Welkom inde gemeente, burgemeester, maar een huis hebben we niet Perikelen om een ambtswoning in Zandvoort (Vaneen onzer verslaggeefsters) DAT burgers als U en ik te kampen hebben met woningproblemen vinden wij langzamerhand heel gewoon, maar dat een burgemeester buiten zijn gemeente moet gaan wonen, omdat er binnen geen ambtswoning voor hem te vinden is, komt niet iedere dag voor. Toch is dat het lot van mr H. M. van Fenema, die hoewel al drie jaar burgervader van Zandvoort, nog steeds geen huis heeft kunnen vinden en zich genoodzaakt zag aan de Koningin toestemming te vragen een burgemeester moet inde kom zijner gemeente wonen in Bloemendaal een huis te betrekken. Dat was in 1949 en nu, begin van 1951 is er nog geen verbetering inde toestand gekomen. Drie jaren van mislukkingen En dat zou op zich zelf niet zo tragisch zijn als „het huis voor de burgemeester” inde Zandvoortse gemeenteraad en daar buiten niet zoetjesaan een probleem, of althans een onderwerp van moeilijkheden en discussies was geworden, waaraan al meer energie verspild is, dan wellicht gewenst is. Minstens twaalf huizen bestaande en op papier zijn inde loop van die drie jaren de revue gepasseerd, maar geen van alle is ambtswoning geworden omdat er altijd iets was, waardoor het niet doorging. De ene keer omdat de gemeenteraad niet wilde, dan weer omdat de burgemeester niet wilde, dan weer omdat derden niet-vilden Burgemeester Van Fenema, in zijn rustige werkkamer op het Zandvoortse stadhuis, ziet er niet naar uit, dat hij zwaar gebukt gaat onder dit alles, maar hij geeft wel toe dat het hem en naar hij meent ook zijn gemeenteraad langzamerhand wel begint te vervelen. Hij is gaarne bereid de lijdensweg van het begin af uit de doeken te dioen, In Jan. 1948, vertelt de burgemeester, kwam ik naar Zandvoort en mijn voorganger Van Alphen zei me „Een huis heb ik ook al voor je. Aan de Kostverlorenstraat 92, ga maar eens kijken”. Het was een keurig huis, maar voor mr Fenema, die een gezin met vier kinderen heeft, wel wat klein, maar goed: hij accepteerde. Haar toen bleek, dat B. en W. het huis al eens mondeling op bepaalde voorwaarden aan de eigenaar hadden beloofd, en deze heer ging op zijn achterste benen staan, maakte een proces aanhangig en won. Eerste mislukking. Te optimistisch Toen ging de burgemeester zelf zoeken en vond een huis met tien kamers in Bentveld, op de rand van, maar nog net in zijn gemeente. Met de bewoner, die een ander huis kreeg toegewezen, sprak hij af het voor een jaar te huren en het dan weer te ontruimen, aannemend dat hij dan iets anders zou hebben gevonden. De burgemeester waste optimistisch geweest, want hij had nog niets gevonden na 12 maanden. Inmiddels werd er ’n ambtswoning op papier ontworpen en door hem bij de raad ingediend. Het moest f 63.000 kosten, waarvan het rijk f 27.000 zou moeten betalen en de gemeente ook, plus f 1.900 onderhoudskosten per jaar, behalve de huur. De raad accepteerde met algemene stemmen. En daarmee zou het probleem, dat toen nog geen probleem was, zijn opgelost, als Gedeputeerde Staten niet waren gevallen (figuurlijk) over die f. 1500 onderhoud. Of burgemeester niet meer huur wilde geven dan 12% van zijn salaris die hij wettig verplicht is te betalen. Burgemeester wilde tot f. 1200 per jaar gaan. Maar die f. 300 die overbleven lagen G. S. te zwaar op de maag en het plan ketste af. Tweede mislukking. Inmiddels verscheen het huis Njord (tien kamers) aan de horizon. De bewoner, die met vrouw en dochter plus een klein gezin, dat een groot deel van het jaar afwezig was, in die tien kamers woonde, weigerde echter het hem aangeboden kleinere huis van zes en een halve kamer op dezelfde stand en voorzien van sanitair en centrale verwarming, dat voor de burgemeester te klein was, en nu zag mr. Van Fenema zich' verplicht huize Njord te vorderen. Dit verwekte echter zoveel sensatie en beroering inde gemeente en daarbuiten, dat de burgemeester, die evenals zijn vrouw, weigerde „met ruzie ineen huis te wonen”, zich terugtrok. Zoveelste mislukking. Te duur gebleken Nu ging hij met toestemming van de Kroon in Bloemendaal wonen en intussen waren de plannen en voorstellen niet van de lucht. Men bood achtereenvolgens aan het oude uitgewoonde burgemeestershuis aan de Brederodestraat, dat dan door de gemeente moest worden gekocht en voor f20.000 opgeknapt. Te duur. Verder. Een te klein huis aan de Kostverlorenstraat, het huis Ten Vijver, te klein, verwaarloosd, zodat er duizenden voor restauratie zouden moeten worden neergeteld, het Huis den Tol, dat de burgemeester ongeschikt vond, waarin 9 mensen woonden, die dan toch aan een andere woning moesten worden geholpen, die er niet waren. En van vorderen moest mr Van Fenema niets meer hebben. Of burgemeester dan een nieuw gebouwd huis aan de Hogeweg wilde hebben? Nee, zei de burgemeester, dat is een huis in een rij zomerhuizen aan zee, ik zal er geen rust hebben, ik vind het ongeschikt. Inde raad zijn er velen, die burgemeester Van Fenema kieskeurig vinden. „Maar”, zegt hij ons, „dat ben ik niet. Ik wil alleen een geschikt huis hebben met voldoende kamers, zodat ook onze huishoudster minstens een behoorlijke zitslaapkamer krijgt eri niet een of ander af geschoten zolderkamertje. En ik wil centrale verwarming, opdat mijn vrouw en zij niet zes kachels hoeven na te lopen zoals nu in Bloemendaal. „Wilt U geen water in Uw wijn doen, vroegen de raadsleden, van wie vooral de C.H. en de P. v.d. A.-fractie het niet eens zijn met de bouwplannen voor een nieuw huis van de burgemeester. „Goed”, zei de burgemeester, „ik doe water bij mijn bouw-wijn. Hier is een nieuw plan voor een ambtswoning. Het kost f. 54.000.” Het is Vi kleiner. Het rijk betaalt er f. 20.000 aan. En op voorstel van de Katholieke fractie is er nu een commissie ad hoe benoemd, die het plan onder de loupe gaat nemen. Wellicht wordt men het nu eens en zal de burgemeester na vele mislukkingen t.z.t. inde kom van zijn gemeente terecht komen? Afwachten maar. „Ik ben niet kieskeurig", zegt burgemeester H. M. Fenema, „Geef mij slechts een behoorlijk huis, binnen mijn gemeente". --- Advertentie Advertentie (I. M.) Over duurte gesproken ♦ ♦ ♦ ♦ de prijzen gaan omlaag 1 Hier is een lichtpuntje voor het begin van het nieuwe jaar: De Gruyter heeft 49 prijzen verlaagd l Op de nieuwe prijzen BLIJFT lO °/o korting gehandhaafd. Nu is het de hoogste tijd om de knoop eens door te hakken en Uw eigen belang vóór te laten gaan; nu zult U toch besluiten om óók De Gruylerklant te worden ? Betere waar, verlaagde prijzen en 10 % korting; kan ’n huisvrouw in deze tijd nog méér verlangen ? --- Advertentie Advertentie (t. M.) ljkw3i Steek eens naast Uw gewone sigaret een Boston op i en U zult constateren: M U*BOSTON,de ideale Jfl "”11 combinatie van rijke ® \\ Virginia-smaak \1 en perfecte tt mildheid. ZüCHt&é 6k/£trta*&Zg/ --- MOEILIJKHEDEN? Sociale vraagbaak Wil geven raad Uitkering op grond van de Noodwet-Drees is inkomen De uitkering ingevolge de Noodwet Ouderdomsvoorziening (Noodwet-Drees) moet als inkomen worden gezien en derhalve is over dat bedrag, althans theoretisch, inkomstenbelasting verschuldigd. Men betaalt "echter ingevolge de nieuwe belastingwetten eerst inkomstenbelasting als men een echtpaar is zónder kinderen bü ƒ 1650. per jaar. Men betaalt dan ƒ 19.—. Is men alleen, dan begint men bij ƒ 1140. per jaar ƒ 16. te betalen. Dit in antwoord op een vraag van B. J. J. N.-v. D. stuurt ons een niet volledige becijfering, welke eveneens betrekking heeft op et'entuele uitkering ingevolge de Noodwet Ouderdomsvoorziening. Antwoord: Met behulp van onderstaande cijfers kan vragensteller proberen ziin inkomen zelf te berekenen, ƒ 25 per maand + kost en inwoning wordt in het onderhavige geval geacht een jaarinkomen op te leveren van ƒ 900. Daarbij moet nog 8% van het kapitaal van betrokkene worden opgeteld. Als de verkregen som ƒ 920 of hoger is, dan men voor nooduitkering niet in aanmerking komen. De inkomensgrens van ƒ 920 zal naar alle waarschijnlijkheid binnenkort worden verhoogd tot ƒ 945. Vraag: O. W. V/. wil iets weten over het doorbetalen van pensioen als de weduwe, die dat pensioen geniet, gaat hertrouwen. Antwoord: Wanneer de betrokken dame gaat hertrouwen en deze mocht dan onverhoopt weer weduwe v/orden, dan gaat, althans wanneer het een pensioen is van de Overheid, haar pensioenrecht weer lopen. Gaat het hier echter om een pensioen vaneen particuliere instelling, dan hangt het af van wat inde desbetreffende voorschriften is neergelegd. Vraag: E. C. vraagt enige inlichtingen over de verenging van de ziekengelduitkering aan t.b.c.- patiënten. Antwoord: De vrijwillig verlengde ziekengelduitkering voor t.b.c.-patiënten (de desbetreffende regeling berust niet of nog niet op een wettelijk voorschrift) kan alleen worden toegekend aan hen, die op of na 1 Januari 1950 nog ziekengeld ontvangen krachtens de verplichte ziekteverzekering. Vraag: H. W. S. Deze wil graag weten of een kapotte kraan door de huiseigenaar moet worden betaald. Antwoord: Is de kraan normaal versleten, dan moet de huiseigenaar een nieuwe verzorgen. Is hier echter sprake vaneen breuk, min of meer door eigen toedoen veroorzaakt, dan dient men zelf voor herstel het nodige te doen. Vraag: G. Th. A. v. L. wil graag het door hem voor een verzekering betaalde bedrag terug hebben. Antwoord: Vragensteller spreekt vaneen vrijwillige verzekering, doch bedoelt vermoedelijk het bedrag, dat voor hem inde loop van de jaren verplicht ingevolge de wet is betaald. De hiervoor betaalde premiën kunnen niet teruggevorderd worden. --- Hoe een ontmoeting met Lenin misliep De nazi’s waren, als geschiedvervalsers, nog op geen stukken na te vergelijken met het Stalinisme. Uit de litteratuur van de nazi’s is zeer wel een geschiedenis te putten van hun omwenteling. De tegenwoordige, Russische geschiedschrijving van de bolsjewiekse revolutie echter is bewust volkomen misleidend. Zij loochent feiten die tot de keiharde geschiedenis van na November 1917 behoren, en zij geeft een voorstelling, die met de ware gebeurtenissen weinig meer uitstaande heeft. Trotski, en al die andere groten van de omwenteling waren, volgens die voorstelling, slechts vuige saboteurs, en zij stonden Lenin voortdurend naar het leven. Stalin echter, de lievelingsapostel van Lenin, verijdelde dit alles en redde de revolutie. Zo wordt het nu, in canonnieke geschiedboeken, het volk ingeprent. De jeugd weet reeds niet beter, ën zou sidderen van de heiligschennis, als men tegenover haar de waarheid verkondigde, dat Lenin en Trotski onscheidbare samenwerkers waren en dat Lenin zich afgestoten voelde door de, in zijn ogen halfbarbaarse figuur van Stalin. Om maar iets te noemen. Tot de orthodoxe leer behoort ook de voorstelling dat Lenin naar Rusland kwam met het vaste voornemen, zodra hij kon, een einde te maken aan de oorlog. Tot iedere prijs. Dit wordt ook door velen inde buitenwereld nog vast aangenomen. Uit eigen ervaring geloof ik enig licht te kunnen werpen op deze kwestie. De feiten reeds leren anders: Toen Lenin de macht kreeg staakte hij de oorlog niet onmiddellijk, maar begon hij te onderhandelen. En hij brak die onderhandelingen af toen de Duitsers op de bijeenkomst te Brest Litowsk, te aanmatigend en te veeleisend bleken. Was dit een nieuwe houding van Lenin? De lezer zal het zelf kunnen uitmaken. In Juni 1917, onder het bewind van Kerenski, kwam ik naar Petrograd, het latere Leningrad, en toen de hoofdstad van Rusland. Mijn vaste standplaats tijdens de eerste wereldoorlog was Berlijn. Zeer invloedrijke hulp, in Duitsland en bij de geallieerden, was vereist om mijn toen zeer uitzonderlijke reis mogelijk te maken. Sommige beschermers hadden daarmede wel speciale bedoelingen, en reeds op mijn weg over Stockholm naar Petrograd was het niet gemakkelijk, en zelfs niet helemaal mogelijk, vrij te sturen van allerlei intriges. Mijn kostbaarste bagage was een intieme kennis van zekere stromingen onder de leidende Duitsers. De tot een verzoenende vrede geneigden, waarvan mijn belangrijkste informator Erzberger de bekwaamste en de dapperste was, lagen in worsteling mgt tegenstanders, waarvan Ludéndorff het hoofd was. Om de, weerbarstig wordende arbeiders te kalmeren had Ludéndorff in 1916 de rijkskanselier een voorstel tot onderhandelen laten doen; erop vertrouwende dat de tegenpartij dit zou afwijzen. Voor Ludéndorff en de zijnen was dit alles op de achtergrond geraakt door de Russische revolutie. Rekenende op een capitulatie van Lenin hadden zij deze toch enig contact hadden in die richting, dat Lenin helemaal niet bereid was tot een onvoorwaardelijke schikking met de Duitsers. Ik vernam dat ook van andere kanten. Daarom schreef ik Lenin tenslotte een brief waarin ik zeide, dat de oorlogspartij in Duitsland speculeerde op zijn voornemen tot iedere prijs de oorlog te staken, en dat dit algemene geloof hun positie tegenover de voorvechters van een verzoenende vrede zeer versterkte. Ik vertelde nu uit verschillende bronnen vernomen te hebben, dat tot die speculatie geen aanleiding bestond. Mijn betoog was nu, dat de zaak van de vrede er zeer mee gediend zou zijn, als de Duitsers precies wisten, dat zij van hem, Lenin, in geen geval geen onvoorwaardelijk opgeven van de strijd konden verwachten. Mocht, wat ik gehoord had, juist zijn dan ware het, terwille van kansen op vrede, zeer nuttig als Lenin mij ontvangen wilde en ineen interview, waarvan hij de tekst- zou vastleggen, het misverstand uit de wereld hielp. Ik wees op mijn Duitse betrekkingen en decentrale positie van de N.R.C. als neutraal blad. Was ik echter verkeerd over zijn opvattingen ingelicht, dan verzocht ik hem, mijn brief als ongeschreven te beschouwen. Ik adresseerde deze brief aan de Prawda, waarvan Lenin toen de leider was. Onmiddellijk kreeg ik telefonisch antwoord. De secretaresse van de grote man deelde mij op de vriendelijkste wijze mede, dat Lenin mijn brief ontvangen had en gaarne bereid was tot een gesprek. Zij stelde ook de tijd vast voor een ontmoeting: ’s morgens om elf uur, twee dagen later op de redactie van de Prawda. Natuurlijk was ik op tijd: Maarde secretaresse zeide dat Lenin op het laatste ogenblik getelefoneerd had uit Finland, dat hij onwel was, en niet naar de stad kon komen. Hij verzocht mij het gesprek enige dagen uitte stellen. Lenin sliep n.l. veiligheidshalve over de Finse grens, die vlak bij Leningrad lag. Die avond brak de Juli-revolutie te Petrogad uit. Dat was de ongesteldheid. Na de mislukking daarvan hielden Lenin en Trotski zich schuil. Ik heb dus mijn ontmoeting met Lenin moeten missen. Maar zelfs zonder een uitdrukkelijke verklaring . werpt deze geschiedenis licht op de ware opvatting van Lenin. van leiders van de opperste Arbeiders- en Soldaten Raad, die dichter bij de toenmalige regering dan bij de bolsjewiki stonden maar illlinill!!!l!l!lllllll!lllllll!!llllllliËIII!llllll!!IIM HERINNERINGEN (aan internationale politici) van Dr M. van Blankenstein llllll!!!ll!lll!;illllllii!!!!illll!!llllllllllllllll!llllllllll!l!!lll!lill!!l!l!lllllllll!llllll!llllll!lllll!llllll en zijn naaste medewerkers de befaamde reis in verzegelde wagon door Duitsland naar Leningrad laten maken. Te Petrogad echter hoorde ik --- Requiem van Verdi AMSTERDAM • Het Concertgebouworkest zal onder leiding van Paul van Kempen en met medewerking van het Toonkunstkoor Amsterdam Zondag 28 Januari in het Concertgebouw het Requiem van Verdi uitvoeren ter herdenking van diens 50ste sterfdag. --- Verlaging loonbelasting ging in op 1 Januari In ons blad van 23 December vermeldden wij per abuis dat de verlaging van de loonbelasting en de inkomstenbelasting vandaag (23 December) zou ingaan. Dit bericht was overgenomen uit het nog niet verschenen Staatsblad van 1 Januari 1951. Men zal dus begrijpen dat in dit geval met vandaag bedoeld werd 1 Januari 1951. --- ER HUILDE EEN KIND IN DE KERK En de krant hield een enquête Deze week(in kerk en .wereld) DE wonder lijkste dingen komen soms inde krant te staan! Zo begon er op Kerstavond ergens ineen Deense kerk op een van de Deense eilanden een kind te huilen. En daar hebben toen zelfs grote Kopenhaagse dagbladen melding van gemaakt. Want bij dat huilen van dat kind, dat met zijn vingers tussen de deur vaneen bank bekneld was geraakt, bleef het niet. De predikant antwoordde namelijk op dat gehuil. Hij onderbrak zijn preek en richtte zich over de hoofden der gemeente rechtstreeks tot de moeder: „Gaat u alsjeblieft de kerk uit, we kunnen hier heus al die kleine kinderen niet hebben, ze hinderen de gemeente maar." De moeder heeft aan. dat verzoek blijkbaar geen gevolg gegeven. Dezelfde Kopenhaagse avondbladen meldden namelijk, dat de vertoornde predikant na afloop van de preek nogmaals het woord tot de vrouw richtte: „U moest zo verstandig zijn om thuis te blijven, als u de kinderen niet alleen kunt laten.” Ziedaar dan dat bericht. Een der Kopenhaagse bladen heeft daar een enquête aan verbonden. iniiiiiii!i!i!iuiii:i!iiiiiiii!!Ui!i::iiiiai!iiiiiiiiiii:ii!!iiii{:!>iiiliii!l!>iliiiiiiiiiilllliil!liil!l!ii!liiiiin Onder allerlei predikanten. Een zei: „Die collega van mij moet een zenuwachtig man zijn. Mijn principe is het, dat letterlijk iedereen inde kerk welkom is.” De journalist: „Maar gebeurt het dan nooit, dat de kinderen in de kerk beginnen mee te praten?” De goedmoedige predikant: „Uch ja, maar dat vind ik wel leuk. En tot nu toe heb ik ze altijd nog wel kunnen overschreeuwen.” Alle ondervraagde predikanten bleken er net zo over te denken. Een ander zei, dat hij op Kerstavond vijftienhonderd mensen in de kerk had gehad, de kinderen incluis. „Of die mij hinderen? In tegendeel. Ik ben blij als ze meekomen. En als ze hun woordje meepraten, verhoogt dat de vreugde.” En weer een ander: „Je moet het maar op de koop toe nemen, als er een kind begint 'te huilen. Vooral op Kerstavond moeten de ouderen er maar rekening mee houden, dat er ook kinderen inde kerk zijn. Voor gewone Zondagen geldt dat eigenlijk ook. Als er kinderen gedoopt worden, moeten er speciale plaatsen rond de doopvont worden vrijgehouden voor hun broertjes en zusjes. Kinderen mogen nooit de indruk hebben, dat wij ze liever niet inde kerk zien.” En daarmee kon de predikant van die kerk op het eiland het doen. Al is met deze enquête het probleem niet opgelost. Want dat ligt natuurlijk dieper. Als w ij een enquête zouden houden, zouden wij niet bij de predikanten aankloppen, maar bij „gewone” mensen, die iets te vertellen hebben over de indrukken, die hun kerkbezoek-als-kind in hun latere leven bij hen nagelaten heeft. Er zullen er natuurlijk zijn, die alleen maarde herinnering hebben aan verveling, die nog verergerd werd door de nerveuze spanning van anderhalf uur stil te moeten zitten. Maar of zij alleen vanwege die herlnnering later het kerkbezoek hebben gestaakt? Het kan voorkomen, maar daartegenover zullen anderen u ongetwijfeld zeggen, dat de indrukken van dat kerkbezoek-als-kind hen later weer de weg naar de kerk deden terugvinden. Veel hangt daarbij af van de soort preek, waarmee het kind kennis maakte. Een preek zou men kunnen zeggen, is pas dan goed, wanneer héél een gemeente, het kind incluis, er iets aan heeft. Er is – om weer even naar Denemarken terug te keren een verhaal van Kaj Munk, die als piepjong predikant in zijn eerste gemeente zijn eerste kerstpreek zou houden. Hij had die terdege voorbereid; zij was zo compleet èf, dat hij er te Kopenhagen op had kunnen promoveren. Maar hij wist niets af van de Jutlandse gewoonte, dat op Kerstavond de kerk vol kleine kinderen zit. Hij merkte dat pas, toen hij op de preekstoel stond. Toen kon hij zijn geprepareerde preek wel inde zak van zijn toga stoppen. Inde plaats daarvan kwam een geïmproviseerde preek, die ook de kinderen begrijpen konden. En zij was beter dan die voorbereide preek. Thijs Booy, in zijn „Kerk en Jeugd”, behandelt het probleem van het kind inde kerk ook. En, plannenmaker als hij van nature is, vraagt hij: „Wat zegt u van het volgende?” En doet dan deze „ontwerp-regeling” aan de hand: A. Regel zij: bij ieder kerkgebouw een kinderspeelplaats; B. Eens per maand of eens inde twee weken komen alle kinderen met de volwassenen mee naar het kerkgebouw, ’s Zondagsmorgens, en begint de dienst met een vertelling voor de kinderen, eventueel omlijst door muziek en zang, eventu* eel gesteund door lantaarnplaatjes. Na de vertelling gaande kinderen naar de speelplaats en begint de grotemensendienst. Na de godsdienstoefening halen de ouders de kinderen weer op. Het is belangrijk, dat de volwassenen de vertelling horen. Fout als de verteller zich instelt op een gehoor van kleinen en groten. Funest als hij of zij niet kinderlijk maar kinderachtig spreekt. Tot zover Thijs Booy. Zijn denkbeeld lijkt ons de moeite van het overwegen waard. --- Amerikaanse zendelingen uit China teruggeroepen HONGKONG. De leiding van verschillende Amerikaanse zendingsverenigingen heeft ongeveer twee duizend van de drie duizend zich in China bevindende zendelingen verzocht, China te verlaten in verband met de hevige anti-Amerikaanse campagne, waardoor deze zendelingen sedert twee maanden hun tfeak niet konden vervullen. --- ZAANDAM. Tengevolge van ZAANDAM. Tengevolgevan de precaire kolenpositie is vandaag de deurenfabriek van Bruynzeel stilgelegd. Volgende week zal de situatie opnieuw worden bezien. --- Moet U eens hóren! Veel te verbeteren In Nederland worden verschillende verkeersvoorschriften maar al te vaak gesaboteerd. Motorrijders vliegen af en toe in dolle vaart onder knetterend lawaai door de straten, wat in Amerika op straffe van 10 dollar verboden is. Inde trams wordt verzocht achter in te stappen en voor uitte stappen, opdat men zo min mogelijk oponthoud ondervindt. Het meerendeel van het publiek stoort er zich niet aan en degenen, die er ambtshalve op hebben toe te zien, laten toe, dat het publiek de leiding neemt. Om nog maar niet te spreken van het dringen en vechten om inde treinen een zitplaats te veroveren inplaats van behoorlijk inde rij te gaan staan en zijn beurt af te wachten. Er valt in dit opzicht nog heel wat te verbeteren. Dr. H. ’t HOEN Onbewaakte overwegen Naar aanleiding van de vele ongevallen op onbewaakte overwegen en een beschouwing, die daarover dezer dagen in uw blad is gepubliceerd,, zou ik willen opmerken, dat het voorkomen van dergelijke ongelukken alleen afdoende kan worden bereikt door het publiek beter op te voeden, zoals dat in Amerika, waar duizenden onbewaakte overwegen bestaan, met succes is geschied. In dat land bestaat het voorschrift, dat iedereen, hetzij automobilist, fietser of voetganger, verplicht is voor élke onbewaakte overweg te stoppen. Is er een trein in aantocht, dan ziet men het rode flikkerlicht en is men gewaarschuwd. Is men dan toch zo roekeloos de overweg te passeren, loopt men kans door de motorpolitie, die zich inde nabijheid verdekt heeft opgesteld achtervolgd te worden en een proces-verbaal te krijgen, met een boete van 50 dollars en intrekking van het rijbewijs. Dit is een probaat middel gebleken, want in Amerika komen ongelukken op onbewaakte overwegen slechts sporadisch voor. Het vervangen van overwegen door vrije kruisingen is m.i. dan ook niet nodig. Het kapitaal daarvoor kan in ons verarmde land beter worden besteed. Dr. H. ’T HOEN Stroombeperking en bioscopen De heer Nierstrasz heeft er ln deze rubriek vorige week tegen geprotesteerd, dat allerwegen op de electrische stroom bezuinigd wordt, doch dat de bioscopen er tijdens de piekuren lustig op los draaien. Ik zou hem er op willen wijzen, dat dit toch niet voor alle plaatsen geldt. In Rotterdam bijvoorbeeld is het niet zo, met uitzondering dan van „Cineac”. De overige bioscooptheaters draaien alleen Zaterdags en Zondags tussen 4 en 6 uur, dus wanneer de piekuren niet gelden. In vrijwel alle plaatsen beginnen de bioscopen pas omstreeks 7 uur. Maar terwijl in Rotterdam alle bioscooptheaters hun gevel- en reclameverlichting doven, kan men dat niet beweren van de gemeentelijke Schouwburg. Waar bij de stroombeperking de overheid m.i. het voorbeeld moet geven, is dit een voorbeeld, dat geen navolging verdient. M. VIEYRA Waarom geen Esperanto?, De verslagen van de Universele Post Unie werden oorspronkelijk in vier talen Frans, Duits, Engels en Spaans gedrukt. In 1947 werd het Duits verbannen. Maar daarvoor inde plaats kwamen Arabisch, Chinees en Russisch zes talen inplaats van vier wat moeilijkheden opleverde, omdat de Zwitserse drukkerijen niet waren toegerust om Arabisch en Chinees ta drukken, waarop de Chinese en Egyptische regeringen zich met het drukwerk belastten. Toen- besloot men viertallige verslagen uitte geven en de Arabische en Chinese uitgave te zenden aan de postadministraties, die ze zouden verlangen. Het principe van de gelijkheid der talen was geschonden en China en Egypte protesteerden. In 1950 werd beslist de zes delen afzonderlijk te drukken en daarna in één band te binden. Het gevolg is tijden geldverlies. Waarom bedient men zich niet van de eenvoudige oplossing die Esperanto biedt? F. WEEKS --- Nieuw begin TAfANNEER U, lezer, deze regels onder de ogen krijgt, staat de eerste Zondag van het nieuwe jaar voor de deur. Wat zegt u dat* Deze vraag, wilde ik vandaag aan u voorleggen. Misschien ontwaakt u morgen met de gedachte: we hebben nu zoveel extra Zondagen achter de rug; met Kerstmis waren er al drie achter elkaar, Oudejaarsavond bracht ook weer een bizondere, voor velen d e traditionele kerkgang; ook de Nieuwjaarsdag was een extra rustdag; nu vandaag de kerkgang maar eens overslaan. Of zo ge geen „kerkelijk mens” zijt, dan begint ge deze Zondag misschien met de gedachte: hè, hè, nu begint de gewone gang van zaken tenminste weer en daar voel ik me eigenlijk het beste bij. Zou het nu ook niet anders kunnen? Zou die eerste Zondag van 1951, die nu niet een bizondere kleur, of een eigen stempel draagt, voor ons misschien ook de dag kunnen worden, waarop wij, kerkelijk of niet kerkelijk, maar allen als mensen, die ernstig en verantwoord in deze wereld en. dit leven willen staan, ons zelf eens onder dé loupe nemen en in ’t eigen hart speuren naar die krachten, die het ons mogelijk maken „een nieuw begin” te maken? Er valt aan ons allen zoveel te vernieuwen, dat we zo’n eerste Zondag best kunnen gebruiken om daar eens heel ernstig over na te denken. H. N. B. ---