Rolbezetting voor ,De Mirakelridder’ Frits van Dijk heeft de regie van „De Mirakelridder”, het blijspel van Lopez de Vega, dat, zoals reeds gemeld, Zaterdag 13 September bij Rotterdams Toneel in première gaat. De medespelenden zijn (in volgorde van opkomst); Ko van Dijk, Ad Noyons, Fienfje Berghegge, Dick van Veen, Ben Aerden, Lucas Wensing, Ellen de Thouars, Max Croiset, Chris Baay, Andrea Domburg, Eli Blom, Ton Lensink, Frans Vorstman, Wim Grelinger, Sieto Hoving en Joop Kok. De vertaling is van Firmin Mortier, de costuums en décors zijn vervaardigd door J. du Mont. --- Grote dag voor Electrostoom De N.V. Electriciteitsmaatschappij Electrostoom heeft haar 60-jarig bestaan in volle luister gevierd. Langs een dubbele haag van bloemstukken vonden de honderden bezoekers Woensdagmiddag de weg naar de cantine van het op 28 Januari geopende riante personeclsgebouw en rustig ging men inde lange queue staan om de leiding van het jubilerende bedrijf, gevormd door de directeur, de heer A. van Gastel en de beide onderdirecteuren, de heren E. A. Leenderts en E. Groenevelt te complimenteren. Het waren vooral de relaties die acte de présence gaven en de wethouder voor de bedrijven, de heer H. E. v.d. Brule, deelde de heer F. J. H. Polman, gedelegeerd commissaris van de N.V., zijn benoeming tot Officier inde orde van Oranje Nassau mee. Behalve de talloze bloemstukken werden er veel geschenken aangeboden, o.m. door het personeel een havengezicht van Rotterdam. Deze grote dag van het bedrijf, dat 60 jaar geleden met 3 man personeel startte en thans aan 700 personen werk biedt, werd besloten met een grote feestavond inde Rivièrahal. --- Portie schildklier oorzaak van gedaanteverwisseling Proeven met de Axolotl in Amsterdams laboratorium W E doelen op de legendarische Axolotl, een dier, dat waarschijnlijk reeds inde oertijd leefde en welks naam U wellicht wel eens gehoord heeft zonder te beseffen, dat hij werkelijk bestond. U kunt hem echter dicht bij huis en wel o.a. in het Anatomisch Laboratorium der universiteit van Amsterdam bij tientallen in grote glazen bakken vinden. Hij houdt het midden tussen een gedrocht uit Walt Disney’s „Fantasia” en een verkleind model zeemonster anders kunnen we het niet formuleren. Na zijn gedaanteverwisseling heeft hij veel weg vaneen vreemd soort salamander. Het dier heeft dan zijn kieuwen verloren, terwijl kopen lichaamsvorm, alsmede de hele huidstructuur, een dergelijke wijziging hebben ondergaan, dat hij bij zijn „watergedaante” vergeleken nagenoeg onherkenbaar is. Dr H. A. L. Tra mp u s c h een medewerker van prof. Woerdeman aan het genoemde Laboratorium die uit hoofde van zijn onderzoek een speciale studie van de Axolotl maakte, was zo vriéndelijk ons deze inlichtingen te verschaffen. Voordat we op zijn hoogst interessante proeven nader ingaan, willen we eerst wat meer vertellen over de Axolotl. Het dier is afkomstig uit bergmeertjes in Mexico en blijft daar, voor zover bekend, zonder gedaanteverwisseling steeds hardnekkig in het water. Slechts in gevangenschap komt gedaanteverwisseling vreemd genoeg een enkele maal wel eens voor. Het eigenaardige verschijnsel werd het eerst waargenomen door Madame Chauvin in Freiburg, waar indertijd de eerste naar Europa gebrachte Axolotls werden gehouden. De ontdekking vaneen gemetamorphoseerd exemplaar inde collectie veroorzaakte toen een enorme opschudding in wetenschappelijke kringen. Was de gedaanteverwisseling een schakel in de ontwikkeling van het dier, die hij eigenlijk had moeten bereiken, maar inde natuur nog niet bereikt had? Mede op deze waarneming bouwde de vermaarde prof. Weissmann toen een hypothese op, welke zei, dat uit oudere diervormen door „aanpassing” nieuwere konden worden verkregen. De poging om deze hypothese experimenteel te steunen door Axolotls bij een zeer lage waterstand in het leven te houden (om ze alvast aan het „droge” te wennen) leverde niet veel op, maar men wist toen nog niet, dat het hele raadsel terug te leiden was tot een bepaalde onderfunctie van de schildklier. De Axolotl is overigens zeer eigenwijs, want indien hij zijn schildklierportie heeft gehad en zich gereed maakt om zichzelf binnen enkele weken tot een geheel ander dier om te toveren, moet men niet trachten dit proces te bespoedigen door alvast zijn kieuwenje gaan afknippen. Dit kan op zijn hoogst de gedaanteverwisseling vertragen, want het dier laat dan eerst zijn kieuwen in volle glorie aangroeien, om ze pas daarna te doen inkrimpen tot zij uiteindelijk verdrogen ....! WE komen hiermee ook te spreken over het grote regeneratievermogen (vernieuwing van verloren gegane delen) van het dier. Bij „familiemoeilijkheden” komt het vaak voor, dat een staart of poot afgehapt wordt, maar deze groeien na enige tijd weer aan vaak nog wel verdubbeld. Een dier, dat eens door zijn broertjes al half verslonden was staart en achterpoten waren opgepeuzeld zwemt nu weer rond alsof hem nooit iets gemankeerd had. En zodoende zijn we ook bij de proeven van dr Trampusch aangeland. Het bleek namelijk, dat het vermogen tot regeneratie door bestraling met Röntgenstralen min of meer te niet gedaan kan worden. Wordt namelijk een deel vaneen voor- en achterpoot van de Axolotl geamputeerd en wordt het dier daarna alleen op de achterpoot bestraald, dan groeit wel de voorpoot, maar niet de achterpoot weer aan. Gaat men er echter toe over, een onbestraald weefselstukje, b.v. een stuk huid of een botje, inde pootstomp te implanteren, dan herstelt het regeneratieve vermogen zich weer en de poot groeit ondanks de bestraling tot zijn oorspronkelijke vorm en grootte uit. (Vaneen medewerker) HET klinkt ongelooflijk, maar is tóch waar: er bestaat ’n dier dat sedert eeuwen met kieuwen in het water leeft en na het eten vaneen kleine hoeveelheid schildklier ineens een geheel andere gedaante aanneemt en voortaan op het land moet leven, omdat het in het water.... verdrinkt. De geleerden vinden het dier vóór zijn schildklierkuur eigenlijk een nog grotere merkwaardigheid: waarom, zo vragen zij zich af, is het in dit stadium blijven staan en niet, zoals b.v. de bekende „donderkop j es” die kikkers worden, tot een verdere ontwikkeling gekomen? Zodoende zijn Röntgenstralen een goed middel om het regeneratievermogen te bestuderen, en een nadere kennis hiervan zal ons ook wat kunnen leren omtrent de wondgenezing bij de mens, want per slot is regeneratie niet anders dan een zeer uitgebreide en ideale manier van wondgenezing. 3G een ander opmerkelijk ' facet doet zich bij de Axolotl voor. Als men namelijk voor een met Röntgenstralen behandelde poot bijv. de teentjes afzet, gaat geleidelijk de hele poot verdwijnen, in plaats van, zoals het onbestraalde dier dit doet, nieuwe teentjes voort te brengen. De poot gedraagt zich dan op een soortgelijke manier, als men dat bij de genezing van gezwellen bij de mens graag ziet. Bij deze tracht men immers door middel van Röntgenstralen het gezwel te vernietigen’ en tot verdwijnen te brengen. De overeenkomst in gedrag tussen poot en gezwel kan de man der wetenschap veel stof tot denken geven. Misschien zou ze zelfs aanleiding kunnen zijn kanker uiteen ander oogpunt te gaan beschouwen, namelijk als een soort ontspoorde regeneratie, aldus dr Trampusch. EEN AXOLOTL, een vreemd, diertje dat het midden houdt tussen een verkleind model monster en een van de gedrochten uit Disney’s „Fantasia”, zoals het sedert eeuwen in het water leeft (boven). TWEE AXOLOTLS, die enkele weken na het eten vaneen hoeveelheid schildklier de zo opmerkelijke gedaanteverwisseling ondergingen (onder). --- Toen zwommen er geen vissies HARTJE STAD In het hartje van de stad wordt gehengeld, worden Rotterdamse zwarte pootjes gebaad, wordt bootje gevaren en wordt zeeslaggie geleverd van dobberende plank tegen dobberende plank en iedere plank bemand met jongelingen die enterhaken zwaaien onder het uitslaan vaneen taal die noch bij pater Van Ginneken, noch bij prof. Stoett of prof. Verdam vermeld staat. Algemeen Beschaafd Nederlands is het nog niet, doch het lijkt meer op een plebejisch Etruskisch, want dat is ook nog niet. ontcijferd. Diep ligt dat poeltje met de dingen die der eeuwige onverwoestbare Natuur zijn, diep onder de moderne hoogte van de Groenendaalse Zeewering. Vrij is het uitzicht er op Tropisch (Haven-) Ziekenhuis, Befaro, Haringvliet, Maas, Witte Huis, Viaduct, Beursstation, Blaakse banken, houten noodscholen, Sint Laurens op krukken, Telefoongebouwen, Gemeentebibliotheek, Rath en Dodeheefver, Wereldhaven, Emporium en Industrieëncomplex aan de Goudse Singel. Waar nu dat poeltje glanst, is het daar eeuwen lang Vogelenzang geweest, of was het reeds net Kipstraat? We hebben daar kenners van het oude Rotterdam slaande ruzie over horen krijgen. De een zei: „Daar waar ze nou vissies vange, daar was het die barst tussen de Kipstraat en de Hoogstraat met dat ijzeren hek d’rvoor en het stonk er naar verse huiden.” En de ander zei: „Nietis. Waar ze nou pootje baje, was het het Vogelezang.”- En een derde, met een gepensionneerd landmetersgezicht en waterpas-ogen hoonde: „Neem nou eris de hoek met de toren en de hoek met de Hoed van de Stok van de Maagd op de Nieuwe Markt,, waar kom-je dan terecht?, o zo!” Waarop een vierde, een frisse negentiger, met een gebit waarmee hij kampioen-fossielenkraker was geworden en bovendien met een Elfstedentocht-dialect, begon te schaterlachen: „Ey-watt! Ey-watt! Wie neemt er nou hoeken met maagden op de Nieuwmarktü Wees toch wijzer. Azzenejou het niet mè joens neus afkeune, dan matte jou je mond hélde! ’n Kind kan ruike, wat daar vroeger staan het, daar waar nou dat mar mei dat riet ligt. Want alle grond hèt zien speciale eigen lucht van zichzèls. Vergeet nou niet, dat”,.... De heren gingen ongeveer op de vuist. Zoals altijd: als niet het noodlot een ruzie beslecht op z’n Menaaps, Teutoons of Kaninefaats, dan grijpt het toeval wel in met een grapje. De jongeling rechts op ons plaatje sloeg zijn paraplustok op en ziedaar; er bungelde een nietig witvissie aan de kromme speld. Het vissie glinsterde in de zon en slingerde heen en weer. De oudheidkundige ruziezoekers lieten even af met elkander naar het reeds bijna uitgebluste leven te staan en keken stomverbaasd naar het tussen hemel en poel spartelende vissie. „Het eerste vissie na 600 jaar,” zei de een. „Waar het vandaan komt!”, verbaasde zich nummer twee. „Gewóón is het niet”, gaf Drie te kennen. Inderdaad. Gewoon is het niet. ’t Is daar moeras geweest. D’r is een beetje rivierklei en een beetje zand naar toe gespoeld, ’t Kwam droog te liggen achter een dijkje. Er hebben huisjes gestaan, huisjes van vissers, matrozen, mosselenkeurvrouwen en „roefvenzetsters’’ (verhuursters van lijkwade-kratjes). Lantarenopstekers, besteedsters en mariniers. Ga maar door: allemaal goed Rotterdams volk. Eeuwenlang. Dan komt Mei 1940. Het puin ging naar de Kralingse Plas. Zelfs de palen werden uit de grond getrokken. De keldertegeltjes gingen met hun primitieve voorstellingen de antiekwereld in. Onkruid kwam op de plek waar het buurtje gelegen had. Riet, raaigras en smeerwortel. Toen verzonk het tot onder grondwaterpeil... Nu vangt de nazaat van Teeuwis Matroos en Pleun Roevenzetster er een visje ... En over” zes maanden rijdt een andere nazaat van Zebedeüs Lantarenopsteker en Mie de Besteedster schaats op datzelfde poeltje. En dan komen er misschien weer eeuwen dat er huizen zullen staan, onverwoestbare huizen, heel hoog en heel lelijk en ongelooflijk zelfbewust. „Gewóón” is het niet. Als je maar even wil nadenken en geen ruzie maakt of het poeltje op de vroegere Kipstraat heeft gelegen, of dat het daar nog net Vogelezang is geweest. of „die barst met dat ijzeren Links: Het poeltje; rui een vissie vangen, overeen half jaar ijsje piepen... Rechts: Je ziet ze niet vaak, plaatjes van de Vissersdijk daarom krijgt dit prentje vandaag een plaatsje bij ons oudebinnenstadpraatje. --- Van Absolutisme tot ware Democratie Ministers moeten vertrouwen van het Volk hebben Regering is: constitutioneel Vorst met voor het Volk acceptabele ministers De Staten-Generaal staan in het middelpunt der belangstelling. Niet alleen omdat de mooie bezienswaardige expositie in bet Haagse Gemeente Museum nog eens terdege de aandacht gevestigd heeft op de eigen geschiedenis van dit regeringslichaam, maar ook omdat hangende de moeilijke kabinetsformatie en door hét historisch besluit van uitbreiding van de ïweede Kamer der Staten-Generaal van 100 tot 150 leden de aandacht van het Nederlandse volk meer getrokken wordt naar zijn vertegenwoordigers, dan anders. Staat het ons helder voor de geest welk een macht de Volksvertegenwoordiging in onze Staat representeert? Het feit alleen al, dat wij spreken vaneen Kabinetscrisis illustreert de betekenis en de invloed der Staten-Generaal op duidelijke wijze. Een kabinetscrisis stelt de vraag of er een ministerie gevormd kan worden, dat het vertrouwen van de Staten-Generaal bezit. Zondar dat vertrouwen geen medewerking en zonder die medewerking is regeren onmogelijk. Het staat de Volksvertegenwoordiging vrij die medewerking te verlenen of te weigeren, en het bestaan vaneen ministerie hangt van die twee dingen af. Er is echter een tijd geweest, lang geleden, dat de Staten-Generaal hun medewerking aan de vorst nlet konden weigeren, zonder zijn koninklijke toorn op te wekken. En wanneer die Staten-Generaal zich verzetten tegen maatregelen, die de vorst beraamde, liepen zij alle kans als rebellen te worden gebrandmerkt en te worden vastgehouden inde stad, waarheen zij waren ontboden, totdat zij heengezonden werden met de uitdrukkelijke lastgeving, nieuwe en betere instructies van de gewesten, die zij vertegenwoordigden, mee terug te brengen. (Het kwam zelfs wel voor, °at leden der Staten-Generaal als suzelaars werden „geïnterneerd”). ° geschiedde het nog op de dag-naart te Brussel de 9e Juni 1559. pe Koning vroeg aan de Statenzaal hun medewerking om de rouste penning van de onroerende goederen en koopmanschappen te “effen, bovendien een som op de zoutbelasting en de verdubbeling Van de belasting op wijn. De Staten maakten bezwaar hierin toe te stemmen, maarde Hertog van Savoye, die als Stadhouder de Koning vertegenwoordigde, verklaarde, dat hij niet voornemens was dat antwoord aan de Koning over te brengen, daar hij wist, dat het Z.M. niet aangenaam zou zijn. Hij zond de leden der Staten-Generaal naar huis om beter en vruchtbaarder antwoord te verzinnen ter .bevrediging van de verlangens van Z.M. Ons Verzet in 1581 Het verzet van de Staten-Generaal bood toen weinig kans van slagen, omdat wat toen regering was, zich vaneen zodanig verzet mets behoefde aan te trekken; tegenwerking der Staten-Generaal baarde wèl moeilijkheden, maar zij maakte het regéren niet onmogelijk. De vorst was vroeger vrij. inde keuze van zijn ministers, en de Staten-Generaal hadden op die keuze niet de minste invloed. Een mi-Mer viel alleen in „ongenade” bij ; . koninklijke meester, maarde ■.volksvertegenwoordiging” in ons land kunnen wij daarvan pas spreken na 1795 kon een minister niet bit zijn ambt verwijderen, zolang hij de koninklijke bescherming geboot. Verzet kon een „standenvertegentvoordiging” en later „volksvertegenwoordiging’’ slechts bieden langs revolutionnaire weg. Onze geschiedenis toont hiervan een illuster voorbeeld. De Staten-Generaal tekenden de 26ste Juli 1581 de Acte van Afzwering (van Philips XI), een Vorst die met het landsbelang geen rekening hield en namen zelf de souvereine macht over deze gewesten in handen. De vraag, of een ministerie vruchtbaar kon werken zonder medewerking van de Staten-Generaal en, of een minister, die niet het vertrouwen der volksvertegenwoordiging genoot, in zijn ambt gehandhaafd kon worden omdat hij wèl het vertrouwen van de Koning bezat, is 80 jaar geleden definitief beantwoord, dus dat is nog maar kort geleden. die constitutie liet de vorst zoveel macht, dat er van invloed der Volksvertegenwoordiging weinig overbleef. De „Besluitenregering” van Koning Willem I is bekend. In 1848 veranderde dit alles ten gunste van de medezeggenschap van het parlement in het bestuur van het Rijk. Maarde 'ministers behoefden allereerst het vertrouwen van de koning om hun ambt naar behoren te kunnen vervullen; het vertrouwen der Staten-Generaal kwam op de tweede plaats. Het waren „Koninklijke” ministeries, en nog geen „parlementaire”. In 1868 ontstond daarover conflict. De benoeming van de minister van Koloniën tot Gouverneur-Generaal van Nederlands-Indië buiten de Kamer om bracht de Staten-Generaal in conflict met het ministerie, dat het vertrouwen van de Koning genoot. Hij achtte de benoeming van een Gouverneur-Generaal een koninklijk praerogatief. Het ministerie bleef gehandhaafd, maarde Tweede Kamer werd ontbonden en nieuwe verkiezingen uitgeschreven. De tegenstanders van het ministerie kwamen versterkt inde nieuwe Kamer terug en toen nieuw verschil tussen ministerie en Volksvertegenwoordiging ontstond over ’t buitenlands beleid maakte de laat- Het grote jaar 1868 Na de vestiging van het Koninkrijk der Nederlanden in 1813 regeerde de vorst wel onder „waarborg ener wijze constitutie”, maar ste het ministerie verder regeren onmogelijk door de begroting voor Buitenlandse Zaken af te stemmen; toen moest de persoonlijke voorkeur van de koning zwichten voor de uitgesproken wens der Volksvertegenwoordiging. Een ministerie, dat het vertrouwen der Staten-Generaal bezit, was voortaan het enige ministerie dat tezamen' met de koning de regering uitmaakte, en met vrucht met de Staten-Generaal kon samenwerken. Vertrouwenskwestie De kabinetscrisis stelt de vraag van het vertrouwen. Niet het vertrouwen, dat de vorst stelt in zijn ministers, maar dat de Volksvertegenwoordiging stelt inde mannen, die geroepen zijn tot regeren; een bewijs van de ontwikkelingsgang, die zich inde loop der eeuwen voltrokken heeft, van Absolutisme naar Democratie met bijbehoud van eendoor het Volk vrij-en-geheim gekozen Vertegenwoordiging. Zo zag de noordzijde van het Binnenhof er uit in 1752. (Tekening van P. A. de St. Hilaire) Gezicht op het Binnenhof. (Naar een aquarel uit 1768 van P. C. la Fargue) --- Amsterdamse klipper in moeilijkheden LEMMER. Gistermiddag omstreeks half vier is de reddingboot „Hilda” van Lemmer uitgevaren naar een schip, dat op het IJsselmeer in moeilijkheden verkeerde. Het was de 260 ton metende klipper „Ons Ideaal” uit Amsterdam. Schipper H. Scheltens. Het schip dat geladen was met cement, miste zijn roer en het „opdrukbootje” waardoor het werd vergezeld was lek geslagen. Bovendien was door de harde wind de lading gaan schuiven, waardoor het schip scheef was komen te liggen. Tezamen met een sleepboot uit Lemmer, die eveneens was uitgevaren, slaagde de reddingboot er in omstreeks half acht „Ons ideaal” veilig inde haven van Lemmer te brengen. --- Afscheid en jubileum bij G.E.B. Op initiatief van de Jubileumvereniging heeft het personeel van het Gemeente-Energiebedrijf, gasfabriek Keilehaven, in het fleurig versierde schaftlokaal afscheid genomen van de heer J. Hoornweg, hoofdcontroleur, die het bedrijf met pensioen ging verlaten. Tevens werd de heer M. Verwest, machinist, gehuldigd in verband met zijn 40-jarig ambtsjubileum. De heer Chr. F. Rüter, directeur, sprak de scheidende en de jubilerende ambtenaar toe en memoreerde hun verdiensten voor het bedrijf. De heer Verwest werd namens het gemeentebestuur een oorkonde en een gratificatie overhandigd. Namens de jubileum-vereniging bood de heer P. M. Kleinjan, voorzitter, beiden verschillende cadeaux aan. De heer Hoornweg en een zoon van de heer Verwest dankten vervolgens directie en jubileumvereniging voor de gebrachte hulde. --- „Oceanus” verloor, op eerste reis, zijn sleep De sleepboot Oceanus van de N.V. Holland te Haarlem op weg van Reykjavik naar de Firth of Forth (Schotland) met het voorste gedeelte van het Engelse stoomschip John Randolph op sleeptouw heeft Maandag radiografisch aan Wiek Radio laten weten, dat de sleepverbinding verbroken was. Er bevonden zich geen runners aan boord van de John Randolph terwijl de lichten waren gedoofd. De Oceanus bevond zich op 70 mijl N.W van Butt of Lewis (Hebriden). Aangezien de bemanning van de sleepboot geen kans meer zag het voor sloop bestemde voorschip vast te maken en het zelfs geheel uit het oog verloor heeft kapitein B. v. d. Oever de reis voortgezet. De Engelse admiraliteit en de kustwacht zijn gewaarschuwd daar het op drift zijnSe voorschip een groot gevaar vormt voor de scheepvaart. --- Adrianus Seip kijkt Yankees de kunst af Studiereis vaneen jaar levert veel belangrijke gegevens op Adrianus J. Seip uit Rotterdam en Maarten Bode uit Vlissingen hebben in het begip van dit jaar een niet alledaags besluit genomen: Zij keerden hun woonplaatsen aan Nieuwe Maas en Wester Schelde tijdelijk de rug toe om samen met zestien andere Nederlanders inde Verenigde Staten een jaar lang temidden van Amerikanen te gaan leven, werken en studeren. De Rotterdammer en de Vlissinger leerden elkaar kennen te St. Paul inde Amerikaanse staat Minnesota, waar zij in hetzelfde particuliere huis een onderdak vonden dagelijks wisselden zij er thans de indrukken uit, die zij inde verschillende fabrieken, waarin zij tewerk zijn gesteld, hebben opgedaan. Vijf van deze zeven jonge Nederlandse arbeiders, die onder auspiciën van het „workstudy-trainingprogram” van het Mutual Security Agency te St. Paul verblijven, hebben hun kamers in één van de gebouwen van de Hamline Universiteit aldaar. Twee van hen, Seip en Bode, zijn bij particulieren ondergebracht. Uit hun rapporten aan de Contactgroep Opvoering Productiviteit in Den Haag, die met hun selectie was belast, blijkt dat de Nederlanders in Amerika hun ogen goed de kost geven. Adrianus Seip, die als gereedschap-constructeur werd heeft gevonden bij de „Minneapolis-Honeywell Regulater Company” te Minneapolis en te Rotterdam ineen soortgelijke functie werkzaam was bij de N.V. Galak Gecondenseerde Melk Maatschappij, schrijft onder meer, dat iedere nieuweling bij Honeywell 18.000 employe’s, in hoofdzaak contróle-apparaten, walsthermostaten en fijne schakel-apparatuur fabricerend na dertig dagen een onderhoud heeft met zijn chef. „Toch is er,” aldus de 27-jarige Rotterdammer, „geen sprake van, dat de discipline of het ontzag voor het leidinggevend personeel ver te zoeken is, integendeel, alles wordt precies op de aangegeven wijze uitgevoerd, zij het dan, dat men eerst probeert, of er niet een betere methode kan worden bedacht dan die, welke de baas of chef voorstelt. Elk nieuw voorstel wordt degelijk overwogen.” ---