BUITENLAND. Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. I Politiële Overzicht. De franschen verkrijgen de gewenschte lauweren in Tunis op gemakkelijke wijze. Deze week schoten zij een fort op het Tunesische eiland Tabarca plat, zonder dat één enkele vijand zich geliefde te vertoonen; daarna bezetten zij het eiland: zelfs met den besten verrekijker was geen soldaat van den Bey te bemerken. Och, men zou toch zoo graag aangevallen worden. Soms wil het ons bedunken, dat de Republiek den loggen Bey staat aan te stooten, roepende: «Doe me eens wat, als je durft!” De Bey blijft lijdelijk. Hij laat de Fransche bataljons hun gang gaan naar hartelust; zijn volk heeft niet eens den consul Roustan vermoord, niet eens gespioneerd. Intusschen heeft de regeering van Tunis zich beroepen op de hulp des Sultans van Turkije. De Sultan is de suzerein van den Bey. De correspondent van de Times heeft een privaat gesprek met den vorst van Tunis gehad; deze stelde met nadruk zijne hoedanigheid als vazal van den sultan in het licht en herinnerde aan de tractaten, welke aan alle Europeanen in zijn land gelyke rechten geven; wel erkende hij, dat Frankrijk bijzondere belangen had, maar wat de Fransche consul hem sedert langer dan een jaar herhaaldelijk voorstelde, namelijk een Fransch protectoraat, zou hij nimmer aannemen, wegens de tractaten met de andere mogendheden eu wegens zijne ondergeschiktheid aan Turkije. Hij erkende de bezetting van zijn grondgebied door Fransche troepen niet; hij kon zich niet met de wapenen tegen de Franschen verzetten, maar hij zou volharden in zijn protest en op zijn post blijven om orde en veiligheid te handhaven. Ten slotte beriep de Bey zich op de welwillendheid van Engeland en Italië en sprak hij zijn vertrouwen uit op de rechtvaardigheid van Europa. Een tegenstander hebben de Franschen: de regen. Het weer is allerellendigst aan de Afrikaansche kust; de troepen, die ontscheept werden, stapten tot aan de knieën in den modder en de mist is voortdurend zoo dik, dat men geen tien schreden voor zich uit kan zien. De Algerijnen zijn lastiger dan de, soldaten van den Bey; zij vermoorden Fransche officieren, als zij deze op een heimelijken hoek ontmoeten. De begrafenis van Lord Beaconsfield heeft te Hughenden met de grootste plechtigheid plaats gehad. De Koningin had eene teraardebestelling van staatswege en in de Westminster Abdij gewenscht, maar zij heeft haar wil niet doorgedreven om niet in strijd te handelen met het testament van den overledene — zooals zij indertijd deed ten opzichte van Lord Palmerston. Ónder degenen, die bij de lijkstatie tegenwoordig waren, behoorden vertegenwoordigers van de Koningin, de Prins van Wales, prins Arthur en prins Leopold, de vreemde gezanten, alle aanzienlijke leden der conservatieve partij en vele liberalen. De Koningin en andere grooten hadden prachtige bloemen en kransen gezonden. Gladstone heeft in het Lagerhuis de oprichting van een gedenkteeken ter eere van den grooten overledene voorgesteld. Dit geschiedde op den uitdrukkelijken wensch van Koningin Victoria. De plechtigheden bij het graf hadden geheel volgens het ritueel der Anglikaansche kerk plaats, want Benjamin Disraëli, ofschoon als Israëliet geboren, is op zijn twaalfde jaar in de Engelsche kerk gedoopt, toen ook zijn vader tot de Anglikaansche belijdenis overging. Het Lagerhuis houdt zich bezig met de behandeling van de Iersche landwet; hoelang de diseussiën daarover nog zullen duren, is moeie- lijk te berekenen. Intusschen trachten vele landheeren in Ierland nog voor den regen binnen te komen: zij zetten nog spoedig alle wanbetalers aan den dijk en brengen nog menigen armen pachter tot den bedelstaf. De Landliga zal daarom bij de Regeering een jaar schorsing aanvragen van het recht van verjaring, uitkoop en gijzeling. Bradlaugh heeft aan het Lagerhuis weer een paar onaangename, onstuimige zittingen verschaft. Zooals onze lezers weten, had hij zijn mandaat neergelegd, doch werd herkozen. Dinsdag wilde hij zitting nemen en verklaarde nu, den eed, dien hij vroeger geweigerd heeft, in alle vormen te willen afleggen. De aanvoerder der conservatieven, Lord Northcote, verzette zich daartegen, dewijl Bradlaugh vroeger verklaard heeft, dat de eed voor hem geene waarde meer bezit en voor hem geen band is. Gladstone zei met de liberalen, dat het niemand aangaat, hoe Bradlaugh over den eed denkt; als hij aan de vormen wilde voldoen, zou het Huis hem moeten toelaten. De meerderheid was het echter eens met Northcote en daar Bradlaugh verklaarde slechts voor geweld te zullen wijken, terwijl Gladstone weigerde den Voorzitter in de geweldpleging te steunen, moest de zitting verdaagd worden. De toestand in de Transvaal laat niet weinig te wenschen over; de Boeren schijnen ontevreden over de houding hunner aanvoerders; dagelijks komen oneenigheden tusschen Engelschen en Transvalere voor; vele Engelschen verlaten de streken, waar de Boeren het meest opgewonden schijnen; de Zoeloes en de Kaffers zetten zich tegen de Boeren schrap en vallen hen aan; — zoodat het voor de zoogenaamde „koninklijke” commissie niet gemakkelijk zal zijn een ordelijken toestand te scheppen. Dat de aanvoerders de Engelsche suzereiniteit bewilligd hebben is den drijvers een doorn in het oog. Zoo heel pessimistisch behoeft men niet te zijn om te jelooven, dat de vrede in de Transvaal niet van langen duur zal wezen. Ook de Engelsche Standard acht eene hervatting der vijandelijkheden volstrekt niet onmogelijk. Maandag jl. werd te Brunswijk. een groot feest gevierd: het gouden regeerings-jubileum van den grijzen hertog Wilhelm. Ten zes ure s morgens luidden al de klokken der stad en bulderden 101 kanonschoten; ten acht ure, aubade voor het hertogelijk paleis, uitgevoerd door 700 zangers onder leiding van Frans Abt. De toevloed van vreemdelingen was verbazend; de stad was tot in de uiterste hoeken feestelijk getooid. Ten Hove waren alle r sehe staten en ook de groote M tegenwoordigd. Te St. Pctersburg wordt nihilisten gearresteerd. De anr ten is eene manie geworden. Naar bericm, zal de Keizer gratie sehenken aan de zesde veroordeelde in het proces van den moord op den Czaar, namelijk aan de vrouw Hesse Helfmann, wier terechtstelling verdaagd werd, omdat zij [zich in belangwekkende omstandigheden bevindt. Men vertelt, dat die gratie zou bekomen zijn door de Keizerin, die eveneens in blijde verwachting is en wier kind ongeveer tenzelfden tijde als dat van Hesse Helfmann moet geboren worden. --- BINNENLAND. VERKIEZINGEN voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal op 14 Juni 1881. Als lid van de Tweede Kamer treden dit jaar af in het hoofdkiesdistrict Delft; A. M. SCHAGEN VAN LEEUWEN. Dordrecht: Mr. G. M. YAN DER LINDEN. Botterdam: W. A. YIRULY VERBRUGGE. Mr. J. YAN GENNEP. --- FEUILLETON. DE EEKHOORN. Naar het Fransch van ANDRÉ THEURIET. I, Het was ’s avonds tusschen zeven uur en half-acht; en ondanks het spreekwoord: ,met vrouwendag lengen de dagen een uur,” reeds stikdonker. Wij waren in de eet- en huiskamer vereenigd in afwachting van het avondmaal, dat bij ons te acht uren werd klaar gezet. Een vroolijk vuur van wortelblokken brandde onder den schoorsteen; eene flinke moderateurlamp teekende op het wasdoek der tafel een grooten verlichten cirkel en op de zwarte zoldering een klein, zich steeds bewegend kringetje. Mijne moeder breidde een wollen kous; mijn vader — hij was viedereehter te Varennes — herlas nog eens het verslag der zitting, dat de griffier hem zoo even gebracht had, en ik-zelf, op een hoogen taboeret gezeten, den pennehouder tusschen de tanden, mijne vingers met inkt bemorst, ik bladerde haastig in mijn Latijnschen dictionnaire, om zoo gauw mogelijk klaar te komen met de vertaling uit mijn Epitome 1), die ik den volgenden dag moest laten zien aan onzen vicaris, den abbé Gerdolle. Eene aangename rust heerschte in de kamer, eene rust, waarin al die zwakke geluiden wegsterven *n waardoor het gevoel van zeker- en veiligheid nog vermeerdert, ^ die telkens wederkeerende geluiden, zooals men zwin den droom hoort, — het gekreukel der bladeren, het tikken der breinaalden, het knetteren van het vuur en in de verte, op den weg, het gerinkel der bellen van het paard voor de postkar van Verdun, die het dorp binnenreed. Ik was aan den laatsten volzin mijner vertaling: „Septimo die autem quievit,” en maakte mij gereed op mijne beurt te rusten, nadat ik onderaan de bladzijde bij wijze van naamteekening eene zeer kunstig gedraaiden krul had getrokken; mijne moeder rolde reeds hare breikous om het kluwen wol en stak er de losse naalden in; mijn vader, klaar met zijn herlezen, bergde zijnen bril in liet huisje, toen op eens het geluid van de schel der straatdeur ons in de ooren klonk en wij alle drie het hoofd nieuwsgierig oprichtt’en. „Wie, drommel, kan dat zijn?” zei mijn vader, terwijl hij het vuur opstookte. „Een mooie tijd, om iemand een bezoek te brengen I” voegde mijne moeder er bij, die wat licht geraakt was en niet kon verdragen, dat men haren echtgenoot kwam storen, nu hij gereed stond, het avondmaal te gebruiken. 1) Latijnsch vertaalboek. | Wij hoorden gefluister en geschuifel in den gang, vervolgens werd de deur der kamer tamelijk driftig geopend door onze dienstmaagd en ... . „Mijnheer Michel,” riep zij met hare grommige stem, „daar is een reiziger, die U wenscht te spreken I” En achter den rug der meid stotterde eene mannenstem, eene doffe, zoo ’t scheen eenigszins bevreesde stem : „Ik ben het, Justin, mijn vriend! Ik ben het, die u eene kleine visite kom maken.” Mijn vader, die de lamp in de hand had genomen sn haar zoo hoog ophield, dat het volle licht op den reiziger viel, zett’e haar op eens weder op hare plaats, slaakte een kreet van verwondering en aangename verrassing, ging op den nieuw aangekomene toe en omhelsde hem recht hartelijk. „Het is neef Bastien !” riep hij .... ,Ha, dat noem k eerst iemand verrassen! . . . . Kom toch gauw binïen, neef! .... Kaatje, verlos mijnheer spoedig van lijn valies en zijnen mantel.” En zich naar de zijde ran moeder wendende, terwijl hij den reiziger bij den irm nam: „Marie, lieve, daar is neef Bastien, een oud rriend der familie .... Hij heeft mij op zijne knieën aten dansen en ik heb je dikwijls over hem gespro:en . . . . Neef, mijne vrouw en mijn kleine Jozef, die .1 tien jaren achter den rug heeft Ziezoo, nu :unt ge mekaar begroeten, en geef dan aan neef den orgstoel .... Hij zal wel bijna bevroren zijn . . , . laatje, met het eten nog wat wachten en .... mijnheer 'lijft logeeren, denk er om!” Gedurende dien tijd hield ik mij onledig dien onbeenden neef te bekijken met een paar opengespalkte ogen. Hij had zijn valies neergezet.... een ouderwetsch aiies rond en langwerpig met twee riemen, waarmee et op zij werd toegegespt; ook zijn grooten bruinen oanteljas, met wel vijf of zes kragen versierd, had hij fgelegd, en nu zag ik een grijsaard van omstreeks estig jaren, een lang, tenger gekromd man, gekleed 1 een jas van grijze lasting. Zijn hals was gekneld ï eene soort stropdas, waarboven een mager, gladge;horen, gerimpeld gelaat uitkwam met blauwe oogen, oode oogleden en geheel vergrijsde haren. Sehroomillig verontschuldigde hij zich, dat hij op zoo’n onelegen uur kwam, en ik verwonderde mij zeer, uit at lange, tengere, als een riethalm gebogen lichaam rik eene doffe en treurige stem te hooren voortkomen. Vader had hem op zijn gemak plaats doen nemen ï onzen grooten armstoel, terwijl moeder nog een aar blokken op den haard geworpen had, zoodat het uur vroolijk knetterde. Neef, op het kantje van den oei gezeten, glimlachte, men zou haast gezegd hebben peesachtig en hield de handen bij het vuur, een paar inden even mager en schraal als zijn geheele lichaam. „Ik ben blij.... zeer blij U te zien,” stotterde hij et eene nog van koude bevende stem; want hij was et de postkar mee komen rijden, en het was buiten nnig koud. „Het was uitmuntend van je, neef, eens aan ons te j inken, en nw bezoek doet ons zeer veel pleizier,” | itwoordde mijn vader, „maar waarom hebt gij ons ■ :en bericht gezonden?” „Ja, weet je,” zei neef, „ik heb er op het laatste 1 oogenblik eerst toe besloten en ik kom dus eigenlijk maar in het voorbijgaan.” „In het voorbijgaan! Waar gaat gij dan heen?” „Och, nergens,” antwoordde hij naïf en voegde er vervolgens bij; — hij glimlachte weer treurig — „als ik reis, dan is het niet om ergens te komen, maar om de een of andere plaats te verlaten Ik heb nooit een doel.” „Evenwel, neef Bastien,” merkte mijn vader lachende op, „ergens moet toch eene plaats zijn, waar gij uwe vrienden terugvindt en uw „te-huis” hebt.” „Ik heb geen te-huis meer, mijn vriend, ik leef als een dwaalgeest.” „En uw huis in de Val-des-Ecoliers dan, waar ik zoovele genoegens heb gesmaakt in den tijd, toen ik het collége bezocht en gij zoowat toezicht op mij hieldt.” „Sedert lang bewoon ik het niet meer; gij weet sedert Spreken wij er niet over,” zuchtte de oude man en streek de handen langs het voorhoofd; „komaan, laat ons wat over U-zelven spreken. . . . Toen ik uw nieuwjaarsbrief ontving, was ik te Bourmont. Eensklaps herinnerde ik mij den goeden tijd van voorheen en ik zei tot me-zelven: Als ik eens ging kijken, wat er van dat jongemensch geworden is? . . En toen heb ik mijn valies dicht gegespt. . . Ik heb niet veel tijd nooaig, om mij voor eene reis gereed te maken: mijn geheele mobilair bestaat uit eene groote kist, die ik door den eenen of anderen herbergier op zijn zolder laat bewaren. ... Ik nam mijn manteljas en ik vertrok”. . . . Mijne moeder zag hem verbaasd aan. „Te duivel,” riep mijn vader uit, „dat lijkt veel op het leven van „Den wandelenden Jood!” . . . Neen, hoor, aan z’oon leventje zou ik mij niet graag wennen, en jij ook niet, is het wel, Marie?” „Ik begrijp ik gevoel” .... murmelde neef Bastien, terwijl hij met het hoofd knikte. „Gij hebt vrouw en kind en dat zijn banden, die u omstrengelen als klimplanten en u zoo aan uwe woonplaats binden. Ik, ik heb geen vrienden meer, ik ben eene plant zonder wortels”. . . . „Zonder wortels!” herhaalde hij met zijne doffe stem. Dat klonk als een treurige echo, en eene lichte rilling van angst voer mij door de leden ; doch ik herstelde mij spoedig, toen ik vervolgens bedacht, dat ik een te-huis had, eiken avond een flink en helder vuur, o om mij te warmen en een avondmaal, zoo goed als1 men durfde verlangen. Deze egoïstische wending mijner gedachten, benevens eene vergelijking tusschen mijn : gemakkelijk leven en het zwervend bestaan van neef i Bastien schonken mij een zoet gevoel, zoo ongeveer : gelijk aan dat, hetwelk men ondervindt, als men in een i goed dicht en lekker zacht bed gedoken, hoort hoe i buiten de stormwind raast en tiert. En al luisterend ’ raar de klagende woorden van neef, sloot ik de oogen i ïalf dicht, zoodat ik slechts flauw den verwarmenden s gloed der kolen kon zien, en met nog meer welbeha- ï gen en tevredenheid hurkte ik neer tusschen de knieën pan mijn vader. Mijne moeder was intusschen weggeslopen naar den tant der keuken, om wat haast met het eten te maken en het toezicht te houden op de bereiding van een paar nieuwe schotels. Wij hoorden den zwaren stap der dikke Ka, die heen en weer liep, om de eene kast te openen of de andere te sluiten. Borden en schotels rammelden door het telkens verzetten, de deksels der braadpannen werden opgelicht en het doffe geluid van een vork, waarmee men eieren klopt om „sneeuw” te maken, deed mij een gesuikerd tusschengerecht voorzien, zoodat ik in mijn binnenste lachte en mij verheugde in de komst van dien geheirazinnigen neef. Deze, de ellebogen steunende op de gevulde armen van zijn stoel, de beenen uitgestrekt naar de haardplaat en voortdurend met de oogen knippend, scheen ook onder den invloed van de behaaglijke, aangename atmosfeer, die de kamer vervulde. Van tijd tot tijd werd de deur geopend en Ka, nog vlug ondanks hare steeds toenemende zwaarlijvigheid, kwam binnen om het tafellaken met roode zoomstrepen uit te spreiden, of om de borden te zetten, het brood te snijden, van de servetten bisschopsmutsen te maken; en telkens kwam ons uit de keuken een heerlijke geur van Caramel 1) in den neus. Neef Bastien haalde zijne magere beenen weder onder zijn stoel, daar de hitte der kolen ze zou roosteren door het dunne weefsel van zijn broek heen, hief ook het hoofd op en zag mij met een goedhartigen blik aan: „Hij ziet er flink uit, uw jongen, neef Michel; ik ben er zeker van, dat hij ook een goede jongen is ... . Hij is groot voor een jongen van tien jaar.” „Onkruid groeit altijd snel,” antwoordde mijn vader, „het is een guit, die ons van den morgen tot den avond op zijne streken onthaalt.” „Kom eens hier en kijk mij eens aan, mijn jongen,” zei neef nu tot mij en tegelijk trok hij mij naar zich toe, „ik houd van kinderen.... Je bent toch niet bang van me?”.... „Neen, mijnheer,” antwoordde ik en keek hem aan met die onbeschaamde nieuwsgierigheid, welke den jongensleeftijd eigen is. Ik vond hem toch wei een beetje zonderling, onze neef! Zijne lange, inagere gestalte, zijne kale kleeding, zijn bleek eelaat en de roode randen om zijne oogen boezemden mij geen den minsten eerbied voor hem in en in mijne straatjongensachtige waanwijsheid oordeelde ik hem te zijn iemand van zeer geringe beteekenis. De kinderen hebben dit met de honden en bedienden gemeen, dat sij over de menschen oordeelen naar hunne kleeding sn dat zij eenen instinktmatigen afkeer hebben van irmoedig gekleede bezoekers. Evenwel ik stond toe, iat de neef mij op zijn knieën zett’e. Hij lichtte mij >p als een veder, hield mij met de eene hand in evenvicht op zijne ontvleesde beenen, wier scherpe kanten ïu juist niet meewerkten om mij gemakkelijk .te doen litten, en streek met de andere zachtjes door nijne natuurlijk krullende haren. 1) Gebrande of gebruinde suiker. (Wordt vervolgd.) ---