Gereformeerd wijkcentrum in Oud-Mathenesse gereed Ter vervanging van de Inde oorlog verwoeste Mathenesserkapel is aan de Franselaan het Gereformeerde wijkcentrum Oud-Mathenesse verrezen, een eenvoudig en strak complex, dat als voornaamste onderdeel een kerkzaal met 432 zitplaatsen bevat. In deze Gereformeerde kerk valt het op, dat preekstoel, permanent doopvont en permanente avondmaaltafel a-symmetrisch zijn geplaatst en samen een soort liturgisch centrum vormen. Aanvankelijk had men een echte kerk willen laten bouwen, maarde middelen bleken dat niet toe te laten. De kosten van dit eenvoudige complex bedragen toch nog vier ton, waarvan de gemeenteleden vijftigduizend gulden hebben bijeengebracht. De architectuur is van de heren Jos en Leo de Jonge, en de boüw werd uitgevoerd door het aannemingsbedrijf H. Berghout en Zoon. Het geheel inde achterwand van de kerkzaai weggewerkte orgel werd ontworpen door de organist Piet van den Kerkhoff en gebouwd door de firma Spiering uit Dordt. De heer Van den Kerkhoff zal het instrument bespelen tijdens de overdracht van het gebouw, aanstaande Donderdagavond. Inde zaal valt hét plafond op, zwevend, pastelblauw; geschraagd door vrij van de muren staande stalèn kolommen. Onder de zaal bevinden zich de kerkeraadskamer en drie vergaderruimten. Deze laatste kunnen door verwijdering van vouwwanden vereend worden tot een zaal voor 140 mensen. Er is een podium met daarachter kleedkamers. Voorts vindt men beneden nog een foyer met keuken, en andere ruimten. Terzijde van het kerkplein ligt een woningblok je, waarin koster en predikant zullen wonen. --- Britse zakenlieden naar Peking LONDEN. De besprekingen tussen een Chinese delegatie en Engelse deskundigen uit het bedrijfsleven zijn Vrijdag geëindigd. Een Engelse woordvoerder verklaarde, dat hij verwachtte, dat de handel tussen Engeland en communistisch China uitgébreider en gemakkelijker zou worden. Als resultaat van de besprekingen zal in November een Engelse handelsdelegatie een bezoek aan Peking brengen. --- Staking in VS bij atoomcentrales spoedig ten einde WASHINGTON. De Amerikaanse minister van Arbeid, James Mitchell en vakbondsleiders hebben overeenstemming bereikt over vuorwaarden voor een hervatting van het werk door de 4.500 stakende arbeiders bij Amerikaanse atoomcentrales. Indien de arbeiders van deze bedrijven tè Oak Ridge (Tennessee) en te Paducah (Kentucky) met deze voorwaarden instemmen, kan de staking binnen enkele uren beëindigd zijn. --- Laatste wil De lange winteravonden hebben de naam. Toch geeft de zómertijd de meeste kans. Waarop, waarvan? Om te kunnen lezen. Er zijn niet veel mensen meer in onze moderne maatschappij, mét haar versnelde levenstempo, die geen raad meer weten met hun avonden. Laat staan „lange" avonden in het winterseizoen. Zij zijn bezet. Zij hadden alleen dè naam nog uit de dagen van vóór de radio en de televisie. Wie niet een hele avond naar een muziekdoos luisteren kon of een „phonbgraphe” (die je zelf telkens moest opwinden), wie niet uit kon gaan naar schouwburg Of concert, wie nog ruim in zijn rustige avonden zat, las. Las een boek. Of gedichten. Nu moet het zomer worden. Nu moet jé eerst vrijgemaakt zijn. Je moet er eens uitvliegen met een boek. Als u nu met vacantie gaat, neemt u vast iets mee om te lezen in deze barre zomer. Neemt u dan ook eens bundel verzen mee. En waarom dan niet de verzamelde Verzen van Leopold? Lees dan zijn vers van de Laatste Wil van Alexander de Grote, die beseft dat hij met al zijn macht en bezit doodsoverwonnen zal tuimelen in zijn kist, dat hij „is verloochend door zijn geld en heengegaan met lege handen!” Daarom wil hij naar zijn graf gedragen worden op dezè wijze: „laat mijn twee handen zijn ontbloot en uit de baar naar buiten steken.” Waarom te wachten tot ons sterven met het leren van de les dat onze handen leeg zijn? Steek zè niet uit de doodsbaar, maar hef ze midden in het volle leven óp tot God. Zij zullen zeker niet zO gauw gevuld zijn als een kinderhand. Toch zullen zij niet leeg blijvèn. Want „Gód laat geen bidder staan.” F. OBERMAN. --- Sigarettensmokkel in R’damse haven berecht Tot drie maanden gevangenistraf met aftrek en bevel tot onmiddellijke gevangenneming en vérbeurdverk! ring van 10.200 sigaretten veroordeelde de economische politierechter te Rotterdam conform de eis de 32-jarige monteur H. A. P. P. was op 23 Juni op het terrein van de Graanelevatormaatschappij aan de Brielselaan door ambtenaren van Invoerrechten en Accijnzen aangehouden, toen hij vaneen buitenlands schip gesmokkelde sigaretten vervoerde. Verd. beweerde dat hij de sigaretten gevonden had. Zijn verediger pleitte ontslag van rechtsvervolging. Indien de politierechter hier niet in mee kon gaan, vroeg hij clementie. Elke dag, aldus de verdedigd r, lezen we over de toenemend gunstige ontwikkeling van devieze: voorraad en betalingsbalans. Is sigarettensmokkel thans nog zo nadelig voor onze deviezenpositie? Inde tweede zaak, die hiermee samenhing, eiste de Officier van Justitie tegen de 51-jarige grondwerker A. W. van V. zes weken met aftrek, eveneens met onmiddellijke gevangenne- ïing en verbeurdverklaring van 4800 sigaretten. Toen deze verd. op hetzelfde terrein lopen-’ z- dat P. inde gaten liep, was hij snel omgedraald en had een pak, waarin volgens hem slechts 400 sigarette zaten, in het water geworpen. De ambtenaar die hem aangehouden had verklaarde echter met stelligheid dat van V. eên tas had gedragen precies dezelfde als even later uit het water gevist werd. En in deze tas bevonden zich 4800 sigaretten. Verdachte’s verdediger meende, dat de ambtenaar zich vergist had hebben, maar Ue politierechter achtte het ten laste gelegde bewezen en veroordeelde Van V. tot 3 weken met aftrek, met onmiddellijke gevangenneming en verbeurdverklaring van de sigaretten. --- Kapitein van coaster mag twee maanden niet als kapitein varen AMSTERDAM De raad voor de Scheepvaart heeft conform het voorstel van de Inspecteur voor de Scheepvaart, dé 32-jarige kapitein van de 200 brt. metende kustvaarder „Jozo”, J. J. de L. uit Ooster Hoogebrug, gestraft door hem de bevoegdheid om als kapitein te varen op zeeschepen te ontnemen voor dé tijd van twee maanden. De 24- jarige bestman, H. H. B. uit Glanerbrug, werd eveneens overeenkomstig het voorstel gestraft door het uitspreken vaneen berisping. Öp 8 Mei j.l. is de „Jozo” —toebenorende aan de rederij Fekkes te Delfzijl op reis van Norrkoeping naar Zwijndrecht nabij Byxelkrok op Oland (Denemarken) aan de grond gelopen. De raad was van oordeel, dat men zich vergist heeft in twee hetzelfde karakter hebbende vuurtorenlichten, en dat deze vergissing in hoofdzaak te wijten was aan de kapitèin, doch dat óók de bestman niet vrijuit ging. --- OVER COMPONISTEN, COMPROMISSEN EN ARRANGEMENTEN T J ET gelukkigste ogenblik l J- voor èen componist is dat, waarop hij zijn compositie heeft voltooid. Niet het moment, waarop tij wordt uit gevoerd”. Er zit iets paradoxaals in déze opmerking vaneen békende hedendaagse Nederlandse componist. Wat is tenslotte van toehoorders- én uitvöerdersstandpunt bezien muziék-op-papier? Vóór een componist ligt de zaak anders, althans ten Opzichte van zijn eigen werk. Hét is mogelijk, dat hij ér op een ogenblik behoefte aan heeft, dat, wat zijn innerlijk gehoor hém. heeft gedicteerd aan de werkelijke klank tè toetsen. Zo’n eerste auditie kan Op bepaalde punten wel éèris verrassènd Zijn, in aangename of onaangename zin, maar toch dè schepper van eèn kunstwerk heeft nu eenmaal via hét innerlijk gèhoör een ideaalbeeld van zijn compositie gekregen en zal de werkelijkheid afhankelijk als zij is van begrip en techniek Van dè réproducent(èn) dit ideaal kunnen verwezenlijken? Het is zijn machteloosheid, dié de componist na ’t beëindigen van zijn creatieve arbèid soms angstig maakt. Het Schilderij, hèt bóèk, hèt beeldhouwwerk, zij allen zijn in zichzelf onaantastbaar, maar wat kan een muziekstuk op zijn tocht door de wereld al , niét óvèrkomen! Het grootst zijnde gevaren Voor een compositie, die succes blijkt te hebben bij het publiek. Dan gaat men arrangeren en couperen tot er van het oorspronkelijke stuk bijna niets meer is overgebleven.... NATUURLIJK bedoelt men het goed. De violist, vol bewondering voor Chopins Nocturne in Es of Debussy’s Clair de luhe koopt een bewerking van déze pianostukken voor viool èn piano; de balletgroep van Kurt Jooss vindt een compromis tussen wensen en mogelijkheden door Beethovens Frühlingssonate, bedoeld voor viool én piano, te laten bewerken vóór twèe piano’s, enz. enz. De bewerkers zélf, wetend dat zij zo nu en dan door fanatieke Urfassungaanbidders wórden aangevallen, hébben geen moeite met het bedenken vaneen excuus. Zij komen maar meteen mèt Bach aan, die immers vioolconcerten van Vivaldi voor clavecimbel bewerkte of met andere Barokcompónisten, van wier vioólsonates bekend is, dat zé even goed op de fluit mochten worden gespeeld. Het weerwoord van de puriteinen is eenvoudig maar machtig. Zij wijzen er op. dat de periode, waarin hoofdzakelijk op de omvang vaneen instrument werd gelet reeds lang voorbij is. Sinds de klankkleur en spéciale technische effecten een evidente rol bij dé conceptie spelen kan mèn geen transcripties vervaardigen zonder de totaalklank volledig te veranderen. ACH ja, die arrangementen... In de concertpractijk ontkomt mén er al evenmin aan. Denken wé alléén al eens aan de vele koren, dié zich toeleggen op het zingen van óperafragrnénten. Wat blijft er van Verdi’s bedoelingen met zijn Opera Nabucco over, wanneer, uit het dramatisch verband gerukt, zonder handeling, décor of costuums én vaak zelfs met pianobegeleiding inplaats van orkest het slavenkoor wordt vertolkt? Hoegenaamd niets. Maar daar denken de enthousiaste zangers en de verrukte toehoorders ook niét aan. Zij horen de geliefde melodieën en dat is het enige, waar het om gaat. Mèt wat goèdè wil kunnen puriteinse critici en weinig scrupuleuze muziekgenieters elkaar wel begrijpen. Zij kunnen, overeen berg van bezwaren heen, elkaar zelfs wel de hand reiken, want beide hebben zij respect voor het schone. De eerste willen hét zo zuiver mogelijk bewaren en bewaken, de tweede trachten ér zoveel mogelijk van te genieten. De critici trachten het ideaal van de componist te beschermen, bewerkers en publiek zeggen: „het kunstwerk is er voor óns”. Sommige dirigenten hébben, waar hét dè opera betreft, een heel aanvaardbaar compromis gevonden: de uitvoering in concertvorm. Dat betekent weliswaar, dat men het visuele elêment missen moét, maar tekst en muziek blijven dan tenminste geheel intact. ISSCHIEN kan men het na al het voorgaande nauwelijks geloven, maar toóh bestaan er ook noodzakelijke arrangementen. Harmonie- en fanfare-orkesten hebben b.v. te kampen met een nijpend gebrek aan originele literatuur. Men grijpt dus noodgedwongen naar symphonische werken en kijk, dan blijkt opeens, dat hèt arrangement een zekere opvoedkundige waarde kan hebben. Men komt de „zware” muziek óp ongedwongen wijze nader, is ér benieuwd naar, hoe het stuk „eigenlijk” klinken móet en het contact is gelegd. Dê eindconclusie van dit alles? Geniet van muziek, maar laat eerbied voor ’s componisten klankideaal bij élke keuze doorslaggevend zijn. De interpretatie, getrouw naar voorschrift en notenbeeld, is al moeilijk genoeg en laat de uitvoerder nog heel wat ruimte, want, óm met GustaV Mahler te spreken: „Het belangrijkste van de muziek staat niet inde noten”. ELLY SALOME. --- Nadere MOSTRA '54 beschouwing Veel van het opgegravene kon te Pompeï opgegraven zijn Dieren, vrouwen en kerkvorsten f-f ÊT IS, dóór alk eeuwen heen, met de Italiaanse béeld■* •* houwkunst heel bijzonder gestéld geweest: zij heeft Griekse en Byzantijnse invloeden verwerkt en bleef zich zélf, zfj heeft van Egypte en Kreta datgene overgenomen Wat zij nog gebruiken kon. Pas inde laatste jaren begint het tot iedereen door te dringen wat de Etouriërs voor invloed hebben gehad tot nu toe! Langs alle zijden hebben de Latijnse kunstenaars zich voortdurend kunnen verfijnen ên heel de Wereld is telkens opnieuw bij hen inde leer gegaan. Omtrent de eerste wereldoorlog leek het dat Italië uitgeput zou raken, maar het tegendeel was waar: kubisme en futurisme laaiden er hoog op en het expressionisme schoot er diepe wortels. Ook dê Tweede Wereldoorlog, hoe vreselijk overigens voor Italië, als land-en-volk, heeft de zin tot scheppen, én, scheppend nieuwe wegen in te slaan, niét vermogen te doden. Van die laatste, springlevende periode vertelt u nu de Mostra en zij doet het ruim en royaal. Hoe wij ook langs en om de dieren- vrouwen-en-kerkvorsten van Calvani, Greco, Landera, Manzie, Mascherini, Mingurzi en Pepe heenglijden (Marini e.a. missen wij helaas, maar men kan ftiet alles hebben en het Kringbestuur deed al zo veel!), telkens weer moet er geconstateerd worden dat de Italianen nog steeds vooropgegaan als het er op aan-komt het wezen van het uitgebeelde weer te geven zonder tot schoolse algemeenheden of ’n soort dogmatiek te vervallen. leder handhaaft zijn persoonlijkheid, blijft Latijns-klaar, wordt nergens vulgair; het indertijd dreigende hermafroditische vaneen Carlo Carra is weggewerkt het gezond-sensuële toont zich eerlijk zonder ook maar ergêns „zwaar” te worden of sentimenteel, of week (waartoe b.v. Vroeger het impressionisme zo gemakkelijk aanleiding gaf). Ga de hanen zien, de hanen, de honden, de stieren, de paarden en de andere gedierten die jong beeldhouwend Italië heeft neergezet inde gazons van het Museumpark en inde Kunstkringzaai. Zo ooit een haan koning gekraaid heeft dan toch zeker dé kleine haan die zieh ontworstelt aan de greep van de vrouw van Luciano Minguzzi (nr. 104); prachtig naast deze wilde bewogen, gespannen expressionistische plastiek verhoudt zich de lichtelijk-gestyleerde grote Haan van Mascherini (nr. 94) die er bij staat als een gespoorde „helmboswuivende” vechtriddèr vól van ongenaakbaarheid en trots. De licht styleringen én het warmgetinte materiaal geven een dichterlijke beheersing aan de kracht van deze vormentaal. Dieren-traditie VAN oudsher zijn dieren een dankbaar object geweest in de beeldende kunst der Latijnen; een ieder herinnert zich wel een Etrurische chimère-hond, een Romulus-en-Remuswolvin, een condottieie-paard. eèn stier van Ferrari —; het geslacht der Twee Wereldoorlogen blijkt nog steeds gegrepen te zijn door het karakter en door de gratie Van dieren- de 40 a 50-jarigen van nu zijn er nog lang niet op uitgestudeerd!: tnen zie er het sierlijke Paard van Mascherini (nr 92) op aan. dat z n ïuiter draagt als een lichte last en dat z’n berijder gelegenheid geeft z n inooie „zit” te demonstreren. Ook de door z’n knieën gaande, gewonde Stier van dezelfde Mascherini (nr 91) is plastisch zó expressief, dat men stil dit machtige sterven gadeslaat. Luciano Mingüzzi’s Hond in, het Riet (nr 101) roept geen reminiscenten op aan grote voorgangers a la Leopardi of Donatello —; Minguzzi is geraakt door een expressionisme dat b.v. ook een Zadkine deed uitwijken naar de eilanden der on-ontgonnenheden. Minguzzi’s honden, katten, uilen en geiten zijn duidelijke werkstukken geworden waarvoor hij hier begrip Zal ontmoeten, nu Rotterdam een beeld als Zadkine’s Verwoeste Stad zo grif bleek te kunnen aanvaarden. De Mens BUITEN de opvallende collectie dieren dié de zes moderne Italianen naar Rotterdam hebben latën komen, zijn er eèn aantal portretten, kóppen, vrouwen en geestelijken. Onwillekeurig zullèn het de vrouwen (en bij haar: de danseressen) en de kardinalen zijn, dié telkens én telkens wéér aandacht-en-bèwondering zullen trekken, omdat jong-Italië in deze weergaven heel zijn behoefte aan schoonheid en zijn kijk op de Zielkundige geheimzinnigheden van dè uitgebêelden heeft kunnen leggen Minguzzi maakt er een gracieus spel van; hij ..omspeelt” zijn vrouwen Wiet rièt (nr 106), met een „meespelend” bosschage waarin zij schommelen (nr. 109). Of met de luchtig-zwiépènde boog van èèh springtouw (nr, 113); dè suggestie van losheid, bewèging en lichtheid is bij zijn spéélse iverk vaak uniek. Emilio Greco daarentegen bouwt voort op de nog steeds niet uitgeputte mogelijkheden van het typisch hellenistisch-klassieke, getuige zijn Vrouw uit Triest (nr. 26), zijn Fee (nr. 149) en zijn Naakt inde tuin (nr. 21), het gedurfdste en tévens meest kuise beeld van de gehele expositie. Hij ziet een vrouw als een geheel van schoonheid, jeugd en aristocratie. Bij Greco beheersen zij nog steeds het Romeinse keizerrijk, de dogen van Venetië, de hoven van Florence en Ferrara...; het zijn eigenlijk allen Lucretia’s bij hem. Dat er nog andere vrouwen zijn, Manzu bewijst het in sterke doch gevoelige vormentaal en prachtige materiaal-behéersing. Zijn grote (achterover-) Zittende Vrouw (nr 56) naakt ineen peignoir is de uitbeelding vaneen mysterie geworden, welk mysterie zelfs blijft wanneer zij zich (achter inde müseumtuin) onthult (nr. 68). Het in zichzelf verzonkene van sommige vrouwen heeft Manzu er toe gebracht telkens weer danseressen weer te geven (nrs. 55, 62, 65, 73), waarin hij meer zoekt dan soepele lichaamsbeheersing, gratie en het priesteresselijke alleen. Diezelfde neiging dreef hem ertoe sommige kerkvorsten uitte beelden en voor hét vaak ondoorgrondelijke eèn eigen vorm te vinden die klassiek-realistisch en klassiek-eenvoudig is tè noemen. Alles in zijn werk, is wat het beoogt te zijn: zitten is bij hem zitten, staan is staan, en dansen is dansen. Een vrouw zit nu eenmaal anders dan een karriinaal-in-statie: Manzu weet die verschillen natuurlijk te doen zijn. Men proeft aan zijn werk de hoogbegaafde leraar, de vereerde docent. (Mascherini’s Danseres (nr. 96) zou men de vreugde van het dansen kunnen noemen terwijl Manzu’s beelden de vreugde, etc. der danserèssèn zelf onthult). En Francesca (nr. 53) is een typische docenten-nymf, en het kleine Meisje op Stoel (nr. 66) is misschien het liefste beeldje van de Mostra. Sensorisch werk PePE is de man der zachte erken-1 ning dat gènèralisèren uit den boze is, want dat iedere vrouw iets aparts heeft, dat iedere moeder verschilt van iedere andere moeder, iedere jongen van iedere andere jongen, en ièdèfé minnares van iedérè andere minnarès. Vandaar dat zijn Giorgió Giörgiö-zelf gebleven is (nr. 130) en zijn Ada Norno een totaal anders behandeld kopje (nr. 126), terwijl de Moeder (nr. 121 laat zien hoe Pepe zich en zijn vakmanschap aan deze moeilijke opgaaf onderwierpen. Hij is de „geknipte” portrettist van de zes. Zijn Minnares (123) is te vergelijken met werk van de Bessarabiër Moissy Kogan, die hier tien, twintig jaar geleden opgang maakte en voor wie men het prachtige woord „sensorisch” uitvond. Trouwens, veel van dit Zuid-Europese werk is sensorisch in weer- Expressionistische Haan, in brons, door Luciano Minguzzi; Museumtuin, Mostra '54. Man met Hond, brons, door Marcello Mascherini; Musèumtuin, Mostra ’54. --- wil van z’n latijnse klaarheid; het is wilvanz’nlatijnseklaarheid;hetis een nerveuze immaterialisering van de materie, en daarom is het zo bijzonder aantrekkelijk voor ons, hier, die bij alles de zwaarte der materie voelen als een (letterlijk) drukkende last. Een verfijningskunst van meer dan 2000 jaar oud tintelt door in wat de „Milanezen” ons hier laten zien (het is bekend, dat de jonge Italiaanse kunstenaars zich hoofdzakelijk in en om Milaan ophouden, nu Rome z’n aantrekkingskracht voor hen heeft verloren). Zij „toornen” tegen het vulgaire en het lelijke, zij maken het sensuele .... celest, zijn nergens bandeloos, hun tekeningen bewijzen het, vooral de tedere producten van Pepe, de sterke schetsen van Greco en de over het academische heen-reikende voorstudies van Manzu. Moeilijk blijft Lardera. Zijn voorstellingen spelen een eigen spel met licht, schaduw en doorkijk; zij lijden onder de grauwe, sombere luchten van Holland; zij zijn een hogere wiskunde, waar filosofie bij te pas komt. Lardera is een ingenieur inde beeldende kunst. Waren een Bramante en een Leonardo da Vinei dat in hun tijd ook niet? Daarom: de ingenieursnaturen onder ons zullen groot behagen scheppen in Lardera’s werk. --- WIENER BURGTHEATER Revanche met „Liebelei” r JET Wiener Burgtheater heeft redelijke revanche genomèn op zijn niet tl geheel overtuigende „Nathan der Weise”. Inde Rotterdamsche Schouwburg speelde het gisteravond Arthur Schnitzler’s drama-in-fin-de-siècle-zakformaat „Li eb el ei" en de volle zaal ontstak niet alleen in bewondering voor de soepele spelers, maar werd bovendien beroerd door de innige tragiek van het sfeèrstuk. Schnitzler zou men ook rekening houdend met de talloze omschrijvingen van déze interessante literaire figuur kunnen aanduiden als de geïnspireerde fotograaf van het Weense mondaine en romantische leven tijdens dé nabloei van het Keizerrijk. In „Liebelei” hééft hij het lot getekend vaneen eenvoudig, puur meisje, die dé fout maakte verliefd te worden op en onherroepelijk te houden vaneen elegante jonge mijnheer, die ter zelfder tijd ineen fatale „affaire” met een interessante (doch gehuwde) vrouw gewikkeld is. Haar echtgenoot ontdekt het bedrog, Fritz wordt tot een duel uitgedaagd en na het afscheid van Christine, waarbij hij voor het eerst (en het laatst) diepere emoties ondergaat, wordt Fritz gedood. „Liebelei” is een stuk, dat heel bedrieglijk met een Zeer lichte toets begint (het gezellige avondje van de twee oppervlakkige liefdesparen), maar spoedig ineen zwaarmoedige geschiedenis overgaat. Inge Konradi, die in het begin wat uit de toon viel door haar bruuske plastiek en luide, scherpe toon, raakte inde ernstige sfeer van de volgende bedrijven dé ziel van het stuk en het hart van de toeschouwers en haar eind-klacht, dat zij bezeten was van een man, die voor eén andere vrouw gestorven was, werd een climax, die bij zelfs de geringste nuancering een larmoyante noodoplossing zou hebben geleken. Hans Moser — hij speelde heel subtiel haar vader — ontving een open doekje bij eerste verschijning. Susi Nicoletti was de heel wat minder zwaartillende vriendin Mizzi — een voortreffelijk stukje werk! Robert Lindner vertolkte in fijne tussentoon de onzekere, half-serieuze Fritz en Alexander Trojan was een sympathieke he-man (vriend Theodor), die met grapjes en veel vrijerij uitstekend wist om te gaan met zijn omgeving, met de pikante, doch gewillige modiste Mizzi (Christine’s vriendin) in het bijzonder. Met „Liebelei” heeft het Burgtheater een pétillante, onvervangbare vertolking gepresteerd van een stuk, dat alleen bij ideale bezetting nog tot zijn recht kan komen. Daarom werd deze_voorstelling een werkelijke toneëlgebeurtenis en als zodanig het speciale Holland Festival-karakter waardig. Over het blijspelletje na de pauze, „Komtesse Mizzi” eveneens van Schnitzler, kunnen we kort zijn. Het is een zeer onbeduidend, tamelijk traag geval van adellijke heren, die zich in illegitieme verhoudingen hebben gestort, welke ze met een zeker koel cynisme tot „normale”, aandoenlijke bindingen weten om te buigen. Van beide stukken had Ernst Lothar de regie; zijn succes was in het eerste groter dan bij het tweede. Het talrijke publiek toonde zich echter ook aan het slot van de avond enorm dankbaar, Bloemen bezegelden deze hulde. H. F. REEDIJK --- Prijsuitreiking inde Zee vaar in school Inde cantine van de Zeevaartschool aan de Pieter de Hoóghweg heeft de heer J. M. Quist, inspecteur bij het onderwijs, gistermiddag prijzen uitgereikt aan de leerlingen, die de beste resultaten hadden behaald. Ineen speech wees de heer Quist er op, dat de prijzen worden bekostigd uiteen fonds van de Stichting „Koopvaardijweek 1948” en als aanmoediging gelden voor leerlingen, die zich bijzonder hebben onderscheiden. Dit jaar wérden de prijzen uitgereikt aan Johannes Vooys en Jan Storm, dié respectievelijk een polshorloge en een fototoestel ontvingen. Het woord werd nog gevoerd door de heer H. M. de Boer namens het bedrijfsleven en door de directeur van de school, de heer G. H. van Veen. --- Contact met: J. W. DIPPEL „De juiste man zoveel mogelijk op de juiste plaats ER zijn 4200 verschillende beroepen in ons land. Dit is het resultaat vaneen inventarisatie, uitgevoerd door de afd. Research van het Rijksarbeidsbureau. Het onderzoek heeft zich eerst gericht op een definitie van de beroepen: wat ze inhouden. Dat kan men nu lezen ineen reeks boekjes, die hierover gepubliceerd zijn en de reacties daarop van mensen, die zelf de daarin omschreven beroepen uitoefenen, waren zelf in ’t algemeen gunstig. De boer, de metaalarbeider, de leerbewerker, ze zeiden: zo is het wel. Verder ging men de beroepen indelen naar zeven intellectuele niveaux: van de eenvoudigste ongeschoolde arbeid, die men binnen enkele dagen kan leren beheersen tot de zuivere intellectuele arbeid, waarvoor middelbare theoretische of academische opleiding vereist is. Het onderzoek ging echter nog verder: er werd een kwalificatie opgesteld der beroepen. Dit ter beantwoording van de vraa.g welke eigenschappen voor elk beroep nodig zijn. In overleg met psychologen werd een lijst ontworpen aan de hand van zes structuuraspecten; sommige beroepen zijn uitgesproken exact (bijv. bijna alle technische en mathematische beroepen), andere zijn zuiver technisch, organisatorisch, verbaal (bijv. administratie, correspondentie, advocatuur), of gericht op sociaal contact (de hele commerciële wereld) of kunstzinnig. Wat heeft al deze theorie nu te maken met dé praktijk van de bureaux van voorlichting bij beroepskeuze, zoals er een in Rotterdam aan de Heemraadssingel 70 te vinden is? Welnu, dit „critisch apparaat” is een heel belangrijk hulpmiddel voor de beroepskeuze-adviseur om zich de gegevens voor zijn advies te verschaffen. Dit is echter de „beroepen”- zijde van zijn taak. Daarbij moet de adviseur zoveel mogelijk contact onderhouden met het werkelijke arbeidsleven om de beroepen, hun sfeer en vereiste eigenschappen uit persoonlijke waarneming te kennen. En tenslotte en dat is allerminst onbelangrijk dient de adviseur ook „de mens” te kennen: dat is dus de meer psychologische zijde van zijn beroep. Bij onze bureaux ligt het accent dus op het beroepsadvies. Terwijl wede mens als totaliteit moeten aan voelen, dienen we bij onze oordeelvorming rekening te houden met de volgende factoren; a. hoe kan deze man arbeid vinden, waarbij hij zich ineen maatschappelijk houdbare positie kan handhaven? b. welke arbeid stemt zoveel mogelijk overeen met zijn aard en aanleg? c. hoe ligt de situatie op de arbeidsmarkt van het ogenblik? De behoefte aan deskundige adviezen bij het kiezen vaneen beroep is sterker geworden naarmate de beroepen„markt” door de voortschrijdende ontwikkeling en differentiatie onoverzichtelijk werd. Ook de grotere vrijheid om een beroep te kiezen, droeg hier veel toe bij. Terwijl men vroeger in het algemeen bleef inde beroepsstand der ouders, treedt men tegenwoordig tengevolge van de democratisering van het gehele leven het onderwijs in ’t bijzonder veel gemakkelijker uit. Er is dus zeer veel werk te ver- zetten op dit gebied en de arbeid van de particuliere bureaux voelen wij dan ook allerminst als concurrentie. Deze bureaux richten zich bovendien dikwijls op een selectie van de beste krachten, terwijl ons werk in de eerste plaats sociaal gericht is: men komt bij ons om hulp, via het arbeidsbureau, of uit eigen beweging. Uiteraard zijn er veel jeugdige „klanten”. Het bureau geeft namelijk niet alleen beroepsadviezen, maar ook schooladviezen, waarbij echter indien de leeftijd dit toelaat wel degelijk reeds met aanwijzingen van ge- schiktheid voor een toekomstig beroep wordt rekening gehouden. De adviseurs spreken ook op schoolouderavonden, met het gevolg dat verschillende eindexaminandi zich tot ons wenden voor een algemeen oriënterend onderzoek. De beste resultaten bereiken we nog altijd bij mensen, die inde knoop zitten en ons daarom om een advies komen vragen, een advies dat dan meestal ook wordt opgevolgd. In Zwitserland en Oostenrijk bestaat reeds een algemene beroepskeuze-voorlichting, die zich tot alle jongeren van de lagere scholen uitstrekt. Men wil het in Nederland ook hierheen leiden. Een grote handicap vormt de de overdreven sociale waardering, die men in ons land aan bepaalde beroepen toekent. In dit licht bezien is het effect vaneen dergelijke algemene verstrekking van adviezen op het ogenblik nog een discutabele zaak. Drs J. W. Dippel 1896 geb. De Bilt Trad in 1943 in dienst van dept. Sociale Zaken. Sedert 1948 chef v.d. afd. beroepskeuze voorlichting van het Gewestelijk Arbeidsbureau Rotterdam. --- Britse huisvrouwen winnen vleesoorlog LONDEN. De Britse huisvrouwen hebben deze week een grot* overwinning behaald met bun on. georganiseerde staking als vleesverbruiksters. Het gevolg van deze doeltreffende boycot is geweest, dat de slager* geen raad meer weten met het vlees, dat zij in hun winkels hebben en dat de prijzen in sommige gevallen zelfs gedaald zijn tot beneden het prijspeil van het distributietijdperk. ---