BINNENLAND VERSOBERING VAN DE MAALTIJDEN IN RESTAURANTS. De directeur van het Rijksbureau voor het Hotel-, Café-, Restaurant- en Pensionbedrijf, daartoe gemachtigd door den secretaris-generaal van het Departement van Handel, Nijverheid en Scheepvaart, heeft deze dagen een bedrijfsvoorschrift no. 1 uitgevaardigd, dat voor het publiek van groot belang is, omdat daaruit blijkt, dat ook buitenhuis de versobering op het gebied van maaltijden in belangrijke mate moet worden nagestreefd. In dit bedrijfsvoorschrift is rekening gehouden met de beschikking van den secretarisgeneraal van het Departement van Landbouw en Visscherij d.d. 5 Mei 1941. Daarbij is begrensd het maximum aantal door het publiek verschuldigde consumentenbonnen voor het verstrekken van gereedgemaakte spijzen in restaurants, eetgelegenheden, broodjeswinkels, spijskokerijen enz., al of niet voor gebruik ter plaatse. Volkomen nieuw zijn de bepalingen omtrent de invoering van een menu van zoodanige samenstelling, dat daarvoor geen consumentenbonnen behoeven te worden afgegeven. Dit bonnenloos menu, overeenkomende met het in Duitschland gebruikelijke „Stammgericht" wordt samengesteld hetzij uit artikelen, die buiten de distributie vallen, dan wel uit de extra-toewij zingen, die door de ondernemers van restaurants ontvangen worden. Het spreekt vanzelf, dat deze maaltijd zoo voedzaam mogelijk moet zijn, al zal hij slechts een minimum hoeveelheid vet bevatten. Men neemt aan, dat dit menu alleen gevraagd wordt, wanneer de consument niet over bonnen beschikt, want eveneens is voorgeschreven, de verkrijgbaarstelling van een eenvoudig klein menu, waarvoor wel consumentenbonden moeten worden gevraagd, voorzoover daarin vleesch of vleeschwaren, vet, eieren, enz. Verwerkt zijn. Het menu met één hoofdgang is thans regel geworden. Beide menu's moeten in een inrichting, welke restaurant houdt, verkrijgbaar zijn tijdens de daarvoor gestelde uren. De bepalingen gelden tevens voor spijskokerijen, die zich met de uitzending van maaltijden belasten. De ondernemer van een restaurant mag boven en behalve de vaste menu's nog een beperkt aantal spijzen volgens een dagkaart verkrijgbaar stellen. Dit zal in het algemeen slechts voorkomen in inrichtingen, welke van eenigen omvang zijn. De hier en daar voorkomende uitgebreide dagkaart behoort echter tot het verleden. Toch zal niemand zich behoeven te beklagen wanneer men nog keus kan maken uit een tiental hoofdschotels, ongerekend eenige voorgerechten, soepen, tusschengerechten, toespijzen, vruchten en belegde broodjes. Zoowel het vaste menu als, de dagkaart dragen het stempel van de versobering. Hun omvang is beperkt om het hoofd te kunnen bieden aan de vele moeilijkheden der levensmiddelenvoorziening, welke den restaurateur, evenmin als de huisvrouw, bespaard blijven. Dit blijkt duidelijk uit de aanwijzing, dat, wanneer een dagkaart wordt aangehouden, daarop in elk geval moeten voorkomen eenvoudige spijzen als: stamppotten, nationale soepen en gerechten met gekookt vleesch. Dit laatste gerecht zal hier te lande meer burgerrecht moeten verkrijgen, dan tot nu toe, nu zooveel mogelijk op het vetgebruik moet worden bespaard. In bedoeld bedrijfsvoorschrift is tevens de verplichting vastgelegd, dat de consumentenbonnen direct bij de bestelling ingeleverd moeten worden. Dit geldt niet alleen voor den ondernemer, maar ook voor het publiek. Indien de gerechten van een zoodanige samenstelling zijn, dat daarvoor bonnen moeten worden afgegeven, levert het een strafbaar feit op, indien hieraan niet stipt de hand wordt gehouden. Voor de ondernemers is thans verplicht ge Bteld om gedagteekende en geprijsde menu en dagkaarten of aankondigingen op een an flere wijze, op te hangen naast de hoofdtoegangsdeur, zoodanig dat het publiek daarvan gemakkelijk kan kennisnemen. De verschuldigde consumentenbonnen moeten op de menuen dagkaarten vermeld zijn. Bij het ontbijt zullen voortaan geen boter en vleesch of vleeschwaren meer worden verstrekt, tenzij de gast daartoe het uitdrukkelijk verzoek doet en de bonnen daarvoor bij bestelling afgeeft. De ondernemer dient voor deze extra verstrekkingen een billijk bedrag afzonderlijk in rekening te brengen. Vleeschlooze dagen in eetgelegenheden. DINSDAG FN VRIJDAG. De directeur van het Rijksbureau voor het Hotel-, Café-, Restaurant- en Pensionbedrijf heeft bepaald, dat met ingang van heden voor inrichtingen, waar voor het publiek gereedgemaakte spijzen al of niet voor gebruik -ter plaatse verkrijgbaar worden gesteld, de Dinsdag en de Vrijdag van iedere week als vleeschlooze dagen gelden. Op die dagen mogen geen gerechten worden verstrekt met vleesch en/of vleeschwaren dan wel gerechten waarin vleesch en'of vleeschwaren zijn verwerkt. Deze bepaling is mede van kracht voor het verstrekken van wild en gevogelte. De teraardebestelling van prof. Slotemaker de Bruine. Gistermiddag is onier zeer groote belangstelling op de Ned. Hervormde begraafplaats te Wassenaar het stoffelijk overschot van prof. dr. J. R. Slotemaker de Bruine naar zijn laatste rustplaats gebracht. Onder de aanwezigen in de kerk en op de begraafplaats bevonden zich dr. A. A. L. Rutgers. lid van den Raad van State, de oud-ministers de Graeff, Colijn, Patijn, van Dijk, Deckers, van Buuren. Gêlissen en Romme, mr. J. R. H. van Schaik en mr. W. L. baron de Vos van Steenwijk, resp. voorzitter van de Tweede en Eerste Kamer, mr. L. A. Kesper, griffier van de ^weede Kamer, dr. J. Schokking, oud-lid van den Raad van State, prof. G. A. van Poelje, oud-secretaris-generaal van het departement van Onderwijs, dr. A. L. Scholtens, oud-secretaris-generaal van het dept. van Sociale Zaken, de secretar?s-generaal van het dept. van Handel, Nijverheid en Scheepvaart, dr. H. M. Hirschfeld, die verhinderd wa> had zich doen vertegenwoordigen door zijn plaatsvervanger dr. T. P. van der Kooy. Voorts waren aanwezig baron van Boetzelaer van Asperen van Dubbeldam, oud-lid van de Tweede Kamer, J. R. Snoeck Henkemans. lid van het hoofdbestuur der Ned. Historische Unie, prof. dr. J. d? Zwaan, plaatsvervangend tweede voorzitter van het hoofdbestuur der Chr. Historische Unie, talrijke predikanten en r- d-predikanten, afgevaardigden van verschillende sociale instellingen e.a. Tegen kwart voo~ twee arriveerde de stoet bij het kerkgebouw. De rouwdienst in de kerk 1 -erd geleid door ds. W. A. B. ten Kate. Deze schetste de vele verdiensten van den overledene, die zijn leven zoo goed mogelijk heeft gebruikt. Op hem waren wel zeer toepasselijk de woorden uit het Evangelie „Zoekt eerst het Koninkrijk Gods en het overige zal u worden toegeworpen". Velen kunnen getuigen hoezeer hij den Heer heeft gediend en zij zijn hem dan ook dankbaar voor hetgeen hij voor hun geestelijk leven heeft beteekend. Prof. Slotemaker stond midden in den stroom van het leven en hij heeft dan oo'.v veel gedaan op sociaal gebied. Een groote kracht wp.s hij bij de bestrijding van het alcoholisme. Door de groote maatschappelijke ellende, welke hij om zich heen zag, is hij ernstige studie gaan maken van sociale vraagstukken. Prof. Slotemaker hee.t vele functies bekleed in verschillende ver migingen en genqotschappen en dan wilde spr. nog niet eens gèwagen van zijn werkzaamheden als hoogleeraar, minister enz. Spr. besloot met te zeggen, dat door het heengaan van prof. Slotemaker een groote leegte zal achterblijven. De aanwezigen zongen vervolgens eenige psalmen, waarna Js. ten Kate de Apostolische belijdenis bad en eenige gedeelten uit de H. Schrift voorlas. Hierna werd de kist met het stoffelijk overschot uitgedragen. Aan de geopende groeve ging ds. ten Kate voor in gebed. Dr. M. C. Slotemaker de Bruine, een zoon van den overledene. heeft voor de belangstelling bedankt. UITGESLOTEN SLAGERS. Het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd deelt mede, dat weder negentien slagers wegens frauduleuze slachtingen of het voorhanden hebben van vleesch, afkomstig van frauduleuze slachtingen, voor geruimen tijd van het verkrijgen van een toewijzing van vee en vleesch door de Nederlandsche Veehouderijcentrale zijn uitgesloten. Tegen hen is proces-verbaal opgemaakt. Gemeenteraad van Zwolle. 3 Februari nam de Zwolsche Gemeenteraad het besluit tot aanleg van een centrale rioleering waarvan de kosten werden geraamd op rond twee millioen galden, zonder daarbij aan te geven hoe men deze uitgaven wilde financieren. De Commissie uit Gedep. Staten weigerde haar oordeel over dit voorstel - zeggen zoolang de wi.ize van dekking niet was vastgesteld. Thans hééft de Raad besloten de exploitatie lasten der centrale rioleering in October 1940 becijferd op f 176.800 te vermeerderen met rente en aflossing ten bedrage van ' 26.000 per jaar voor 2/3 te dtkken uit een rioolbelasting en voor 1/3 uit de gewone middelen, waardoor de ten laste van den algemeenen dienst komende kosten der rioleering zullen stijgen met f 43.109 per jaar. Voor de rioolbelasting zal geheven worden 6 pet. van d 1 belastbare opbrengst van ongebouwde eigendommen. Het verzoek van de afdeeling Zwolle van den Nat. Jeugdstorm om een gemeentelijk subsidie werd afgeweken op grond dat in Zwolle geen subsidies aan jeugd vei eenigingen worden gegeven en er principieel Veeds vóór jaren is besloten geen nieuwe subsidies toe te staan. Voor den Luchtbeschermingsdienst was geraamd voor 1941 een uitgave van f 4500. Voornamelijk in verband met de vorming van een zoogenaamde vaste kern" is dit bedrag met f 4000 verhoogt moeten worden. Mede in verband met de vestiging van een kamp voor den Ned. Arbeidsdienst aan de Watersteeg in Zwoller'ierspel is aan den Rijksdienst voor de werkverruiming verhuurd een terrein van 950 M2 bi.i de Weteringbrug aan het Almelosehe kanaal voor f 725 voor het ee' ste en f 475 voor de volgende jaren vooi den bouw van een loods als magazijn voor kampbenoodigdheden. --- "AKKER"TJE INGEZONDEN MEDEDEELING. Migraine ? "BAKKERTJE --- Laten wij hopen, wat wij willen, maar Laten wij hopen, wat wij willen, maar dragen wat wij krijgen. Cicero. --- FEUILLETON. MOORD OP KASTEEL ENTZBERG door PETER PAUL BERTRAM. 38. HOOFDSTUK XIII. De directeur van den Geneeskundigen Dienst •ir. Wachter stak een sigaret aan en wendde zich tot den officier van Justitie mr. Urban i-Dus morgen komt de touringcar van kasteel Entzberg terug?" Hij nam het pak kaarten op, dat zijn buurman, de bankier Weigelsberger. hem toegeschoven had. „Dat moet ik zien. Dus die Buschroitner, die zich zoo geblameerd heeft...." De officier van Justitie, een kleine man met e en wit Henri IV baardje, kreeg een kleur. „Van blameeren kan geen sprake zijn," zei hij geprikkeld. „Buschroitner is een nauwgezette, voorzichtige ambtenaar, mijn knapste medewerker. Hij zou waarschijnlijk Duschinsky °°k ontmaskerd hebben. En als die buitenlander er niet tusschen gekomen was, dan zou hij Waarschijnlijk het noodige materiaal gevonden hebben en den zelfmoord verhinderd hebben." Hij nam zijn kaarten op en sorteerde ze haastig. „Wie heeft gegeven?" „Ik," zei Weigelsberger. „Een schoppen." „Twee ruiten," bood de diepe bas van mr. Schwaiger, den notaris. Op dat oogenblik kwam de dienster en riep mr. Urban aan de telefoon. „Pardon," zei hij en stond op. „Ik ben dadelijk weer terug." Maar het duurde bijna twintig minuten voor hij weer naar het tafeltje terugkeerde „Dat heeft lang geduurd...." begon mr. Schwaiger verwijtend, maar toen zag hij het ontstelde gezicht van den officier. „Is er iets onaangenaams gebeurd?" informeerde hij snel „Hoe men 't neemt," zei mr. Urban. „Buschroitner belde me op. Nieuwe gebeurtenissen op kasteel Entzberg." „Wat!?" „Vertel eens!" Allen riepen door elkaar. „Luister dan: Duschinsky was niet de moordenaar." En hij begon te vertellen, hoe Buschroitner en Vahoda samen achter het geheim van kasteel Entzberg gekomen waren. „De moeilijkheid was," verklaarde hij, „dat de autoriteiten in Schwegat geen strafkaart met vingerafdrukken van dien Maxner meer hadden. Toen heeft Buschroitner heel eenvoudig een strafkaart geimiteerd en Maxner overbluft. Ten slotte is hij ineengestort en heeft bekend. Den dubbelen moord gedurende den oorlog, den moord op Von Ghetaldi, dien hij per abuis eigenlijk gedood heeft en den moord op Duschinsky. Precies zooals in dat tijdschrift stond, dat Vahoda gevonden hpd Hij had dat verhaal gelezen, al voor Duschinsky op het kasteel kwam. Toen Vahoda hem van zijn nasporingen vertelde, heeft hij het besluit genomen zich van den afperser te ontdoen. Opdat niemand er op zou komen, heeft' hij het slot uit het magazine gescheurd en verbrand." „Niet zoo snel," verzocht dr. Wachter. „Hoe zat dat met dat magazine?" „Maar dat is toch heel eenvoudig. Maxner - Maxwell had er in gelezen, zooals ik vertelde, dat er iemand in doodgeschoten was, terwijl het op zelfmoord leek. Dat heeft hij met Duschinsky ook gedaan. Hij wist, dat deze een revolver bezat. Tijdens Vahoda's voordracht is hij vlak achter hem gaan staan en heeft plotseling den revolver uit Duschinsky's zak getrokken. Toen schreeuwde hij: „Om hemelswil wat doet u!" en heeft hem neergeschoten, eer de ander zich kon omdraaien. Natuurlijk twijfelde niemand er aan, dat Duschinsky het zelf gedaan had." „Hoe is het mogelijk," zei mr. Schwaiger hoofdschuddend. „Een koelbloedige schurk," zei Weigelsberger „Inderdaad," stemde mr. Urban toe. „Toen Maxner-Maxwell zijn bekentenis onderteekend had, is Buschroitner een steen van het hart gevallen. Het bewijs zou ternauwernood hebben kunnen dienen voor een proces op aanwijzingen. De brieven aan die Zwitsersche bank zouden wel veel gedaan hebben en men had hem in Schwegat kunnen confronteeren, maar een bekentenis is beter." „Nou, dan krijgen we weer een beroemde rechtzaak," dacht de notaris. Mr. Urban schudde het hoofd. „Neen, die Maxner-Maxwell zal niet voor het gerecht verschijnen. Voor hij weggeleid werd verzocht hij met een der Chineezen — majoor-ik-weet-zijnnaam-niet-meer — te mogen spreken. Buschroitner heeft het toegestaan. Toen hebben die twee een paar minuten gesproken. In het Chineesch. Natuurlijk heeft niemand het verstaan En toen Maxner weggeleid werd. door de gang met de exotische wapens, heeft hij zich plotseling losgerukt en zich een pijl, die aan den muur hing, in de borst gestooten. Niet diep maar tien minuten later was hij dood. Moet onder verschrikkelijke pijnen gestorven zijn. De pijl kwam uit Indochina en was vergiftigd. De majoor heeft verklaard, Kaxwell dien raad gegeven te hebben. Het waren goede vrienden en hij meende, dat hij hem dien vriendschapsdienst moest bewijzen. Als men hem daarvoor ter verantwoording wilde roepen, dan stond hij ter beschikking. Maar we laten de zaak natuurlijk loopen. Heeft toch geen zin." Voor dien avond was het met bridge afgeloopen. De touringcar A 13513 kwam den volgenden dag ongeveer kwart voor elf in Lienz voor Hotel Post aan. Het plein was vol nieuwsgierigen. Toen Buschroitner en de beide inspecteurs uitstapten, werden zij dadelijk door de nieuwsgierige Lienzenaren met vragen bestormd. Wie mijnheer Vahoda was, wie de mooie mevrouw Fechner. wie de Amerikaansche dokter. Zoo, was die op het kasteel gebleven als gast van freule Angela? Een heer van omstreeks vijf en dertig jaar. met een handkoffer, baande zich een weg door de menigte. Hij gaf Wieninger zijn koffer ..Goeden morgen," zei hij en stapte den wagen binnen. Toen sprak hij tot het reisgezelschap: „Dames en heeren, sta mij toe dat ik mij aan u voorstel. Mijn naam is Wilhelm Gratz, ik ben de nieuwe reisleider. Namens het bureau „Ueberland" heb ik u de volgende mededeeling te doen: degene die den tocht over Mallnitz Gastein en Salzburg nog wil meemaken, kan den touringcar verder gebruiken. We komen met twee dagen vertraging in Weenen terug Voor degenen die geen tijd meer hebben staat een spoorkaartje tweede klas sneltrein naar Weenen ter beschikking, benevens een derde deel van het betaalde reisbiljet. Ik verzoek u om spoedig uw beslissing te willen nemen, daar we over tien minuten verder reizen." De familie De Jong verklaarde, dat zij helaas naar Weenen moest terugkeeren, de anderen echter wilden den tocht verder meemaken. „Uitstekend," zei de heer Gratz, „dan zal ik de dames en heeren aan het station afzetten. „Vooruit Wieninger er van door. We zijn tenslotte geen wildedierenspul." „Blijft u toch ook hier, mijnheer Vahoda," zei Buschroitner, die naast den wagen stond, daar waar de kleine bibliotheekbezitter zijn plaats had. „Blijft u een paar dagen bij mij logeeren, dan kunnen we eens rustig praten. Wilt u niet?" Vahoda kleurde. „Meent u dat werkelijk?" vroeg hij verbaasd en verlegen. „Maar natuurlijk. Ook de officier van Justitie zal wel kennis met u willen maken. Het zal gezellig worden. We zullen elkaar uitstekend begrijpen." Vahoda was opgestaan. „Graag," aanvaardde hij de uitnoodiging. „Buitengewoon graag." Toen wendde hij zich tot den nieuwen reisleider. „Ik zou toch liever willen uitstappen." „Zooals u wilt mijnheer." zei Gratz. Hij betaalde hem een derde deel van het reisgeld en den prijs van een kaartje tweede klas naar Weenen uit. Wieninger was uitgestapt en bracht Vahoda's zwaren kofter. „Misschien zie ik u nog, mijnheer Vahoda," zei hij. „Ik kom namelijk weer terug naar kasteel Entzberg. Ik ga met Emerenzia trouwen en de graaf heeft gezegd, dat ik bij hem als chauffeur mag komen." „Dat doet me veel genoegen " zei Vahoda hartelijk, dan wensch ik je veel geluk." Hij reikte den chauffeur de hand. „Dank u, mijnheer," zei Wieninger. Toen ging hij snel terug naar zijn plaats achter het stuur. Buschroitner had Vahoda's koffer genomen. „Aha," zei hij, toen hij het gewicht voelde. .Allemaal romannetjes?" „Ja," zei Vahoda en knipperde achter zijn dikke brilleglazen tegen de zon, toen de touringcar A 13513 over het plein rolde en om een hoek verdween. EINDE. --- PHILISHAVE 6 INGEZONDEN MEDEDEELING. schuilt in de zes roteerende beitels van de „PhiliShave" 6. De stugste baard verdwijnt snel en grondig. Uitgerust met een speciaal ontwikkelden motor, ronden kop en specialen huidspanner. Prijs n. 24.80 PHILIPS F F h I LI r b rJ7l7fAV//il74lil --- Het bestuur der R.K. Werkliedenvereeniging te Borne, welke Zondag haar gouden Het bestuur der R.K. Werkliedenvereeniging te Borne, welke Zondag haar gouden jubileum vierde, met Pastoor J. H. A. Frank en Pastoor J. Scholten Reimer en den eerw. adviseur der vereeniging. (Foto Hagreis) --- Schoonmaak-, Verhuizings- en Huwelijksproblemen in Oorlogstijd. Waarom krijgt de eene huisvrouw wel nieuwe gordijnen en de andere niet ? EEN DISTRIBUTIEMAN AAN HET WOORD. (Van onzen Haagschen Correspondent). Eeuwenlang heeft de wereld geloofd in de wankele waarheid van het spreekwoord: „Kleeren maken den man". Nu komt daar opeens een charmante chansonnière in een Haagsch cabaret de betrekkelijkheid van deze waarheid bezingen door ons in een aardig liedje te vertellen, dat niet de kleeren, doch de punten den man maken, want een man-zonder-punt is een „heer", die slechts „gekleed" kan gaan met een hoogen hoed, een paar bretels, een paar sokophouders en een paar handschoenen, eventueel in het koude jaargetijde gecompleteerd met een paar bon-vrije oorwarmers! En de distributiedienst moest de juistheid hiervan bevestigen. Wij leven dus in de eeuw der punten. Maar ook de puntenkwestie heeft haar ups en downs. In deze dagen is zij echter wel bijzonder actueel, want het is nu immers lente! Ik heb zelf de lente gezien — niet gevoeld — toen ik gisteren, diep gedoken in m'n winterjas, in een verlaten deftige straat van ons onvolprezen Haagje een huis bespeurde zonder gordijnen voor de vensters en toch bewoond. Met wijd-geopende ramen, een wit laken over de piano, een lap om de lamp, en zonder meubels Een struische dienstbode haalde halsbreken - de toeren uit. in de vensterbank van de eerste étage, buitengaats zwaaiend met een stok. waaraan een zeemlap bevestigd was. en binnengaats stevig vastgehouden door een mevrouw met een stofdoek om het hoofd gewonden. Duidelijker kon het niet: dit was de Hollandsche lente in eigen persoon! Toen ik langs dit lentefeest liep. hoorde ik mevrouw tot de dienstbode zeggen: „Begrijp jij nu, waar die vergunning voor de nieuwe gordijnen blijft?" Dit is inderdaad een vraag, die actueel kan worden in dezen voorjaarstijd van rammelende emmers, zuigende dweilen en ratelende mattenkloppers. De schoonmaak is immers in het land! En zij stelt de huisvrouw thans we) voor bijzonder moeilijke problemen, want er zijn altijd wel ditjes en datjes op het gebied van de stoffeering. die om vernieuwing vragen. Maar, wij leven immers in de eeuw der punten....!! Om daarover eens 4 ets meer te hooren, ben ik gaan praten met den heer Romswinkel, den chef van de afdeeling „Consumenten" van het Centraal Distributiekantoor, dat gevestigd is in de Louise Henriettestraat in Den Haag. Daar klopt het hart van het heele Nederlandsche distributie-apparaat, bestaande uit 500 hardwerkende ambtenaren, die telefoneeren en correspondeeren dat men er duizelig wordt. Het vormt den onmisbaren schakel tusschen de diverse Rijksbureaux, als daar zijn: het Rijksbureau voor de Textiel, het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening, enz., en de honderden gemeentelijke distributiebureaux, teneinde die precies te vertellen, wat er nog wel en wat er niet meer kan worden verstrekt. De gordijnen. „Gordijnen — zoo zegt de heer Romswinkel ons desgevraagd — zijn momenteel natuurlijk een artikel, waarvoor het publiek storm loopt. Doch helaas zijn we genoodzaakt met de beperkte voorraden, die er nog zijn, zoo zuinig mogelijk om te springen. Wij weten nauwkeurig hoeveel vitrage er nog in Nederland voorhanden is; wij weten nauwkeurig het nog beschikbare aantal karpetten: wij zijn volkomen op de hoogte van de houtvoorraden, de voorraden aardappelen en graan; kortom wij weten hier alles „van haver tot gort". Maar om tot de schoonmaak-perikelen terug te keeren aldus vervolgt onze zegsman, er bestaat dienaangaande nog heel wat misverstand Zoo is menige huisvrouw verbaasd, om niet te zeggen, vertoornd, dat nu juist zij niet in aanmerking komt voor een stel nieuwe vitrage-gordijnen. terwijl op de aanvrage van haar vriendin welwillend is beschikt Men vergeet dan echter, dat de distributie volgens vaste maatstaven te werk gaat Het inkomen van een gezin speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, alsook de huur van de woning e.d. Indien we met menschen te doen hebben, die een inkomen genieten, dat boven een bepaald oedrag is gelegen — de grenzen hiervan houden we geheim — dan deelen we hun mede, dat ze alleen maar voor kunstzijde-gordijnen in aanmerking komen. Kunstzijde-gordijnen worden er vandaag aan den dag nog genoeg in ons lknd vervaardigd, in tegenstellng met vitrage-gordijnen, die bestaan uit katoen, waarvan we practisch geen voorraad meer hebben. Vitrage is niettemin aanmerkelijk goedkooper in aanschaffing, zoodat we dit soort gordijnen voor de minder draagkrachtigen reserveeren. Het spreekt vanzelf, dat al behoort men tot de minder draagkrachtigen, niettemin gecontroleerd dient te worden of de aanvrage gemotiveerd is. Vandaar dat de gemeentel jke distributiebureaux er controleurs op na houlen om zich persoonlijk van de kenbaar gemaakte behoeften te overtuigen. Men kan uitteraard niet iedere aanvraag controleeren, doch dank zij het feit. dat overal steekproeven plaats vinden, hebben we toch wel de garantie dat er wenig geknoeid wordt. Wat is een „versleten karpet"? Ook bij het aanvragen van karpetvergunningen doen zich moeilijke dingen voor. Want wat de een een versleten karpet noemt, acht de ander nog best bruikbaar. Is een karpet kaal geworden, dan kan dat voor de distributie nog geen reden zijn om een vergunning voor een nieuw te verstrekken. Als maatstaf hebben we daarom aangenomen, dat 't grondweefsel op verschillende plaatsen zichtbaar geworden moet zijn. Bovendien moet u niet denken, dat wanneer iemand twee karpetten heeft, die in zoo'n desolaten toestand verkeeren, hij dan ook twee vergunningen ontvangt. Want we zijn nu eenmaal gedwongen alle menschen. die het noodig hebben, iets te laten vernieuwen. Zoo kan men wel een vergunning krijgen voor het vernieuwen van een gespijkerd kleed voor één kamer, doch twee kamers tegelijk wordt ten allen tijde geweigerd. De Cocos-vloerbedekking is bijkans volkomen uitgeput en wordt daarom weer geheel gereserveerd voor de minder draagkrachtige ï. Wel is waar is cocos belangrijk duurder dan verto bijvoorbeeld, doch daar staat tegenover, dat het eerstgenoemde veel langer meegaat en dus in wezen voordeeliger is. • Linoleum, balatum en diverse kleedjes zijn rht gedistribueerd, zoodat 't in dezen schoonmaaktijd hoofdzakelijk de vitrages, karpetten ta cocos zijn, die de grootste problemen opwerpen. Als men wil verhuizen Groot zijn soms ook de moeilijkheden, die ten verhuizing met zich brengt, daar men zich lint meer de weelde kan permitteeren om het een na het ander maar af te danken. Indien men in z'n oude huis een smallen traplooper be^at en men heeft voor de nieuwe woning een breeden noodig, dan stellen wij ons op het standpunt, dat men dien smallen maar mc handhaven. Dat staat wel niet zoo mooi, do.^i zij, wi~" looper totaal versleten is, gaan vóór bij de distributie. Heeft het nieuwe huis een kamer méér, dan zijn wij nu ook weer niet zoo schriel, dat we de menschen zonder gordijnen en kleeden laten zitten. In een dergelijk geval worden degelijk vergunningen verstrekt. Passen de sluitgordijnen echter niet, dan moet men maar net zoo lang meten tot 1?et wel zoo ten naastenbij uitkomt, terwijl op een aanvraag voor een stel gordijnen, die men no?al eens voor suite-deuren pleegt te hangen, evenmin een vergunning wordt gegeven. Nieuwe goidijnen voor opklapbedden mogen ook niet meer gekocht worden, omdat we dit soort stoffeerin~ niet als streng noodzakelijk beschouwen. Met het aanvragen van sluitgordijnen moeten we overigens steeds extra op onze hoede zijn, want het vernuft van het publiek is tegenwoordig bijzonder groot. Een paar mooie velours-gordijnen zijn, om slechts één ding te noemen, al herhaaldelijk aangewend om er een paar aardige japonnetjes van te maken! En dat is natuurlijk de bedoeling niet. Daarvoor zijn de textielkaarten, waarmee een ieder rondkomen moet. Huwelijksbezwaren. Tenslotte vertelt de heer Romswinkel ons nog een en ander van de problemen, waarmee de bruidsparen van tegenwoordig te worstelen hebben. Bij 't aanvragen van een vergunning voor een uitzet speelt naast het bewijsje, dat men aangeteekend is, het salaris van den adspirant-echtgenoot een groote rol. Steeds moet het bruidje dan een bewijs meebrengen wat haar man straks op tafel kan leggen om gelukkig te zijn. Voorts moet zij het huurcontract toonen, omdat ook de huurprijs een factor is, waarmee rekening gehouden wordt. Hoe meer men verdient en hoe duurder men woont, hoe langer het verlanglijstje is. Al spreekt het vanzelf, dat men het niet te gek moet maken, want dan wordt er heusch wel b^t noodige geschrapt! Wil zoo'n jong paar, dat op trouwen staat, tot het laatste oogenblik wachten met het huren van een woning, dan kan het dus niet op tijd zijn uitzet binnen hebben, evenmin als de stoffeering, omdat hiervoor het aantal kamers van te voren dient opgegeven te worden. He laas wordt ook met de trouwerij nog al eens een poging ondernomen om de distributie om den tuin te leiden. Want de begeerten der jonge paren zijn vaak groot, terwijl de voor raden nu eenmaal voortdurend afnemen Maar, zoo besloot onze zegsman vroolijk, voorloopig behoeft niemand zich nog ongerust te maken, dat het trouwen zal moeten worden stopgezet. Dat is gelukkig een van de weinige dingen, die nooit een pauze hebben gekend! ---