LOUWES, scheidende voorzitter van het K.N.L.C.: Ons volk herovere zijn eenheid boven gescheidenheid Onze grote sociale zekerheid van binnen totaal voos? V,tegenstellingen spitsen zich toe; óf wij gaan als volk worden tot een fe- Van naar eigen geloof op bijna alle levensgebieden scherp gescheiden Jbhngsgroepen óf ineen laatste poging tot zelfbehoud zal ons volk zijn geid boven de gescheidenheid willen heroveren. !, 9 bbganisaties hebben het moeilijk hun eigen orgaan van samenwerking, J-Jchting, in hun doen en laten te passen. Het feit, dat de publiekrechtelijke ‘llfsorganisatie op de organisaties zal worden gebouwd, draagt hun een 9bde taak op hun leden te blijven betrekken bij geheel het landbouwbeleid. tJ'b via de eigen organisatie zal de individuele boer, tuinder of arbeider ,iTs hog het werk van de PBO mee kunnen dragen en er Invloed op uit& R dreigt St. v.d. Landbouw uitte hollen** sprak gisteren bij de opening lu c,e algemene vergadering in Den L8! van het Koninklijk Nederlands i; l?bou\v Comité de voorzitter de heer de“' Louwes uit Westpolder (Ulrum), ,j hiermede tevens zijn afscheidsrede s,] Pfak. De heer Louwes is sinds 1930 Vau s‘onele indeling van ons volk en de i' lelijkheid van de eenheid der natie !(heel, figuren als de voorzitter van Richting van de Landbouw nu en de straks, zullen kunnen spreken uit van een werkeljjk manifes- gemeenschap van bedrijfsgenoniet vanuit de vaagheid vaneen jg*.enWerking van zes souvereine orl*aties, wier eenheid en gedeeldheid £ vloeiend en onstabiel is. I,jtotnende op het loon- en prijsbeleid, de heer Louwes: „Inde werkge| * Me ik een maatschappelijke groep, !„ «ch een eeuw terug graag rekende (j„het „denkende” deel der natie, maar Lhlet name in het vooruit denken te(. i>‘ geschoten, min of meer gemelijk , «Werend de ontwikkeling der arinvloed in vakvereniging en po-V* over zich heeft zien komen en die, I pt er niet vooruit gedacht was, deze v, heeft kunnen leiden en met het tepipo zich kunnen laten voltrek-An de andere kant merkte spr. op, u hij de arbeidersorganisaties de oude ht'van de klassen- en loonstrijd ook biet geheel is gestorven. Doelmatiger besteding ■van inkomen. Ar. was van mening ,dat van de ff9 der werkgevers sterker had moeborden gewezen op de mogelijk).h> dat het arbeidsinkomen dooreen L hiatiger besteding (met name wat de huisvrouw) indirect had kun-Worden verhoogd, zonder dat het b in geldbedrag behoefde te stijgen, had veel meer onder de publieke Dracht moeten worden gebracht, juist ilj . biet de middelen der moderne pu- dat werkgevers en werkbars niet alleen om zichzelf moeten maar dat verhoging van lonen in wezen leidt tot een stroopüjjt op hen, die reeds in het Oude l3arnent in het bijzonder werden aanban inde publieke zorg en recht- namelijk de weduwen en de C9ll,