Kameroverzicht. 22 September 1922. Voor den tweeden keer in hetzelfde jaar is thans de zitting van de Staten-Generaal geopend. Ditmaal is de Koningin, gelijk te doen gebruikelijk is, niet in persoon daartoe naar het Binnenhof opgegaan, maar, heeft deze min of meer formeele taak aan eene Commissie, bestaande uit de in ’s-Gravenhage aanwezige Ministers, overgelaten. De troonrede is zoodoende door den -heer Ruys de Beerenbrouck voorgelezen; zij nam al haast niet veel meer tijd in beslag dan de troonrede, die bij de opening der zitting in Juli werd voorgelezen. Maar, hoezeer ^ij oök van zekeren negatieven aard is, haar belang is wel veel en veel grooter. Immers, nadrukkelijk klinkt in bijna elke zinsnede van deze troonrede de eisch tot bezuiniging door. Heeft de troonrede van Juli nadruk gelegd op den armzaligen financieelen toestand, waarin ons land door de omstandigheden is komen te verkeeren, deze troonrede heeft nadruk gelegd op de middelen, die moeten worden aangewend om verbetering in dien toestand te brengen. Dat de uitgesproken troonrede niet met enthousiasme is ontvangen, gelijk de besprekingen van verschillende politieke zijden reeds hebben getoond, kan nauwelijks verwonderen; een troonrede die dusdanig in mineur is als deze, zal wel aan geen enjtele gij de enthousiasme kunnen wekken. Dat men er zich pver heeft verwonwerd, dat het zoo geruimen tijd heeft geduurd voordat overeenstemming op den grondslag van deze troonrede is verkregen, moet eenigszins verbazen; een troonrede dusdanig zonder beloften na een dergelijke .overwinning bij de stembus, eiscfrt wel groote zelfbeheersching! De heer Kooien is met overgroote meerderheid als candidaat voor het Voorzitterschap gehandhaafd en door de Koningin benoemd. Zijn 1 openingsrede was ditmaal wat langer dan gebruikelijk is, waartoe aanleiding was in het feit, : dat de Kamer sedert haar laatste bijeenkomen belangrijke verbouwingen heeft ondergaan. ; Dank zij de medewerking van den Raad van State, die nu verhuisd is, is er wat meer ruimte ; gekomen. Men denke nu niet, dat onze Tweede Kamer werkelijk goed gehuisvest is; wel verre vandaar, maar in de allerdringendste behoeften is nu althans voorzien. Voor het overige is er totnutóe nog weinig afgedaan. De afdeelingen zijn bijeengekomen en hebben haar Voorzitters en Onder-Voorzitters gekozen; de samensmelting van de Kamer bracht < vahzelf mede, daf slechts één linksche Voorzit- I ter, de heer Dresselhuys, en slechts één linksche 1 Onder-Voorzitter, de heer Schaper is gekozen. 1 Den eersten dag ging men daarna onmiddellijk over tot de behandeling der Grondwetsherziening, die schriftelijk al even onbelangrijk was voorbereid als het debat uitermate mager is geweest. Men heeft er Minister Ruys eenigszins een verwijt van gemaakt, dat hij wat erg oppervlakkig deze Grondwetsherziening heeft behandeld, maar daarnevens zou men toch de vraag kunnen stellen of niet de Kamer in gelijke mate schuld heeft. Bijna alle hoofdstukken zijn zonder discussie onder den hamer doorgegaan, slechts bij het hoofdstuk Waterstaat, waarin hans de mogelijkheid is voorzien, dat aan anderen dan in de Grondwet genoemde lichamen /erordenende bevoegdheid wordt gegeven, ontwikkelde mej. Mr. van Dorp enkele bezwaren, /ermoedelijk uit vrees voor publiekrechterlijke bedrijfsorganisatie! ^ Het hoofdstuk betreffende den Koning deed de Communisten tegenstemmen op grond van het /erhoogde inkomen der Kroon; dat betreffende ie Staten-Generaal een aantal anti-revolutionai•en, die tegen de verhooging van het inkomen ter Kamerleden zijn. Ook daarover heeft mej. 'an Dorp het woord gevoerd, die liet een symbathieke daad achtte, indien de Kamerleden zelden deze verhooging weigerden in dezen tijd. Waar over het lot van deze Grondwetsherziening s at lang tevoren beslist, en verschillende opnerkingen konden daarin geen verandering brengen. De heer Wijnkoop had een Adres van Antvoord gewild op de troonrede; aan de gewoonen van de laatste jaren getrouw is men daartoe >p advies van den Voorzitter niet overgegaan. Vel echter zijn een viertal interpellaties aan;ekondigd, van den heer van Braambeek over Ie exploitatiekosten van de Nederlandsche Spoor vegen; van den heer van Rappard over de opleffing van het Departement van Landbouw; van len heer Staalman over de werking van de Talakswet en van Mr. Boon over de dreigende chending van het landelijk schoon van het Gooi. De Kamer, cjie voorloopig in de afdeelingen al gaan om de inmiddels ingediende begrooting e onderzoeken, zal waarschijnlijk reeds spoedig ;elegenheid vinden althans deze interpellaties af e doen. M. ' --- GEMENGD NIEUWS. Vrijstelling van den dienstplicht wegens broederdienst. In een circulaire aan de burgemeesters deelt ie minister van oorlog mee, dat onder de door ïern ontvangen verzoekschriften, houdende beoep tegen uitspraken var* Gedeputeerde Staten, vaarbij vrijstelling van den dienstplicht wegens broederdienst is geweigerd, er een niet onbelangrijk aantal voorkomen, waarvan het, naar zijn ineening, te voorzien is, dat ze ongegrond zullen worden verklaard, omdat niet is voldaan aan de eischen, welke de Dienstplichtwet en het Dienstplichtbesluit stellen voor het kunnen verkrijgen van zoodanige vrijstelling. De minister heeft hier het oog op gevallen, waarin de vrijstelling is geweigerd, omdat de dienstplichtige of vrijwillig dienende broeder nog niet óf nog niet lang genoeg in werkelijken dienst is geweest. Het komt den minister voor, dat in vele dier gevallen de indiening van het beroep moet worden toegeschreven aan onvoldoende bekendheid van belanghebbenden met de ter zake van broederdienst geldende 'wettelijke bepalingen. Ter voorkoming van den omvangrijken arbeid, welken de behandeling van dergelijke bezwaarschriften, waarvan mag worden aangenomen, dat ze toch niet zullen leiden tot het door belanghebbenden gewenschte gevolg, vordert, verzocht de minister den burgemeesters, indien hen beroepschriften als hier bedoeld bereiken, belanghebbenden op de wettelijke bepalingen te wijzen. Het kan voorkomen, dat de aanvankelijk gevraagde vrijstellign terecht is geweigerd, doch dat tusschen den dag waarop door Gedeput. Staten uitspraak werd gedaan, en dien, waarop het beroep tegen die uitspraak werd gedaan in ’s burgemeesters handen wordt gesteld, alsnog recht op vrijstelling is ontstaan, doordien b.v. de broeder inmiddels 5>/2 maand werkelijken dienst heeft vervuld. In die gevallen lijkt het den minister in het belang van den ingeschrevene, wanneer reeds dadelijk opnieuw de stukken tot het verkrijgen van vrijstelling opgemaakt en aan Gedeputeerde Staten toegezonden worden. — Even voorbij Hakkelaarsbrug bij Muiden heeft Woensdagmiddag met de tram van 3.17 een treurig ongeval plaats gehad. Een 18-jarige wielrenner, wonende te Amsterdam, reed met zijn vriend langs de tram, toen hij plotseling iets achter zich hoorde. Hij meende, volgens zijn vriend, dat het een auto was en week nog meer naar rechts, doch werd toen gegrepen door de locomotief en kreeg alle wagens over zich heen, niettegenstaande de machinist oogenblikkeliik remde. Men vopd slechts een deerlijk verminkt lijk. Een geneesheer uit Den Haag, die juist daar met zijn auto passeerde, nam het lijk mee naar Naarden. — Te Havre beroofde zich een man van het leven, door zich in de nabijheid van een diepe put op een der kaden met een pistool voor den kop te schieten. Hij viel daarop in de put. Een aantal arbeiders schoot toe en poogde den ongelukkige op te halen. Zij wisten een touw om het lijk te brengen en heschen dit langzaam op. De doode hield zijn revolver nog krampachtig in de hand. Blijkbaar door het stooten tegen een der wanden van de put ging het eensklaps af en het schot trof een jongen arbeider, die aanstonds dood was. —• In het „Vad.” leest men het volgende verhaal: Een juffrouw te Den Haag heeft voor eenigen tijd bij twee tandtechnikers, menschen zonder hoogeschoolstudie, die zelfstandig werkten, twee gouden bruggen in haar mond laten zetten, waarvoor zij f 180 moest betalen. Na eenigen tijd werden de bruggen zwart en de juffrouw is toen teruggegaan naar de tandtechnikers om te vragen of misschien haar tandvleesch ontstoken was, waardoor liet goud zou zijn aangeslagen. De tandtechnikers verzekerden echter, dat het goud van prima kwaliteit was, zoodat dit buitengesloten moest zijn. De juffrouw, niet gerust, is toen naar het Medisch Instituut voor Tandheelkunde, Laan van Meerdervoort 500, dat onder directie staat van Dr. L. B. Ubbens, gegaan en deze geneesheer bevond, dat. het geen goud was, maar... verguld koper. De dame was, zooals men begrijpen kan, verontwaardigd. Zij heeft onmiddellijk de politie met het geval in kennis gesteld en deze heeft de zaak onderzocht. Eerst ontkenden de technikers J. H. en M. D., maar na confrontatie met de juffrouw hebben zij een volledige bekentenis afgelegd. De politie heeft ze daarop beiden in voorloopige bewaring gesteld. — In de bad- en zweminrichting in den Rijn te Arnhem is Vrijdagmiddag een jongmensch verdronken. Toen hij van de plank wilde springen waarschuwde de badmeester hem, dat het water zeer koud en ongeveer 5 meter diep was. De jongen dook, maar hij kwam niet weer boven. De badmeesters gingen onmiddellijk te water, doch zij vonden hem niet. Waarschijnlijk is hij onder het net doorgeschoten. De kleeren leverden geen aanwijzing op wie de verdronkene is. — Tengevolge van gasvergiftiging door het laten openstaan van een gaskraan van een kooktoest^l zijn Woensdagmorgen in hun woning aan de Jan van Galenstraat te Nijmegen de 64-jarige gepensioneerde spoorwegambtenaar H. W. J, en diens echtgenoote dood gevonden. — Een loteling te Tiel, die Maandag had moeten loten voor de Nationale Militie, meende dat de loting eerst Dinsdag zou zijn en ging naar zijn werk. Zijn moeder ging in zijn plaats en trok bijna het hoogste nummer. --- FEUILLETON. Haar Rentmeester naar het Engelsch van K. CAMERON WARD. 7) Toen werd hij erg rood en lachte verlegen of die woorden hem eigenlijk ontvallen waren. „Nu moet ik gaan!” sprak Joyce, nadat ze een oogenblik gezwegen hadden. „Eliza zal het ontbijt klaar hebben en ik geloof, dat u nu eigenlijk op ’t veld moet zijn, is ’t niet?” „Dit is leelijk van u, Miss Hamilton! Kent u mij dan nog niet genoeg om te weten dat ik er wei zijn zou, als ik er wezen' moest? Maar van ochtend ligt er zoo’n zware dauw, dat het hooi heelemaal nat is; zoo kunnen we ’t toch onmogelijk binnen hahöi!” „Neen, maar ik zei ook niet dat u lui was! Ik vind juist dat u bijzonder hard werkt en veel te lang ook.” „O, maar dat is nog niets, vergeleken bij mijn werktijd in Manitoba. Daar heb ik, met den oogst, weken-lang achttien van de vier en twintig uren gewerkt: van zonsop- tot zonsondergang. Neen, dat is eerst hard werken, en zoo heb ik ook een winter doorgebracht in St. Marie Lakes.” Toen begon hij haar te vertellen van zijn leven daar in het verre Westen; en, onder het luisteren vergat Joyce heelemaal Eliza en haar ontbijt, dat klaar stond en al haar kwellingen van eenzaamheid en verlatenheid,. En zij kon goed toeluisteren; oneindig beter dan Felicity, die graag zich zelve hoorde praten. Zoo was hij een heelen tijd aan ’t woord en werd eerst tot de werkelijkheid teruggeroepen, doordat hij de hooiwagens uit den stal hoorde rijden. Hij haalde zijn horloge te voorschijn en stond op: „Mijn Hemel, wat is de tijd omgevlogen! Vergeef me, Miss Hainelton, dat ik u zoo lang aan den praat hield! U zult wel flauw zijn van den honger!” „Ik heb er met meer aangedacht!” erkende zij ï eerlijk. 2 Ze had hem zoo graag eens gevraagd, hoe l laat het was, maar ze durfde niet. Mischien zou c piiza boos zijn. Wie weet, of Felicity al niet be- r neden was! Ze maakte zich al gereed om weg te ijlen toen i hij haar nog even staande hield: „Ik heb vanochtend iets voor u mee gebracht. 1 Ik hoop maar, dat ’t in uw smaak valt!” 2 Dit zeggende, trad hij op de heg toe, haalde c er iets uit te voorschijn dat daar zorgvuldig in een groot blad gewikkeld tusschen de struiken had verborgen gezeten, en reikte ’t haar over. v ’t Was een witte roos, geen groot soort, maar r prachtig gevormd, en, als diamanten, fonkelden e de dauwdroppels tusschen teer-witte blaadjes. Hij sprak niet. Joyce kón niet spreken. Haar a keel zat als dichtgeschroefd en ze durfde ni§t t opkijken van de bloem. Maar ’t was iinmers de v aanstaande van Felicity, die zoo tot haar sprak; dus hacl ze geen recht' en reden, om zoo groote d waarde te hechten aan deze attentie! Bovendien: wat moest hij wel van haar denken?.,., v Met groote zelfbeheersching sprak ze dus: S „Dank u wel! Ze is prachtig! U wist zeker, dat ik zoo veel van bloemen houd? En een witte ji roos beteekent vriendschap, is ’t niet? t Misschien heeft u dat er bij gedacht!... Nu; k met alle genoegen, wil ik goede vrienden zijn!” z „Neen; daar dacht ik toch niet aan! Het bosch h je, waar deze roos groeide, is vlak onder mijn F raam. En ik heb ze u meegebracht, omdat ze d me aan u herinnerde. Daarom moest u ze ook s hebben en tegelijk weten, dat ik denk aan u, als z aan een lieflijk witte roos!” l Hier was Joyce nu toch met recht van ont- v steld: Zijn stem had getrild en hij had gestameld d als een jongen! Zonder meer een woord te zeggen, keerde ze v zich om en liep den tuin in, met gebogen hoofdje, terwijl er tranen vielen op de roos, die hij e haar gegeven had; maar of het nu tranen van n schaamte, van drift, of van vreugde waren, dit h zou ze zelf onmogelijk hebben kunnen uitma- h ken! Het ontbijt stond in de keuken gereed en al b had Eliza eenigen tijd moeten wachten, ze zei er in ieder geval niets van. Ze gebruikten hun a maal in stilte; inaar toen ze klaar waren, ging z diza weer niet onmiddellijk aan ’t werk: ze ging itten, met de ellebogen op tafel geleund, en :eek Joyce aan met een verdrietige uitdrukking >p haar, tóch al niet te vroolijk en zoo zeer geimpeld gelaat: „Zooals ’t nou gaat, heb ik er toch echt geoeg van Miss Joyce!” begon ze. „Miss joyce” kreeg een hoog roode kleur: lad Eliza haar en Robert zien praten en achtte e zich nu geroepen, haar daar eens over te onerhouden? .... Wat er nü volgde, stelde joyce echtergerust: „Missie gaat wel wat te ver! Ik vrees, dat ze eel te veel gaat-houden van Mr. Robert! Daar ïoet bijtijds een schotje voor geschoten worden n u moet er mij bij helpen!” „Ik?...” riep Joyce verrast. Ik kan er niets an doen, Eliza! Felicity heeft me den laatsten jd in ’t geheel niet meer noodig; dat zie je zelf 'el! Ik zou niet tusschen beide durven komen!” „En tóch moet er iemand zijn, die ’t wél urft!’ ’hield de oude vrouw, koppig, vol. „Maar...; als je het niet goedvindt, Eliza, 'aarom heb je Felicity dan zoo veel met Mr. tone laten samen zijn?” , „Dat, weet u nog niet zoo Missie! Maar, als : er tegen ingaat, wordt ’t nog ééns zoo hartsichtelijk! Laat je haar maar begaan, dan rijgt ze er gauw genoeg van! Dat heb ik al oo dikwijls meegemaakt. Verleden jaar had ik ais-werk om haar van dien doeniet van een étherich af te houden! Dat was maar met hem ansen en schaatsenrijden, en altijd een eeuwig amenzijn!... Maar op een goeien dag stuurde e hem weg en hij is nooit meer durven komen! 'oen ik er haar naar vroeg zei ze: „O, hij vereelde mij; meer dan ik je zeggen kan! Is me at een jongen!” „Maar ik geloof niét, dat Mr. Stone haar licht ervelen zou!” Eliza fronste de wenkbrauwen. „Nu, iederen kan wel eens een fout maken en hier heb ik ie in vergist; dat wil ik eerlijk erkennen! Ik ad gedacht dat ze al veel eerder genoeg zou ebben gehad van de boerderij!” „Ze heeft zich hier heel gelukkig gevoeld!” racht Joyce er kalm tegen in. „Of ik dat niet weet!” luidde ’t vrij schampere ntwoord. Was dit ook niet zoo geweest, dan 3ii ik er haar niet zoo lang gelaten hebben! Ik ben altijd blij, als ik zie dat zij plezier heeft! Maar nu ga ik er toch een eind aan maken want zoo gaat hét den verkeerden kant uit! Haar leven mag niet bedorven worden!” „Denk je, dat dit dan het geval zou zijn, als ze met Mr. Stone trouwde?” „Maar natuurlijk! Ik weet veel te goed wat zij noodig heeft, om gelukkig te zijn en dit eenvoudige buitenleven zou haar op den duur tóch niet bevallen! Ja, zoo eens even een tijdje, lijkt ’t heel aardig. Maar zij heeft levendigheid en drukte om zich heen noodig en van allerlei moois!. U zoudt eens zien, hoe gauw ze hier uitgekeken was! En als je dan denkt, dat ze alles kon hebben, wat haar hartje maar begeert! Dat ze maar één woord te zeggen had èn .. „Bedoel je ...?” „Ja, ik bedoel Mr. Carmichael. Als u eens wist, de positie, die hij haar bood!.. Hij heeft daar in Wilminster een pracht van een huis en een tuin en broeikassen zooals je geen mijlen in den omtrek vindt!... Ik ken zijn huishoudster en die heeft me van alles eens laten zien: Neen maar: vorstelijk gewoon!... Eliza was buiten adem van geestdriftige bewondering. „Daar zou Missie eerst in haar element zijn; dat verzeker ik u!” „Maar, Eliza, zij trouwt den man en niet zijn huis!” J „Jawel, jawel! Maar, heusch, de man komt er zoo erg niet op aan. Vrouwen zijn als katten: ze hechten zich veel meer aan ’t huis, dan aan de menschen! Ais een vrouw maar een goed ingerichte woning hezit dan kan ’t haar heusch niet zooveel schelen, welke man er in rondwaart! Die is maar bijzaak! Joyce keek ongelukkig. Met ieder ander had ze zeker een debat geopend en was ze opgekomen voor de eer van haar geslacht; maar met Eliza was dit paarlen voor de zwijnen strooien: je kwam toch niets verder en maakte je enkel maar boos, of verdrietig. „Zou Mr. Carmichael nog altijd aan Felicity denken?” vroeg Joyce schuchter. „Waarom zou hij haar anders zoo dikwijls schrijven! Ze heeft al drie brieven gehad, sinds ze hier is en hij heeft haar een groote doos met bonbons, een paar mandjes vruchten en die kasbloemen gestuurd!” (Wordt vervolgd,) ---