BUITENLAND Mendès-France naar Brussel. HET komt ons onnodig voor uit te weiden over het feit, en zelfs over de achtergronden er van, van Mendès-France's overwinning in het parlement, die hem de mogelijkheid biedt, een begin te maken met de uitvoering van het economische hervormingsplan-oplange-termijn. Het is namelijk wel zo verlopen, als men had verwacht De details van het plan zijn bekend, voor het overige kan men weinig anders doen dan afwachten. De,premier kan een plan opmaken, meer dan bij zijn andere „programmapunten", zoals Indo-China en Noord-Afrika, heeft hij de steun van het Franse volk nodig. Men zegt wel, dat de methodes van Mendès-France minder een nieuwe politiek dan een nieuwe stijl inhouden. Het is dan te hopen, dat deze nieuwe stijl zal doorwerken in alle lagere geledingen. Het streven, om de export te verhogen, zal geen succes hebben, wanneer de bedrijven niet harder gaan werken, wanneer de bedrijven geen afstand doen van verou- derde productiemethodes, wanneer de meeste Fransen niet ontwaken uit hun gemakzucht, uit het zichlaten-drijven-op-de-gebeurtenissen. In de Weekrevue van heden kan men nog vinden, wat het plan, in grote lijnen, inhoudt. Wel is het nog interessant, om na te gaan hoe de stemmenverhouding is geweest na de debatten over het plan. Al heeft de premier evenals vorige malen een grote meerderheid bereikt, er blijkt zich een verschuiving onder de voor- en tegenstemmers te hebben voorgedaan. Bidault's partij, de M.R.P., die bij vorige stemmingen zich, hoofdzakelijk uit rancune-overwegingen, een halsstarrige tegenstandster van de plannen van Mendès-France toonde, heeft in meerderheid vóór zijn economische plan gestemd. Zouden dit de voortekenen zijn van een her-toenadering? Mendès-France zal daar beslist naar streven, want hij heeft de M.R.P. binnenkort nodig, die zich steeds een zeer besliste voorstandster heeft getoond van de E.D.G. De communisten hebben zich van stemming onthouden, zij konden moeilijk hun stem verheffen tegen een plan, dat de materiële verheffing van het Franse volk in zijn geheel beoogt. In „Het Vrije Volk" lezen wij, dat de socialistische afgevaardigden de uiteenzetting van Mendes-France meermalen door applaus hebben onderbroken. Het is aanvankelijk nog de vraag geweest, wat de houding der socialisten zou zijn tegenover het plan, omdat Mendès-France er van begin af aan afkerig van scheen te zijn, momenteel de lonen te verhogen. De contróle op productiecijfers en loonpeil zou echter wel een dirigistische politiek inhouden en het spreekt vanzelf, dat de socialisten het daarmee eens zijn. In ons eigen land hebben de vakbonden matiging in hun looneisen willen betrachten, dus het zou kannen, al volgen de socialisten in alle landen zeker niet één lijn, dat de Franse organisaties een zelfde beheersing aan de dag leggen. De steun van de- socialisten is van bijna even groot belang als die van de M.R.P. Al schijnen eerstgenoemden in meerderheid tegen de E.D.G. te zijn (het is al gebleken, dat de opvatting van het partijbestuur geen voldoende waarborg biedt, dat iedere socialistische parlementaire afgevaardigde inderdaad vóór de E.D.G. stemt) zullen zij wellicht thans bereid zijn, zitting te nemen in de regering? Naar verluidt, is de confrontatie tussen vóór- en tegenstanders van de E.D.G. niet al te best verlopen en zouden zich ernstige tegenstellingen openbaren in de boezem der regering, wanneer de E.D.G. wordt aangepakt. Om deze reden zou binnenkort een hervorming van de regering nodig zijn. _ _ _ * * * VOOR de naaste toekomst is namelijk de kwestie der E.D. G. van aanmerkelijk meer gewicht dan het economische plan. Voordat Mendès-France de macht verkreeg, heeft hij er zich nooit duidelijk over uitgelaten, wat hij precies dacht van de E.D.G. en daarna heeft hij wel verklaard, dat hij van mening is, dat het legerverdrag in bepaalde opzichten moet worden gewijzigd (waarschijnlijk zou hij er door zijn persoonlijke invloed in slagen, dat het verdrag een kleine meerderheid verkreeg in het parlement, maar dat wenst hij niet), maar waarin deze wijzigingen zouden moeten bestaan, is nog niet bekend. Het is onwaarschijnlijk, dat Mendès-Franse wijzigingen van de tekst zal voorstellen, omdat daardoor de uitvoering van het E.D.G.-plan met maanden zou worden vertraagd, ook in de landen, waar het verdrag reeds is geratificeerd. Volgens het weekblad „l'Express" zou bij de huidige stand van zaken de E.D.G. worden afgewezen met 301 tegen 287 stemmen en met 45 onthoudingen. Als dat juist is, dan heeft Mendès-France zijn tijd toch wel gebruikt voor een nauwkeurige oriëntering. Genoemd weekblad beweert voorts, .dat Mendès-France in 3russel op 19 Augustus aan de ministers van buitenlandse zaken zal voorstellen, in plaats van een tekstwijziging, de E.D.G. in zoverre uit te stellen, dat West-Duitsland wel souverein wordt verklaard, maar nog niet_ wordt herbewapend. Indien althans Rusland accoord gaat met democratische verkiezingen in Oost-Duitsland. Gaat Moskou daarmee niet accoord, dan wordt de E.D.G. in haar geheel meteen uitgevoerd. Het is duidelijk, dat deze bewering in Washington onrust heeft verwekt. In hoeverre zou zij op juistheid berusten? Het is bekend, dat er nauwe banden bestaan tussen Mendès-France en de hoofdredacteur van l'Express, Servan-Schreiber. Laatstgenoemde is een van de adviseurs van de premier, maar het is toch niet aan te nemen dat een krachtige persoonlijkheid als, de nieuwe premier onder invloed zou staan van deze man, die de besluiteloosheid en wisselvalligheid van zovele Fransen sterk typeert. L'Express is een van die tijdschriften, die Mendès-France bijna afgodisch vereren. „P.M.F.", in overeenstemming met de indertijd in Amerika gebruikelijke toepassing van Roosevelt's initialen, wordt beschouwd in die kringen als de Grote Man, die de Franse New Deal moet bewerkstelligen Diens succes zal, wanneer ook het economische plan gunstig zal blijken te werken, nog overweldigender zijn en men moet dan maar hopen, dat hij zelfs zó groot is; dat zijn benen deze roem zullen kunnen dragen. * * * DE Brusselse conferentie zal aan het licht brengen, of Mendès-France inderdaad de plannen heeft, die hem worden toegedicht. We kunnen aannemen, dat de bewogen debatten, die daarvan het gevolg zullen zijn, niet in het openbaar zullen plaats vinden. Weliswaar schijnt ieder deelnemend land met een grote delegatie van deskundigen te komen, maar dat zegt weinig, dat wil nog niet zeggen, dat de zes ministers van buitenlandse zaken niet afzonderlijk in vertrouwelijk overleg kunnen treden. De toespeling van l'Express houdt uiteraard een compromisvoorstel in aan Rusland en sluit hoogstwaarschijnlijk aan op het Russische voorstel voor een nieuwe viermogendhedenconferentie. Vandaar de Amerikaanse vrees, aangezien de V. S. niets voelen voor een dergelijke conferentie. --- John hield een persconferentie „IK VERTEL SLECHTS, WAT IK NODIG VIND" Dr. Otto John, het naar Oost-Berlijn uitgeweken gewezen hoofd van het Westduitse „Bureau tot bescherming van de grondwet", heeft op een persconferentie onder meer verklaard: „Ik ben en blijf geestelijk zo vrij en onafhankelijk als ik steeds geweest ben". Door uit te wijken paar Oost-Duitsland had hij de zelfde stem van zijn geweten gevolgd, die hem er in 1933 toe bracht om tegen de nazi's te strijden. Op de persconferentie waren ook ongeveer 100 westerse journalisten. Zij was georganiseerd door de Oostduitse „commissie voor de Duitse eenheid", een door de Oostduitse regering gesteund orgaan. John was vergezeld van Wilhelm Girnus, een lid van deze commissie. Zijn gezicht was door zon gebruind en hij keek ernstig. Voorts waren er enige waarnemers van de Oostduitse regering, onder meer een zekere kolonel Bormann van de veiligheidsdienst. John zei zich er niet om te bekommeren dat hij van verraad beschuldigd werd. Het was niet de eerste maal en het was ook geen toeval dat deze beschuldiging geuit werd door de zelfde personen die hem van verraad beschuldigd hadden toen hij in 1944 deelnam aan het complot tegen het leven van Hitler. "leder die mij kent weet dat ik geen communist ben". John zei naar Oost-Duitsland te zijn gegaan, omdat hij voor zich zelf daar de beste kansen zag om een Duitse hereniging te helpen bewerkstelligen en om te werken tegen het uitbreken van een derde wereldoorlog. ~Ik sta hier, omdat ik nergens in het westen, en zeker niet in West-Duitsland, een dergelijk gehoor zou krijgen", John zei verder het Duitse volk te willen waarschuwen „voor het dreigende gevaar". Op de vraag waarom hij naar Oost-Duitsland was gegaan om het naziisme in West-Duitsland te bestrijden en een verklaring in de geest van die van vandaag niet in Keulen, Londen of bijvoorbeeld Kopenhagen had afgelegd, ant_ woordde John, dat, indien hij de verklarin6 in West-Duitsland had afgelegd, de mogelijkheid zou hebben bestaan, dat hij op grond van de beschuldiging van geheimen te hebben verraden -gearresteerd had kunnen worden. In West-Duitsland had hij zich niet actief in de .politiek begeven omdat dit niet zijn taak was, zolang hij hoofd was van het bureau vaar de bescherming van de grondwet. John zei dat „d-e wildste nazi's" in West-Duitsland de overhand kregen. Hij zelf was ongerust over de infiltratie van nazi's in de vrije democratische partij, met wel:ier democratische krachten ik mij zeer nauw verbonden gevoel". Toen Wolfgang Hoefer, een Amerikaanse agent die twee weken geleden zelfmoord pleegde, hem even voor de 20ste Juli had medegedeeld, dat de Amerikaanse contra-spionnagedienst zijn, Johns, gangen naging, was hij tot het besef gekomen dat hij in West-Duitsland geen nuttig werk meer kon verrichten. Op de vraag, hoe hij afwist van de zogenaamde geheime protocollen bij het verdrag voor een Europese verdedigingsgemeenschap, antwoordde John: „ik wist van hun bestaan af door mijn offici- ele werkzaamheden". Toen hem gevraagd werd, of men hem niet gedwongen had staatsgeheimen aan de Sowjetrussische of Oostduitse autoriteiten te verraden, zeide John: „Ik heb alle mensen hier gezegd, dat ik slechts dat zal vertellen wat ik nodig vind, maar ook geen woord meer". Desgevraagd verklaarde John, „jammer genoeg" niet in Moskou geweest te zijn. Personen, die John goed gekend hebben, hebben verklaard er niet meer aan te twijfelen, dat John om politieke redenen naar de communisten is overgelopen. Zij hebben de indruk, dat hij niet door hen wordt gedwongen om te blijven of te vertrekken. Johns opwinding scheen natuurlijk te zijn, hoewel hij ernstig en zenuwachtig was tijdens zijn persconferentie, aldus verklaarde men. Na de persconferentie van John heeft een correspondent van het Britse blad „Daily Express" nog een gesprek onder vier ogen met John gehad, aldus meldt A.F.P. (Reuter) --- STAATSIEBEZOEK VAN DE NOORSE KONING Ons volk bereidde Koning Haakon een hartelijk welkom Koning Haakon, de 82-jarige monarch van Noorwegen en oudste der thans waar ook ter wereld regerende vorsten, is gisterochtend om half twaalf in Amsterdam aangekomen. Na 31 jaar heeft deze slanke en ondanks zijn hoge leeftijd nog kaarsrecht lopende koning der Noren op welhaast dezelfde plek tegenover het C. S. in Amsterdam de thans 45-jarige dochter begroet van de regerende vorstin, Koningin Wilhelmina, die hem op 4 Juni 1923, toen zij zelf 43 was en de koning 50, bij zijn aankomst 31 jaar geleden als eerste op Nederlandse bodem de hand drukte. Met Koningin Juliana aan zijn zijde en Prins Bernhard tegenover zich reed de koning enkele minuten later ondanks het gure weer en de lichte motregen in een open caleche tussen de juichende rijen Amsterdammers door over het Damrak naar het paleis op de Dam. In zeker opzicht heeft koning Haakon zich nog jeugdiger getoond, dan 31 jaar geleden. Toen kwam hij naar Nederland in een zware oorlogsbodem. Ditmaal heeft hij de zeereis gemaakt in I zijn naar verhouding bijzonder lichte 1628 ton metende prachtig witte jacht „Norge", dat het in het stormweer in de Duitse bocht hard te verduren heeft gehad. Twee Nederlandse torpedobootjagers, de „Evertsen" en de „Piet h Hein", met het fregat „Marnix", h voeren bij het krieken van de dag het vorstelijk jacht, dat zelf begeleid werd door twee Noorse torpedobootjagers, tegemoet en escorteerden het naar IJmuiden. Daar gleed de witte boot langzaam de Middensluis naar 't Noordzeekanaal binnen, precies•op schematijd: half negen. Tijdens het schutten begaven zich drie leden van de Nederlandse eredienst aan boord: vice-admiraal d/b. Jhr. E. J. van Holthe, Jhr. Mrc. Dedel en kapitein-luitenant ter zee J. G. Stegeman, alsmede de Noorse gezant, Lars Jorstad. OM elf uur meerde het jacht aan de boeien van de B.P.M. Uit de verte kon het publiek de rijzige gestalte van de Noorse vorst waar nemen, die in een motorsloep van de „Norge" afdaalde, welke hem naar de voorzijde van het Centraal Station zou brengen. Aan de voet van het eeuwenoude Godshuis, de St. Nicolaaskerk, zette de koning om half twaalf, voet op Nederlandse bodem. Op' het speciaal aangelegde steiger-1 hoofd bij de Prins I3endrikkade 1 begroette hij Koningin Juliana 1 met een handkus en Prins Bern' hard, die gekleed was in admiraalsuniform met de lange sjerp en versierselen var. het Grootkruis van de orde van St. Olaf, met een stevige handdruk. Onze vorstin droeg een zeegroene mantel en op het hoofd een zwart kapje. In de open caleche, getrokken door zes van den zadel bereden paarden, trok de feestelijke stoet, waarin zich nog drie volgrijtuigen bevonden, over het versierde Damrak naar het paleis. Ook daar weerklonk enkele minuten voor 12 het Noorse volkslied, ten gehore gebracht door de Koninklijke militaire kapel in ceremonieel tenue, ook daar inspecteerden koning Haakon en koningin Juliana een erewacht (van het garderegiment Jagers) en ook daar juichte het publiek de vorstelijke personen hartelijk toe. Nadat hij met ons vorstelijk paar op het balton was verschenen, bleef de menigte wachten op de aangekondigde kranslegging door de Noorse koning bij de voet van het nationaal monument. Dat moment kwam om kwart voor een. Onder de tonen van trompetmuziek schreed de rijzige gestalte tussen de afzetting door dwars over de Dam naar het Plantsoen, vergezeld door leden van zijn gevolg. Tussen minister Drees en burgemeester D'Ailly in stapte hij daar voor 't monument, waarvan aan weerszijden 8 voormalige B.S.'ers stonden opgesteld. Half knielend legde koning Haakon eigenhandig zijn hulde aan de Nederlandse gevallenen aan de voet van het monument. Het noenmaal werd in de troonzaal gebruikt, waaraan mede aanzaten prinses Wilhelmina en de prinsessen Beatrix en Irene. _ _ -'s Middags maakten Koning Haakon, Koningin Juliana en Prins Bernhard een tocht door de Amsterdamse grachten. Jammer was het, dat het weer zo slecht was. Tijdens de rondvaart werd in een muur van Le Canard een beeld onthuld van 2t. Olav. In de Burgerzaal zat de Koninklijke gast met ons Koninklijk paar gisteravond aan een gala-diner aan. Koningin Juliana gewaagde in Haar rede van de vriendschap, die er tussen beide volken bestaat Koning Haakon sprak over de ramp, die ons land verleden jaar getroffen heeft. De Noorse Koning zeide, er trots op te zijn, dat in Stavenisse een straat naar hem genoemd is. Na deze rede werden de beide volksliederen gespeeld. --- „GEEN SPECIALE REDEN VOOR BIJZONDERE VREUGDE" Minister Luns over gestoten overeenkomst met Indonesië „De Nederlandse regering ziet in het met Indonesië gesloten accoord uiteraard geen speciale reden tot bijzondere vreugde. Het is het constateren van een mislukt experiment", aldus heeft de minister zonder portefeuille en voorzitter van de Nederlandse delegatie naar de Uniebesprekingen, mr. J. M. H. H. Luns, op een persconferentie op het ministerie van Buitenlandse Zaken medegedeeld. Minister Luns voegde hieraan toe: „Wanneer de gedachten teruggaan tot December 1-949 en men bedenkt, dat niet alleen in Nederland, maar ook in Indonesië de verwachting bestond, dat de Unie het begin zou vormen van een hechte samenwerking tussen twee souvereine staten, dan kan men zich voorstellen, dat de 10e Augustus 1954 geen reden geeft tot genoegdoening". Minister Luns zeide voorts: „Daarnaast stel ik, dat het accoord voor de Nederlandse regering aanvaardbaar lijkt". Mr. Luns herinnerde er aan, dat de Nederlands-Indonesische Unie nooit een levend begrip is geworden en dat in brede lagen van de Indonesische bevolking, in de regering, parlement en politieke partijen de wens bestond deze formele band op formele wijze te beeindigen. „Daar een van de deelgenoten de Unieband als een knellend letsel voelde voor de volledige onafhatkelijkheid, heeft de Nederlandse regering gemeend — zij het zonder enthousiasme — tegemoet te komen aan de wens van de Indonesische regering", Minister Luns herinerde er aan, dat bij de overdracht van de souvereiniteit een groot aantal zaken — waaronder de wederzijdse financieel-economische belangen — op enigerlei wijze zeker werden gesteld, zonder overigens vast te leggen, dat Indonesië voor eeuwig gebonden zou zijn aan een voor de overdracht bestaande toestand. Daarom was het bij de afgesloten conferentie nodig, dat beide delegaties zich beraadden over het lot van de overeenkomsten, die eerst in het Uniestatuut lagen verankerd. Indien de Unieband zonder meer zou worden opgeheven, dan zou wat betreft een vacuum zijn ontstaan. Daarom was nodig een diepgaande studie van de consequenties van de opheffing van het Uniestatuut. Daarbij was het anderzijds noodzakelijk na te gaan, welke regelingen zouden zijn ge- troffen, indien in 1949 de'Unieband in het leven zou zijn geroepen, maar zou zijn besloten tot het aangaan van normale internationale betrekkingen. Ook dan zouden regelingen noodzakelijk zijn geweest. Minister Luns zeide, dat. Indonesië als een jonge natie begrijpelijkerwijs gesteld is op volstrekte onafhankelijkheid volgens de idealen van de vrijheidsstrijd; Het is ook te begrijpen, dat 'er misverstand is gewekt over het feit, dat de Unieband niets anders was dan een normale regeling van belangen. Het heeft op de afgelopen conferentie grote moeite gekost, aldus mr. Luns, vast te stellen, wat „normale regelingen" in 1949 zouden zijn geweest. . . Minister Luns zei voorts de vurige hoop te koesteren, dat met I het thans bereikte accoord een nieuw en beter tijdperk zal worden ingeleid in de betrekkingen tussen Nederland en Indonesië, ,die — zoals de minister zei — „wel voor enige verbetering vat- baar zijn". „Van Nederlandse zijde zal alles worden gedaan — ongeacht de twistpunten — de verhouding zo goed en hartelijk mogelijk te doen ontwikkelen", aldus mr. Luns, die hier aan toevoegde, dat de vriendschap tussen beide landen „nog een teer plantje is". In antwoord op vragen deelde minister Luns nog mee, dat het accoord geen wijziging brengt in het associate-membership van Indonesië in de Europese betalings-Unie. Mr. Luns bevestigde, dat de regeling van de financieel-economische problemen de grootste moeilijkheid vormde. Op vragen over de besprekingen tussen hem en minister Sunarjo buiten het kader van de conferentie over diverse problemen zoals het Ambonezen-vraagstuk en de kwestie van de Nederlandse arrestanten in Indonesië zei minister Luns, dat de uit deze gesprekken voortgekomen conclusies en wensen zijn neergelegd in een uitvoerig schrijven aan mr. Sunarjo. Minister Luns zei persoonlijk enige hoop te hebben, dat een oplossing voor deze problemen zal worden gevonden. Hij zei zich niet aan voorspellingen te willen wagen, daar de Indonesische regering deze vraagstukken nog moet behandelen. Mr, Luns deelde mede, dat naar het standpunt van de Nederlandse regerig voor goedkeuring door de eerste en Tweede Kamer van de overeenkomst géén tweederde meerderheid is vereist. Over de kwestie Nieuw-Guinea deelde mr. Luns tenslotte mede, dat deze kwestie niet voor een oplossing vatbaar is en hierover geen mogelijkheid tot overeenstemming met de Indonesische re:-.-ring bestaat. --- NEDERLANDSE ZILVERVLOOT NAAR DE VERENIGDE STATEN De Nederlandse regering is begonnen met het teruggeven van het zilver (lat tijdens de tweede wereldoorlog van de Verenigde Staten werd geleend. De afgelopen week is te Philadelphia een schip aangekomen met aan boord zilver uit Nederland ter waarde van 1% millioen dollar. Dit werd meegedeeld door een woordvoerder van de Nederlandse ambassade te Washington en de Amerikaanse schatkist. Een ander schip met een lading zilver voor eenzelfde bedrag wordt ongeveer 20 Augustus a.s. verwacht. De reeds aangekomen lading zilver vormt de eerste terugtetaling van een totale hoeveelheid van 56.737. 341.25 fine ounces aan zilver, welke de Nederlandse regering tijdens de tweede wereldoorlog van de Verenigde Staten heeft ontvangen. Een woordvoerder van de Amerikaanse schatkist heeft meegedeeld, dat met de terugbetalingen door Nederland zou worden voortgegaan totdat de gehele zilverhoeveelheid zou zijn teruggegeven. In Amerikaanse kringen is men van mening, dat een gedeelte van het door Nederland teruggegeven zilver, zilver betreft dat indertijd van Amerika werd ontvangen doch nooit werd gebruikt. De Belgische regering heeft indertijd van Amerika geleende zilver reeds teruggeven, doch andere landen zoals India en Engeland hebben uit dien hoofde nog geen terugbetalingen gedaan. De twee laatstgenoemde landen zullen echter eerst in April 1957 de eerste te_ rugbetaling moeten doen. 'Reuter) --- PERSSTEMMEN UIT INDONESIë Minister-president tevreden „Wij beschouwen het succes van de Uniebesprekingen niet als een Indonesische overwinning en niet als een Nederlandse nederlaag, maar als een overwinning van het gezond verstand van beide partijen", aldus het regeringsgezinde blad „Stank Indonesia', in een hoofdartikel. Het eveneens regeringsgezinde „Merdeka" brengt hulde aan Nederland, „dat ondanks zijn ongemakkelijke houding ten laatste toch tot het inzicht kwam, dat de Indonesische eis reëel was". „Merdeka" voegt hieraan toe: het is echter jammer, dat Nederland in de kwestie-Irian niet hetzefde standpunt inneemt als in de kwestie van de opheffing der Unie. „Sufah Indonesia" schrijft nog: wij behoeven niet intens verheugd te zijn over het succes noch teleurgesteld over de op de Unibesprekingen bereikte resultaten, indien naderhand bijvoorbeeld mocht blijken, dat niet alle nadelige R.T.C-overeenkomsten geanuleerd zijn. „Wij kunnen immers on. mogelijk al onze desiderata in een ruk realiseren." Het besluit: Wij moeten het hui. dige accoord beschouwen als de eerste stap naar een volledige herziening van alle voor Indonesië nadelige overeenkomsten, waarvoor wij allen eensgezind moeten strijden. In kringen van het Indonesische parlement was men Woensdag. ochtend over het algemeen terughoudend in het geven van meningen over het resultaat in Den Haag. Zij wensten de terugkeer van de Indonesische delegatie af te wachten om van de delegatieleden toelichtingen te krijgen, voren een standpunt te bepalen. De Indonesische minister-president, Ali Sastroamidjojo, heeft Woensdagavond verklaard, ,tevreden'" te zijn met het resultaat der in Den Haag gevoerde besprekingen over het opheffen der Nederlands-Indonesische Unie Hij zeide op.een partij, die voor jour] nalisten werd gegeven ten huize van het parlementslid, de heer Dist► de uitgever van „Mercleka", dat liet succes der Unie-besprekingen kaai worden gerekend te behoren tot de belangrijke zaken, die in het eenjarige bestaan van het kabinet Ali Sastromidjojo zijn bereikt. Hij voegde daar echter aan toe, dat het herstel van de veiligheid in geheel Indonesië het grootste resultaat zou zijn, dat bereikt zou kunnen worden. Op de vraag, wat de volgende doelstelling zijner regering zal zijn, antwoordde hij: „walt and sec". Desgevraagd antwoordde hij, dat de oplossing van het vraagstuk inzake Nieuw-Guinea een zeer belangrijke zaak zou (ANP Pi: Aneta) --- Persconferentie van Sunarjo „OVEREENKOMST VOOR BEIDE PARTIJEN BEVREDIGEND" ~De resultaten van de Nederlands-Indonesische tmiebesprekingen worden door de Indonesische delegatie geacht als zijnde bevredigend voor beide partijen",. Dit heeft de Indonesische minister van buitenlandse zaken en voorzitter van de Indonesische delegatie naar de uniebesprekingen, mr. Sunarjo, meegedeeld op een persconferentie in het gebouw van het Indonesische hoge commissariaat in. Den Haag. Minister Sunarjo zei voorts: de overeenkomst kan betekenen, dat na de ontbinding van de unie een stap wordt gezet naar betere verhoudingen tussen Nederland en Indonesië" Mr. Sunarjo voegde hier aan toe, dat de kwestie Nieuw-Guinea, waarvoor geen oplossing is gevonden, de betrekkingen tussen beide landen gedeeltelijk zal blijven beheersen. Op vragen, hoe Indonesië de kwestie Nieuw-Guinea denkt op te lossen zeide mr. Sunarjo, dat er twee mogelijkheden zijn: het voorleggen van het • geschil aan de Verenigde Naties of het zoeken van een oplossing buiten de V.N. Op deze 'patste mogelijkheid ging mr. Sunarjo niet verder in. We] zei hij, dat de in de gisteren ondertekende overeenkomst opgenomen geschillenregeling geen be.. trekking heeft op de kwestie Nieuw-Guinea. Minister Sunarjo legde er de nadruk op, dat deze kwestie geen invloed zal hebben op de naleving van het gisteren ondertekende protocol en daarbij behorende briefwisseling. Over de opheffing van de unie zei mr Sunarjo nog, dat dit bete-' kent een verwijdering van een ' remmende factor voor het schep-' pen van een beter verhouding tus- ' sen Nederland en Indonesië. De Indonesische minister van buitenlandse zaken zei tenslotte, dat voor het op goede wijze in de practijk brengen van het Nederlands-Indonesische accoord van beide zijden een goed vertrouwen noodzakelijk is. --- RATTEN SLEEPTEN BANKBILJETTEN WEG De caféhouder M. B. aan de Binnenweg te Rotterdam had een open sigarenkistje met geld onder zijn toonbank staan. Daaruit verdween j.l. Vrijdagnacht een bedrag van f 650.--. De recherche wist geen spoor van een dader te ontdekken, maar vanmorgen brachten loodgieters de oplossing van het mysterie. Toen zij onder de vloer doken om een lek te repareren vonden zij daar, aangevreten door de ratten, bank- en muntbiljetten tot een bedrag van f 628.50 en 170 Belgische Francs. --- Goed met kwaad vergolden Enige dagen geleden hield een Siciliaanse bandiet, de 24-jarige Michel Bunone, bij een overval op een stille weg twee mannen aan, die in het bezit bleken te zijn van een. bedrag van 320.000 lire (7.200 gulden). Een van de mannen legde Bunone uit, dat het geld het loon was voor een groep arbeiders en dat dus feitelijk deze arbeidersgezinnen zouden worden bestolen. Hij verklaarde zich wel bereid 25.000 lire af te staan. Na enig nadenken maakte de bandiet een royaal gebaar, hij liet de mannen hun weg vervolgen, nadat hij zich vergenoegd had met een bedrag van 2.000 lire, blijkbaar om zijn ,onkosten" te dekken, Hij bedreigde de mannen evenwel met de ergste straffen, als zij iets over hun ervaring zouden vertellen. De mannen hielden echter niet hun mond, niet het resultaat, dat Bunone thans in de gevangenis ---