Mossadeq wil het onderste uit de olie-kan Hij poogt het zo te draaien, dat Perzië alle winst opstrijkt Wordt de Anglo-Iranian opnieuw particuliere onderneming? (Van onze Londense correspondent) De ultimatieve vorm, waarin Mossadeq zijn nieuwste plan heeft gegoten, heeft de zaken er allerminst beter op gemaakt. Indien Engeland de voorstellen in hun geheel zou aanvaarden, zoals Mossadeq wil, zou er van het Britse standpunt niets overblijven. Desondanks was de verwachting in Londen, dat de voorstellen niet zonder meer zullen worden afgewezen, maar dat van Engelse zijde een nieuwe poging zal worden gedaan om tot verdere onderhandeling met Perzië te komen. Dit laatste zal er grotendeels van afhangen of de Ver. Staten met Engeland krachtig zullen vasthouden aan het gezamenlijke aanbod van Truman en Churchill, dat economische hulp aan Perzië in het vooruitzicht stelde op voorwaarde, dat de olie-verschepingen zullen worden hervat en dat de kwestie van schadeloosstelling aan de maatschappij zal worden onderworpen aan arbitrage door het Jnternatio- ! nale Hof in Den Haag, zulks op grondslag van de juridische positie van beide partijen onmiddellijk vóór nationalisering. Hier ligt voor Engeland altijd de kern van het probleem, ook wat de morele kant er van betreft. Mossadeq heeft thans inde ogen der Engelsen enkele schijnconcessies gedaan door arbitrage te aanvaarden op basis van overeenkomsten uit het verleden, o.a. die van 1949, welke niet door het Perzische parlement werd goedgekeurd. Het bedrag van 49 millioen pond sterling, dat Perzië destijds heeft verlangd en door de maatschappij was gereserveerd, is thans door deze gebruikt ter dekking van kosten, veroorzaakt door Mossadeqs actie. Dit halve milliard was een bedrag, dat de maatschappij nooit schuldig was aan Perzië, doch dat in petto werd gehouden in het geval de overeenkomst inzake verhoging der concessierechten van kracht zou worden, doch dit laatste is nooit gebeurd. In Londen ziet men in Mossadeqs tactiek een sluwe handigheid om de eisen van de maatschappij te doorkruisen met tegenvorderingen, zodat als puntje bij paaltje komt, het tenslotte de Anglo-Iranian zou zijn, die betaalt! De maatschappij moet betalen.... Met een compensatie voor de bedrijfsinstallaties alléén neemt Engeland geen genoegen, maar als de Engels—Perzische olie maatschappij vergoeding eist voor geleden verliezen, door stopzetitng van de verkoop en het kwijtraken der concessie, welke nog 40 jaar geldig was, dan komt Mossadeq met zijn eis om schadeloosstelling voor Perzië wegens de door hemzelf veroorzaakte moeilijkheden. Hij wil op alle mogelijke manieren de maatschappij laten betalen zonder Perzië’s verplichtingen tegenover haar te erkennen. Hij doet allerlei oplossingen aan de hand, welke volgens Londen geen steek houden. Zo vraagt hij eventueel betaling van achterstallige inkomstenbelasting, hoewel destijds is bepaald dat de maatschappij, in plaats van belasting, geregeld een vaste som zou betalen, hetgeen is gebeurd. Mossadeq probeert alles zo te draaien dat Perzië alleen de winst opstrijkt. Het meest opmerkelijke van zijn nieuwe voorstellen is, dat hij geen enkel plan oppert om de olie weer te laten stromen, behalve dan dat hij een lokaas voor kleine ondernemingen omhoog houdt. Maarde Anglo Iranian is de enige organisatie, welke overeen vloot en een distributie-apparaat beschikt om hervatting van de oiie-leverenties op grote schaal 600.000 ton per week mogelijk te maken. Alleen op deze wijze kunnen Perzië’s economische moeilijkheden worden opgelost. Mossadeq doet al het mogelijke om zijn prijs te verhogen door het rode gevaar tegenover het Westen uitte spelen, daarbij vooral speculerende op Amerika’s angst, dat Perzië in handen van het communisme zal vallen. De Engelsen maken zich hierover minder optreden als bluf, hetgeen door zijn bezorgd en beschouwen Mossadeq’s jongste stap bevestigd wordt omdat hij die nooit zou hebben gedaan indien een revolutie onmiddellijk voor de deur stond. Londen neemt evenmin allerminst voetstoots aan, dat Mossadeq zich en zijn land direct of indirect in de armen van het Kremlin wil werpen. Zijn melodramatiek heeft op de nuchtere Britten weinig uitwerking. Zij zien in zijn ultimatum zonder rechtstreeks dreigement nog altijd de mogelijkheid tot verder marchanderen, zodat er ondanks alles nog geen reden is te wanhopen. Wel maakt Mossadeq het duidelijker dan ooit, dat hij alle buitenlandse invloeden uit zijn land wil weren. De politieke onafhankelijkheid van Perzië indien deze in het huidige wereldbestel al mogelijk is blijft echter een slag inde lucht als Mossadeq er niet in slaagt zijn olie in belangrijke hoeveelheid kwijt te raken. Een uitweg? In Engeland gaan op ’t ogenblik invloedrijke stemmen op, o.a. van oud-minister Richard Stokes, zelf een zakenman, die de eerste on- derhandelingen met Mossadeq voerde en Norman d’Arcy, kleinzoon van de oprichter van de Anglo Iranian, die een terugkeer bepleiten naar de oorspronkelijke toestand toen de maatschappij nog een zuiver particuliere onderneming was. Met een dergelijke onderneming zouden de Perzen volgens deze theorie wel bereid zijn in zee te gaan. Aan het deelgenootschap tussen Perzië en de Anglo-Iranian, zoals dit bij de oprichting in 1909 bestond, kwam een einde toen de maatschappij uitgroeide tot het reusachtige bedrijf van nu, dat ook volgens D’Arcy te weinig rekening hield met de Perzische belangen en met het feit dat dit land een gemeenschappelijke grens van meer dan 1900 kilometer met de Sovjetunie bezit. Wegens het belang van de Perzische stookolie voor de Britse vloot kwam voornamelijk door toedoen van Winston Churchill vóór het uitbreken van de eerste wereldoorlog een regeling tot stand, waarbij de Britse regering niet alleen de meerderheid der aandelen verwierf, maar waarbij bovendien de beide regeringsvertegenwoordigers inde raad van commissarissen het absolute vetorecht verkregen. Het is daarom begrijpelijk dat Perzië de Anglo-Iranian steeds met de Britse regering heeft vereenzelvigd, met alle politieke gevolgen daarvan! --- De avonturen van Climiltjc Rick Dat spelletje van rover en reiziger had een hele tijd geduurd. Ze wilden nu weer eens iets anders gaan doen. Wat gaan we nou doen, jongens? vroeg Bunkie. jZe dachten er even over na. Nou, weet je wat.... We konden wel eens gaan kijken, hoe Pilon het maakt, die hebben we weer ’n poos niet gezien! stelde Oepoetie voor. Ja, daar voelden ze wel wat voor. Ze gingen op weg naar het kabouterdorp en waren er spoedig; het was niet ver weg. Ze zagen Pilon al in zijn tuintje staan met een hark. Ha, Pilon! riepen ze. Pilon keek op en zwaaide. Zo jongens, zijn jullie daar weer eens? Hoe gaat het met jullie? Ze gingen Pilon’s tuin in en gaven hem een hand. Mooi weertje, hè? lachte Pilon. Zijn jullie er weer eens op uit getrokken? Ze vertelden, dat ze in het bos gespeeld hadden. Zo? Nou, dan zul je wel honger en dorst gekregen hebben, lachte Pilon. Ik ga juist brood snijden. Kom maar binnen, heren! Hij opende de deur en de jongens stapten het leuke huisje van Pilon binnen. --- Hoogste punt van Kilimandjaro bereikt De acht leden van de Franse expeditie naar Kenya hebben het hoogste punt van de Kilimandjaro bereikt; dit is tevens de hoogste top van geheel Equatoriaal Afrika. De expeditie begon in Marangu en trok in twee dagen naar het basiskamp van de Kilimandjaro, dat op «en hoogte van 4800 meter was ingericht. Van daar stegen de acht alpinisten 1200 meter over ingestort puin en as van de vroegere vulkaan en wisten de topkrater te bereiken, waar zij ineen machtig en uitzonderlijk gletscherland binnenkwamen met geweldige ijsbanken diep inde krater. --- Kleuren van postzegels vrij In het algemeen postverdrag stond totnutoe voorgeschreven dat de zegels welke het port vaneen gewone internationale brief van enkelvoudig gewicht (t/m 20 gram) vertegenwoordigen blauw van kleur moeten znij, de kleur vaneen postzegels voor een internationale briefkaart rood en voor een drukwerk t/m 50 gr. groen. De Nederlandse postdienst heeft zich steeds aan de voorgeschreven kleuren gehouden, vele andere landen echter niet. De bedoeling van deze zeer oude bepaling is duidelijk. Men wenste, dat de postdienst van het land van bestemming vaneen stuk alleen reeds aan de kleur van de opgeplakte zegel kon zien of het stuk voldoende was gefrankeerd. Deze bedoeling werd oorspronkelijk ook bereikt. Toen echter de postadministraties er toe overgingen steeds meer zegels uitte geven (en het daardoor dikwijls voorkwam dat op een stuk verschillende postzegels waren geplakt), de tarieven veelvuldig werden gewijzigd en het luchtpostverkeer zijn intrede deed (waarvoor extra-luchtrecht verschuldigd was), ging het nut van de bepaling snel verloren. Op het van 14 Mei t/m 10 Juli j.l. te Brussel gehouden congres van de wereldpostvereniging stelden dan ook drie landen, n.l. de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie voor, de bepaling te doen vervallen. Zonder veel discussie werd het voorstel aangenomen. Van 1 Juni 1953, de datum van inwerkingtreding van de bepalingen van Brussel af, zijnde postadministraties dus ook formeel niet meer gebonden aan bepaalde kleuren voor de postzegels., Deze grotere vrijheid zal vooral onder de ontwerpers van zegels op prijs worden gesteld. --- Elisabeth-ziekenbuis te Semarang 25 jaar Actie voor jubileumgeschenk. Op 18 October a.s. zal het St Elisabethziekenhuis te Semarang 25 jaar bestaan. Gedurende de jaren 1945—1951 zijn vele honderden Nederlandse militairen in dit ziekenhuis verpleegd. Uit de rijen der oud-militairen en van oud-inwoners van Semarang, die thans in Nederland verblijven, is een comité gevormd, dat dit ziekenhuis een blijvende herinnering wil aanbieden. De opzet is een röntgen-bestralingstoestel aan te schaffen. In het actiecomité hebben zitting genomen dr J. K. W. Neuberger, oud geneesheer-directeur van het ziekenhuis, maj. aalmoezenier P. C. Groenendijk, maj. ds K. H. L. van Selms en de heer J. Blom te Baarn, oud-patiënt, die als secretarispenningmeester optreedt. (Giro-rekening van de Ned. Handelmij, agentschap Baarn, no. 183963, ten gunste van J. Blom, Laanstraat 28, Baarn). Erevoorzitter van het actiecomité is generaal-majoor B. D. D, R. A. yan Langen, oud-chef Generale Staf Indonesië en oud-commandant T-brigade. Voorts is een comité van aanbeveling gevormd, waarin o.a. zitting hebben mevr. wed. S. H. Spoor—Dijkema en lt-gen. D. C. Buurman van Vreeden, oud-legercommandant Indonesië. --- Subsidie voor woningverbetering of -splitsing Ter bevordering van de werkspreiding in de bouwnijverheid zal de'DUW in de komende winter subsidies verlenen voor woningverbetering en wo-. ningsplitsing. Het subsidie zal een zesde deel van het totaal van de begrote hosten van de verbetering of splitsing bedragen. Voorwaarde voor verkrijging van het subsidie is, dat een aanvraag voor verbetering of splitsing op of na 1 October a.s. moet zijn binnengekomen en dat de werkzaamheden op 1 April 1953 zullen zijn voltooid. Voorts wordt subsidie slechts toegekend in de gevallen, waarin een premie voor woningverbetering (uit het zogenaamde Terlingenfonds) of voor woningsplitsing (van het rijk) is toegekend. Dit houdt in, dat voldaan moet zijn aan de voorwaarden ,die gelden voor toekenning van deze premies, j Het subsidiebedrag wordt, via de gemeente, tegelijk met de premie na voltooiing der werkzaamheden uitgekeerd. Zoals bekend, bedraagt de bestaande premie voor woningverbetering thans maximaal f 1400.—. Bij een verbetering, die in de wintermaanden wordt uitgevoerd en die begroot wordt op b.v. f 3400 wordt dus, behalve de premie ad f 1400 een subsidie ad f 566 toegekend. Voor een woningsplitsing, begroot op bijv. f 4800 zijn deze bedragen f 2100 plus f 800. i Voor inlichtingen kan men zich wen| den tot de gemeentebesturen en tot de ; directie van de wederopbouw en de | volkshuisvesting in de provinciale | hoofdsteden. --- Flamingo eiland «eau. 00«-of«y auCnth 6) „O, haar vitaliteit is ontstellend. Ik ben doodop, als ik even met grootmama gepraat heb.” Nigel maakte een vaag gebaar. „Ik bedoel ook niet, dat ze verschijnselen van seniliteit vertoont, maar als u haar beter leert kennen, zult u begrijpen, wat ’t is. Ze is enorm rijk en ze heeft zich ingebeeld, dat we allemaal op haar geld zitten te wachten.” Bij het uitspreken van het woord geld kreeg zijn stem een verachtelijke klank. „En is dat niet min of meer waar?” vroeg Toni. Hij keek haar enigszins onthutst aan. r,r glansde iets in zijn lichtbruine ogen. Na enkele ogenblikken antwoordde hij langzaam, terwijl hij Toni vertrouwelijk aankeek: ~In zeker opzicht is dat inderdaad waar. Het is de natuurlijke gang van zaken. Mijn grootvader maakte een enorme fout, hij liet zijn grote vermogen In z’n geheel na aan mijn grootmoeder, in plaats van het tussen haar en de kinderen te verdelen. De oude dame heeft haar huis Floriana altijd voor de hele familie opengesteld, maar het is onmogelijk, ook maar een klein beetje kapitaal van haar los te krijgen. Er zijn nu nog maar twee kinderen overgebleven mijn oom Paul en tante Molly terwijl er nog drie kleinkinderen zijn. En met ons allen hangen wij af van grootmama’s grillen.” Toni keek hem met een nieuwe belangstelling aan. Ze had hem nog niet zoveel woorden achtereen horen spreken en tot haar verwondering constateerde ze thans voor ’t eerst enige emotie bij hem. Aangezien ze zelf sinds haar achttiende jaar haar eigen brood had verdiend, kon ze niet anders dan scherp reageren bij het horen van zijn laatste woorden. „Als een van u de moed en de durf van uw ouders en voorouders had gehad, dan had hij er toch zelf op uit kunnen trekken en een eigen leven kunnen maken. Geen van u behoeft toch op Floriana te blijven hangen om te wachten tot het geld eindelijk los komt.” Nigel glimlachte vaag. „Enkelen gingen inderdaad de wereld in. Ze sneuvelden inde twee wereldoorlogen. U kunt natuurlijk niet weten, juffrouw Martin, wat het betekent opgegroeid te zijn op een oude, en onmetelijk rijke bezitting. Floriana heeft iets feodaals. Bovendien wekt het klimaat niet bepaald tot activiteit op. En als je dan weet. dat je, wanneer je maar lang genoeg wacht, geld genoeg zult erven, dan wordt je energie ondermijnd.. begrijpt u?” Hij keek haar aan en in zijn glimlach was niet de minste warmte. „Wij, de kleinkinderen, beginnen ongeduldig te worden. Wat grootmama ook zegt, ze houdt ons allemaal ’t liefst op Floriana en laat ons wachten....” Ze liepen de hal door en Toni keek hem ongelovig aan. Hij haalde met een loom gebaar zijn schouders op en voegde er aan toe: „Wacht maar, tot u er zelf bent en alles gezien hebt. Dan zult u begrijpen, wat ik bedoel.” Nigel bestelde een taxi voor haar en deed haar beleefd uitgeleide. Maar ze voelde, dat hij haar vrij naïef vond en nogal dwaas, om het baantje bij zijn grootmoeder aan te nemen. En ook voelde ze in hetgeen hij haar verteld had, iets vaneen waarschuwing, dat ze haar vingers niet moest branden.... Ze leunde achterover inde taxi en genoot van die luxe. Nigel behoefde zich geen zorgen te maken, ze had niet de minste belangstelling voor het geld van zijn grootmoeder! Haar hart klopte iets sneller, toen ze dacht aan de kleren, die ze nu moest gaan kopen. Binnen enkele weken zou ze ver van hier zijn en Flamingo Eiland zien HOOFDSTUK 5. Mevrouw Burden mocht dan wat excentriek en heerszuchtig zijn, behept met een hartstocht voor gokken en een even grote hartstocht om haar familieleden onder de duim te houden, als reisgenote was ze ideaal. Ze was geestig, vol ervaring en kennis over de meest uiteenlopende dingen en ze genoot bewust van elke d? van de zeereis. Hoewel ze het nooit aan iemand toegegeven zou hebben, was Olivia sentimenteel ten opzichte van Floriana ledere keer, dat ze op reis ging, had ze de heimelijke angst, dat ze haar huis niet terug zou zien. Ze was nu ineen extragoed humeur, omdat Toni mee terug ging. Het meisje beviel haar. Ze was prettig gezelschap, luisterde met aandacht en intelligentie, en zag er bovendien aardig uit. Kleren waren altijd belangrijk geweest voor Olivia en ze was bijzonder ingenomen met wat Toni zich had aangeschaft: meest dóódsimpele jurlpen en pakjes maar vaneen uitstekende snit. Als het meisje allerlei drukke jurken met rommelige garneringen had uitgezocht, zou Olivia haar weer uniform hebben laten dragen. Maar het was eigenlijk vanzelfsprekend, dat Toni een uitstekende smaak had. Olivia steeds vriéndelijker tegenover Toni. kennis geweest en ze had dit meisje niet voor niets uitgekozen. Naarmate het schip uit de kilte van de Britse wateren wegvoer en langzamerhand in warmere streken kwam, werd Olivia steeds vrendelijker tegenover Toni. Tot Jamaica reisden ze op een grote mailboot, maar daarna stapten ze over op een bananen-vrachtschip, waarop slechts 12 passagiers waren. Nigel, die zijn grootmoeder met de gewenste beleefdheid behandelde, liet duidelijk merken, dat hij de reis alles behalve prettig vond. Hij toonde zich uitermate verveeld en Toni had de indiuk, dat hij graag nog wat in Europa gebleven was. „Ik had willen vliegen, maar grootmama wilde ’t niet. Ze vindt zo’n lange tocht over zee verrukkelijk,” klaagde hij op een keer tegen Toni. „Ik persoonlijk ben heel blij, dat we niet vliegen”, antwoordde Toni lachend. „Ik geniet elke dag opnieuw van deze heerlijke zeereis. Ik had ’t vreselijk gevonden, als de reis maar kort geduurd had.” Gewend als ze was aan het vermoeiende verpleegsterswerk in ziekenhuizen en het nog verantwoordelijker werk in particuliere verplegingen, onderging ze de zeereis als iets volmaakts. De snelheid van de boot was haast nog te groot voor haar. Ze had ’t gevoel, dat ze nooit genoeg zou krijgen van het heerlijke leven aan boord. De mooie zonnige dagen vlogen voorbij met dekspelen, maaltijden, dansen en het lezen van boeken uiteen welvoorziene bibliotheek. De andere passagiers meest rijke planters af regeringsambtenaren en enkele mensen, die voor hun genoegen op reis waren waren zonder uitzondering erg aardig voor Toni. Het meisje genoot met een kinderlijk enthousiasme van alles en ze muntte uit in alle dekspelen. Tot haar verwonreding was ook Nigel heel attent voor haar. Hij deed werkelijk bijzonder zijn best. Hij was goed in sport en danste uitstekend, ondanks zijn voorgewende blaséheid. Waarschijnlijk had zijn grootmoeder hem opgedragen, aardig voor haar te zijn en kon hij dus niet anders. De gedachte amuseerde haar. Ze was in ieder geval blij, dat hij geen bezwaar meer scheen te hebben tegen haar aanwezigheid. Hetzelfde kon bepaald niet van Juanita gezegd worden, die elke dag een grotere afkeer van haar scheep te krijgen. Olivia stond erop, dat Toni veel plezier zou hebben aan boord. „Amuseer je zoveel als je kunt, m‘n kind,” zei ze. „Floriana is straks misschien vrij stil en eenzaam voor je, het gedoe inde Club zal je vrij gauw vervelen. Geniet dus maar van hot leven aan boord, ik voel me prima, dus behoef je je verpleegsterstalenten momenteel niet aan te wenden”. Het was waar, dat Olivia elke dag, dat ze dichter hij huis kwamen, aan vitaliteit won. Ze gebruikte nog steeds haar rolstoel, maar ze speelde tot ’s avonds laat bridge en was niet naar bed te krijgen. (Wordt vervolgd.) --- NIEUWS IN HET KORT Nieuw Tweede Kamerlid. Jhr mr . ' A. M. J. Ruijs de Beerenbrouck heeft z» benoeming tot lid der Tweede Kamer «y aangenomen. Op de betreffende lijst vou* den de leden W. J. G. Peters te Venlo « J. M. Achten te Horst, die echter v°or vervulling van deze vacature niet in 8 , merking wensten te komen. Thans is v,e noemd verklaard de heer E. Visch Hilversum. Trekking loterij Irenefonds. In Haag is de trekking geschied van landelijke loterij van de Stichting n®' r fonds. De eerste prijs viel op numn 111.450 (f 2000 naar keuze te bestene ,e tweede prijs nr 110.369 (f 1000), de prijs nr. 84.659 (f 500). pe Telefoneren met Nieuw Zeeland. """ 0. openstellingsuren van de radiotelef® . dienst met Nieuw Zeeland (via L®„ae~ Radicfl zijn gewijzigd. Voor telefo°“®r. sprekken zal Nieuw Zeeland in het volg bereikbaar zijn op Maandag 10„ Vrijdag van 13.00 tot 16.00 uur et\„een Zaterdag van 8.00 tot 10.00. Op Zona8» g, is de radiotelefoondienst met Nieuw ** land gesloten. _ Obligatielening overtekend. —1 t.p dezer dagen gehouden inschrijving ~ga f 10.000.000 4j4 pet 30-jarige obllf“der' ten laste van de NV Bank voor Ng, landse Gemeenten (tweede lening) 18 bleken, dat deze dusdanig is overtekjjjg dat bij de toewijzing een aanmerk * sj. reductie zal moeten worden toege»^ei Zeer oude wetten. Dr Noah Kramer, hoogleraar aan de :n versiteit van Pennsylvania, heeft jei een museum te Istanboel een kl® gevonden, welke wetten bleek t®üd®r vatten, die ten minste een eeuw pe zijn dan welke andere wet 9°™ vaH wetten, die voorzien in betaling boeten voor gewelddaden, wareIj;e loh' kondigd door koning Ur-Nammu, o* jiet geveer 2050 voor Ghr. heerste ®v®,g je land Sumerië en de stad Ur. Ur plaats in Zuid-Irak, waar Abrahan zijn geboren. , 8000 km door Poolzee. In JB“iep®11 in Siberië zijn enige Russische s® giü, aangekomen na een reis van pe waarvan 8.000 door de schepen begonnen de reis op de door rivieren en kanalen voeren Z J gee Leningrad en vandaar door de W» en langs de Russische Noordkust j,et Oost-Siberië. Zij zijn bestemd y° verkeer op de rivieren in Siberie- _ Militaire conferentie te Was? gjjs®l Begin October zullen Amert-8 fs t® Britse en Franse Washington vergaderen ter be»P.g_ 1® van de toestand in Zuid-Oost-A oV-er het bijzonder zou worden gesprok geva, de te nemen maatregelen voor B®zov China zich inde strijd in Indo-cm mengen. '' Amerikaanse gezant in Roem® , iet Harold Shantz is benoemd tot §eSnaa^e' V.S. te Boekarest, welke post 16 11 vacant is geweest. e®£ Nog geen demonstratie. nader bericht inde „Trompet M zijnde plannen voor de dera8(aCti'js tegen mevrouw Fuhri, de hoofd?® o(jels van het „Nieuw Soerabajasch ‘''„del'I’, blad”, in afwachting van de bel)8 opg® der tegen haar lopende rechtszak™ schort. .. d® iid Verongelukt. In Venetie 1? ie, jarige Australische dokter John van de Australische inmimgratif-® g o'* sie in Den Haag, bij een auto-or.lB® het leven gekomen; zijn echtgen® f/°l gewond en moest ineen ziekerd1® den opgenomen. Van wie? De West-Duitó® tv<’B‘ heeft geen bewijzen kunnen vip“ .jjegf* een veronderstelling, dat eer* aele,t( Joodse organisatie zes maandiéö Sjeli® een pakketbom aan Borrdsk Adenauér zou hebben gezonden- a De atoomoven te Kjeller. – H,er, °n, Nederlandse uraniumzuil te Kjell jyfsB Oslo, zal tegen midden October ya" ortd8t dagochtend tot Zaterdagochtend „ebrBlrt, rtnd in bedrijf zijn. Een dag izö *LjieBe worden voor onderhoudswerkz?8’..„ Het personeel zal Zondags v'rl-1r)ost'S®(, Spionnage. —Te Zajecar li,uigBf., vië (Joego-Slavië) zijn drie.' Tol-d®eJn(| wegens spiennage ter dood ver en * twee andere beklaagden kregen jaar gevangenisstraf. --- Fries monument op liet Rode Klif onthuld Op het Rode Klif (bij Stavoren) waar in 1345 Friese boeren en vissers het machtige leger vangraaf Willem van Holland versloegen en daarmee de Friese vrijheid bevochten, is dezer dagen een monument onthuld. Het bestaat uiteen grote steenpartij, waarin een grote zwerfsteen domineert. In deze steen is gegrift: „1345 leaver dea as slaef” (liever dood dan slaaf). Het monument is in vrijwillige arbeid dooreen aantal Friezen gebouwd. Énige honderden mensen waren voor de plechtigheid, waaraan de jaarlijkse herdenking van de slag bij Warns verhonden was, naar het Rode Klif getogen. Onder het zingen van het Friese vlaggelied werd de Friese vlag, welke door de inwoners van de gemeente . Hemelumer Oldephaert en Noordwolde spontaan beschikbaar was gesteld nadat de gemeenr teraad het voorstel tot het aanbieden van zo’n vlag had verworpen, aan de vlaggestok gehesen. De heer P. Wybenga, voorzitter van de Friese vereniging voor een Federaal Europa, zeide dat het monument er van wil getuigen, dat de Friezen, die zelf nog nooit een aanvalsoorlog zijn begonnen, inde historie dikwijls hebben moeten vechten tegen overheersing èn dwang en dat de vrijheid ook thans nog in het geding is. Het moet zover komen, dat de Friezen weer hun eigen magistraatspersonen kunnen kiezen en hun eigen rechters zullen krijgen. Vreemdelingen zijn altijd welkom in Friesland, mits zij zich aanpassen aan de eigen stijl, die in Friesland heerst. Medegedeeld werd, dat een telegram was ontvangen van het informatie-bureau van het „Selskip Gysbert Japiks” te Grand Rapids (VS), van de volgende inhoud: „De geest van de strijders van Warns van 1345 zal het winnen van, die van de verraders van IJlst van 1952”. Socialistische Internationale. Van 14 tot 21 October zal in Milaan het congres van de Socialistische Internationale worden gehouden; er worden 200 afgevaardigden uit 34 landen verwacht. Protesteren maar. In Kopenhagen hebben communisten op het Stadhuisplein geprotesteerd tegen de aanwezigheid van Amerikaanse en Britse zeelieden inde stad; een aantal auto’s werd door de demonstranten beschadigd. --- Advertentie ADVERTENTIE. Stop dat branden op Uw maag! Neem ’n paar Rennies M 1 een pak Rennies in huis is brandend maagzuur eigenlijk geen probleem meer. Nog vóór het branden begint, kunt ge de pijn opvangen. Eén of twee Rennies laten smelten op de tong dat is alles. Rennies zijn één voor één hygiënisch verpakt; ze smaken lekker en fris. --- Nog een protest tegen gratie voor Lages De Landelijke Organisatie van Oud Illegale Strijders heeft naar aanleiding van het verlenen van gratie aan Lages een protestschrijven gezonden aan de minister van Justitie. De L.0.0.1.5. zal een algemene ledenvergadering beleggen om overleg te plegen welke stappen in deze ondernomen dienen te worden, opdat het recht zijn loop hebben zal, aldus het schrijven. --- In San Salvador is het rustig Een woordvoerder van de ambassade van San Salvador in Guatemala heeft verklaard, dat zijn regering iedere communist in het land zal „uitschakelen”. Kolonel Alberto Funes, de ambassadeur van San Salvador in Guatemala, dié Vrijdagavond in Guatemala is teruggekeerd na besprekingen met president Oscar Osorio, verklaarde, dat dg toestand in zijn land rustig was en dat er geen ongeregeldheden waren. --- Alledaagse wijs heden Alleen het goede voorbeeld prent de zin der leer in het hart. Bodenstedt. --- Advertentie Made bom sun-kissed”lobaccos --- Advertentie ’n Heerlijk avondje uL'J \ Maar lang met zo y bestendig als de kwaliteit "y van die heerlijke j --- Na „Hold Fast” Dagorder van generaal Hasselman De chef van de generale staf, luitenant-generaal B. R. P. F. Hasselman, heeft naar aanleiding van de oefening „Hold Fast” de volgende dagorder uitgegeven: „Ik betuig aan alle officieren, onderofficieren, korporaals en soldaten, die aan de oefening Hold Fast hebben deelgenomen, mijn waardering over hetgeen bij deze oefening is verricht. Er is op elk gebied een grote vooruitgang; staven en troepen kunnen met voldoening op de oefening terugzien en met vertrouwen voortgaan op de ingeslagen weg”. --- Verkeersgevaren bij jacht op eikels Men kan thans allerwege de jeugd bezig zien met stokken en stenen eikels van de bomen te bemachtigen. Deze overigens misschien onschuldige liefhebberij krijgt een geheel ander karakter wanneer zulks naar de KNAC heeft geconstateerd veelal op de verkeerswegen en veel bereden stadssingels en lanen geschiedt. Er is niet veel fantasie voor nodig om te begrijpen, dat hierdoor èn voor de kinderen zelf èn voor het rijverkeer niet geringe kansen ongelukken ontstaan. De KNAC doet daarom een dringend beroep op ouders en onderwijzers om inde eerste plaats in het belang van de kinderen zelf deze sport op de drukke wegen en straten tegen te gaan en zowel thuis als inde klas op dit gevaarlijke spel te wijzen. --- Amerikaanse zakenlieden naar Europa Acht Amerikaanse zakenlieden vertrekken 2 October per vliegtuig naar Europa als de derde groep van de „Operatie-Ondernemingsgeest”. Zij zijn uitgenodigd om met vooraanstaande instanties op het gebied van verkoop en industrie in negen Europese landen de laatste Amerikaanse markttechniek te bespreken. Ook aan Nederland brengen zij een bezoek. --- Vandaag Het lijkt er helaas soms veel op, dat Nederland op het interna nale toneel helemaal in ’n hoek] geschoven (waar dan ook de slag vallen) en geen rol van enige hete* nis meer speelt. In Straatsburg st den wij er buiten bij de voorkei ding van de plannen tot ontwiK ling der overzeese gebieden. Tmh geefs werd er op gewezen, dat i derland, dat zovele generaties ko niale ervaring heeft en dat tna nauwelijks nog koloniën over he > hieraan moet medewerken en “ het opvallend was, dat onder de o kundigen, die het in behanden zijnde rapport hadden opgeste ’ geen enkele Nederlander was opg nomen door het secretariaat van Raad van Europa. Vier Engels > vier Fransen, een Belg en een Hu ser hadden hier op koloniaal gebi■ de dienst uitgemaakt. Nederland w er buiten gehouden en geen , Nederlandse afgevaardigde vond n de moeite waard, de mond er °v open te doen. Moest dit een demo stratie van dan verkeerd pen progressiviteit voorstellen, mocht het niet van „den Haag ? is nogmaals helaas meer. v dezelfde dag vroeg de „Manches! Guardian” zich af, of de kwes«= Nieuw-Guinea, „dit grote stuk _°e woud”, zoveel waard is, dat zij betrekkingen tussen het Westen Zuid-Azië zou mogen vergiftigen- r Engelsen zijn altijd sterk geweest het riemen snijden van ’n anderrna leer en met de V.S. was het Fll® land, dat ondanks inde oorlog ë dane plechtige toezeggingen aanhebondgenoot en in strijd met de y doelingen van koningin Wilhelmin » duidelijk tot uiting gekomen haar later veel misbruikte ram■ rede en tegen de adviezen va terzake deskundigen in, de v°o naamste stoot heeft gegeven tot . latere narigheid tussen Nederlan en Indonesië. Mét Nederland voe geheel West-Europa nu nog de ® delige gevolgen van deze kortzichtig politiek en nu zou Vandagenaar V eens willen weten, waarom datzeim Engeland, dat op onze kosten zo verlichte democraat heeft uitgena gen, nog altijd Noord-Borneo en M lakka niet heeft losgelaten. Dat zU„ toch ook „grote stukken oerwou en hebben de bewoners daar ger. recht op onmiddelijke, volledige vrU heid zoals aan het (kleine) Nede land indertijd werd aangezegd? V® dagenaar houdt niet van nakaart maar wel van: gelijke monniken gelijke kappen. ---