Overzicht van het Buitenland. In het laast der vorige en het begin dezer week heeft zich onder een deel der politie en militaire macht te Londen eene subordinatie vertoond, die, als zij niet spoedig onderdrukt ware, de bedenkelijkste gevolgen had kunnen hebben. Vooreerst weigerde het tweede bataljon grenadiers van de garde in de Wellington-kazerne te gehoorzamen toen appél werd geblazen voor de ransel-inspectie, zoodat, na overleg met de olficieren van den staf, de kolonel daarvan heelt moeten afzien. Een vermanende toespraak daarna door hem tot de manschappen gericht, werd met gefluit en gejouw ontvangen. Ten tweede was het politie-station in Bowstreet getuige van niet minder ernstige tooneelen. Daar hadden een aantal agenten geweigerd nachtdienst-te verrichten, en toen liet de nieuwe hoofd-commissaris een vijftigtal dier muiters één voor éen voorkomen, om hun te zeggen, dal ze, in afwachting hunner gerechtelijke vervolging, waren ontslagen. Deze maatregel gaf tot groote opgewondenheid onder de andere agenten aanleiding. Velen schenen niet ongeneigd het werk neer te werpen, maar alsnog door plichtgevoel te worden weerhouden. Het ergste was, dat het gerucht van het gebeurde al spoedig naar buiten drong met gevolg dat eene rapalje-menigte van ettelijke duizenden, op het blij bericht, dat er onder de bobbies iets niet in den haak was, voor de kazerne samenschoolde, fluitende en tierde, en maar niet weg te krijgen was. De Marseillaise werd gezongen, revolutionnaire blaadjes werden rondgedeeld, en ijverig gelezen, enz. Te vergeefs trachtte de bereden politie de straat schoon te vegen, en zoo dicht was het gedrang, dat eene afdeeling cavalerie moest worden ontboden om het rijtuig van den Prins Van Wales, die uit de opera kwam, te escorteeren. Tot ver in de nacht bleef het tumult aanhouden. Toen begon het te regenen, en met hulp van dezen trouwen bondgenoot kreeg de bereden politie, versterkt door een afdeeling cavalerie, eindelijk de straat schoon. Het bedenkelijkst nog was dat, toen het gedrang op het hoogst was en de trouwgebleven agenten alle moeite hadden om het volk baas te blijven, de andere, malcontente agenten uit de venters van het politie-station alle mogehjke projectielen op hen deden regenen. De muitende agenten hebben aan den Minister van Binnenlandsche Zaken een ultimatum gezonden, waarin met eene algemeene werkstaking gedreigd wordt, wanneer de gestelde eischen niet worden ingewilligd. Oorzaak van de ontevredenheid der agenten is het ongelukkig besluit der Regeering, om aan den mannen vergunning te weigeren te vergaderen en verzoekschriften in te zenden tot verbetering hunner positie. Toen nu Zaterdagavond bleek, dat een politieagent die zijn best had gedaan om handteekeningen onder een verzoekschrift te verkrijgen verplaatst werd, barstte de bom los, en enkele mannen trokken zich dit zoozeer aan, dat zij weigerden te doen wat hun bevolen werd, Toen volgde het ontslag. Maandag wilden de agenten den nachtdienst slechts schoorvoetend vervullen, terwijl de meesten in het politiestation van Bow-Streel volstrekt weigerden te patrouilleeren. Ondanks alle aanmaningen der inspecteurs vonden gevechten plaats op de binnenplaats van het politie-station tusschen de gehoorzame en ongehoorzame agenten. Middelerwijl bleef het geheele centrum van Londen deels slecht, deels in het geheel niet bewaakt; vele banken en eigenaars van huizen ) organiseerden gedurende den nacht een politiedienst, wat noodig was, want een enorme toevloed van allerlei janhagel stroomde, ondanks de slagregens, toe en vulde de buurt van BowStreet, waar de betrekkelijk weinige politieagenten, waaronder beredene van andere wijken, luttel weinig konden uitrichten tegen het steeds aangroeiende rumoerig gespuis. De politie werd met allerlei geworpen, zelfs werden planken op straat neergelegd om de bereden manschappen te doen vallen in de duisternis, daar sommige kwaadgezinden de straatlantaarns uitdraaiden. Vele verwondingen vonden plaats bij de herhaalde charges der politie. Eindelijk zag de overheid zich genoodzaakt een gedeelte van de gereed gehouden militairen op te roepen; detachementen bereden gardes chargeerden en veegden de straten schoon, maar ’s ochtends vroeg duurde het tumult voort. De geheele wijk verkeerde in een toestand van anarchie. De opper-politiecominissaris bleef ’s nachts met den Home Secretary confereeren ; vele vrijwilligers boden zich aan zoo noodig politiedienst te verlichten. Den volgenden dag heeft het gepeupel in Bow-street getracht de tooneelen van den vorigen avond te herhalen, maar nu was men er beter op verdacht. De bereden politie dreel de menigte uiteen en nam eenige belhamels gevangen. Het aantal wegens insubordinatie ontslagen agenten blijkt slechts 39 te wezen, volgens Minister Matthews allen «jongelieden, zonder ervaring”, terwijl, altijd volgens den Minister, »al de mannen van leeftijd en ondervinding” zich uitnemend hebben gedragen. Voor het oogenblik schijnt het gevaar voor eene uitbreiding der strike onder de agenten geweken en de Minister Matthews, met zijne bewering, dat de goede geest weêr ontwaakt is, in het gelijk te worden gesteld. De woeligheid van het gepeupel, dat natuurlijk de verdeeldheid onder de rustbewaarders gaarne zag, is nog slechts eene nawerking van de eerste verschijnselen der werkstaking. Thans zijn de postbeambten aan het woord. Een veertig leden van den Bond hebben met geweld een 70-tal niet-leden uit de kantoren van den pakketdienst verwijderd en aan het centraal-bureau legden 300 bestellers den arbeid neder, om dien echter spoedig weder te hervatten. Door Lord Compton werden bemiddelings-pogingen in het werk gesteld. De Administratie weigerde echter beslist de niet-leden van den Bond als zoodanig uit haren dienst te ontslaan. De werkstaking der postambtenaren te Londen is echter niet algemeen Tot dusver wei. gerden slechts 200 ambtenaren bij de verschillende departementen den dienst; zij werdea ontslagen en reeds vervangen. De post-administratie beschikt over een voldoend aantal reservisten om alle werkstakers terstond te vervangen- Dit houdt velen van deelneming aan de werkstaking terug. In de Londensche visscherij-conferentie is de volgende resolutie aangenomen: »Deze conferentie acht het wenschelijk, dat een officieele internationale conferentie van Europeesche zeevarende mogendheden gehouden worde ter bevordering eener conventie voor het verbieden der landing en van den verkoop van kleine platte visch.” Hieraan werd op voorstel van Dr. Hoek nog toegevoegd: «Deze conferentie acht het bovendien wenschelijk, dat, vóór het bijeenkomen der otficieele conferentie, de belanghebbende mogendheden zoo spoedig mogelijk voldoende wetenschappelijke, zoowel als statistische gegevens verzamelen ten opzichte van de schade, door hare visschers veroorzaakt tengevolge van het vangen van te jonge visch.« Eindelijk werd de Britsche Vereeniging voor de bescherming der Zeevisscherijen uitgenoodigd een reeks vragen te formuleeren ter verkrijging van zulke wetenschappelijke en statistische , gegevens. Daarop werd de conferentie voor onbepaalden lijd verdaagd. De correspondent der Daily News te NewYork zegt, dat de toestand op Newfoundland hoogst gevaarlijk wordt. De poging, om door de tusschenkomst van Britsche oorlogsschepen de visscherijrechten van Frankrijk onder den getroffen modus vivendi te handhaven, is geheel mislukt. Aan waarschuwingen en bedreigingen der Britsche commandanten storen de Newfoundlanders zich niet. Zij gaan voort met het vangen en inmaken van kreeften langs de Fransche kust.. De Engelsche oorlogsbodems kunnen moeielijk hun medeonderdanen bombardeeren, en evenmin kunnen zij aanzien, dat de Franschen het doen. Namens het Fransche Ministerie van Financiën is eene opgave openbaar gemaakt van de opbrengst der indirecte belastingen, accijnzen en Staatsmonopolies gedurende de maand Juni 1890. De opbrengst overschrijdt de raming met fr. 3,524,500 en bedraagt fr. 1,447,200 meer (jan indezelfde maand van 1889. Van de Russen, die te Parijs in hechtenis genomen werden, wegens het overtreden van de wet op het bereiden en bewaren van ontplofbare stoffen, zijn zes veroordeeld tot drie jaren gevangenisstraf en 200 fr. boete. Eckelmann, naar men beweert de verklikker van zijne medeplichtigen, is bij verstek veroor- i deeld lot vijf jaren opsluiting. Mevrouw Reinstein en de beide dames Bromberg zijn vrijgesproken. Bij de te Berlijn gehouden groote internationale schietwedstrijd, zijn in het bijzonder de twintig Nederlandsche (meest Rotterdamsche) scherpschutters zeer gefêteerd. Zij werden in het Centraal-station feestelijk door de wedstrijd-commissie ontvangen. Bij het binnenkomen van den trein werd dooreen Berlijnsch muziekkorps het Wien Neêrlandsch Bloed en het Wilhelmus van Nassauwen gespeeld. Nadat de scherpschutters uitgestapt waren, vormden zij eenen kring om hun vaandel en werden zij door een lid van het Duitsche comité hartelijk welkom geheeten. Hij zeide, dat het voor de eerste maal is dat door Nederlanders aan den Duitschen bondwedstrijd deelgenomen wordt. Dit verwekt te Berlijn ij bijzondere ingenomenheid, dewijl daarin de vriendschappelijke gezindheid der twee buurvolken bij eene feestelijke gelegenheid als deze zich openbaart. Dubbel welkom zijn zij te Berlijn als een taal- en stamverwant volk, en de Beilijners koesteren eenparig den wensch, dat hunne geachte gasten uit Nederland het hier zoo goed zullen vinden, dat zij het voornemen zullen opvatten bij iedere gelegenheid terug te keeren. Keizer Wilhelm’s ontvangst te Christiania en elders in Noorwegen is uitermate hartelijk en indrukwekkend geweest. Z. M. heelt een nieuwen weg naar Frognersaetern ingewijd, een der schoonste punten van Noorwegen. Het ging er 'ongedwongen toe. Het dejeuner was alles I minder dan stijf en is het best te vergelijken bij een feestmaal van Senaten van bevriende studenten-corpsen. Het geheele bezoek had iets fideels en ongedwongens. De vloot, waarmede de Keizer gekomen is, bestaat uil 12 schepen met 4000 koppen. Een honderd schepen, rijk bevlagd, met muziek aan boord, zeilden en stoomden den Keizer tegemoet. Bij Christiania werd hij tusschen 200 zeilschepen door aan wal geroeid. Aan het bovenvermeld dejeuner te Frognersaetern tooste de Keizer in den eigenaardigen telegramstijl der Pruisische officieren als volgt: »In Duitschland in vele steden hartelijk ontvangen, — zoo hartelijk als in Christiania nimmer. Nog nooit is het mij voorgekomen, dat een weg naar mij genoemd is, gelijk nu. Stel, bij mijne liefde voor de schoone natuur, dat op zeer bijzonderen prijs. Met volle oprechtheid drink ik op den Noorweegschen Koning en het Noorsche volk.« Groote geestdrift. De Keizer is benoemd tot eere-admiraal bij de Noorweegsche Marine. Alweer een uniform meer! Men vertelt dat de toetreding van Zweden lot het drievoudig verbond een voldongen feit is. Tol dusver had Noorwegen geweigerd in de inzichten van zijn koning te treden, maar de tegenwoordigheid van Wilhelm II te Christiania heeft de moeielijkheden vereffend. Bij de overgave van Helgoland zal hel volgende ceremoniëel plaats hebben. Op den dag der overgave zullen een Duitsche en een Ëngelsche vloot voor Helgoland verschijnen. De Britsche vlag zal door de Duitsche vloot worden gesalueerd , en zoodra het eiland aan Duitschland overgegeven is, zal de Britsche vlag omlaag worden gehaald en de Duitsche onder saluutschoten der Ëngelsche vloot worden geheschen. De officieren van het Britsche eskader zullen daarna aan boord van het Duitsche admiraalschip door keizer Wilhelm gerecipiëerd worden, die, volgens de »Hamb. Nachr.ï, persoonlijk de plechtigheid zal bijwonen. In het ten opzichte van Helgoland gesloten verdrag is door Duitschland bepaald, dat alleen zij, die vóór de onderteekening van het verdrag, dus vóór den 1en Juli 1890, geboren zijn, vrij van den militairen dienst zijn. Keizer Wilhelm moet voornemens wezen zijn Noorsche reis wat te bekorten. Z. M. wil met de vloot tegenwoordig wezen bij de plechtige overdracht van Helgoland. De Rijkskanselier Von Gaprivi zal, naar men verneemt, eerlang lot Graaf verheven worden. In de Belgische Kamer is door den Ministerpresident Beernaert, te midden eener diepe stilte, mededeeling gedaan van het ontwerp tot regeling van den financiëelen toestand van den Congo-Staat en overneming daarvan door België. De Regeering stelt voor den Congo-Staat een voorschot te verleenen van 25,000,000 francs. Hiervan zullen 5,000,000 onmiddellijk ter beschikking gesteld worden, en daarna zullen gedurende tien jaren elk jaar 2,000,000 francs worden gegeven. Gedurende deze tien jaren zal van deze leening geen rente worden betaald, maar zes maanden na het verstrijken van den termijn van tien jaren verkrijgt de Regeering het recht den Congo-Staat over te nemen, met alle rechten, welke den Staat zijn toegestaan bij de Congo-akte van 26 Febr. 1885 en bij het protocol der Brusselsche conferentie van 2 Juli 1890. De regeering zal dan ook alle verplichtingen van den Congo-Staat jegens derden overnemen. Koning Leopold doet afstand van zijn aanspraken op schadevergoeding voor de uitgaven, welke hij voor den Congo-Staat heeft gedaan. Voorlaan zal de Regeering van den Congo- Staat alle noodige inlichtingen over den staat van zaken ontvangen, vooral wat betreft het bedrag van de uitgaven en de opbrengst der invoerrechten. Overigens zal de Regeering zich niet met het bestuur van den Congo-Staat inlaten. De Regeering van den Congo-Staat verbindt zich, dat zij voortaan geen nieuwe leening zal sluiten, zonder toestemming van de Belgische Regeering. Indien deze, na het verstrijken van den gestelden termijn van 10 jaren, niet geneigd is den Congo-Staat over te nemen, wordt de rente, welke in het vervolg voor de 25,000,000 francs verschuldigd is, bepaald op 31/* pCt. Het geheele bedrag der schuld is dan opeischbaar na een nieuwen termijn van 10 jaren, en zelfs binnen dien termijn. In Spanje is onder presidium van Canovas de Castillo, een conservatief Ministerie opgetreden onmiddellijk na de invoering van het, door deze partij zoo lel bestreden algemeen stemrecht. Met Binnenlandsche Zaken is belast de Heer Silvela, met Buitenlandsche de Hertog van Tetuan, terwijl de verdere portefeuilles als volgt zijn verdeeld: Villaverde, Justitie; Cosgagon, Financiën; Isosa, Openbare Werken; Generaal Azdarraga, Oorlog; Generaal Beranger, Marine, en Fahse, Koloniën. De Spaansche Regeering erkent officieel, dat de cholera te Gandia zich uitbreidt en daar groote ellende heerscht. | Te Yalencia schijnt het beter te worden; althans vandaar wordt bericht, dat ongeveer 6000 personen er eene vreedzame manifestatie tegen het nieuwe conservatieve Bewind hebben beproefd, doch door de gendarmes en militaire macht zijn uiteen gedreven. Sedert de laatste opgave kwamen in den omtrek van Valencia weer 7 cholera-gevallen voor, waarvan 5 met doodelijken afloop. Ettelijke liberale oud-Ministers hebben onder voorzitterschap van Sagasta, eene bijeenkomst gehouden, waar besloten is de eenheid der partij met Sagasta als hoofd, te handhaven en tegenover de monarchie en de andere partijen dezelfde houding te blijven aannemen als vroeger. Voorts werd hulde gebracht aan de correctheid van houding, waarvan de Koningin-Regentes bij de oplossing der jongste ministrieele crisis weer heeft blijk gegeven. ---