanmiddag doon was wis', bliew-doe mer bi'j Teun. Wi'j zölt d'r oons wa' met r edd'n." Greete keek de vaêr an met 'n paar kiekers dee eere dankbaarheid oetstroald'n. Toon keek ze bli'j noa Teun hen en noa de moör. En Teun vebeeln zik dat 'e 't oöle Graads nö eigenlik pas good leerd'n kenn'^ ... 'n Uurken later dweld'n Teun er* Greete met mekaê oawer 'n esch, duur 't vèèld en duur de buske. „Wat hoölt ze mekaê stief vaste," zèrd n Mans en Derk, dee op 't toffeliaand ai gangs war'n, tèg'n mekaê "Sr bcpoald. ze hadd'n gin ongeliek. Teun har nich völ pieütkes en ok Greete was luk an de stille kaant' 't Was net of ze te hoöp dönig in de suzaansie war'n. Toon ze langs 't meütken kwamm'n bi'i de bèkk toon keek'n z~ mekaê ees an. Ze zèèd'n niks, ze heuln mekaê alleenig nog luk stiewer vast. 't Was net of de na iur eer ok stil maakt'n, want doar boeten, doar was 't nö ok zoo stil. Gin n'n voggel heurd'n PI, de blaêr, hier en doar a' luk gèll en rood hung'n doodstil; de loch' was zoo vrömd, zoo zacht, zoo weekblauw — luk gries, zo'k hoast will'n zegg'n. net as 'n mènsche dat 'n zommer van zien lèèven achter zik hèf — Wat za'k temèt vaak nog an disse paar moand mott'n dèènken, zèè Teun. Wat n'n mooien tied heiw toch 'had. — Joa, gaf Greete jachjes tot bescheed en z< mos ees efkes stönn'n; n'n mooi'n tied. 't is net o'k 'n aander mènsche zin ewodd'n. — Zoo geet 't mi'j ok, zèè Teun. Zoo leup'n ze stil ved r a. 't Was ok heemoals nich neudig, dat ze völ sprakk'n, want ze begreep'n mekaê zoo ok wa'.... 'n Zètken later zèè Ti j un: — 'k Zol nog wa' geern will'n bliewn. — Dat zol mi'j ok bes' anstoan, leun Mer dat zal toch wa' nich goan. — 'k Zal di'j en de dien'n zoo mlss'n — Ik di'j ok, Teun. Mer wi'j kont et in 't lèèven aait nich krieg'n zoo aw 't wa geern hebb'n wilt. — Dow hes geliek, Greete Zas mi'j net zoo vaak schriew'n as ik di'j bod stuur? — O joa, zèè Greete. En ze bleew'n .stoan en ze keek'n mekaê n'n zet liek in de oog'n en ze vetèll'n mekaê völ, heel völ, zonder dat ze d'r 'n woord bi'j hoow'n te sprèkk'n. Toon dweld'n ze wttr vedan duur 't prachtige laand in 'n harfst, er. 't was a' zoo wat in 'n tweedoonker „oon ze wier in 't uoes 1 wamm'n. Teun har op de Biesterplaats wa' ees meer egèti'n as 'e den oamd deu. En ok Greete kr>n 't-er nich als te good duur krieg'n Ok wör d'r r,-> de toafel : ich zo> < klasjeneerd as aans, al zèèd'n Biesters-Graads en Siên wa' 'n moal of wat dat de Karstdaag nog wa' reukeloos 'n mor' vuur de duur zoll'n stoan. Toon Teun en "tre^ onder de oöle eekenbeüm den oamd ofscheiu .bdd'n 'nomm'n n elk noa 't hoes op an gung, toon was 't net of ze al'bei wat kwiet war'n. Ok de aandern op de Biesterplaats hauü'n zon geveul. LOiïKS. --- De potkachel tot de hooikist: „Wij oudjes doen het nog best". De potkachel tot de hooikist: „Wij oudjes doen het nog best". --- OORLOGSSCHADE INGEZONDEN MEDEDEELING. ONDERLINGE oorlogsschade VERZEKERING GEVESTIGD Tf TELEFOON MAATSCHAPPU S-GÜAVÊNHA'".* 11,3041 AFD. A. Woningen, Inboedels, enz. tot ƒ 50.000.—. Verzekerd ruim 63.000 objecten voor: ƒ 690.000.000AFD. B. Andere risico's tot ƒ 1.000.000.Verzekerd ruim 4000 objecten voor: ƒ 150.000.000Verzekert U voor de volledige kosten van herbouw of vervanging in aansluiting op de Rijksbijdrage. HALFJAARLIJKSCHE SCHADE-REGELING. Wendt U tot Uw ASSURANTIEBEZORGER! ---