Zes tweelingen geboren in één gezin Sedert de heer en mevrouw Tremblay te St Josep-h Dalma (Quebec) in 1946 zijn gehuwd, zijn in dit gezin zes tweelingen geboren. Eén tot een tweeling behorend jongetje is overleden. Behalve deze twaalf kinderen is er nog een kind in dit gezin geboren. --- VOORAL VOOR DE VROUW Zwei Seelen wohnen, ach, in meiner Brust Lak en proefschriften Onkruid in het koren GL OEDGEKLEEDE mensen zijn prettig v“* om naar te kijken. Dat zal niemand ontkennen. Er zijn vrouwen, die er op een bijzondere manier slag van hebben er aardig uitte zien. Ze graven uiteen berg sjaaltjes altijd precies het doekje op, dat ze staat, ze weten met kleinigheden net datgene te doen waardoor zé aantrekkelijker zijn en hebben een kapsel, dat bij ze past of ze ermee geboren werden. Er zijn ook vrouwen die dat niet kunnen. Er zijn vrouwen, die er gewoon niet in staat toe zijn „iets van zichzelf te maken”, zoals dat heet. Dat valt vooral op als ’t vrouwen betreft, die een belangrijke plaats bekleden, doordat ze een groot intellect hebben en zeer begaafd zijn. Dan zeggen we: „Jammei dat ze er zo uit ziet.” En Jammer is ’t ook. Niet omdat de Verpakking belangrijker is dan de inhoud maar omdat de inhoud meer uitwerkt als de verpakking gezellig is. Een aantrekkelijke vrouw kan zich meer veroorloven; er tvordt beter naar haar geluisterd en er jvordt eerder iets van haar geaccepteerd Juist de vrouwen, die in ’t maatschappelijk leven staan, die ons iets te zeggen hebben zouden er dus eigenlijk goedverzorgd en aardig uit moeten zien. Het zou eigenlijk moeten. Daar ligt dan het hele probleem: het zou eigenlijk moeten. Met evenveel recht kunnen we zeggen, dat we eigenlijk allemaal gelukkig zouden moeten zijn. Dat is even gemakkeliik ge-Zegd en even moeilijk te verwerkelijken. \AJ ANT ’t is niet toevallig dat , * de ene vrouw zich smaakvol kleedt en de andere er geen kans ‘oe ziet. Het is niet toevallig, dat we, als we een jaar of veertig zijn, bepaalde mensen zijn geworden onze typische hebbelijkheden onze vaste aanwensels. Er wordt van onze geboorte af aan Ons gedouwd, of we willen of niet. ledere §ebeurtenis heeft invloed, iedere s,chijnbare kleinigheid draagt z’n poentje bij. En tenslotte wordt een mens een gecompliceerd mozaïek, dat we in z’n geheel moeten nemen 01 m z’n geheel moeten afwijzen. Als we een toren van blokken nebben gemaakt, kunnen we ook ■ kleinste blokje er niet tussen uithalen, zonder dat de toren om-X®U. Zulke torens zijn we allemaal. kunnen er ons hele leven aan dujven bouwen, maar we kunnen hooit van elkaar beoordelen wat tvel en wat niet te veranderen is. Wat voor de één een kleinigheid ls> betekent voor de ander ’t om-Verhalen van z’n hele innerlijk. Er zijn mensen die met gemak Van de hoge plank ineen zwembad springen. Er zijn andere mensen voor wie „alleen maar dat ene sprongetje” absoluut ónmogelijk is. “iJh die mensen minder moedig, hebben ze minder eneraie minder ■wilskracht? Het tegendeel kan best waar zijn. viieeiïn u fllloos, omdat hij niet dekaf n?u--Nee’ we accepteren de ,l , s hU is en we accepteren vnl ™gel z°ais hij is. Maar van Sen mensen, die ieder hun ®eP manier en door hun eigen omstandigheden, hun eigen beperingen hebben gekregen, eisen we «itijd datgene wat ze niet kunnen opbrengen. We willen, dat ze minder praten °f dat ze meer praten, we willen bat ze minder werken of dat ze hieer werken, we willen dat ze blinder aandacht aan hun uiterlijk besteden. ■.Spring toch van de hoge,” zegden we, „waar die vrouw ’t geduld Vandaan haalt om uren voor de sPiegel te zitten.” En ’ van iemand anders zeggen "e: „We begrijpen niet waarom ze zo weinig aandacht aan zichzelf besteedt.” dat opzicht hebben we tenminste nog gelijk. We kunnen niet eens onszelf be-Si'ijpen bij alles wat we doen, laat staan anderen. We kunnen hoogstens proberen elkaar (en onszelf) te nemen zoals we zijn. Als dan Vrn intelligente vrouw belangrijke vingen zegt tegen haar toehooruers, zullen ze haar toch wel waarderen, ook al draagt ze verkeerde kleuren en ook al heeft ze zich slecht opgemaakt. Dat is eenvoudig haar moeilijkheid en wij hebben de onze. We moeten trouwens ovier het algemeen wel erger dingen accepteren. ’t Grappige bij dat uiterlijk is n.l. ook nog, dat we ’t nauwelijks meer kunnen beoordelen als we iemand goed hebben leren kennen. Er gaat dan iets anders meespreken. Z’n wezen neemt bezit van ons en we beseffen soms ineens met verbazing, hoe knap of hoe lelijk we hem de eerste keer hebben gevonden en hoe weinig er van onze mening is overgebleven. Toch zijn goedgeklede mensen prettig om naar te kijken. Maar wijze mensen zijn prettig om mee te praten en vriendelijke mensen zijn prettig om mee om te gaan. En niemand heeft al ’t prettige tegelijk in zich verenigt. Zolang dat zo is kunnen we beter blij zijn met eikaars plezierige eigenschappen. Zonder meer te verlangen. Zoals we blij zijn met ’t koren, ook al groeit ’t onkruid erin mee. PETER JASPERS. 7 WEI Seelen wohnen, ach in meiner Brust” zong Goethe. En ik kan dat zo navoelen. Inde mijne wonen er, ach ook twee. Ze twisten voortdurend, iedere dag weer, over alles wat het oog en het oor zoal geboden wordt. Vanmorgen ontwikkelde zich weer zo’n gesprek tussen die twee, een gesprek tussen ik en mij dus. Het discours . verliep als volgt: „Kijk, daar staat Mathilde Meiboom.” „Ja warempel, daar staat Mathilde Meiboom.” (Tot dusver waren we het eens). „Jammer dat die vrouw zich zo slecht kleedt. Een zwarte hoed bij een blauwe hobbezak vaneen jas, en bruine schoenen „Ja, maar wat doet er dat nou toe, bij zo’n vrouw? Ze is enorm intelligent. Ze is gepromoveerd op een proefschrift ovei een medisch-psychologisch onderwerp, is ’t niet en ze sprak laatst nog in Genève voor de International Council of Women En zodra ze op het podium staat, vergeet je hoe ze er uit ziet.” •„Ja goed, maar zodra ze van het podium af is, zie je het weer.” „Wat wou je dan: dat ze oorbellen droeg en lak op haar nagels?” „Zover hoeft ze misschien niet te gaan . ofschoon... waarom niet? Inderdaad zou ze moeten erkennen dat kleding bij levenskunst hoort en dat het goed is en pleizierig om te woekeren met ’t physieke materiaal dat de schepper haar heeft meegegeven en dus zou ze .. ja oorbellen en 1ak...” „Maar je eist van haar iets onzinnigs! Ze heeft lak aan lak. Ze heeft lak aan levenskunst. Die vrouw is zo in beslag genomen door dingen van de geest, dat ze het physieke verontachtzaamt. Men kan niet god en de mammon dienen. Bovendien is ze tegen lak, juist omdat ze vecht voor vrouwenemancipatie. Ze wil aantonen dat de vrouw niet inde eerste plaats een sexe-wezen is, maar inde eerste plaats mens, persoonlijkheid.” „Dat kan wel zijn, maar door zó rond te lopen, doet ze de zaak meer kwaad dan goed. Want wat zegt „men” nu? Men zegt: Kijk zij, geen wonder, dat ze haar toevlucht heeft genomen in het vrouwenrecht-gedoe en inde geleerdheid... als je er ook zó uitziet! Is het niet waar, dat wordt toch onmiddellijk door iedereen gezegd? Dus ze gooit haar eigen glazen in.” „O, dus je zou willen dat ze, om die praatjes tegen te gaan, oorbellen droeg en nagellak. Ze zou die dingen dus moeten gebruiken als strijdmiddel, als wapen in haar strijd voor de gelijke rechten van de vrouw!” „Ja, inderdaad.” „Maar dat is toch onzinnig! Ze wil aldoor aantonen dat een vrouw geen lak-wezen is, en om dat aan te tonen moet ze dan zelf lak dragen?” „Ja maar, hoor ’s we zijn op dit onzinnige punt beland, omdat er ergens een fout zit in je betoog: Je hebt zoéven gezegd, dat Mathilde Meiboom wil aantonen dat de vrouw niet inde eerste plaats sexewezen is, en wijfjesdier, maar in de eerste plaats mens en persoonlijkheid. Ze mag dus nog heel best inde tweede plaats sexe-wezen zijn is het niet? Dat mag toch?” „Ja zeker, dat mag.” „Het zou dus denkbaar zijn, datze inde eerste plaats dacht aan proefschriften en inde tweede plaats aan lak. Dat kan namelijk. Er zijn bendes intellectuele vrouwen, die inde eerste plaats aan hun werk denken en inde tweede plaats aan lak. Deze vrouwen hebben een bepaald soort élégance, een soort gedempte lak.” „Maar als Mathilde dat nou niet wil?” „Dan houdt natuurlijk alles op. Maar in die onwil zit niets positiefs. Het is niet toe te juichen. Het is geen standpunt. Het is gewoon een verkeerde instelling, _ een „laat-maar-gaan-aan-mij-valt-nietsmeer-te-redden”-instelling. En dat kan niet anders dan verkeerd zijn.” En toen ging Mathilde Meiboom verder. Wij ook. ANNIE M. G. SCHMIDT. --- In Rijssen heerst „katapultplaag” RIJSSEN. In het OverijsseJse stadje Rijssen heerst een ware ka«Pultplaag. Een deel van de Rijssense jeugd maakt zich hieraan schuldig. Vooral op Zondagen wordt Sf hevig met katapulten geschr en. van ruiten van zomerhuisjes «ebben het reeds moeten ontgelden 2*?ar ook zijn wegwijzers e.d. ernbeschadigd Voorts zijn afsluithekken weggesleept en waarschu"rihgslantaarns onklaar gemaakt, waardoor het verkeer in gevaar is gebracht. De politie in Rijssen treedt krach“g tegen de belhamels op, maar er nog niet in geslaagd een ein hh ,te «raken aan deze plaag, aan«ezien de jongeren het „operatiewrrein” de laatste tijd naar de °ssen hebben verlegd. --- Een kussentje van varen Vrouw bleef lever na val van 35 v Bristol is een vrouw vaneen gevallen, welke de rivier de r,^°n °P een hoogte van 75 meter frsPant. Zij bleef inleven, doorepn ïj na een val van 35 meter in j n boom terecht kwam en iaarna veen dicht varenbos. De eerste de,. aantal toegesnelde c*dschn’j *laar bereikte was een 2elfider' d.ie in September in hetslo u ”aviin was gevallen en toen 'der S" meter viel. De schileer. “ac*. geProbeerd de mantel van 1 meisje terug te halen. --- Gratis trouwen in Boedapest de o ®oedapest worm gemeld, dat hrapvft- enteraad van die stad een richt ge trouwzaal” heeft laten in twl?n waar de paartjes gratis kun ü trouwen. 2hilet plafond rust op marmeren de vt ostbare tapijten liggen op 6tJ vmeren..het meubilair is luxueus Srui°v?r een luidspreker worden i ustiederen ten gehore gebracht. I --- Het kan heus met veel minder woorden, dit is bewezen! KENT u dat, dat ineens meeluisteren naar een uithalerige bijvalsbetuiging door de telefoon? Dat horen van „Nee, maaar! Is ’t héuéuéus??!! Wat volkomen fantastisch!!!”, en dan voelen hoe dat nagalmt in je hoofd? Of dat hele vervelende kribbige „Hè! Had dan even op gebeld dat je later thuis zou komen .. m’n eten is verkookt. m’n avond is inde war... rabarber, rabarber”.., En dat uniforme lijzendpedante toontje wanneer je voor de zesde maal een „Nee kindje! Even wachten tot Pappa en Mamma uitgepraat zijn! Hoor je dat nu niet?” van je geeft. En als dat al een onplèizierige gewaarwording is, die suggestie dat alle vrouwen op gelijke toonaard en met gelijk proza-rhythme tegen man, kind en vriendin praten, wat voor gewaarwording is het dan wel niet wanneer je jezelf soms kunt horen vóórdat je iets zult gaan zeggen? Dat kan je gebeuren op een van die gezellige avondjes-met-vrienden-onder-elkaar, waarop er een episode aan de gang is van verhalen en anecdotes, die hardnekkig om hetzelfde onderwerp blijven heendraaien. Dan komen er ogenblikken waarop een vage onrust je besluipt, alsof er een gramofoonnaald aldoor op één groeve blijft draaien. Dan zou je van het onderwerp willen afstappen, maar je kunt het niet, en je merkt dat je zelf inde file staat met een al verscheidene malen maar niet aan déze vrienden weergegeven bijdrage... De clause is er. je doet je mond open om van wal te steken, en ineens hóór je zelf het bekende eerste gekabbel van deze tewaterlating al. Je hoort in onberekenbaar-snelle weergave het verdere min of meer vlotte van stapel lopen, ’t fiere opduiken van de pointe en ’t deels oprecht verheugende deels beleefde applaus van de menigte. En op dat zelfde ogenblik denk je ineens ineen loodzware gedeprimeerdheid: „En waaróm zou ik ’t vertellen? Waarom zou ik iets anders vertellen? Waarom zou ik ooit nog iets zeggen? ’t Is alleen maar dood-vermoeiend ...” En dan ga je nog eens met de thee rond en vertelt daarna natuurlijk toch wel weer wat, misschien zelfs wel veel meer, uit louter verschrikte reactie. lOCH praten we ongetwijfeld veel te veel, maarde moeilijkheid is natuurlijk de kwestie van de gulden middenweg. Het zou wie-weet wel erg meevallen om nooit meer iets te zeggen en dat is niet eens een „zou” want een Amerikaanse heeft eens haar bevindingen in zes weken zwijgen te boek gesteld. Haar was ’t spreken op medisch advies voor die tijd verboden en ’t resultaat van deze bijna onvoorstelbare toestand was wel heel merkwaardig. 7 E merkte bijvoor“ beeld, dat ze altijd te veel tegen haar kinderen gepraat had. Niet eens te veel, maar zelfs veel te veel. Haar zoon nam zonder tegensputteren zijn regenjas mee als ze die alleen maar klaarlegde en haarkleine dochtertje kwam vlot aanhollen van buiten wanneer de tweede etensbel ging; stond ’s ochtends en ’s middags op met een wekker en liet zich zonder veel protest op vrien.delijke gebaren allerlei onsympathieke handelingen aanleunen. Haaiman bloeide op door haar vele luisteren en door ’t achterwege blijven van critiek, zelfbeklag of van opvoedende bewoordingen. En door ’t gebrek aan conversatie-mogelijkheden kreeg ze ineens onmetelijk veel meer tijd voor liefhebberijen, waarbij ze ook wee% de genoegens en voordelen van intensief corresponderen ontdekte. ’t Hoeft nauwelijks gezegd, dat deze pionierster de ene jubeltoon na de andere liet horen en niet anders van planwas dan om na ’t opheffen van de kuur ze was tijdens het schrijven inde vijfde van de zes weken haar spraakwater tot het uiterste te blijven beperken. Het is jammer. dat ze na weer vijf weken niet weer een verslag gebracht heeft want dat is ’t curieuze punt: zouden we het kunnen laten, als ’t niet hoognodig moést? MARJOLEIN DE VOS --- Zó zijn Parijse vaders... DE vaders van Parijs vormen een hechte gemeenschap. Ze delen ’s ochtends een paar klappen uit of smeren de wangen van hun spruiten met de scheerkwast in, al naar mate zij gehumeurd zijn (en niet de kinderen). Dan hijsen ze er een paar in hun auto als ze die hebben om naar schooi te begeleiden, of zoenen ze haastig gedag als ze reeds aan de hand van moeder of juf op weg zijn, en zoenen ook de moeder. 7 E blijven meestal de hele dag weg. omdat hun werk te ver af is, of lijkt, en dragen in hun portefeuille de foto van de jongste baby bij zich. Dit om hen er aan te herinneren dat ze die hebben, want wanneer ze ’s avonds allen tegen half negen aan tafel verenigd zijn, ligt de kleine al te slapen. De rest van de kinderen luistert naar wat vader vertelt, stoeit met hem of loopt enige meters om als ze hem zien, alles in evenredigheid met zijn geduld en de goede gang van zaken. De vaders van Parijs knutselen als alle vaders heel graag, repareret huishoudelijke defecten, speelgoed en ja, soms wel schoenen en hebben hun krant al uit voor ze thuis zijn, zodat ze na het avondeten meteen kunnen uitgaan. Met de moeder. Of zonder de moeder. DE vaders van Parijs laten zich soms wel door hun vrouwen, maar nimmer door hun kinderen op de kop zitten en op Zon- en feestdagen werken ze voortreffelijk als kinderwagen-duwer of chauffeur. Zij willen graag dat de moeders op de wandeling aangekeken worden, maar als dit boven de maat gaat. zien zij juist iets geweldigs ineen etalage. [ E vaders van Parijs zien er goed ‘gekleed uit hebben vaak glad de, vette haren, en drinken veel wijn zonder dronken te worden, om de eenvoudige reden dat ze de kunst van het drinken verstaan. Ze bieden thuis de behulpzame hand bij het openen van oesters, en als ze zich in hun vinger snijden schreeuwen zij, precies zoals alle mannen van de hele wereld. / O gezegd, de vaders van Parijs zijn veel onderweg, dat gaat nu eenmaal zo ineen wereldstad en wie geen auto heeft die zit inde metro of autobus en wie slechte ogen heeft zet een bril op, en zo kan hij altijd zien, hoeveel aardige meisjes en vrouwen er buiten zijn echtgenote om nog bestaan. Maar hij komt inde meeste gevallen toch weer als ’n onschuldig lammetje thuis Hij brengt graag vrienden mee, wat de stemming aan tafel wel verhoogt, want er zijn dagen met rekeningen van gas en electriciteit, en dat wordt al beneden inde gang van de etagewoning aangekondigd. En dus is moeder soms ook blij met een gast, en de vaders willen dat de moeders niet slechts als kokin geprezen worden doch ook als vrouw, maar als dit ’ boven de maat gaat begint hij vlug over de politiek EN wat die kinderen betreft: als je er eenmaal aan begonnen bent, houd je er moeilijk mee op, en hoe meer grut. hoe meer leven in de brouwerij. De vaders van Parijs verdelen des ochtends een paar klappen, maar als er inde nacht een zoon of dochter even kucht dan springen ze het bed uit, sluipen de kinderkamer binnen en staren naar het wonder van het al lang weer slapende wezen. En dan doen ze ook nog zo, weet u wel, sliertjes haar van het voorhoofd strijken... MONIQUE --- HAAGSE-WITTE- OF KAFFERPOKKEN Door goedaardig karakter voor samenleving gevaarlijk (Van onze medische medewerker) De witte pokken, die omstreeks Oudejaar geconstateerd werden en waarvan nu reeds zeven gevallen, die zeker en vier vermoedclijk, zijn gevonden, zijn niets anders dan de zogenaamde alstrim of kleine pokken. Men onderscheidt deze alstrim van de echte of grote pokken aan het minder ernstige karakter van de pokkenuitslag, zodat de patiënten minder ziek zijn, en aan de veel geringere sterftekans, die in plaats van veertig procent bij echte pokken minder dan een procent bij de kleine pokken is. Waar men in Dcu Haag van witte pokken spreekt is het misschien nuttig erop te wijzen, dat de alstrim ook onder nog weer andere namen bekend is, namelijk als Dubaanse jeuk, als amaas, als kaffir- of kafferpokken, en als melk- of witte pokken. Al deze namen duiden een variant van het pokkenvirus aan, die door zijn goedaardig karakter voor de patiënt minder gevaarlijk is. Maar anderzijds juist doordat goedaardige karakter voor de