UIT DE WERELD VAN DE FILM Bioscoop Alhambra. Het regeeringsjubileum. — 30 dagen corvéé. Het Journaal neemt ditmaal in het programma van „Alhambra" een bijzondere plaats in. Het is een zeer uitgebreid journaal, dat grootendeels is gewijd aan het regeeringsjubileum van H.M. de Koningin, waarvan een zeer uitgebreide reportage wordt gegeven. De feestelijkheden te Amsterdam zijn op een zeer geslaagde wijze verfilmd. Duidelijk komt hierin tot uiting hoe groot de aanhankelijkheid van ons volk jegens H.M. de Koningin is. De zeer interessante opnamen van de Amsterdamsche feesten vragen de bijzondere aandacht, zooals de plechtigheid in de Nieuwe Kerk, waarvan men op de film een zeer duidelijk beeld krijgt. Zeer bijzonder is de triomftocht door de Jordaan. Ook de aubade op den Dam, de tewaterlating van de „Oranje" en de eere-promotie van H.M. de Koningin. Het Fox-journaal is zeer actueel en geeft o.m. opnamen van de conferentie van Chamberlain en Hitier te Berchtesgaden. De hoofdfilm van het Alhambra programma is een Fransche klucht „Dertig dagen corvéé". De Fransche filmindustrie staat momenteel op hoog peil. Dat de Franschen ook in het komische genre iets kunnen presteeren bewijst deze film. Fransche humor is heel anders dan Duitsche, Engelsche of Amerikaansche. Het Fransche esprit is spreekwoordelijk en in deze rolprent blijkt tot welke bijzondere prestaties men ook op het gebied van de komische film in staat is. Een bijzonder goede eigenschap van de Fransche humor is, dat zij nooit in het banale vervalt. Deze film behandelt een onderwerp uit het soldatenleven en zoo gemakkelijk vervalt men daarbij in goedkoope geestigheden. Daarvan is echter geen sprake en zoo is een film ontstaan, welke in haar genre iets bijzonders is. De beroemde Fransche komiek Fernandel vervult de hoofdrol, die van Ignace, die voor het eerst in dienst komt en met zijn stomverbaasde gezicht geen greintje begrip toont voor militaire orde en discipline. Ongewild begaat hij de grootste blunders, maar steeds blijkt, dat zijn vreemd gedrag niet voortspruit uit gebrek aan goeden wil. Hij wordt veroordeeld tot 30 dagen corvéé, maar in de practijk blijkt het nog al mee te vallen. Hij moet n.1. een maand lang als oppasser werkzaam zijn In de woning van den kolonel, waar hij in werkelijkheid als hulsknecht moet fungeeren. Pe kolonel heeft een heel goedig karakter en hij neemt in zijn huis Ignace's vergrijpen tegen de discipline niet zoo erg kwalijk. Des te meer echter de kolonelsche, die den oppasser tracht te drillen. Het verblijf in de kolonelswoning wordt Ignace erg veraangenaamd door de aanwezigheid van een kittig kamermeisje. Allerlei verwikkelingen doen zich voor. Door een vergissing verschijnt Ignace op een morgen in de uniform van kolonel, juist wanneer de generaal inspectie houdt. Ignace redt echter daardoor zijn kolonel, die niet meer aan de inspectie heeft gedacht uit groote moeilijkheden en hij verovert voor den kolonel diens promotie — Het is een zeer geslaagde komische film, waarin Fernandel zich doet kennen als een iomisch acteur zooals er weinigen zijn. Cinema Palace. DE ZWARTE POP EN HET RADIO-MOORDMYSTERIE. Cinema Palace doet deze week zijn reputatie eer aan. Twee films draaien er, die beide moeilijk te overtreffen zijn in hun genre; geheimzinnige misdaden, sensationeele gangsterachtervolgingen, scherpzinnige speurders, mysterieuze doodsteekens en humor, dit alles is dooreengemengd tot een symphonie van spanning in beide rolprenten. De eerste, „Het radio moordmysterie" vertelt ons, hoe een actief radionieuws-verslaggever in zijn eentje een gangsters-complot tot oplossing brengt en tegelijkertijd zijn maatschappij aan een zeer sensationeele uitzending helpt. Natuurlijk gebeurt deze geschiedenis in Amerika, want alleen hier kan men het beleven, dat een radio-reporter in zijn eentje, met voorbijgaan van de politie, met negeering zelfs van zijn directie, op uit gaat om eens even een misdaad op te lossen. Bovendien geeft deze film ons een interessant kijkje achter de coulissen van een radio-onderneming in de Nieuwe wereld. De reporter dan krijgt de lucht van een gangsters-complot en hoewel zijn directeur hem verbiedt, suggesties in den aether te slingeren, weigert hij zijn hoorders de waarheid te onthouden. Het gevolg is, dat hij met allerlei vreemdsoortige karweitjes wordt opgeknapt en dat hij ontheven wordt van zijn post. Hij moet o.m. het kinderuurtje verzorgen, maar hij zou geen geniaal reporter zijn, als hij van dat kinderuurtje geen bijzondere attractie maakte. Hij volgt echter hardnekkig het spoor, dat hij reeds rook en natuurlijk komt hij er achter, dat de heeren misdadigers, bevreesd voor ontdekking, een door hen vermoord politicus, die zij in een landelijke garage begraven hadden, op gaan graven. En daarvan levert hij een verslag. Door de radio! In een verwoed gevecht waar zelfs machinegeweren aan te pas komen worden de gangsters onschadelijk gemaakt. De reporter wordt natuurlijk in eere hersteld en oovendien houdt hij bij dit geval nog een aardig meisje over. Een happy ending alzoo. De tweede film overtreft de eerste nog in spanning. Hier is het voornamelijk ook de muziek, die een element van sensatie vormt. Dreigend als zij is, suggereert zij reeds van het eerste beeld af, de gebeurtenissen van angst en verschrikking, die volgen. In een in eenzaamheid gelegen landhuis leeft een geheimzinnig man met zijn zuster, een vrij misdadige neef en een mysterieuze bediende. Na een heftig twistgesprek met zijn neef, die speelschulden heeft gemaakt vindt hij op zijn bureau een zwarte pop, een doodgewone zwarte pop, maar bij het zien daarvan bekruipt den geheimzinnigen man een huivering van angst. Deze pop toch beteekent den dood voor ieder die hem vindt. Het blijkt nu, dat de man vijftien Jaar geleden een misdaad beging, tesamen met twee compagnons. Een zwarte pop was hierbij betrokken. De man roept zijn beide compagnons terug en zij arriveeren in een onweersnacht met stroomenden regen. In dien nacht wordt de man vermoord. Een mes wordt hem in den rug geworpen. Ook zijn dochter wordt dan bedreigd. Zij vlucht in panischen angst naar buiten, waar een jongeman, een particulier detective woont in een kampeer-wagen. Ook de plaatselijke politie wordt gewaarschuwd en hier treedt de humor deze film binnen in den persoon van den sheriff, een kostelijk type, die alles weet en alles reeds tevoren ontraadselt, doch er telkens hopeloos naast is. In dit vr^ jmde huis nu gebeuren onder de oogen van den sheriff en den jongeman, die hem assisteert nóg twee moorden en steeds wordt het mysterie ingewikkelder. Er sluipen vreemde figuren rond, alle gezichten verraden een geheim. De argelooze bioscoop-bezoeker heeft zeker al vier vermoedelijke daders in zijn hersenen genoteerd doch natuurlijk blijkt in het slot, dat allen verkeerd hebben geraden. De jongeman rafelt heel logisch redeneerend in aanwezigheid van alle huisgenooten de geheimzinnige moorden uiteen en hij arresteert den dader „Hebben we dat even goed opgeknapt" zegt de sheriff dan. Waarmee we het dan allemaal eens zijn al blijven er nog enkele vragen over voor den aandachtigen toeschouwer. Maar waarom al te nauwkeurig te zijn; de film is uitstekend. Er is spanning en sensatie, dus wat willen we eigenlijk nog meer. Concertgebouw Bioscoop Hengelo. HET OP DE BIENNALE BEKROONDE WERK „HET BALBOEKJE". — WOLGA CABARET. Wat is er van hen geworden? Het Is een vraag, welke ieder zich zal stellen, die te eeniger tijd terugziet naar een moment, waarop hij met anderen in nauwe samenleving kwam. Men denkt aan z'n schoolmakkers, aan hen, die tegelijk den militairen dienst vervulden, aan vroegere collega's of anderen met wie het leven ons tesamen bracht. Bij voorbeeld aan hen, met wie wij ons eerste bal beleefden. Hun namen staan in het balboekje van een nog jonge vrouw, die als weduwe een levensperiode achter zich ziet. Bij voorbeeld, want Duvivier's nieuwe en met de hoogste bekroning begistigde film is een symbool, een wonderrijke droom, welke tot nadenken stemt en ons doet vragen naar wat er restte van zoo vele idealen, van zoo groote plannen en hooggerichte doelstellingen Doch al is het een droom, een geniaal verfilmde reeks van gedachte-beelden, desondanks ligt er een realiteit aan ten grondslag, welke, hoewel dan telkens anders van structuur en anders van vorm, de volle waarheid maar al te zeer weerkaatst. Want wat deze jonge vrouw, die bezoeken aflegt bij die mannen, die juist een typische periode van hun leven bereikt hebben, ziet en beleeft, is het werkelijke leven Zij vindt de moeder van een harer aanbidders, wier geest geheel verward is, omdat haar zoo veel belovende zoon zich het leven ontnam, wijl hij niet op kon tegen de gedachte, dat het meisje, dat hij beminde niet hem, maar een ander koos. Zijn belofte haar zijn geheele leven te geven was werkelijk gemeend en van ganscher harte gegeven. Welk een scherp contrast vormt daarmee niet de man, die hetzelfde zeide, doch bij de ontmoeting twintig jaar later gemoedelijk verklaart, „dat men op een bal wel meer kinderachtige dingen zegt". Hij neemt het leven al heel gewoon, is kapper geworden en vindt zijn grootste genoegen in het spelen met kaarten en babbelen met de dames En wat te zeggen van den talentvollen musicus, die tot de ontdekking kwam, dat zijn liefde tot haar onbeantwoord bleef. Een diepe deceptie bracht hem tot de gedachte te trachten alles te vergeten. Hij werd kloosterling Op haar tocht naar het oude vrienden vindt zij Vader Dominicus bezig zijn knapenkoor te onderwijzen. Het is hem gelukt zichzelf en haar te vergeten, het oude is weggevaagd. Hij heeft zijn idealen omgezet en verklaart plechtig, dat er thans nog alleen een Vader Dominicus is. De naam in het balboekje en de naam van zijn bezoekster zijn hem vreemd. Welk een moeite dit vergeten heeft gekost, welk een strijd er gestreden is in de afgeloopen jaren, de groeven in zijn gelaat spreken daarvan een duidelijke taal. Doch niet alleen het tragische vindt men in het leven. Ook het komische van het overdreven gemoedelijke, heeft een plaats. Een van haar vrienden zag zijn ideaal in de politiek. Hij wilde kamerlid worden, minister. Eilaas hoe vinden wij hem terug. Een voorbeeld van een dorpsautoriteit, een bespotting van zijn ideaal, een mensch, die evenals de anderen vrijwel alles heeft verloren en het restant van zijn toekomstplannen koestert en verzorgt. Het is grappig voorzeker, geestig gevonden deze dorpsburgemeester, maar hoe satirisch tevens tegen den achtergrond van zijn ideaal. En voorts de verloopen arts, lijdende aan angstwekkende zenuwcrisis, wonende in een omgeving, welke elke bekoring mist, of wel de advocaat, die op het hellend vlak geen steunpunt vond, noch'een middel om z'n menschwaardigheid te redden. In een luxueuse omgeving is hij een vampier geworden.... Prachtig zijn deze figuren uitgebeeld door de beste der Fransche -artiesten: Harry Baur, Marie Bell. Pierre Blanchar, Francoise Rosay, Pierre R. Willm, welke laatste als berggids zijn hart geheel verloren heeft aan zijn beroep en de vroegere beminde niet meer kan geven, wat hij wel wil. Met een prachtig slot wordt de droom, een filmdroon met wonderlijke vondsten en klare gedachten, afgesloten. Een film om nooit te vergeten. Als tweede film draait „Wolga Cabaret", waarin op prachtige wijze geschetst is het leven der Russische emigranten in Parijs, hun nooden en vreugd, hun bijzondere verhoudingen en artistieke talenten. Het voorprogramma brengt een reportage van het verblijf der Koningin in Amsterdam. --- AaBe INGEZONDEN MEDEDEELING. --- 't Is duister nu en zwaar, te mets, 't Is duister nu en zwaar, te mets, omtrent mij: oude kwalen en nieuwe, doen, van zielgekwets, mij moe zijn, menigmalen, :: tot dat, o God, naar U gewend, • mijn' duisterheid den dag erkent, ;; en ziende U, met mijne oogen dicht ik asem hale, in 't zonnelicht. G. Gezelle. | « --- FEUILLETON. Kameraad Moeder Roman van UHrUSTEL BROEHL— DELH A h> «. — Nochtans slaagde hij meestal in zijn pofingen, nietwaar? — Ja, gaf dr. Brenzel met verbeten woede t>e, de hemel mag weten, hoe hij het klaar ■peelde, maar het gelukte hem. Hoe zou het mders mogelijk zijn geweest, dat hy professor fiebruck in zoo ruime mate voor zich wist in fe nemen? Hier vloog zijn blik even naar den verdachte