Oorlog in Indo-China loopt op zijn einde De Franse opperbevelhebber in Indo-China, generaal Jean de Lattre de Tassigny, heeft in Parijs verklaard van mening te zijn, dat de strijd in Indo-China op zijn einde loopt. „Het zal een kwestie van maanden, lange maanden zijn”, aldus de Lattre de Tassigny, „mits er geen buitenlandse interventie komt”. Hij zei voorts, dat „onontbeerlijke” Amerikaanse hulp Frankrijk in staat zou stellen de Indo-Chinese nationale legers uitte breiden en de oorlog tot een zegevierend einde te brengen. De Chinezen rusten het leger van de Vietminh uit, aldus de generaal, de opstandelingen hebben op het ogenblik zeven geregelde divisies op de been en zullen er binnenkort acht hebben. Alle jonge officieren en deskundigen worden in Zuid-China opgeleid en het verstrekte materiaal is voor honderd procent Amerikaans, afkomstig uit op Tsjang Kai-sjek veroverde voorraden, aldus de generaal. --- Alledaagse wijsheden Populariteit is roem in kopergeld. Victor Hugo. --- Levenslang geëist tegen meester-spion Hushka „Hij speelde met zijn landgenoten als een kat met een muis”, aldus de officier „Ik heb er niet zo bij nagedacht” „Deze man is een onverbeterlijk misdadiger, waarin een,zieke geest huist. Daarom kan hier niet de straf volgen, die de nabestaanden wellicht verwachten. Terbeschikkingstelling zou niet voldoende waarborgen bieden dat hij zijn leven lang opgeborgen blijft. Ik eis daarom een gevangenisstraf voor de tijd van het leven, met de bepaling dat deze ineen bijzondere strafgevangenis zal worden doorgebracht, en tevens ontzetting uit de kiesrechten voor het leven”. Met deze woorden eindigde mr De Walle in Zutphen Woensdagmiddag een requisitoir, waarin hij de figuur van de Abwehrspion Hushka en diens daden van alle zijden heeft belicht. „Men kan deze geestelijk en lichamelijk zieke, die misschien nog maar kort te leven heeft, niet naar normale maatstaven beoordelen. Ik pleit daarom de uiterste clementie”, zei de raadsman, mr. Schadd. Hushka, die het laatste woord had, verklaarde: „Ik leg me bij de woorden van mijn raadsman neer. Ik heb er niet zo bij nagedacht. Ik heb mijn best gedaan alles zo veel mogelijk te ontlopen”. De rechtbank bepaalde de uitspraak op 17 October a.s. Hovaardig jongmens Mr De Wallè schetste de levensgeschiedenis van de verdachte: de grootvader, een geacht politieman in Arnhem, de vader, een aan lager wal geraakt kappertje. Als jongen pleegkind vaneen voogdijvereniging’ die hem een oppassende knaap noemde. Maar zijn laatste pleegvader zei dat hij een ho- : vaardig jongmens was. Deze jongeman trad het leven in met weinig scrupules en met een buitengewone handigheid in het omzeilen van moeilijkheden. Hij werd kellner en raakte aan de drank. Voor het eten dronk hij normaal vijftien cognacjes, om dan over te schakelen op gewone jenever. Hij trouwde en werd vader van drie kinderen. Maar hij ontzag zich niet de spaarpotten van de kinderen te plunderen om aan sterke drank te komen. Later bekommerde hij zich niet meer om dit gezin, doch stichtte een nieuw met een kasteleinsvrouw. En ook vandaar vertrok hij weer. Hij was kellner in het beruchte café van Willy Marcus in Arnhem, en de populaire barkeeper in W.A.-uniform van het niet minder beruchte Trips Biervat op het Rembrandtplein in Amsterdam. Daar leerde hij Bep kennen, een gewezen manicure, die tot zijn arrestatie bij hem bleef en met wie hij aan het eind van de oorlog ineen luxueuze villa te Hengelo huisde. Bep had een hekel aan Hushka’s drankzucht. Zij zag hem liever in Duitse dienst dan inde Amsterdamse jenevertent. Zo kwam Hushka bij de Abwehr, waar zijn aangeboren beminnelijkheid en zijn grenzeloze eerzucht (hij noemde zich Mooie Carel) hem tot een willig en handzaam werktuig voor de Duitsers maakte. Willige jachthond Uit Hushka’s karakter vloeit voort, dat hij een willige jachthond ws voor zijn Duitse broodheren. Zo opereerde hij in Winschoten. Slechts een slachtoffer is hem hier ten laste gelegd. Maar hij rapporteerde over de honderd en vijftig mensen, en nog nadat de S.D. er het rode potlood had doorgehaald vielen er ongeveer vijf en twintig slachtoffers. Even enthousiast en geslepen moet hij Engelandvaarders inde Groningse stationsrestauratie aan de Duitsers hebben overgeleverd, nadat hij had beloofd hen met een watervliegtuig naar Engeland te helpen. Twee stierven ineen concentratiekamp. Zo heeft hij ook zijn meesterstuk geleverd, het samen met anderen oprollen van de illegale organisatie met mr Gelderman en Van Delden aan het hoofd. Een sluwe vos als Hushka, van nature op voordeel belust, moet hebben gezien dat het mis ging toen de geallieerden naderden. Hij maakte zich vrienden in Twente. Hij tracteerde in Ensche en bleek de grote weldoener door gevangenen uit Duitsland te verlossen en Ausweise te verstrekken. Hij ging naar de schoonvader vaneen van de slachtoffers en loog daar, dat diens schoonzoon, amper vermoord, door de Duitsers was gevangen genomen. Misschien viel er met een fles jenever wel iets te bereiken, zei hij. De oude man gaf hem de fles mee. Hushka dronk ze grotendeels leeg, terwijl hij voor de bevrijdingsleger uit naar Zwolle vluchtte. Toen hij daar aan kwam, was hij wat te loslippig. Hij vertelde aan zijn trawanten, hoe hij een week geleden een Canadese piloot met zijn revolver had neergeschoten. Het kwaad straft zichzelf Zijn vroegere kameraden hebben dat nu verklaard. Het kwaad straft zich zelf, ook aan de aartsverrader Hushka. Hushka werd gearresteerd en vluchtte. In België heeft men hem ontdekt, terwijl hij als boerenknecht werkte. Het Belgische meisje, dat enkele dagen later het leven schonk aan een kind, was een illusie armer. Hushka werd gevankelijk Nederland binnengevoerd via Goirle, waar hij enkele jaren tevoren twee geallieerde piloten in handen van de Duitsers „sluisde”. „Hij heeft met zijn landgenoten gespeeld als een kat met een muis”, zei de officier. „Hij .is maar een klein mannetje geweest inde grote Abwehr”, aldus de raadsman, die meende dat men van Hushka de zondebok maakt. Want de S.D.-er Knolle, die boven de Abwehrstelle stond, is in zijn cel vermoord, drie dagen voor Hushka vluchtte, en Hushka kon vluchten, want hij werd niet dooreen politieman begeleid. „Ik acht het niet uitgesloten dat er hooggeplaatste personen in deze zaak zijn gemengd’, dacht mr Schadd. (Ongecorrigeerd.) --- De avonturen van Clowntje Rick Jullie hebt lange tijd niets gehoord van Krulletje, hè ? Nou, die was er nog steeds en hij groeide goed, terwijl hij steeds ondeugender werd ook! Maar hij was nog altijd de lieveling van allen en z’n ftreken zagen ze wel door de vingers. Hij leerde kunstjes, sprong overeen stokje en zat netjes rechtop, als ze ’t hem zeiden. Ja, Krulletje was toch maar ’n leuke hond. Maar op een keer was er toch iets, dat hun even ’n schrik bezorgde Tegen de avond, toen ze al gegeten hadden, was Krulletje nergens te vinden. Krulletje! riep Bunkie, Krulletje! Kom hier, je moet eten! Maar Krulletje verscheen niet en het bleef stil. Anders begon hij direct te blaffen, maar nu hoorden ze niets. Waar kan Krulletje toch zijn! vroeg Bunkie ongerust. Oepoetie en Rick kwamen erbij. Met z’n allen gingen ze Krulletje zoeken. --- Studentenveldslag in Delft Politie kon glimlachend toezien De „3 October veldslag” tussen de eerste jaarsstudenten uit Leiden en Delft is gisteravond te Delft geleverd. Na de moeilijkheden met de politie, die twee jaar geleden een eind maakten aan het traditionele treffen in Den Haag, is vorig jaar elders slag geleverd, doch ditmaal had men Delft als toneel van de strijd uitgekozen. De Delftse politie ging met dit voornemen accoord, doch nam haar maatregelen. Aan de studenten werd medegedeeld, dat zij inde Phoenixstraat waar de studentensociëteit is gevestigd, konden vechten, doch dat men er in geen geval publiek zou toelaten. De trein, die om elf minuten over acht in Delft arriveert, bracht een groep strijdlustige Leidse eerstejaars mee en even later brandde de strijd los. Een enorme hoeveelheid voetzoekers werd temidden van de vechtenden geworpen. De kruitdamp dreef in wolken door de rumoerige straat. De Leidenaars waren ver inde minderheid en konden weldra als krijgsgevangenen naar de sociëteit Phoenix worden gebracht. De burgemeester van Delft, mr G. E. van Walsum en de waarnemend commissaris van politie, bevonden zich aan het ~front om de strijd van nabij gade te slaan”. Zij toonden zich zeer tevreden over het verloop van het „gevecht”, dat door de politie glimlachend kon worden aangezien. --- Advertentie ADVERTENTIE. HET GEHEIM OM OUD TE ZIJN EN JONG TE SCHIJNEN. ligt in vele gevallen in het normaal en regelmatig f unctlonneren der ingewanden. Trage darmwerking is dikwijls de oorzaak vaneen te snelle afbraak van het lichaam met alle zichtbare en onzichtbare gevolgen. Houdt Uw ingewanden vrs en zuiver met Laxeer-Akkertjes, die een regelende werking op Uw darmen en daardoor op Uw gehele gestel hebben. Eens per week één of twee Laxeer-Akkertjes en Ge voelt U een ander mens. Ook in chronische gevallen het aangewezen middel want Laxeer-Akkertjes veroorzaken geen kramp en geen gewenning. --- Felle brand in aardappelmeelfabriek Bedrijf van 220 man staat stil Een felle brand heeft gisteravond gewoed inde aardappelmeelfabriek „Musselkanaal en Omstreken” in Ter Apelkanaal. Om ongeveer kwart voor zeven werd de brand ontdekt dooreen arbeider op de zogenaamde droogzolder. De man, die het vuur als een laaiende massa op zich aan zag komen kon zich nauwelijks uit de voeten maken. Spoedig waren de brandweercorpsen van Ter Apel, Sellingen, Onstwedde, Stadskanaal, Musselkanaal, Wildervank en twee fabrieksspuiten bezig de strijd aan te binden tegen de vlammenzee. Het vuur greep snel om zich heen en in korte tijd stond het hoofdgebouw van deze belangrijke aardappelmeelindustrie in lichter laaie. Men slaagde er gelukkig in toen het ketelhuis ook spoedig valm had gevat, de stoom uitte laten, waardoor ontploffingen uitbleven. Op het ogenblik dat de brand uitbrak, bevonden zich ruim dertig personen inde fabriek, persoonlijke ongevallen zijn evenwel uitgebleven. Men slaagde er inde brand tot ’t hoofdgebouw te beperken. Een dagproductie van ongeveer 1250 balen aardappelmeel ging verloren, terwijl er voorlopig nog geen sprake van zal zijn, dat de werkzaamheden kunnen worden hervat. In het bedrijf werken plm. 220 personen, en de weekcapaciteit bedraagt ongeveer 9000 hl. Het gebouw was verzekerd. --- „Operatie Zeeslang” over de Westerschelde voltooid Laatste las in gaszinkerverbinding gelegd Vier zware sleepboten en een zolderschuit met materiaal voeren in het stikkeduister over de Westerschelde. Zware machines stuwden mensen en materiaal door het koude water van Terneuzen uit naar de „Rug van Baarland”, een zware bank inde Schelde, waar rond middernacht de slotstrijd van „Operatie Zeeslang” bij laag water uitgevochten werd. Want vechten werd het toen de mannen van de firma Smit eenmaal hun zware materiaal aan land hadden gesleept. „Het werd een heksenketel van licht”: schijnwerpers, butalampen, snij- en lasbranders en daarbij het felle geflakker van magnesiumtoortsen als er filmopnamen gemaakt werden. Op de „Rug van Baarland” moesten de laatste eindjes van de derde gaszinkerverbinding Zeeuws-Vlaanderen —Zuid-Beveland aan elkaar worden geknoopt. Men vond de van Baarland en „De Griete” afgetrokken stukken dwars over elkaar liggen. De snijbranders flitsten aan. Het geronk daarvan droeg bij tot de onwezenlijke sfeer op de zandplaat. Zeehonden vluchtten huilend en blaffend voor licht en rumoer van de mens, die een vreemde verschijning is daar op d bodem te midden van het wijde water. Race tegen het horloge. Passen en meten en dan stukken van de gekruiste einden afsnijden. Het gmg gejaagd, doch snel. Ruim 60 meter moest worden afgebrand, voordat men met zwaar sjorren en sjouwen den einden van de leidingen aaneen kon leggen op 3 mm afstand van elkaar, Gulzig vraten de snijbranders door het gloeiende staal en toen, het werd een race tegen het horloge, moest de las worden gelegd. Met kramp in hun armen en hun schouders hielden de polderjongens de buizen met lange hefijzers in bedwang en precies op hun plaats. De beste lasser van de ploeg van 60 man, stond, tot aan de knieën in het water, de pijpen aaneen te hechten. Aller aandacht was gespannen gericht op de blauw sputterende vonken der laselectronen. Zou het lukken of niet? Want als het water zou komen, voordat men met de las gereed was en voordat men deze beschermd had, dan zou men opnieuw kunnen- beginnen. Zeewater vreet het staal aan, als mot de wol. Maar, hoewel op het nippertje, het lukte. De röntgen-technische dienst uit Overschie had nog net 20 minuten tijd om de las te controleren. Het water stond toen reeds hoog inde kreken. Haastig werd het materiaal aan boord gebracht. De laatste mannen op de plaat brachten een zware laag bitumen op de las aan. De steunen werden weggetrokken en daarna plonsde de derde en laatste buis in het grauwe koude Scheldewater. „Operatie Zeeslang” was voltooid! Fluitconcert. En terwijl de laatste arbeiders moeizaam ploeterend door water en modder zich hijgend naar de schepen spoedden, hieven de slepers een schor en onwellridend, doch triomphaa] fluitconcert aan voor deze nieuwe zegeviering van de techniek over de elementen. Opnieuw stampten de schepen vol verheugde doch zwijgende, doodvermoeide mannen door de golven inde koude nacht naar Terneuzen, Hoedekenskerke. Naar huis, naar bed. Eindelijk! --- Een HAND un het verleden DOOR ANDREW MACKENZIE 23) „Natuurlijk niet, mijnheer Kent. U bent per slot van rekening toch nog vrij jong?” Miles Kent loosde een min of meer tragische zucht. „Lief om dat te zeggen, maar eerlijk gezegd heb ik nooit veel gelegenheid gehad om de vrolijkheid van hét leven mee te maken, zoals de jeugd dat meestal doet. Nee, neem dan die man, waarmee je werd gefotografeerd, zoals je inde krant stond. Die Brooke, dat is iemand die in zijn jeugd van het leven genieten kan. Altijd maar mensen vragen voor feestjes. Ik zou graag eens zo’n avondje meemaken. Die knaap moet zwemmen in zijn geld!” „Vanavond geeft hij weer zo’n fuif”, antwoordde Mary nonchalant. „Waarachtig?” Kents stem klonk enthousiast. „Werd je ook uitgenodigd?” „Ja. Maar ik heb er mijn redenen voor om er niet heen te gaan. En ik vind het alleen maar schandalig om een fuif op touw te zetten zo gauw nadat in datzelfde huis je dierbaarste vriend werd vermoord”. „O, tja....” Kent staakte voor enkele minuten zijn genoeglijk gebabbel. Toen' hij weer sprak, had zijn stem een ongewone ernstige ondertoon. „Mary, ik zou het on prijs stellen, wanneer ik vanavond met je naar die partij kon. Ik heb een bepaalde reden voor die wens, die ik je niet nader kan uitleggen. Ik hoop, dat je vertrouwen in me stelt”. Mary wist eerst niet goed, wat ze hier van denken moest. Ze kon zich geen redelijk argument voorstellen, waarom Kent nu juist deze avond naar Brooke zou willen gaan, maar ze bedacht zich, dat ze zelfs over zichzelf niet zeker was, laat staan dus over de motieven en gevoelens van anderen. „Dat is natuurlijk best in orde te brengen”, antwoordde zij min of meer vaag, en haar metgezel vrolijkte meteen zichtbaar op. Ruim een uur later zag Mary de verbaasde blik van Jeremy, toen zij met Kent binnen kwam. „Stil maar”, voorkwam ze zijn verwonderde vraag. „Ik was zelf heus niet van plante komen, maar mijnheer Kent stelde er prijs op, met mij dit avondje mee te maken”. „Ik ben hier in Londen nog nooit op zo’n gelegenheid geweest”, verontschuldigde haar partner zich. „Ik heb een vrij saai leven buiten, en ik vind het geweldig eens zoiets mee te maken”. Met een stralende lach liet hij zijn blikken over het gezelschep en de entourage gaan, terwijl ook Mary rondblikte en een paar gasten herkende, die zij de eerste avond de avond waarop Marshall vermoord werd hier had gezien. „Dit zijn, natuurlijk allemaal mensen uit de hoogste kringen?” vroeg Kent belangstellend. Jeremy lachte luid, bijna te hard. „Niet bepaald, lang niet zelfs. Er zijn er bij, die tot een soort verlopen adel horen, anderen hebben wel eens contact gehad met belangrijke kringen, maar er zijn er ook, die nu en dan eens een tijdje op staatskosten ineen heel klein kamertje hebben gewoond zonder een neus buiten de deur te steken. Och, ik houd er van om ineen gemengd gezelschap te verkeren”. Dit uiteenlopende gezelschap verbaasde Kent. Toen hij er die avond meer mee te maken kreeg, en ontdekte dat het eigenlijk veel te vol was om bijvoorbeeld goed te kunnen dansen, slaakte hij de verzuchting, niet te kunnen begrijpen waarom zoveel van zo verschillende mensen elkaar nu beslist deze avond wilden ontmoeten. „O, dat kan ik je wel vertellen”, verklaarde Mary luchtig. „Zij komen hier allemaal omdat ze iets voor niets kunnen krijgen. Veel te drinken, een dansje, een souper, en misschien een lening van hun gastheer”. Jeremy Brooke, die ongemerkt dicht bij hen was gekomen, beaamde dit tot hun schrik op bittere toon. „Maar er is nog een reden”, zo vervolgd" hij zijn bevestiging, „waarom ze hier vanavond allemaal gekomen zijn. Er werd hier een moord gepleegd. Op de beste vriend die ik had. Ze vinden het mooi om in hetzelfde huis te zijn en feestte vieren, waarin iemand vermoord werd. Nu ik Uw vragen beantwoord heb, wilt U mijn vragen wel beantwoorden, is het niet? Ik heb het gevoel” richtte Jeremy zich rechtstreeks tot Kent, „ dat U met een bepaald doel gekomen bent. Wat was Uw bedoeling?” Kent keek Jeremy recht aan. „Dat wil ik graag vertellen. Ik zag een foto van U tezamen met Mary ineen krant. Ik ken haar sinds zij een klein meisje was. Haar lot gaat me ter harte en haar ouders vroegen mij, op haar te letten, toen ik, nadat ook zij die foto gezien hadden, naar Londen kwam. Ik interesseerde mij voor deze omgeving, omdat ik me verplicht voel, er op te letten, dat ze niet in verkeerde kringen terecht komt”. „Zeer juist”, antwoordde Jeremy gewoonweg en zonder nadruk. „Ik kan U overigens verzekeren, dat ze in mijn omgeving volkomen veilig is”. „Daar ben ik werkelijk blij om”. Even was het stil, maar die stilte werd verstoord door het opengaan van de deur naar de gang, waar zij juist voor stonden. Brannigan, in avondkleding, trad binnen. „Het spijt me, maar ik heb mezelf geïnviteerd. Bezwaar?” richtte hij zich tot Jeremy. „Het doet me werkelijk een enorm genoegen, U hier te mogen begroeten”, verzekerde Brooke. „Mag ik U iets aanbieden?” „Accoord. Wanneer ik niet in dienst ben, sla ik dat nooit af.” Jeremy stelde Miles Kent aan de detective voor, maar voordat zij iets vaneen gesprek hadden kunnen beginnen, haalde Mary Kent weg voor een tango. Brannigan keek het. stel nadenkend na. „Ik vraag me af, hoe hij hier zo verzeild is geraakt”, merkte hij terloops op tegen Jeremy. „O, als vriend van Mary, van haar ouders meer, om op haar te passen.” „Zou het?" Brannigan veranderde ineens van koers. „U zult zich overigens wel afvragen, hoe ikzelf hier zo verzeild raak?” „Tja, ik heb het me wel even afgevraagd.” Zonder zelf een antwoord op die vraag te geven, mengde Brannigan zich onder het gezelschap waarvan velen telkens als hij inde buurt kwam een dringende behoefte toonden om ergens anders te zijn, de ene keer onder het motief dat zij de frisse lucht wilden opzoeken, de andere keer dat zij eindelijk eens rustig aan de bar wilden zitten. Brannigan liep langs de vestibule toen daar juist iemand in zijn jas geholpen werd. „Nu al weg?” vroeg hij verwonderd. „Ik heb een afspraak overeen half uur” entwoordde Drew bedremmeld. Brannigan raadpleegde zijn horloge en nam afscheid van Brooke. Op dat moment kwam de butler toelopen en vertelde geagiteerd: „Hoofdinspecteur Brannigan wordt dringend aan de telefoon geroepen. Ik moest vooral zeggen, dat het dringend was.” Jeremy bracht Brannigan naar de zitkamer en sloot de deur zorgvuldig. „Ja, Brannigan. Wat is er?” „O, hier Taske. Ik heb je iets belangrijks te vertollen. Waar kan ik je ergens ontmoeten? Een rustige plaats alsjeblieft.” „Kom naar de ingang van de Central Lino bij Notting Hall, Zorg er voor, dat ie niet gevolgd wordt. Ik zie je daar over tien minuten.” Er waren vele gasten, die met vreugde Brannigan met spoed zagen vertrekken. Brannigan zelf voelde ook iets van vreugde. Hij had het gevoel, dat hij nu een heel eind zou opschieten in deze zaak. Hij kende Taske en wist, dat diens telefoontje een belr-- mededeling zou inluiden. (Wordt vervolgd). --- Vandaag Volgens minister Staf heeft gene" raai Hasselman dus bij zijn bezoeK aan Nederlandse commandopost 6 tijdens de geallieerde legeroefenin£e_ in Duitsland geen snauwen uit£6' deeld aan dodelijk vermoeide offic,e' ren, maar wel heeft hij een luitenan die tegen zijn ondergeschikten 66 onbehoorlijke uitdrukking bezigt’ op duidelijke wijze terechtgewez6*1’ Overigens zijn aanmerkingen wel» nodig waren op gepaste toon Se' maakt. Het zou prettig zijn te weten, I*°® de minister tot deze opvatting overtuiging is gekomen. In tegen' stelling tot de journalisten die dat snauwen schreven, is de bewind5' man er immers niét bij geweest. p6s' ondanks spreekt hij van „op l: vaardige wijze” een verslag geV®,, „waardoor een onjuiste indruk word gevestigd en tot slot komt dan h6 dreigement, dat journalisten zich a3 de militaire verhoudingen moei 6 aanpassen en dat het ten opzied*3 van hem, die dit ook inde toekom5 niet zal kunnen, „geen zin heeft om hem verder tot het bijwonen van ®*' litaire oefeningen uitte nodigen”. Vandagenaar is er, evenmin als o minister bijgeweest, heeft geen °P persoonlijke waarneming gebssee* oordeel. Officieel lijkt deze zaak wel afgedaan en de Pers is (natuur' lijk) weer de zondegeit. Twee j°ur! nalisten, die twaalf dagen lang ® de Nederlandse militairen zijn mee' getrokken, geven echter het volg6l®, commentaar op ’s ministers antwoor *• De ene: „Wij, die persoonlijk ëe' tuige waren van de wijze waarop £ neraal Hasselman een luitenant *6' recht wees en uit de mond van efl' kele officieren kennis namen van indruk, welke dit bezoek op co®' mandanten en soldaten maakte, kud' nen het slechts betreuren, dat ®*' nister Staf met de beantwoording , de vragen niet heeft gewacht de groep uit West-Duitsland is te' ruggekeerd. Het moreel van de ge' vechtsgroep, dat naar het oordeel zeer velen hoog was, had door 6e, vriendelijk, en niet uitsluitend cri' tisch woord, kunnen worden verst6' vigd”. En de ander: „Het blijkt een kwes' tie van appreciatie te zijn. Wat 66“ burger snauwen noemt, kan volge een militair het maken van op®er' kingen op gepaste toon zijn. Te b6' treuren is echter, dat de minister, 616 zich als bewindsman ferm achter z)Jn opperbevelhebber plaatst, geen ter' men aanwezig achtte om in deze zaa" het hoor en wederhoor toe te PaS' sen.” --- Ontploffing in opslagplaats: één gewonde Gisterochtend omstreeks 12 uur he3f zich ineen open opslagplaats van metalen op een terrein nabij de Hoöb' straat te Eindhoven een ontploffing vo° gedaan, waardoor de ongehuwde S®3.. ders levensgevaarlijk werd gewond. 115 heeft o.a. ijzerscherven inde halsslt&g' ader gekregen. Een andere arbekie, werd licht gewond. Vermoedelijk bevon zoch tussen het ijzer een project*6 > waarop vonken terecht zijn gekomen. --- NIEUWS IN HET KORT Een Nederlands-Duitse actie. Betrekking hebbende op e i hoeveelheid tarwe ter waarde van r°“ 5 millioen dollar, is van Duitse zijde o wordt als reden opgegeven, dat de v°° waarden, die van Nederlandse zijde S steld zijn, te ongunstig voor de Bon0, republiek gebleken zijn. Binnenkort len nieuwe besprekingen over deze trau actie worden begonnen. Sneltreinen Holland—Twente. Het terdamse treindeel van de sneltrein r Holland—Twente zal na 7 Oct. a.s. B» { en van Enschede gaan rijden en Haagse treindeel naar en van Deven»® in tegenstelling tot een eerder door N.S. verstrekt bericht. Alleen op Za dag en Zondag wordt bij enkele trei°e van deze regel afgeweken. het P"zondere leerstoel. Het ligt in voornemen van het Utrechts univ®r teitsfonds, behoudens koninklijke keuring, aan de universiteit aldaar e^e bijzondere leerstoel te vestigen iB .. 0. pastorale psychiatrie en de psychopatn 10-'e. v üet Koninklijk gezin zag televisie. Rje koninklijk gezin heeft Dinsdagavond ,f eerste televisie-uitzending in P ,„ar Soéstdijk gevolgd inde bibliotheek, een televisieapparaat is opgesteld. v.{, kwart over acht tot het einde der zending werden in gespannen aanda de toespraken beluisterd en de verri tingen der acteurs gevolgd. De ontvan.- liet niets te wensen over. pe Kinderverlamming in Djakarta. laatste weken zijn zes gevallen van derverlamming in Djakarta ëeco^st' teerd. Er is geen reden voor on°e-'i,nê heid, maatregelen tegen verspr®l0‘-je zijn genomen. Het is opvallend, dat patiënten Europese kinderen zijn. eg Na 42 jaren. Na een reis van }L maanden is de torpedobootjager ckert” uit Nieuw-Guinea in Den H®- aangekomen met aan boord 180 mj11 lossingstroepen uit Indonesië en Nie Guinea. Na een afwezigheid van 42 J keerde ook met de Banckert 70-jarige oud-fuselier van het ,ti Wim Jansen, die in Huize je Arnhem, zijn geboorteplaats, zijn la®nlevensjaren zal slijten, hoewel hij elr,jeii lijk liever naar Canada had emigreren. . jn Automatisch bestuurd stoomschipde Verenigde Staten heeft men 0r nieuwe automotische stuurinrichting ' stoomschepen geconstrueerd. Het 51.500 ton metende passagiersschip ted States” zal met dit apparaat %v°TgoS uitgerust, dat het mogelijk maakt automatisch van koers te verandere15 Zuid-Afrikaans (radio-) progratnm»- u! 10 October a.s., de verjaardag van Kruger, zal het Belgische National® dio Instituut over de Vlaamse z®~uid' golflengte 323.9 m, een speciaal * Afrikaans programma uitzenden. --- Voetbal GROTE BELANGSTELLING VOOR ENGELAND—OOSTENRIJK Voor de wedstrijd Engeland—jji-f rijk, te spelen Woensdag 28 Nove a.s. in het Wembley-stadion te k°Paarzijn reeds meer dan 60.000 toegangs* ten verkocht. --- Advertentie MIJNHARDTJES: sterke JL bestrijders van pijnen. TT --- Autopiraten na sensationele achtervolging gearresteerd Tot driemaal toe ingereden op controlerende politie N.W. OVERIJSSEL VAN PLAAG BEVRIJD Na een sensationele achtervolging is de politie te Steenwijk in samenwerking met de Rijkspolitie te Kuinre er in geslaagd twee jongelieden te arresteren, die rijdend zonder rijbewijs langs de wegen van de Noordwesthoek van Overijssel, hier een ware terreur uitoefenden door de verkeersregels te negeren en het leven van politiedienaren opzettelijk in groot gevaar brachten. De jeugdige vandalen zijnde 18-jarige M. P. en de 17-jarige C. W. V., beiden uit Ossenzijl, die zich niet ontzagen tot driemaal toe met een snelle vaart in te rijden op controlerende ambtenaren van de politie. De brigadier van politie te Steenwijk, de heer G. J. v.d. Berg signaleerde deze wegpiraten het eerst inde nacht van Zondag op Maandag. Toen hij bij de Oosterpoort samen met de agent Th. Lakerveld daar de voorbijrijdende auto’s controleerde, naderde een wagen, die slecht functionnerende lampen had en bovendien reed op een wijze die niet toelaatbaar was. Brigadier v. d. Berg sprong op de rijweg en gaf het stopsignaal. De bestuurder van de auto gaf echter geen gevolg aan het bevel, doch reed met een grote snelheid pal op de politieman in, die nog juist ter zijde kon springen en zo het vege lijf kon redden. Met de politie-auto werd onmiddellijk een achtervolging ingezet, maar de daders van dit misdadig optreden hadden al een grote voorsprong. De speurtocht, waaraan later ook de agent L. de Weme deelnam, werd echter voortgezet. Ter hoogte van de Kallenkoter Allee werd in diezelfde nacht door de heer v.d. Berg een auto aangehouden, met het doel de inzittenden te vragen of zij de bewuste auto ook hadden gezien. Het zeldzame toeval wilde echter, dat deze aangehouden wagen juist de gezochte was. Dit bleek ook al uit het feit, dat ook thans de bestuurder niet stopte, maar wederom op de politie inreed. Ook ditmaal wisten de agenten zich veilig te stellen. De aangehouden auto reed inde richting Steenwijk, de auto van de politie had de kop naar Meppel gericht. Bij het keren van de laatste wagen gingen kostbare seconden verloren en nogmaals wisten de inzittenden, de bewuste M. P. en C. W. V. de dans te ontspringen. Intussen had men hier bij de politie aanwijzingen gekregen, die het onderzoek leidden inde richting Ossenzijl en Kuinre. Inde laatstgenoemde plaats was de wachtmeesters der Rijkspolitie Draaier en De Ruiter iets dergelijks overkomen als de brigadier in Steenwijk. Ook zij waren dooreen auto bijna overreden. De politie te Steenwijk en de Rijkspolitie te Kuinre gingen nu samenwerken en het resultaat was, dat de daders, die beiden te Ossenzijl woonachtig zijn, Woensdagochtend konden worden gearresteerd. Zij zijn inmiddels naar Steenwijk overgebracht. Nu het onderzoek en de speurtochten van de politie, die hele nachten op pad zijn geweest, tot resultaat heeft geleid, 'is de Noordwesthoek van twee elementen bevrijd, die niet alleen door roekeloos maar ook dooreen misdadig optreden een groot gevaar op de weg betekenden. Het is gebleken dat de auto beurtelings door M. P. en C. W. V. werd bestuurd en beiden zijn ze ieder op hun beurt op de politie ingereden. ---