Tweede recital voor VU door Bram Boelee YV7IJ Rotterdammers zijn altijd nog ween beetje trots op Dirk Schafer, de pianist-componist, die later weliswaar een typisch Amsterdamse figuur is geworden, maar wiens wieg niettemin dicht inde buurt van de St. Laurens heeft gestaan. Wanneer de ouderen onder ons over het spel van Dirk Schafer spreken, blijkt het, dat alle superlatieven tekort schieten Maarde overlevering zegt dan ook’, dat Schafers meedogenloze zelfcritiek hem belette, een stuk buiten de studeerkamer te brengen, wanneer het daar niet reeds jarenlang was gekoesterd. Zou de componist Schafer minder bedachtzaam tewerk zijn gegaan? Het is nauwelijks aan te nemen, maar toch heeft zijn scheppende arbeid nimmer vruchten mogen afwerpen, die boven de middelmaat van het goede vakmanschapzonder-meer uitsteken. In bijna alle pianowerken toont Schafer zich ten nauwste verwant aan Johannes Brabms en als inde Sonate inaugurale opus 9 de thematiek niet onmiddellijk aan de Duitse romanticus doet denken, dan is het toch de volhandige pianostijl, die het grote voorbeeld verraadt. Het machtige, geladene, dient echter door de geestelijke inhoud te worden gerechtvaardigd en hierin is het nu juist, dat Schafer, hier en elders, tekort schiet. Hij is en blijft de epigoon van de romantici en zijn muzikale vindingrijkheid blijkt, wat de innerlijke waarden betreft, zeer beperkt. Niettemin kan men er Bram Boelee erkentelijk voor zijn, dat hij zich de enorme inspanning heeft willen getroosten, dit Nederlandse werk aan de vergetelheid te ontrukken. Het getuigt van groot doorzettingsvermogen, dat hij deze sonate zozeer töt zijn technisch en geestelijk eigendom heeft willen maken. Gisteravond vormde het stuk een belangrijk onderdeel van het recital, dat onze stadgenoot inde serie Ned. pianisten. georganiseerd door de V.U., heeft gegeven. Een ander weinig gespeeld stuk was Schumanns Kreisleriana.