DIORS NIEUWE A-LIJN: Mode, die vrouwenhater kon hebben ontworpen (Van onze mode-redactie) PARIJS. Wanneer Christian Dior de commentaren inde Franse en buitenlandse kranten op zijn nieuwe collectie inde A-lijn heeft gelezen zal hij daar weinig in hebben gevonden, dat hem tot tevredenheid kan stemmen. De Franse bladen, die het zo ongeveer tot een nationale plicht rekenen nooit een woord kwaad te zeggen van hun haute couture en zeker niet van Dior houden zich zorgvuldig op de vlakte. Maarde Engelse kranten zeggen ronduit, dat zij nog nooit zo’n vreemde onflatteuze mode hebben gezien. De Daily Express spreekt overeen vrouw die er afschrikwekkend uitziet; en dit is een uitspraak, waar wij het maar al te zeer mee eens moeten zijn. Dior leidt de mode op vreemde paden. Een mode-ontwerper, die de vrouw zo lelijk mogelijk zou willen maken zou haar aankleden zoals Dior dat doet. Een hoed ver over haar voorhoofd: smalle schouders zonder kraag: een buste die gewelddadig is platgedrukt: geen taille en uitstaande rokken, die de heup enorm maken, nog extra geaccentueerd door slobberige, onnatuurlijk geplaatste ceintuurs. Het zijn modellen, zoals een intens vrouwenhater ze zou kunnen ontwerpen. Maar dit is een veronderstelling, die alleen al het verleden van Dior als mode-ontwerper onwaarschijnlijk maakt. Maar in het laatste deel van zijn collectie, voor de namiddag en avond, kleedt hij de vrouw met een sierlijkheid en gratie, die zijn prestaties in het verleden volledig evenaren. Dior is, wat hij ook doet, een kunstenaar. En met zijn A-lijn is het net zo als met sommige moderne schilderijen: men kan ze met de beste wil van de wereld niet bewonderen. Maar evenmin kan men ze als niet terzake doende opzij schuiven. Het schijnt wel dat hij zozeer door de onrust van deze tijd is beroerd, dat hij zijn gevoel voor evenwicht en verhoudingen is kwijt geraakt. --- Advertentie DAMES I Wit h'hhen nog «en kleine voorraad „ELJA” rubbercorsetten 8.75-6.75 Wacht niet te lang. „ELJA” ls het onovertrefbare. geheel elastische Rubbercorset voor de moderne vrouw, maakt U slank en voorla komt corpulentie! j i Aparte l paskamers „VICTORIA” Rotterdam: Zwart Janstraat 98 Schiedam: Hoogstraat 143 --- Advertentie PRACHT KWALITEIT JERSEY DAMES PAKJES Zeer goed model Let wel Ie KEUSI 29.95 Dr S C B O L L’S STEUNZOLEN Langere levensduur Geven niet af Ook in Lichte uitvoering Verder alle voetverzorging*- artikelen Maatschoenmakers – Pedicure G. Corbet & Zn SCHIEWEG 47, TEL. 46025 ROTTERDAM-C. --- Advertentie GABARDINE MANTELSenüASSEN „MARTINI” De allernieuwste modellen en kleuren KEUZE UIT MEER DAN 500 STUKS van f 69.- tot f 120.' BETALING IN OVERLEG DE GIER GOUDSESINGEL 51-53 TELEFOON 26975 TEILINGERSTR. 78 – 81 bij Schi.kad. TELEFOON 82065 ELASTIEKEN KOUSEN, CORSETTEN, BANDAGES EN STEUNZOLEN (Leverancier Ziekenfonds) PANNEKOEKSTRAAT 24 R DAM TELEFOON 21793 mmmmimmißmmmmmaßSß --- VOORAL VOOR DE VROUW Winnetou CINDS een dag of wat logeert er een nieuwe figuur bij ons. Alles heeft z'n tijd en zo zijn Piet Rein en Tromp onverwacht voor Winnetou verstoten. Winnetou, het opperhoofd der apachen. Te zijner eer spreekt onze zoon de taal der Karl May-indianen. „Oef, gij Bleekgezicht,’’ gromt hij tegen z’n zus, als ze haar rekenschrift niet vinden kan. „Oef, vier goede ogen zien meer dan honderd slechte.” Waarop het kleine Bleekgezicht machteloos ~snertknul” piept. „Snertknul, praat toch gewoon!” Maai d’er broer schrijdt al met veerkrachtige passen door kamer en gang en roept: „Het Testament van dit Bleekgezicht is weg. Of, wij zullen het zoeken!" „Wil u wel gelove," grinnikt de werkster, die krachtig aan het soppen is „wil u wel gelove, daar wor’ ik nou eng van.” Waarop Winnetou zijn speurtocht staakt, met de hand boven de ogen naar ons kijkt en op milde toon zegt: „Kom tot u zelf blanke zusters. Ik breng u een goede tijding! Wij gaan vertrekke!” „Gelukkig,” snibt dikke zusje. „Weet je wat onze juffrou zegt, wie raar doet die is dom!” Maar d’er broer is de deur al uit. Als hij laat inde middag thuis komt zit ik achter m’n schrijfmachine helemaal verkrummeld want ’t vlot niet erg „Hou je even koest,” prevel ik dramatisch. „Ik moet nog koken ook en je moeder is tenslotte geen duizendpoot." Hij taxeert m’n stemming en Winnetou is er niet bij als hij vriendschappelijk informeert: „Wat maak je Mam?” Zo vond ik vroeger m’n moeder wel eens achter de naaimachien als ik uit school kwam, even gekweld en in spanning. En als je dan vroeg: „Wat maak je, Mam,” zei ze: „Een jurk voor morgen." Nu zeg ik: „Een verhaal voor meisjes. En ’t moet vanavond af." Omdat het toch nl te laat is, stop ik ermee en praat: „De inhoud heeft wel iets leuks, moet je horen, dan zal ik ’t even vertellen.” Hij luistert bereidwillig en toont bij het eind een beleefd lachje, dat me niet zint. „Je vindt er geen klap aan, zeg ’t maar meteen,” dóe ik verontrust. „Dan deugt t ook niet....” Maar nu grijpt Winnetou onversaagd en edelmoedig in. Hij zegt: „Ach blanke broeder, je moet op mij niet rekene. Ik ben aan zulke spannende dingen gewend tegenwoordig. Mijn smaak is ’tuurlijk helemaal bedorve.” BIBEB. --- In Holland staat mijn huis VV7 E waren voorvv namelijk trots, toen we die eerste dagen in ons nieuwe huis zaten. Trots op iedere steen, trots op iedere balk, zo trots alsof we zelf jarenlang bezig waren geweest met troffels en kalk env hout, en toch had-, den we zelf alleen er naast gestaan en gejammerd het zo lang duurde.- En als er bezo'k komt, gaan we een vuur maken inde open haard, zei mijn man. Hè ja, zei ik. En dan doen we ook de petroleumlamp aan. Een mens is een zonderling wezen. Hij rust niet, voor hij een huis heeft met centrale verwarming en electrische verlichting en als hij dat eenmaal heeft, wil hij een open haard en een ouderwetse petroleumlamp omdat het zo romantisch is en zo lekker primitief. En zo sfeervol. Ons eerste bezoek kwam. Het waren Linda en Klaas en natuurlijk moesten ze eerst alles zien. Alles. Ze moesten het kolenhok zien en wij legden hun precies uit, hoe goed het was gemaakt en hoezeer het zich onderscheidde van alle andere kolenhokken op aarde. En ze moesten de stoep zien, buiten, want zo’n stoep vind je nergens. En het tegelpad achter het huis. Kijk, mooie tegels he? zei ik vergenoegd. Enig zeiden ze. Toen lieten we hun de vliering zien en we lieten hun de nieuwe bedden voelen en daarna moesten ze weer het balkon op. Het was wel erg koud en het sneeuwde, maar ik stond er op, dat ze het balkon zouden zien, want van daar uit kon je zo leuk naar binnen kijken, inde huiskamer. En nu nog even de tuin in, zeiden we. Vinden jullie dit een goeie plaats om een kippenhok neer te zetten? O ja, enig, zeiden ze. En het berghok hebben jullie nog niet gezien. Kom toch eens gauw mee kijken naar het berghok. Het is nog niet helemaal op orde, maar daar moet je maar niet naar kijken. Wat een enig berghok, zei Linda. En lijkt je dit geen leuke plaats om een plank te timmeren voor lege flessen? O ja, kostelijk, zei Klaas. Nou, dan gaan we nu de open haard aansteken! riep ik vrolijk. Je zult eens zien, dat geeft zo’n sfeer. We hadden de open haard nog nooit gebrand en het was dus een feestelijke inwijding. Eerst moesten we een bouwwerk maken van papiertjes en h“le kleine houtjes. Mijn man en ik waren er ruim een uur mee bezig, terwijl onze gasten zaten toe te kijken. Het brandde als een lier. Toen deden we er wat grotere takken op, die heerlijk smeulden en ten slotte kolen, want blokken hadden we met. Het begon wel le roken. Enig, zei Linda. üche uche. O, die rook gaat wel weg, zei ik enthousiast. Dat heb je altijd in het begin. Er kwamen nu hele wolkenformaties uit de schouw te voorschijn. We moesten allemaal wel heel erg hoesten en de tranen drupten ons over de wangen. Gooi er een sch-scheut petr—ucheuche op, zei ik half stikkend. We goten er een scheut petroleum op en er kwam een prachtige steekvlam maar vlak daarop weer enkele kolommen rook. Hij doet het niet.... zei ik teleurgesteld. De schoorsteen trekt niet. Laat ’m dan maar weer uitgaan. Uit laten gaan? zei mijn man. Welnee, ik zal er nog wat kranten opleggen en nog wat houtjes. Hij kreeg een koppige rimpel op z’n voorhoofd en ik ging hem maar weer helpen om een nog kunstiger bouwwerk van houtjes te construeren, hoewel we kramp kregen van het hoesten. Weet je wat, ik zal de ramen openschuiven, riep ik. Jullie hebt onze schuiframenconstructie nog niet gezien, moet je kijken! Die ramen kunnen helemaal open, zó! En dan weer helemaal dicht, zó! Maar nu laat ik ze openstaan, dan trekt de rook eruit. Dat was zo, de rook trok eruit, maar er kwamen wel enkele sneeuwvlagen naar binnen en een beetje hagelstenen af en toe. Enig zeiden Linda en Klaas. Die schuiframen. Zal ik ze nu maar weer dichtdoen? vroeg ik. Ze knikten hoestend, want er kwam weer een nieuwe golf rook. Je went wel aan rook, als je er een tijdje inzit, vinden jullie niet? vroeg ik hulpeloos. Hebben jullie nog geen borreltje gehad? Wel, dat zijn we gewoon vergeten met al dat gedoe om die haard. Of zullen we maar meteen aan tafel gaan, het is al zo laat. En doen wede petroleumlamp aan. Moet je kijken, hoe leuk! Zo echt heerlijk vorige-eeuws! We staken de petroleumlamp aan die een zacht fin-desiècle-licht verspreidde over de ossenhaas en het brussels lof. Enig hè? zei ik. Enig! zeiden ze. Wat een sfeer! We gingen eten, maar het was een beetje moeilijk om te eten, wanneer je zo moet hoesten. Doe die haard nou toch uit, riep ik. Hoe kan dat nou zei mijn man. Ik kan er toch niet een emmer water over grooien? Waarom eigenlijk niet, zei ik en ik haalde de fluitketel, boordevol water. Het siste geweldig en er kwam nu witte stoom af, erg mooi om te zien. Ziezo, zei ik, het vuur is gedoofd. Het stinkt wel verschrikkelijk, maar dan zetten we wel weer eventjes de grote schuiframen open. En inderdaad, toen we een half uur de ramen open hadden gehad was de stank verdwenen en de rook ook, bijna. We gingen weer terug aan tafel, waar Linda en Klaas tegen elkaar aan zaten onder een plaid. Hee, zei ik. Jullie bent helemaal zwart. Kijk, het sneeuwt hier zwart. Komt dat allemaal uit de haard? Zou dat de neergeslagen rook zijn? Wat interessant. Jij ziet ook zwart zeiden ze. Je hebt pikzwarte neusgaten. O kijk, het is geloof ik de lamp, hij stoomt. Kan dat? Dat kan niet, zei ik. Maar er kwam een dikke zwarte walm uit de lamp. Over het brussels lof vielen dikke zwarte vlokken. Draai ’m neer! Doe ’m uit schreeuwde ik. En even later zaten we weer bij eleetrisch licht en bij de ruïnes van het open vuur, en we reinigden ons met grote witte zakdoeken. We vonden het enig, zeiden Linda en Klaas, toen ze weggingen. Ja hè? zei ik. En komen jullie gauw ’s terug? Dan zullen we zorgen dat de haard weer brandt. En de lamp. Hè ja, zeiden ze. ANNIE M. G. SCHMIDT --- Advertentie pIUM vasiedere V♦ R♦ o