KARAVAAN VAN 600 AUTO'S EN MOTOREN BEGELEIDT PEDAAL SLAVEN VAN GODDET EXTRA Veel spektakel om de Tour Ronde leeft bij gratie van de franje Pace half tien op de race de la République in Belfort, illidden in de Elzas. Raymond Poulidor, geteisterd idool van het Franse Wielrenwezen, meldt zich present bij bet rijdend secretariaat van de Tour de France. Dat moet elke dag opnieuw. Maar Raymond is de etappe ervoor erg ongelukkig gevallen en de duikeling in het algemeen klassenent lijkt onherstelbaar. Een dikke wan op de wagen, die al een half !lir lang aan één stuk over frisdranken, wielrenners, apéritiefs, wolrenners, insektenbestrijdingsmiddelen, wielrenners, chocolade, Wielrenners heeft gesproken, legt nu _beschuttend de arm om Raymonds Malle schouders: Courage, Raytuond, courage; één troost, jij hebt de prils voor de ongelukkigste renner van de etappe." Intussen is een mannetje op zijn hurken het podium opgeslopen, die een groot geel bord voor het tafereeaoe houdt. „Conserves Coper" st er op te lezen. Snel worden de fe`t°'s gemaakt en zondagavond al tillen de Franse krantelezers het niet eigen ogen kunnen zien: Ray- Poulidor kan weer lachen dankzij de verrukkelijke conserven van de firma Coper. Dat gaat gepaard met een pittig premietje en het innig medelijden van alle duizenden bij "`e start en tienduizenden langs de teute. Sommige kleine rennertjes in .e Tour, van wie de klassering met re cijfers moet wonden geschreven, 4•l»men er wel eens hun zoete drornen over: misschien ben ik morgen Wel de ongelukkigste. Twee dagen in de Tour is een „_oedoursus in verbazing. Een kara?tah van zeker 600 auto's, motoren "21 wat daarop lijkt, regeert het verder hermetisch afgesloten parcours ,_van de eerste tot de laatste kilome,ver• Zelfs de bereden gendarmerie e liet spektakel begeleidt, voert op tswe anotorchilden mee: qui Parisi sten Tour de France 196 pe 7." uen reclamekaravaan, die anderhalf 1 voor de renners van start gaat, l'ecat een papieren spoor na van petindianentooien, ballonnen en tegen In een gehuchtje, hoog in "'e Jura, houden twee mannen een kleuter in doodsnood omhoog voor een aanstormende reclamewagen. Dat #'4' een uiterste poging om de chauf,„eilr, tot stoppen te bewegen en dan r1 het daar in Le Cernois ook weer itetig stromen: de plastic-sleutel• gers en de lekkende balpennen. Llne mensen in de volgwagens voe,zich ongeveer zich mo etals de geallieeregers in 1945 en hebgevoeld. Allemaal blije mensen s de kant en de liefste mini-Zeisjes daartussen, •die zwaaien naar 17,7 grote veroveraars achter hun ;4)1)e-zonnebrillen. Een Italiaanse o''°,. list zegt: ~,We zijn altijd met k); 1•1111aus tweeën in de Tour. Eén om de '°llr-radio bij te houden en de ancrr ean te waarschuwen als er langs kant weer mooie meiden staan te '▪ waaien." Je zou in zo'n volgauto gezeten, • nakke,_ lijk kunnen vergeten, dat er ei% nog hard gefietst wordt door ", derdtien resterende pedaalslaven ~‘":5112, een totaal van tweeduizend vol,"M, de ~caravaniers"). Zondag geet UW verslaggever op de achtergastvrijheid bij de Haag,sche ,„°Urant-verslaggever en tv-cornrai,....Lentator Fred Racké. Hij zegt: „Het t wel voor •dat je tijdens een ra,2lle geen enkele keer een renner '%." Zondag hebben we dus veel pluk. Twintig kilometer na de start g'at chauffeur Joop van Creveld 3Uiten de Tour en de Grote Klasdaekers eigenaar van een e nachtclub) zijn Peugeotßottervoors'‘X,lltig naar achteren zakken, tot bileen de renners, •dan nog broederlijk Veen. Er liggen dan nog altijd rhisie,- vierhonderd meter tussen en een goede bril op de neus, here2 i-"ru, -a men tussen de batterij officsuto's een paar gekleurde tri-°'ties. Verderop in deze negende WalaPe met zijn 238 kilometers laat Racké zijn auto nog even stoppen en niogen we, diep beneden, het 3", I• zelschap ten tweeden male aans,,,,',llwen. tige insekten in tro'e kleuren die moeizaam een greppel beklimmen. D • sa, r. e journalisten zijn aangewezen de TM-band, waarop de Tour-radio zijn informatie loost. De omroeper zit in de auto van Jacques Goddet, directeur van de Tour en als hoofdredacteur van het organiserende sport-dagblad L'Equipe, overal met zijn neus bovenop. Tegen het einde van de etappe is soms door de radio heen het tikken van Goddets schrijfmachine hoorbaar, want elke dag verschijnt er in L'Equipe een soort hoofdartikel dat praktisch klaar is, wanneer de etappe-winnaar de finish over snelt. De roddel gaat dat Goddet het algemeen klassement enige tijd ophoudt om zijn Parijse concurrenten te pesten, die anders nog eerder met een editie op straat zijn dan L'Equipe zelf. (Allereerst de France-Soir, de grootste van Frankrijk, maar ook Le Figaro, die al jarenlang ironisch en soms zelfs smalend over de affaire pleegt te schrijven). Racké zegt: „Je kunt natuurlijk wel ergens stoppen, op een col of zo, en de heren zien langs komen, maar dan is het bijna niet mogelijk om weer naar voren te gaan. Je komt er niet meer langs." Dat is ook het zielige lot van de journalisten in de karavaan zonder eigen vervoer: ze zijn aangewezen op „Les Tigres," altijd aan de staart; geheel in tijgerhuid gespoten automobielen, waarvan de inzittenden ongevraagd, mede reclame maken voor een benzinemerk. Vlak bij de bezemwagen, waarvan een kennelijk grimmige stofzuigerfabrikant de rechten heeft. Zijn produkt staat bovenop de cabine. En daarom stemmen de routiniers onder de Tour-journalisten zonder mokken op de Tour-radio af en registreren nauwlettend de droog gehouden opsomming van de uitlopers en de achterblijvers. Bij een pittig colletje zorgen ze zelf wel voor de aankleding die in Tourverhalen bij traditie vereist is: dat de trappers stroef draaien, dat de bandjes vastzuigen in het wrede gruis en ander proza dat even onmisbaar is, als de zoen van de rondemiss of de kreet van ploegleider Wagtmans („slimme Woutje", weet u nog?) dat Jos „flink zijn best heeft gedaan" en dat „Gerben ook flink zijn best heeft gedaan," dat iedereen „flink zijn best heeft gedaan." Langszij de met de letters TV (in geel plakband) versierde auto van Racké komt op een recht stuk weg razende radio-reporter Theo Koomen gereden. Achterop de motorfiets, zender met antenne op het achterspatbord. Hij heeft zondag de ambulante dienst en dat betekent met een vechtpet op en een geVoerde plasticjas aan sluip-door-gluip-door spelen. Een gecombineerde onderneming met de Belgen om dit jaar het traject op meer plaatsen te kunnen coveren. Eén van die Benelux-ondernemingen die weer in de vertrouwde wederzijdse achterdocht dreigt te verzanden, want de Belgen vinden dat Koomen teveel over Janssen en de andere Nederlanders praat en andersom vinden ze in Hilversum dat alle gepraat over Reybroeck en Van Clooster ook zijn grenzen kent. Wat Koomen op zijn tweewieler, maar met dezelfde Tour-radio nu meer verneemt dan de anderen, comfortabel in de kussens, is niet goed duidelijk. Misschien zouden alle volgers direct naar de finish kunnen rijden en op hun gemak de gebeurtenissen uit de luidsprekers kunnen plukken, als Goddets zender maar wat verder reikte dan de twintig kilometer van nu. We vernemen dat het zondag gaat om de Trophée Champigneulles, een biermerk; dat Diaz er weer punten bij verdient voor de beker van de Poulain-chocolade, zondagse naam voor het bergklassement en ook dat Tour-dokter Dumas dringend gewenst is (Racké: „Dan is er meestal wat aan •de hand." Inderdaad volgt even later de melding van een onschuldige valpartij). Finish Joop van Creveld drukt op ongeveer 150 kilometer het gaspedaal extra-diep in. „We gaan uit de koers," zegt Racké. Om tijdig bij zijn monitortje aan de finish te zijn, loopt hij de laatste 90 kilometer mis. Meestal weet hij van die laatste verwikkelingen in een etappe evenveel als de gemiddelde kijker die thuis bij de tv zit. Bovendien is iedere keer opnieuw dat laatste kwartier voor het einde bij de finish een verbitterde en luidruchtige strijd om de volksguns,, gaande tussen alle deelnemende reclame-sponsors. Zes motorrijders, in dienst bij een Italiaanse vermout rijden met één hand los, twee handen los, alles los, benen omhoog, op motorfietsen. De mensen van een merk kampeergas laten een stel majorettes op de ongeduldig wordende menigte los. Onder leiding van een smakelijke Vietnamese tambour-maltresse presenteren ze allerlei acrobatisch voeten- en middelwerk. Daartussendoor rijdt een harmonikaspeler rond, bovenop het dak van een reclamewagen voor radiotoestellen; onvermoeid aan zijn trekkast, ofchoon hij de hele dag tijdens de etappe al met de musettes en java's heeft moeten leven. En er zijn de beeldschone meisjes, die er altijd zijn bij de finish en die altijd juist op die plaatsen weten te komen, waar je alleen maar met zeer zeldzaam afgegeven pasjes kunt doordringen De Tour leeft bij de gratie van de franje. In elke finishplaats opnieuw blaast de commerciële zender Europe I een elektronisch podium van de grand. De „vedettes du Tour" doen er •hun zegje en zingen hun chansonnetje, terwijl aan de zijkanten reclameplaatjes worden geprojecteerd. Divonne-les-Bains, finish van zondag, toeristenplaatsje aan de Zwitserse grens, oog in oog met de Mont Blanc, loopt te hoop, precies als overal. De 110 overeind gebleven pedalisten, alle 238 kilometers in de kuiten, rijden op eigen kracht naar hun hotels. De azen komen minder gemakkelijk weg. Janssen moet als een soort Knokke-presentator drietalig achter de microfoons en camera's en hij doet het, zijn Franse bijnaam „Le Professeur" waardig. Een Nederlandse chauffeur mag zolang op zijn fiets letten. „Dat doen ze nooit; het is dat hij mij kent", zegt hij, de barst vooruit. Het drinkflesje op Janssens frame verdedigt hij met zijn lijf tegen een al te opdringerige Franse souvenirjager. Bananen De auto's van de bananenimporteurs (~de enige vrucht in de gele trui"), de spuitwaterequipe en de monsterachtig grote vliegen op de rug (een insektoïde) wacht nog een lange, hete avond. Wellicht horen de coureurs het nog wel vanuit de verte, wanneer ze de financiële rekening van de dag opmaken. Dat zijn dingen die nooit in de krant komen. De Tijgerprijs van de oliemaatschappij, de eerste prijs van de Super Prestige Pernod, de prijs van „de warme punten" blijven de krantelezer (behalve die van L'Equipe) verborgen. Dat is de schaduw-Tour de France. Kleine Wagtmans, verlegen ploegleider met de hand in de zakken, naast zijn zelfbewuste chauffeur, al als toekomstig chef d'équipe getipte Ab Gelderrnans, zegt: „We hebben wel aardig verdiend. Ik heb nog niet alles binnen." Dat was zaterdag en insiders berekenden de verdiensten op 7000 gulden. Tegen de 20.000 van de Belgen. Vóór Hotel de France, mét de Italianen en mét Jan Janssen is het geen volksoploop. Janssen kan ongestoord beneden in het café een glaasje fris drinken. Er is een braderie in de stad voor de gelegenheid en dat trekt heel wat meer. ,De mensen beginnen het spel en de afspraakjes door te krijgen. Zo gaat de Tour kapot. Dat ze nu weer met lande-ij:g:Gegen begonnen zijn, is een poging om de zaak nieuw leven in te blazen". Dat zegt tonronde, stekelharige Van Creveld. Hij is wielergek genoeg om tegen vergoeding van zijn auto en levensonderhoud een maand uit de zaak te stappen. Arie Glas, bankwerker uit IJmuiden, is ook zo'n man. Hij komt op de fiets over om twee etappes mee te maken en dan weer terug te rijden. door HAN MULDER / foto's CHARLES VLEK Vóór de start in Belfort bij de ravitaillering. „UNA" is eten en drinken tegelijk. En voor de gele-truirijder én voor de hekkesluiter. Pingeon in de gele trui. Twee tegenstribbelende kindertjes vanuit de tribune in Rogers sterke armen. De bierbrouwer van de dagprijs staat er glunderend bij. Theo Koomen naast de auto van commentator Fred Roek& Aan Theo's geluk ontbreekt een lijstje met de rugnummers. Hij krijgt ze. Een Vietnamese majorette aan de finish --- GRAND PRIX-WINNAAR DI SATO d,2:),,e internationale Grand Prix die Nederlandse goochelaar Di Sato Thiery) het afgelopen weekin' Baden-Baden in' Baden-Baden heeft' ge-Wonnen is helemaal niet uit de lucht .;.rlen vallen, waarin deze magiër aan het slot van zijn nummer 1965-.-`iirlt Op te lossen. Toen Thiery in 01) het nationale goochelaars], rleours in Haarlem de ereprijs be"taalde hij -- hij was toen 28 jaar — zei ,eBen ons: U ma best tten, dat i ik in 1967 n Baden-Baden óók doeer onder mijnlato eigen naam mee\vor, als manipur." Ofschoon hij atte;'rci hft gehouden boekte hij het Wees waar bijna iederegoochelaar -ens van droomt niet in de manikgatie-categorie, maar' met een sterk va verfijnde en verbeterde versie ,11 de 18e Ilefisto-achtige, buitenis&ah waarmee hij in Haarlem 1:71,,i123Y en het publiek al in extase ,gg.."‘ellit••Sindsdien heeft hij deze maéénrnans-voorstelláng, die een 'ceel van haar succes ontleent aan etl_B'eraffineende begeleiding met je,.'t'enische muziek, met vele trekto° verbeterd en bijgeschaafd. Het ~Urrt is Di Sato's schijnbare ver], ',ming in een wolk van rook, welhet nummer juist dat verbluffende sloteffect geeft, dat ,er in Haarlem nog aan ontbrak. Harry Thiery heeft vóór het Haarlemse congres in vijf maanden, met twee Duitse vrienden, de grondslag gelegd voor wat toen voor hem een geheel nieuw genre was. Voordien had hij ais amateur de manipulatie (de soort gpoC'Ailen, dte gebaseerd is op vinger vaardigheid) bedreven sinds 1954. Zijn eerste prijs op een goochelconcours was de derde prijs manipulatie in 1959 in Enschede; in 1960 in Nijmegen won hij een tweede en in 1963, toen het Nederlandse concours in Oisterwijk plaatsvond, een eerste prijs. Toen Harry Thiery in 1964 op het internationale concours in Barcelona een tweede prijs won, had hij het gevoel, dat hem eigenlijk. méér toekwam. Wellicht heeft juist dat gevoel zijn eerzucht nog een extra stoot gegeven, om het eens in een andere gooenalrichting te zoeken. Harry Thiery heeft de laatste jaren in West-Duitsland gewoond en gewerkt. Hij staat nu ook aan de vooravond van een magische tournee door dit land, die wellicht het begin zal zijn van een professionele goochelaarsloopbaan. Tot dusver beoefende hij zijn lunet als amateur. Twee jaar geleden in Haarlem zei hij ons, nogal eerzuchtig te zijn. Hij zei: ,Anlbirtie heeft altijd een element' van eerzucht, want om een goed nummer te brengen, dat ook succes heeft, zijn tijd, geld en moeite nodig. Niemand behaalt een eerste prijs van de ené dag op de andere. Ik geloof wel, dat ik eerzuchtig ben." Het nummer, waarmee hij thans de hoogste Europese gaodnelonderscheidinrrg• heeft verworven is een soort sketch voor een persoon, een duivelachtige figuur met vileine gebaren en een zorgvuldig „eng" geschminkt hoofd. Het schouwspel brengt een soort griezel-spanning te.: weeg, mede dank zij de elektronische muziekbe:geleid•inig. Harry Thiery is geboren in Venlo, was op de vijfjarige HBS in Haarlem en bezocht in Zuid-Afrika een „high school" in de buurt van Johannesburg, toen zijn vader daar werkte. Hij zegt, waarschijnlijk meer boeken over wijsibegeerte te hebben gelezen dan over goochelen. Hij gelooft, dat een modern publiek meer waardering heeft voor het soort wat hij aanbiedt dan voor de zuivere manipuleerkunst. De reacties erop vergelijkt hij met die van het bioscooppubliek op een thriller. J. P. CALFF Di Sato in zijn winnende act --- Advertentie (ADVERTENTIE) . •• . . . . „. . . ▪ „ • ....... ro tr: . . j anders dan... _ andere _ dere – • : • 7 4 ii . ' :I ~,, • ll _ Al. ii E (._ A...: :4L',.: ,:.- , ..... '.--lii:,, \ ;: rinei hl eitrteg i' s:il 'i 'll.l,itiïst ... El Ljilti: constante kwaliteit iimew Toneelspeler en TV-acteur Hein Boele 25 STUKS f 1.50 -EEN.LAURENS PRODUKT ---