Amsterdams raadhuis aan liet Frederiksplein AMSTERDAM. Na twee dagen beraadslagen heeft de Amsterdamse gemeenteraad het voorstel het nieuwe Amsterdamse raadhuis •in het kwartier rond het Waterlooplein te bouwen, alsmede zes andere, door de raad ingediende voorstellen, verworpen. Ook verworpen werd een minderheidsvoorstel van B. en W. om voor het raadhuis een terrein inde nieuwe woonwijken van de stad te bestemmen. Hierdoor blijft het raadsbesluit van 1935 van kracht volgens hetwelk aan ’t Frederiksplein een stadhuis zou worden gebouwd. Een oplossing, die eigenlijk geen der raadsleden heeft gewild. --- Kachel geëxplodeerd apotheek uitgebrand AMSTERDAM. Ineen apotheek inde Czaar Peterstraat in Amsterdam-Oost is Vrijdagmorgen om 11 uur brand ontstaan, doordat een kachel explodeerde toen een werkster die wilde aanmaken. De brandweer bestreed het vuur met negen stralen, maar kon niet verhinderen dat de apotheek en de eerste etage geheel uitbrandden. De werkster is met ernstige brandwonden in het Binnengasthuis opgenomen. Een andere vrouw, een man en een brandwacht liepen snij- en brandwonden op. --- Advertentie Advertentie (LM.) Hardlijvigheid ? Regelt de ingewanden zonder krampen door de gemakkelijke methode van Foster’s Maagpillen. Bemerkt hoe vlug deze kleine laxerende pillen de hoofdpijn en misselijkheid doen bedaren, een slechte adem wegnemen en de daarmee gepaard gaande indigestie en depressie verlichten. Verkrijgbaar bij apothekers en drogisten. Imp. H. ten Herkel, Hilversum --- Koop na Maandag vooral kinderpostzegels Nog 5000 gebrekkigen wachten op wat levensgeluk (Vaneen onzer verslaggeefsters) Maandag is het 13 November. De dag, waarop inde postkantoren in het hele land de verkoop der kinderpostzegels en -kaarten begint. Ten bate van 350 kinderbeschermingsinstellingen, waarin 50.000 kinderen worden verzorgd en opgevoed. U weet het immers, al die duizenden kinderen, die niet als U of ik gezond van lichaam en geest zijn. Kinderen zoals Jan van veertien, ingerichte kraaminrichting, het die door de oorlog zijn gezichtsver- kinderhuis, de kweekschool voor mogen verloor en nu in Zeist in onderwijzeressen, het tehuis voor het Chr. Blindeninstituut „Barti- moeilijk opvoedbare kinderen. Men meus” het MULO onderwijs volgt, heeft plannen, vooruitstrevende De school kan hem steno-typist plannen, men wil bouwen, maar laten worden of correspondent in ia §ekl 1S er n°2 niet voor. vreemde talen, wellicht zal hij _ ... ... pianostemmer Worden. .Toen eel\ aa,ntal journalisten vo- De pupillen van zijn school, ver- maand als gast van het Netelt de directeur, kosten f 660. derlands comité voor Kinderpostper jaar, maar per 1 Januari moe- zepls m Oostenrijk enkele inritten die kosten toch op f 1200. tuten van kinderbescherming ginaangeslagen worden. Dit is een pn zlfn> zagen zij vaak erbarmeheel bedrag voor de ouders, en de toestanden, meesten worden dan ook tege- ??oe gelukkig mag men zich dan moetgekomen door de gemeente, pnjzen een kijkje, te nemen in door de verenigingen of de kerk. lul,z,e. ..Holdershof , een R.K. ïn-5000 blinden heeft ons land en richting voor achterlijke en psysedert vorig jaar heeft de regering chopatische kinderen. 550 kinderen de leerplicht voor blinde kinderen van, Jaar. En 750 op de ingevoerd. Maarde staat betaalt wachtlijst, voor wie onmogelijk alleen het salaris der onderwijs- Plaats gemaakt kan worden in het krachten. Het zijnde Nederlanders overvolle huis Maar welk een ten" krijgend *** Wj V De kmderen krijgen aües, De Heldringstichting in Zetten men ze maar kan geven. Een laeen uitgebreid complex interna- gere school voor de debielen een ten, opvoedingstehuizen en vak- sanatorium voor de tuberculeuze scholen, dat in 100 jaar is ge- Pat.ie£s,?E’ Er sroeirï uit het werk van de jonge inrichtingen, katholieke, protesds Heldring) heeft door de oor- tantse, neutrale, het merendeel log veel gebouwen verloren. Inde echter voor zwakzinnige kinderen, „iff iaren is er veel wie nog iets te leren valt, die nog vemfeuwd en Jaar enigszins mobiel zijn. Toch wachmeJ fs pas op 2/3 van de vooroor- ten er thuis nog 5000 op opname, logse capaciteit. Ziet u, daarom maken wij u De Heldringstichting geldt inde erop attent, dat Maandag de Nederlandse kinderbescherming als kinderpostzegelverkoop begint. eender best geoutilleerde en men Koop ze toch zo veel mogelijk, toont u vol trots de lichte, gezel- opdat er geld komt om inde lige gebouwen, waar ongeveer 500 nood vclti h€t misdeelde. Izind te vrouwen en meisjes een tehuis voorzien. Het is zo weinig, dat vinden. Het fraaie instituut voor kleine geldoffer, vergeleken bij ongehuwde moeders, de modem zijn ongeluk. Toen een aantal journalisten vorige maand als gast van het Nederlands comité voor Kinderpostzegels in Oostenrijk enkele instituten van kinderbescherming gingen zien, zagen zij vaak erbarmelijke toestanden. Hoe gelukkig mag men zich dan prijzen een kijkje te nemen in huize „Boldershof”, een R.K. inrichting voor achterlijke en psychopatische kinderen. 550 kinderen van 2—21 jaar. En 750 op de wachtlijst, voor wie onmogelijk plaats gemaakt kan worden in het overvolle huis. Maar welk een verschil met daar in Oostenrijk. De kinderen krijgen alles, wat men ze maar kan geven. Een lagere school voor de debielen, een sanatorium voor de tuberculeuze patiëntjes. Er zijn meer van zulke inrichtingen, katholieke, protestantse, neutrale, het merendeel echter voor zwakzinnige kinderen, wie nog iets te leren valt, die nog enigszins mobiel zijn. Toch wachten er thuis nog 5000 op opname. Ziet u, daarom maken wij u. erop attent, dat Maandag de kinderpostzegelverkoop begint. Koop ze toch zo veel mogelijk, opdat er geld komt om inde nood van het misdeelde kind te voorzien. Het is zo weinig, dat kleine geldoffer, vergeleken bij zijn ongeluk. --- Goede banen liggen niet opgeschept Naar Australië? maar dan ook Engels spreken en verstaan Veronderstel niet dat men juist op U heeft zitten wachten (Bijzondere correspondentie) WE waren dus gebleven bij de aansporing om Engels en goed Engels te leren. Vergeet niet, dat u het de Australiër niet kwalijk mag nemen, dat hij het op den duur wel erg vermoeiend vindt om via gebarentaal met u van gedachten te wisselen, afgezien van het feit, dat het toch wel zeer onbeleefd is, naar een land te emigreren zonder zich de moeite te hebben getroost de taal van dat land te leren spreken. Daarom, indien u het Engels niet of maar gebrekkig beheerst, stelt u zich dan maar in op de nodige teleurstellingen. U hebt zich aan te passen, niet de Australiër. U zult waarschijnlijk genoegen moeten nemen met een baantje, waarbij u de mond practisch niet behoeft te openen. De taal moet u dan maar zo’n beetje te hooi en te gras opsteken. Wat daar inde practijk van terecht komt, laat zich zonder overmatige verbeeldingskracht, gemakkelijk voorstellen. Voor u het weet, bent u een jaartje of wat verder en promotie, ho maar! En een baantje onder de vijf en twintig pond per week wilt u niet hebben? Juist, u wilt die Australiërs wel eens laten zien dat u uit Nederland komt, en dat die daar van aanpakken weten. En u dacht, dat.Australische werkgevers daar wel een pond of wat extra voor over hebben. Mag ik u dan uit de waan helpen, inde hoop, dat u van mij wilt aannemen dat er altijd nog dingen zijn, waarvan wij van diezelfde Australiërs nog behoorlijk wat kunnen leren. En waarom zal men u meer betalen, wanneer de Australiërs hetzelfde werk met meer dan voldoende vakkennis en ineen meer dan bevredigend tempo verrichten? Ja maar, zult u zeggen, ze hebben me dan toch maar verteld, dat het geld er op straat ligt en dat er goud te verdienen is, als je maar eeq.-handige knaap bent, die weet waar hij het moet zoeken. Gelooft u echter niets van de praatjes over het suikerrietsnijden, waarbij na een week werken het loonzakje amper te tillen valt, of de financiële resultaten die u met de havenarbeid kunt verwerven. De havenarbeiders zijnde jongens, die het hier zo’n beetje voor het vertellen hebben. Als ledèn vaneen van de twee machtigste, communistisch georiënteerde vakverenigingen, kunnen ze in feite doen en laten wat ze willen en worden voor dat doen en laten op een meer dan royale wijze •beloond. Hoe exclusief deze groep van nijvere werkers is, moge hieruit blijken, dat een week of wat geleden de vakvereniging de mogelijkheid openstelde voor vijftig lieden om zich aan de haven verdienstelijk te maken. Met inbegrip van het aanzienlijke salaris, dat de havenarbeider in staat stelt, zich per auto naar zijn werk te begeven. Twee dagen voor de aanmelding vormde zich al een rij van reflectanten. Zo belangrijk was deze hele gelegenheid, dat de namen en adressen van de vijftig uitverkorenen ot> de voorpagine van dein Sydney verschijnende dagbladen werden afgedrukt. In Queensland is het dit jaar helemaal mis met de suikerrietoogst, in verband met de zwaarste regenval sinds tijden. Het gemiddelde loon was een pond of negen per week. Heus het is waar, wat de Australiërs zelf zeggen: „Denken jullie nu werkelijk dat als hier grof betaalde baantjes te vergeven zijn, dat wij, Australiërs, dan echt niet de eersten zullen zijn om die kans te grijpen?” Stelt u zich nu vast eens in op een salaris van tien pond per week èn op de mogelijkheid dat u onderdak vindt bij familie of kennissen, die hier op de een of andere manier al accommodatie hebben gevonden. En bewaar uw nuchterheid tegenover iedereen die u wijs probeert te maken dat het hier in Australië allemaal wel mee zal vallen, want dat men hier op u zit te wachten. --- Cuyk’s kinderen kneden klei bij „ome Carel” Banketbakker boetseerde poppetjes van boter; vet en marsepein en werd beeldhouwer Geboren paedagoog laat jeugd wonderlijke dingen maken T EDERE Woensdag- en Zaterdagmiddag staan voor het Oude Raadhuis in Cuyk de zeepkistenautotjes, de autopeds, de vliegende Hollanders en de poppenwagens. De kinderen zitten er op de stoep met dozen waarin zij hun boetseerwerk] es hebben en roepen „Carel, mogen we binnenkomen? Kijk ereis wat we hebben gemaakt!” . . . Carel van Laere heeft alle kindertjes van Cuyk achter zich aan, omdat hij kneedt. Klei kneedt, modelleert, boetseert, er poppetjes en beestjes van maakt en er verhalen bij vertelt. En de ademloos toekijkende kinderen op een gegeven ogenblik een stukje klein in handen geeft en zegt: „En nou jij ” Zo komt het, dat hij op vrije middagen of na schooltijd de kinderen van Cuyk de trap van het oude raadhuis, waar hij een atelier heeft, ziet opkomen, een doos torsend, waarin ze hun nieuwste, iq opdracht van „Carel” gepriegelde klei-creatie komen aanbieden. Dat werkstukje is hun entreekaartje voor een boetseer-middag bij „de ome van de trap” zoals de hele kleintjes hem noemen. Het is allemaal begonnen met marsepein. Een paar jaar geleden verschenen er inde etalages vaneen Amsterdamse banketbakkerij tegen Sinterklaas een aantal heel gekke en aandoénlijke marsepeinfiguurtjes. Achter in die bakkerij stond de vader van die leuke figuurtjes, de jeugdige Brabantse banketbakker Carel van Laere. Hij moest van zijn vader een vak leren en hij werd banketbakker, omdat je dan voor niks mag snoepen, maar ook omdat je boetseerles krijgt op de banketbakkersschool. En daarin is Carel geweldig. Hij werd bakker, zwierf van de ene betrekking naar de andere, kruidenier werd hij ook nog, en altijd zocht hij, materiaal om zich in uitte drukken. Boter om gezichtjes te modelleren, ja zelfs schapenvet om poppetjes van te maken. Het is duidelijk, dat zo iemand niet inde banketbakkerij blijft. Hij wist het hoe langer hoe zekerder, beeldhouwer, dat was wat hij wilde worden. Hij kwam in aanraking met de Brabantse glazenier Smeets en ging naar Arnhem naar de Kunstnijverheidschool om te beeldhouwen. „Van de kinderen heb ik ontzaglijk veel geleerd,” zegt de zachtmoedige 29-jarige ex-bakker. „Ze hebben Veel belangstelling en maken zulke rake opmerkingen. Ik geef ze klei en ze komen met de opmerkelijkste dingetjes bij me aan.” Hij vertelt er niet bij, dat hij een geboren paedagoog is, die zo leuk met de kinderen omgaat, dat ze er *>m vechten om bij hem te mogen boetseren. Hij haalt uit ze wat er aan creatieve kracht in ze zit dat blijkt bij hem maar weer al te duidelijk die zit in ieder kind. Zo schreef hij niet alleen voor banketbakkers boekjes over „Figuren in marsepein”, maar met wat de kinderen hem leerden, verzamelde hij' het materiaal om voor hen speciaal een boekje te schrijven over „Modelleren met klei”. En met de fa. Talens, die al sinds jaar en dag boetseerklei voor kinderen maakt, vond hij dé boetseerklei voor kinderen. Anticeptisch, reukloos en vooral niet te hard, juist zo, dat de kleine kinderhanden er mee kunnen werken en niet te zacht, zodat hoge, dunne figuurtjes niet in elkaar zakken. En zo komt het dat de kinderen van Cuyk als vliegen om de jampot om Carel heen draaien. Ze maken de wonderlijkste, ontroerendste dingetjes. „Afscheid van de pastoor” of „Markttafereel” of „Mannetje ineen roeiboot op de Maas” of „Het Paradijs” dat een vierjarige hummel bij hem bracht. Een boompje met een slang er omheen en een heel klein meisje er naast, zijnde Eva in gesprek met het reptiel. „Ik laat ze samen werken”, vertelt Carel, „geef ze allemaal een opdracht, die ze naar believen mogen uitvoeren. Die een beestje, die een mannetje, die een huisje. En dan maken we van alles samen een hele stad en we fantaseren er verhalen over”. „De kinderen zijn geweldig,” zegt Carel van Laere. „Hoe kleiner hoe beter, want als ze een paar jaar op school zijn en ze komen dan pas bij me, zijn ze niks meer waard. Dan is alle fastasie al kapot in ze gemaakt....” Een beetje bittere uitspraak voor een man, die zoveel erkenning van alle kanten krijgt, van de kinderen, van de banketbakkers, van zijn burgemeester,- van alle mensen, die van hem en zijn modelleermethode beginnen te horen en die hem bezoeken. „Ga jij nu maar eens op de markt kijken ..zei „Carel” tegen een meisje van negen jaar, dat nog nooit geboetseerd had, maar wel had gekeken hoe nij net deed. Ze ging en de volgende dag kwam ze blakend van trots bij hem met dit, haar eerste werkstuk. „Nou, jongens, naar binnen”, zegt Carel, op, de stoep van zijn atelier in het oude raadhuis, tegen zijn leerlingen, die geduldig op de trap zitten te wachten. --- Nieuwe ventilator bij Maurits-mijn ~~~ (Van onze correspondent) HEERLEN Op 19 November zal er „een nieuwe wind” gaan door de ondergrondse wereld van de staatsmijn Maurits te Lutterade, de grootste mijn van Europa. Dan wordt een nieuwe mijn ventilator in gebruik gesteld, de grootste ter wereld, die om te beginnen ruim vijftienduizend kubieke meter lucht per minuut zal afzuigen. Het vermogen zal, _ als de ventilator met nieuwe waaiers is toegerust, zelfs toenemen tot 30.000 kubieke meter. Deze ventilator komt aan de noordzijde van de mijn, die tot 700 meter diepte gaat en welker gangen zich uitstrekken overeen gebied, dat ongeveer zo groot is als de gemeente Amsterdam. In Januari wordt aan de zuidzijde een tweede ventilator van die capaciteit in gebruik genomen. De noordelijke zal dan voorlopig in reserve worden gehouden. --- BENESJ kwetst – in eer en deugd – de Britse Preutsheid HERINNERINGEN (aan internationale politici) van Dr M. van Blankenstein 7} E volken van Europa, verslagenen en Russen incluis, waren na de eerste wereldoorlog weer bijeen op de conferentie der staatslieden te Genua in 1922. Benesj, eerst 37 jaar oud, was toen Tsjechisch premier. Hij was jong, eerzuchtig en begerig overal bij te zijn. De wereld van politieke intriges was nog nieuw voor hem en boeide zijn verbeelding. Op een dag werd hij opgebeld uiteen kamer in zijn eigen hotel. Een Italiaanse gravin verzocht hem, haar in kamer nr. x te ontmoeten. Benesj waste nieuwsgierig om neen te zeggen. Hij informeerde nog eerst wie de huurder was van die kamer. Dat was Luzatti, toenmaals een vermaard Italiaans financier. Dat was dus in orde. En Benesj ging naar de kamer. Daar trof hij twee dames. De Italiaanse stelde hem een vriendin voor, een Hongaarse aristocrate. Deze trad op Benesj toe, keek even zwijgend op hem neer, en zei toen: „Ik heb u hier laten komen omdat ik de ergste vijand van mijn volk eens van aangezicht tot aangezicht wilde zien”. Daarop draaide zij hem de rug toe. Benesj stond er voor Piet Sn. Hij meende dat ieder dit geval beoordelen zou als hij zelf, zonder humor, en met verontwaardiging op de agressieve Hongaarse, en hij sprak dus waar hij beter gezwegen had. Zo bereikte het relaas ook mij. Echter zo, dat ik het zelf niet journalistiek kon gebrui- , ken. Hamilton, van de Daily News was een van de beste der internationale Engelse journalisten van die dagen en een goed kameraad. Hem steldé ik het 'kostelijk geval ter beschikking. Hij gnuifde, maar schudde tegelijk het hoofd. „Benesj, mef een dame ineen hotelkamer, dat kunnen wij onze lezers ' niet voorzetten”. „Er kon niets gebeuren, ‘er f.varen twee dames”, merkte ik op. „Dat maakt het maar erger”, zei mijn Britse vriend. „Jelui zijn toch een raar volk. Jelui nemen wel vagina’s „divorce court”, was mijn antwoord. Dat was in die dagen heel veel erger nog dan tegenwoordig. Geen intiem detail, dat bij de meedogenloos gevoerde echtscheidingsprouHingiiiüiiiniuihHiiiiiiiiiiÉniimiiiiinniiHiflimiiniHiniiiiniiiiiiiiiiiiiinpimiinitHiß 1111111111111111111111111111118 cessen in discussies kwam, werd de krantenlezer onthouden. „Dat is overeenkomstig de wetten van Engeland”, legde Hamilton uit „en dan heeft niemand het recht er iets op te zeggen." Dit was een lesje inde speciale Britse preutsheid. Men leert eruit begrijpen hoé The News of the World, toen het nog op zijn ergst was in zedenschandalen, de Zondag spublicatie kon worden die in meer families gelezen wordt dan enig ander blad inde Engelse taal. Wijlen president Benesj, tijdens een receptie in het Wradschih, het Praagse Paleis, dat na de tweede wereldoorlog zijn zetel was. --- Advertentie Advertentie (LM.) ALS UW SPlJSverteringsorganen van streek lijn, dan is CARBO VlT(Mijnhardt) een uitkomst. Carbovit: actieve absorbtiekool dragées, volkomen onschadelijk. Doos 40 cent en 1 gulden. --- „Duiveneieren” overtroffen (Van onze speciale verslaggever) Bewoners van Exmoor in Engeland zijn getroffen door ijsklompen, waardoor schapen zijn gedood. Een zo’n ijsklomp woog 14 pond en boorde zich een decimeter inde grond. Aldus meldt United Press. „Als er in Engeland van die grote ijsklompen zijn gevallen, dan kan ik moeilijk aannemen, dat deze op natuurlijke wijze in onze atmosfeer zijn gevormd,” aldus dr H. ten Cate van het KNMI te de Bilt. „Inde zomer vallen wel eens heel grote hagelstenen, maar klompen van veertien pond zijn nog nooit vertoond. In deze tijd van het jaar vallende kleine „wintersteentjes”. Als die grote klomp in Engeland inderdaad is gevallen heeft hij een heel andere oorsprong. Ongeveer een jaar geleden is in ons land in het Oosten van Brabant ook een dergelijk groot brok ijs neergekomen, dat niet van meteorologische oorsprong geweest kan zijn. Wij hebben de zaak toen onderzocht en de conclusie was, dat de klomp ijs naar alle waarschijnlijkheid gevormd was bij de condensatie van uitlaatgassen van hoog vliegende vliegtuigen. Er waren toen inderdaad oefeningen boven dat gebied geweest. Het is dus mogelijk dat de ijsklomp in Engeland ook van vliegtuigen afkomstig is.” --- Moei U eens hóren! Radioprogramma’s I Ik ben het niet eens met de heer Van Schelven, die in deze rubriek een lans gebroken heeft voor een uitvoeriger radioprogramma inde krant. De kosten van de radioprogramma's moeten in hoofdzaak uit de winst op de omroepbladen v/orden bestreden. Als de radioprogramma’s uitvoeriger inde krant komen zullen de omroepbladen abonné's verliezen en dan komen de omroepverenigingen op de helling terecht. H. J. H. (En wat zegt inzender van de opmerking van de heer Van Schelven, dat de tijden voor velen te duur zijn om een programmablad aan te schaffen? Red.). Radioprogramma’s II Dat een radiogids te duur zou zijn, zoals onlangs in deze rubriek door iemand werd beweerd, wil er bij mij niet in. Inderdaad moet elk dubbeltje worden omgekeerd. Maar drie cent per dag? Mijns inziens is er voor de kranten wel belangrijker nieuws dan de radioprogramma’s, die men ook op een andere manier kan verkrijgen. Ik acht het ganse radioprogramma inde krant overbodig en ik zou het toejuichen, wanneer er spoedig een regeling kwam, waarbij publicatie inde dagbladen werd -verboden. P. J. v.d. SNOEK. Wie wil meehelpen? Onlangs maakte uw correspondent uit Roosendaal gewag van drie mensen, die samen van ƒ 50, per maand moeten leven. Deze drie stumpers, een moeder van 80, een dochter van 57 en een zoon van 46, wonen tussen Etten en Sprundel in een krot, waar grote ellende en armoede heerst. Daar noch de gemeente noch liefdadigheidsinstellingen zich met deze mensen inlaten, is het misschien mogelijk door middel van deze noodkreet een sommetje bij elkaar te krijgen om hen aan een Kerstgave te helpen. Misschien wil de redactie de gelden of goederen in natura wel in ontvangst nemen. Laat ons er gezamenlijk voor zorgen, dat in dit krot eens wat zonlicht straalt. EEN LEZER. Nederlanders? Deze week is door alle Nederlandse kranten en ook door de radio het bericht verspreid, dat honderd Nederlandse krijgsgevangenen uit Rusland terugkeren. Is op deze lieden het praëdicaat „Nederlander” nog wel van toepassing? Wat zal er zijn . omgegaan in het hart van die Nederlanders, die in moeilijke tijden hun dierbaren voor de Nederlandse zaak verloren? Ik geloof, dat dit misbruik van de naam „Nederlander” is, Waarvoor wij te fier moesten zijn. c. K. Meer efficiency Ik ben ambtenaar in overheidsdienst en dagelijks dansen mij de volgende woorden voor de ogen: Spoed, Zeer veel spoed, Dringend of Zeer Dringend. Mijn ervaring is, dat 80 % van de diverse bescheiden, welke deze opschriften vertonen, op normale rustige wijze zou kunnen worden afgedaan, wanneer er meer aandacht zou worden besteed aan de hooggeroemde efficiency, waarmee wij zo vaak schermen, doch welke zo zelden in practijk wordt gebracht. AMBTENAAR Een vraag Dezer dagen las ik in uw blad dat er volgens sommige Kamerleden teveel generaals en kolonels inde generale staf zitten. Ik vraag mij af, hoe zoiets mogelijk is in een tijd als deze. En ik vraag óók: betaal ik en betalen zoveel anderen daarvoor zoveel belasting? H. B. Ladders In 1934 kwam te Genève een conventie tot stand, waarbij de betrokken landen de verplichting op zich namen het gebruik van geverfde ladders te verbieden, opdat duidelijk kan worden geconstateerd of ladders soms vermolmd of ondeugdelijk zijn en ongelukken tot een minimum te beperken. Thans na zestien jaar dus is bepaald, dat per 1 Januari alle ladders op straffe van proces-verbaal van verf moeten zijn ontdaan. Voor een land als het onze heeft deze conventie weinig zin. De schilderspatroons zijn zich hun verantwoordelijkheid bewust en bovendien wordt het materiaal regelmatig gecontroleerd. Wat denkt u van deze conventie, wanneer u weet, dat Nederland 11.000 schildersbedrijven telt en ongeveer 11.000x200 sporten a raison van f 0.70 per sport moeten worden schoongemaakt, zodat de totale kosten 1.540.000 gulden bedragen? HANS ALBERS (Dat aan de uitvoering dezer conventie ontzaglijke nadelen verbonden zijn zal wel niemand willen betwisten. Maar zoals wij het zien is er één krachtig argument om haar desondanks wél toe te passen. Namelijk dit dat internationaal overleg over arbeidsproblemen alleen dan zin heeft, wanneer de landen die van de noodzaak van een dergelijk overleg overtuigd zijn loyaal medewerken, óók wanneer bepaalde besluiten voor hen een groot geldelijk offer betekenen of weinig zin hebben. Doet men dit niet, dan verliest het Internationaal Arbeidsbureau veel van zijn betekenis en worden precedenten geschapen, die hoogst ongewenst zijn Red.) --- Advertentie Hot stokpaardje ’ van de I • «■ verstokte g /k roker HUNTER Advertentie (I. M.) ---