VROUWENKOUT. NOG EENS............ In Salomo's dagen kende uien het dienstbodenvraagstuk niet! Weineen. Wie hulp r.oodig had, had zijn slaven en slavinnen. Er waren ook wel vrije menschen die voor loon werkten; maar de gewone toestand was dat men door lijfeigenen gediend werd. Dat gaf een heel andere verhouding tusschen „vrouw en dienstmaagd". De laatste was geheel het eigendom van de eerste, geheel in haar macht. Hoe hard en streng de behandeling ook was ,de slavin kon niet weg; kon niet zooals nu, de dienst opzeggen. Alles moest ze zich laten welgevallen. Zoo was liet ook in Pauus' dagen nog. En daarom kan Paulus tot de bekeerde slaven en slavinnen komen, met het vermaan om onderdanig te zijn. ï* - geldt dat vermaan om onderdanig te zijn niet meer, nu de verhoudin fe , dank zij het Christendom, zooveel anders geworden is ? 't Is nu een vrijwillige overeenkomst van vrijgeboren meisjes, dat ze voorkomende werkzaamheden zullen verrichten tegen een bëpaald loon of onderkomen, kost en loon. Ze zijn dus geen onderdanen meer, maar moeten evenwei onderdanig zijn. pat brengen we zonder aarzelen over op onzen tijd. En in Juin werk zullen Christelijke meisjes trouw zijn, zóó, dat ze beleven de vermaning van Paulus, niet „als mensehen dienende maar God". Ik ontving een brief uit Leeuwarden, die me noopt ditmaal op verschillende dingen uit mijn .vorige artikeltjes terug te komen. Het eerste bezwaar, dat mijn geachte briefschrijfster had, was daartegen, dat ik Spreuken 31 gebruikte voor verhoudingen vajn nu. (Toch niet heelemaal, mevrouw. ïk maakte reserve, en wees er op dat in Spreuken SI veiel dingen voorkomen, die alleen gelden vdor die tijden. Het dichterlijk loflied op dei deugdelijke huisvrouw draagt de kenmerken van de tijd, waarin het gemaakt is. Maar er zijn toch algemeene waarheden inj Die voor alle tijden zijn. (Zoo reken ik ook de teekening van de zorg voor de ; ,dienstmaagden", al zullen dat dan slavinnen geweest zijn, een waarheid vojor alle tijden. We weten dat bij Israël ook de dienstbaren gerekend werden bij „het huis" of het huisgezin. Man en vrouw, en kinderen en dienstbaren, ze vormen samen een gemeenschap, waarover de man door God als heer, alf verantwoordelijk persoon gesteld was. De maatschappij is nu geheel anders. En tóch, ieder Christen weet zijn plicht ea roeping, ook ten opzichte van het dienstpersoneel; vooral als dat bij het gezin inwóont. Maar het grootste bezwaar was dit niet. ilk was te algemeen geweest, eenzijdig zelfs. In de meeste streken van Friesland is het wel gebruikelijk om de dienstboden te hebben, z.g. „met huiselijk verkeer", en dat past daar, volgens mijn briefschrijfster, orhdat het gezin zelve op ongeveer dezelfde trap van ontwikkeling en beschaving staat als het dienstpersoneel. Is het anders, dan komen er bezwaren. Daar ben ik het mee eens. Ook voel ik die bezwaren wol. iHet dienstmeisje komt uit een heel ander milieu, interesseert zich daarom voor heel andere dingen De gesprekken in de huiskamer vallen dan buiten haar belangstelling en bevatting. Dan is het heel goed te begrijpen, dat het meisje zelfs liever in de keuken (of 't dienstbodenkamertje) zit. Maar ik blijf het, in verband ook met mijn artikeltjes over gezinsleven, mooier en béter vinden, dat het dienstmeisje geheel in 't gezinsverband wordt opgenomen. Dat is voor haar meest een voorrecht, een zegen. Te algemeen is men gauw. Ik was echter algemeen daar waar dat m. i. niet anders kon, :i.l. dat de zorg voor het dienstmeisje behoort bij de gezinszorg van de huisvrouw. Dat vind ik eisch van Christelijk beginsel. Het dienstmeisje is geen slavinnetje meer maar een vrijgeborene. Ik wees er reed3 op: een goede verhouding kan zoo gezegend zijn, een wanverhouding kan zooveel bederven. Het is nu eenmaal zoo, dat ons maatschappelijk leven meebrengt, dat meisjes uit minder goed gesitueerde kringen gaan dienen bij beter gesitueerden. De aard van hun plaats in die anuere gezinnen brengt mee dat hun veel wordt toevertrouwd. Dr. Kuyper vond dit aanrakingspunt van twee in de maatschappij „worstelende" standen van veel belang. Het kan een zegen zijn. Wanneer de verhouding goed is, en gedragen wordt van een hooger beginsel. Van het beginsel dat dienenden en gedienden gelijkstaan voor God. En daarom veroordeelde ik, niet dat de dienstbode plaats heeft in de keuken, maar wel wanneer ze „achterafgezet" wordt als mindere. Dat haar niets meer gegeven wordt dan loon. Dan houd ik staande dat ze toch bij een Christelijk huis behoort. En als de dienstbode niet goed behandeld wordt, dan is dat een gebrek in het Christelijk gezin. De zorg voor liet dienstmeisje kan zich op veJfeiiiUepdv wijzen openbaren. , tü luid het over-voormannen waai- de gewoonte van algeheel huiselijk verkeer niet bostoad. Ik weet ook van zulke voormannen, maar die b.v. bij de huiselijke godsdienstoefeningen ook hun personeel deden tegenwoordig zijn. iZe hoorden bij het: „ik en mijn huis". Diö ook zorgden voor de meisjes buiten het werk om; na afgeloopen dagtaak. |Maar als die goede zorg ontbreken gaat, wanneer de verhouding slechter is, dan is het geen wonder, dat het meisje haar diensten spoedig . opzegt", dan is 't gec i wondqr dat er een dienstboden vraagstuk is. iMaar dan hebben we zeker ook het recht, om Qp zulke misstanden te wijzen. Al zouden ook zulke toestanden gevonden worden in de geronnen van voormannen. jHet moet Christelijke gezinnen een eere zijn, dat ze uitblinken in goede zorg voor die bij hen inwonen. Intusschen dank ik voor de gewaardeerde bi;ief. Ik hoop dat we 't na deze nadere toelichting wel eens zijn. MARLJE. --- Advertentie VRAAGT= H lEMSTRA'S THEE ===== ZE STAAT TOCH AAN DE SPITS KOORNMARKT DOKKUM --- UIT DE OUDE DOOS. Nog twee andere jeugdige Friesche edelen mochten hun eervollen naam gestand doen en Eich onderscheiden in de hier voor reeds vermelde 3e divisie van den generaal Chassé, wier heng vuur op het juiste oogenblik zooveel bijdroeg om den laatsten aanval - an Napoleon af te slaan en de roemrijke beslissing te verhaasten. De eerste, Mamoraal Hans Willem Baron van Aylva Rengers, — die dus den naam droeg var, den „ontzaglijken" generaal van Aylva van 1672, welken liq zich waardig moest toonen — had in 't vorige jaar de studiën verlaten en reeds voor Grave de sporen verdiend met eene bevordering tot le luitenant, toen hij zich bij Waterloo geplaatst zag bij het 12e bataljon van linie in de 2e brigade, van den generaal d'Aubremé. Dat bataljon stond nabij de hoeve Hougomont, welke door de Franschen bij herhaling, langdurig en met groote macht aangevallen, docli steeds, door de troepen der bondgenooten met bewonderenswaardige dapperheid en volharding verdedigd en behouden werd, dewijl de vijand omstreeks 2 uur alle verdere ernstige aanvallen staakte. Erkend is het toch, dat hier bij dit punt allerhevigst is gevochten, met groot verlies aan beide zijden. Welk aandeel bijzondere officieren in zulke wapenfeiten en in de verdere bestrijding van den vijand hadden, moge moeilijk aan te wijzen zijn, — de uitkomst en de benoeming tot Ridder bewezen, dat ook de moed en het beleid van Rengeis gewaardeerd zijn geworden. De tweede, Regnerus Hendrik van Burmania Baron Rengers, die als 18-jarige 2e luitenant stond bij het 2e bataljon infanterie van Unie bij dezelfde 3e divisie, maar onder de eerste brigade van den kolonel H. Detmers, die, toen Chassé den aanval der Fransche garde bemerkte, bevel ontving om tegen haar op te rukken, met dit gevolg, dat de garde na een allermoorddadigst gevecht tot staan kwam. Toen liet oogenblik der beslissing naderde en Napoleon zijne oude garde tegen het centrum aanvoerde, beva! Chassé de brigade Detmers opnieuw, om, nu met gevelde bajonet, op den vijand in te dringen, waaraan zc moedig voldeed en hem tot Alaisson-du-roi bleef vervolgen. Hoe kort ook de actie der 3e divisie was — toch telde zij 403 gesneuvelden, en 284 gekwetsten, waarvan 13 officieren en daar. •onder van het 2e bataljon 55 dooden en 38 gewonden, van welke 4 officieren wareo, het hoogste getal der divisie. Bij deze krijgsbedrijven nu zag de jeugdige Rengers zijn kapitein en le luitenant zwaar gewond vallen en moest hij dus onverwachts als bevelhebber en aanvoerder \ r 4n de compagnie handelen, in welken moeilijken toestand hij zich eervol heeft weten to redden, terwijl volgens het oordeel der officieren * van de andere compagnieën, zij* kloekmoedig gedrag en voorbeeldige bedaardheid een te overwegenden invloed op de individuen in de gelederen uitgeoefend hebben, om hem niet onder ieder anderen CJief voor de Militaire Willemsorde te hebban doen voordragen. Bij dien laatsten kiachtigen aanval van Chassé riep deze tot ondersteuning van da divisie ook de hulp in van het regiment huzaren no. 6, van den kolonel W. F. r^el, dat zooveel reeds gestreden en verlo» ren had, en nu ook deelde in den roem, doch niet minder in het verlies, waarop dezé uiterste krachtsinspanning te staan kwam, dewijl van dit regiment 3 officieren en 141 man sneuvelden, en 6 officieren en 64 man gekwetst waren. Twee Friezen deelden in die gevaren: Gorlacus Buma, 2e luitenant, zoon van de» president-burgemeester van Leeuwarden en vroger garde d'honneur, wiens paard onder hem werd dood geschoten, en Coruelis Breda, kadet-korporaal, die bij een aanval oo de Fransche lanciers, een lanssteek in da buik ontving, waarop hij, na 24 uren Kermende op het slagveld gelege.i te ->bben, overleed, dewijl de toegebrachte geneeskundige hulp te laat kwam om hem te it,ddèn. Minder bijzonderheden zijn ons bekend omtrent andere Friezen, die aan de krijgsbedrijven van dien dag en vervolgens deelnamen. Wel weten vrij, dat Jan Willem Hacquebard van Leeuwarden, onder-adjudant bij l et 4e bataljon militie, Pieter Virk vaa Sneek, sergeant bij het bataljon Jagers no. 27, en Rodner Bentings van Joure. van het regiment lichte dragonders no. 4 sneuveid^.j; dat Imilius Josinus de Schepper vaa Hoogebeintum zich als vrijwilliger bij do cavallerie had begeven; dat de jeugd'ge milicien Tette Baukes Veltman van Haskerdijken bij het leger te velde zijn milita.ro lpopbaan begon, welke hij later in OostIndië zoo roemvol eindigde, en dat de wakkere Sent Foppes Kiijusma van Wolvega at» le luitenant bij het bataljon Sappeurs in da nabijheid van het slagveld werkzaam was om het vervoeren van de talrijke gek wet* sten langs den weg naar Brussel mogelij 1{ te maken en daarna deel had aan het op» werpen van belegeringswerken tegen da Fransche frontiervestingen, doch zeker zjja er bij deze krijgsverrichtingen meerder^ Friezen geweest, omtrent wie geene b5j-~u« derheden tot ons zijn gekomen. Maar bij af de verschrikkingen, welke het gevolg waren van dien roemrijken doch voor duizenden zoo rampspoedigen dag, waarop zoovela wonden geslagen, zooveel offers aan da dood werden gebracht. De verliezen van da legers der verbonden mogendheden werden volgens Stuart's jaarboek 18151,425, ia 1818 opgemaakt, als te hebben bedragen voor het Engelsch en Hannoversch leger 846 officieren, 12.987 man, Nederi. en Nassauwsch 114 officieren 399*1 man, Brunswijk 59 off. 1446 man, Pruisch. 753 off. 32.367 man, samen 1802 officieren en 50 duizend 794 man. Omtrent Napolecn wordt daar gezegd bladz. 328 dat hij in 100 dageix 100 niillioeneu aan geld verkwist en 150.000 man verloren had. S. A. V. --- Advertentie Vraagt onze B0TER0LIE !n verzegelde JJessehen, en ome ROBAR SLAOLIE Prima kwaliteit — Ma:'\ Ook in het oordeel, waartoe God Zijn rolk somtijds overgeeft, behoudt lJj de leiding En het is er verre vandaan, dat degenen, op wie het lijden het eerst en liet zwaarst neer schijnt t" komen, da&rom cok geacht moeten worden te zijn de bijlondere voorwerpen van Gods brandenden i toorn. De eerste wegvoering in ballingschap had plaats gehad, toen Jeremia in het heilige land die gezicht der vijgenkorven zag. Het scheen wel, alsof Zedekia, die met de armeren des lands in Palestina achtergebleven was, aan het oordeel ontkomen zou. Het was, of alles In zijn volle zwaarte nederkwam op degenen, die in den eersten strijd gevallen waren er. wcenende naar Babcl werden gevoerd. Toch waren dit de goede vijjen. Toch waren er onder hen, die medelijden hadden met Jeruzalem; wier hart schreide naar het Heiligdom; die God kenden in hun vreemdelingschappen; die daar getrouw bleven aan den dienst van Jehova, ook al moesten zij er voor in den brandenden oven van Nebucadnezar of in den kuil der leeuwen; die eer hun rechterhand vergaten, dan dat zij Jeruzalem niet zouden verheffen boven het hoogste hunner blijdschap; die ook in het land hunner ballingschap kinderen Gods bleven. Zjj deelden wel in de ge meene ellende, maar nun gevangenis werd in een tempel veranderd; hun drukte wel het gemeenschappelijk kruis, maar in hun „weenen aan de zoomen van Babylons wijduitgebrcide stroomen" kwam openbaar: ï een kussen van Gods roede, dat tot h e rstelling leiden zou. Het heet van hen „de gevankelijk weggevoerden van Juda, die Ik uit deze plaats naar het land der Chaldeeën heb weggeschikt, hun ten goede". Straks gullen zij wederkeeren en zijn gelijk degenen, die droomen; hun mond zal vervuld worden met iuchen en hun tong met gejuich; zij zullen het uitjubelen: „De HEERE heeft groote dingen bij ons gedaan; dies z$n wij verblij'. !" Zij zijn ae goede vijgen, want hunner is het geloof ! , Zedekia en de achtergeblevenen zijn niet „weggeschikt naar Babel''. Wie enkel oppervlakkig ziet, zou vermoeden, dat zjj minder groote zondaren zijn. Jeremia ziet het echter anders en de historie heeft het dan ook anders geleerd. Hun wacht de nieuwe rebellie; de nieuwe afgoderij; de volkomen ondergang. Reeds nu zoeken zy steun by Egypte inplaats van zich te bekaeren tot den God hunne vaderen; reeds nu offeren zij de godin des hemels, om voorspoed tt verkrijgen; reeds nu t jekent zich dat spoor van afwijking af, dat eindigen zal in de volkomen vernietiging. Jeruzalem zal ondergaan; het meerendeel dezer kwade ranken zal worden verbrand in dien bajert var Gods toorn: de rest zal zich door Jeremia niet laten leiden, maar, tegen den wil des HEEREN, naar Egypte vluchten en daar zóó verteerd worden door honger, pestilentie en zwaard, dat zelfs hun spoor uit de historie totaal wordt uitgewischt en zij voor eeuwig van Gods Aangezicht zyn verworpen. Dit zgn de kwade vijgen, zóó kwaad, dat zij vanwege de boosheid niet kunnen gegoten worden. Ir het oordeel gedenkt God des ontfermens en blijft Hij aan Zijn Verbond getrouw. Noacli ziet zijn acht zielen uit den Zondvloed bevrijd en Lo' mag nog uit den doodelijken zwavelregen op Sodom zijn veege lijf redden. Ook in den vernielenden regenstroom, die aller adem wegnam, gedacht God, hoe deze Noacli een rechtvaardig man was, een prediker der gerechtigheid. Nog onder al het brutaal gekrijsch dep zonde te Sodom, hoorde God de zuchtingec van den zwakken dienstknecht des Hoeren, die zijn rechtvaardige ziel kwellen bleef als hij de ongerechtigheid en ontuchtigheid aanschouwde. Daarom hebben wij niet te v;eezen, dat het wereldbestuur Gods Hand ontglippen zou eri Hü niet merken zou op den enkeling; zelfs niet, zoo een andere wereldstorm over deze aarde losbreken zou. Ook dan, wannöer het lijden (misschien zelfs eerst) over Gods lieve kinderen komt en het oordeel van het Heiligdom uit begint, ook dan zijn al|e de hare uv. s hoofds geteld en zijn uw tranen dierbaar in Zijn oogen. (Sterker nog. Hij weet de wegvoering in ballingschap zóó te leiden, dat het een „vfegschikken naar het land der Chaldeeën" w?rdt, u ten goede. Opdat gij voor algeiheclen en eeuwigen ondergang bewaard zo|udt blijven. ■—t jSchrik er dus niet van als het oordeel van Jeruzalem uit begint. [Verlies daardoor uw goed toevooizicht op God niet. In de kastijding van Gods kind ligt een verborgen zegen: weggeschikte |In den voorspoed des goddeloozen ligt een verborgen vloek: bewaard voor den algeheelen ondergang met Zedekia ! Wjeggestormd van God ! „Een iegelijk zoon, dien Hij liefheeft, kastijdt Hij." Niet de mate van lijden, die over de mpnsch komt om ons aller zonden wil is maatstaf voor de gunste Gods; de achttien op wie de toren van Siloam viel, waren niet zondaars méér dan de Joden, die Jezus' woord aanhoorden. Neen, maar wel is het wandelen 'n de v r e e z e G o d s als vrucht des geloofs. de maatstaf voor de gunste de3 HEEREN. Zoo gij met een oprecht hart in Zijne wegen wandelt, dan moogt gij u verzekerd houden van Zijn gunst; ongeacht, of gij dan naar Babel eerst of laatst uitgaat; uw straf is geen straf meer, maar vaderlijke kastijding, u ten goede. Niet verbannen, inaar weggeschikt. Niet losgelaten, maar vastgehouden. Niet voor eeuwig van Gods aangezicht verl diinen, maar eeuwig rustend aan Zijn Vaderhart, naai- Hetwelk uw ziele schreide, toen gij neerzat aan de rivieren van Babel en de liederen ions u stokten in de keel. . . *-*«■ --- VOOR HET JONGE VOLKJE. Een „Wraakneming". Jan Allcrs was druk bezig op zijn kamertje. „Het kamertje van .ran", '/óó noemden ee het thuis, 't Was ook van hem; moeder en vader hadden liet zelf gemaakt. Moeder had er het méést nog aan gedaan; want vader had 'het altijd druk. Het was een aardige verrassing geweest. Op zekeren dag kwam Jan 's middags uit school en toen zei moeder: „Ga nu eens r jboven kijken, Jan, op zolder, daar is wat ! voor jou". Nieuwsgierig was Jan naar boven gelooeen: wat zou dat zijn ? Op den voet werd lig door moeder gevolgd. En daar kwam zoo waar, afcsof het afgesproken was, Sien, de dienstbode, óók uit de keuken geloop^n, om mee naar boven te gaan .' Nee maar z'n oogen had hij er haast uitgekeken ! Dat was nu eens wat moois ! Hjf moest eerst eens goed rondkijken: 1 Vas net of het de zolder niet was ! Maar het was toch geen gezichtsbedrog ? Daar, heel achterin, stonden de kisten, die altyd hadden gestaan. Ea daar hingen de fingen, die vader hem gemaakt had én ffftarin hü aoo ftiu e*n „vogelaestj*" juakan kon. En als hij door het dakraam keek, dan zag hij daar, zooals altijd, de toren van hét dorp. Maar aan de voorkant was die zoo eens even veranderd l In de twee dagen, dat Jan er niet op geweest was, was er een echt, een heusch kamertje gemaakt ! En maar niet zoo een paar gordijnen opgehangen, nee, nee, géén gekheid; een kametje met een deur er in ! Toen kwam Jan het alles te weten. Vader had, toen hij naar school was, een heel groot raam van latten getimmerd. En moeder en Sien (daarom was Sien ook van de partij, toen Jan naar boven liep !) hadden het houten raam met linnen bespijkerd. Op den zolder lagen nog rollen behang, overschot van vroeger, en daarmee was handig het linnen beplakt. Aan den buitenkant een donker, van binnen een licht behang. •Wat was het een leuk kamertje ! Zelfs de deur, ook van behang, met een edite kaop, en met heusche scharnieren, ontbrak niet. Die was net precies tegenover het dakraam gemaakt. Als je de deur opendeed, dan viel er een streep licht op dqn zolder. De eerste ©ogenblikken was Jan niet uitgekeken,. jWant die moeder had nu niets vergeter.. jJe mocht toety geen kale vanden hebben Hét moest toch wat aardig worden ingejifiit. Gt/üiiig moest het zijn vond moeder, • En da&i cuU; had '4i er t i.' vOZUU q CZ*# die Jan op. iwhool genaakt had. opgehangen. En een oud portret van de Koningin en Prins Hendrik, toen die nog verloofd waren. En toen had moeder opeens bedacht dat zij nog wel een tekst had, zoodat daar hing: „Ken de Heere in al uwe wegen". En toen, had Sien ook nog een tekst te missen; een groote, in eikenhouten lijst, van groen fluweel, waarop, in gele letters, stond: „M ij komt de wrake toe; Ik zal het vergelde n". Zoo echt knus zag het kamertje er uit. Daar stond zelfs een tafeltje in met een stoel er bij. „Je zou er slapen, eten ea drinken en wonen", vond Sien, die veel schik had ia de verbouwereerdheid van Jan. Maar dat was nu weer overdreven, oordeelde moeder. Jan was van het kamertje niet af te slaan. Eerst toen moeder zeide: „Je kunt hier wel blijven, maar wjj gaan eten ea het wordt je vast niet boven gebracht", toen ging Jan mee naar beneden, waar hij zyn moeder een klinkende zoen gaf „voor het mooie kamertje" en vader ook een hartelijk bedankje in ontvangst had te nemen. „Dit is nou eens het kamertje van Jan", zeide Ali aan tafel. Van dat oogenblik had men het altijd over het: „kamertje van Jan". Zelf ; kleine Albert, dio nog geen twee jaar wai ,vond liet mooi: „ct kamertje van an". Or school was Jan er natuurlijk vol over. Vr.-ler en i^ceder hfiddcö hem eer, ïcr.mertt» J gemaakt, tvaar hij zljc leraea tees»«En teekenen. En knutselen. Hij moest Arie Lemmers en Kees Vierhout en Klaas Veldman v&st beloven, dat zij het /,ien mochten. Dat was toch fijn ! Ze waren er bijna jaloersch op. Alleèn Berend Mieras wist het natuurlijk weer beter: ,,'t zal wat zijn", smaalde hij. „Zoo'n kamertje kan ik ook best krijgen, maar ik wil het niet eens. Wat heb je d'r aan !" Alles, wat Berend Mieras niet had, deugde niet. Hij had alles veel beter. En hij kon alles veel foeter. En een ander had niets en kon niets. Zoo was Berend Mieras. De jongens wisten er alles van. En ze lieten hem kalm praten. Jan stoorde er zich ook niet aan. Maar als Berend het toch niets vond, dan zou hij het ook niet aien, het kamertje van Jan. Dat was al gauw uitgemaakt. II, Nu was Jaa druk bezig op zijn kamertje. Al een paar dagen had hij erg geheimzinnig gedaan. » Nauw was hij uit school, of liy zat boveu. En nauw was vade? aan tafel klaar met danken, of Jan Hoog, twee ,drie treden vau de trap tegelijk nemend, naar zijn kamertje. Zelfs had hij gister met z'n vriendjes nier eens gespeeld. En dat terwijl er — hot liep tegen Kerstmis — sneeuw lag ! Het was ougekend. „Wat vrter je toch aiiemaai liit. Jan ?" jujd me ms*4*r ewwwri. Maar dat mochten ze „lekker niet eena weten !" Dat was voorloopig nog een geheim. Plechtig moesten zij beloven, dat zij niet zouden gaan kijken. Voor alle zekerheid had Jan eei. stuk wit papier genomen en dat, met een krom gemaakte speld, in het behang na.-, den buitenkant van de deur bevestigd. Met groote letters had hij op het papieï geteekend: „Streng verboden toegang. Art 461 Weth. van Strafrecht." Zóó stond het óók op de bordjes bij boerderijen en bij stukken land. Wat liet precies beteekende. wiat Jan niet. Maar het zou wel goed zijn. Streng verboden toegang dus voor het kamertje. En dan werd Jan wel geplaagd, maar hü trok er zich niets van aan. j „Ik zeg het lekker toch met", zei hij dan. En dan liep hij naar de keuken en sprak tot Sien: pondje dicht, hooi". „Natuurlijk'', lachte deze. „Heb maa^ geen zorg". j Want Sien was in het geheim ingewijd, f Dat kon nu eenmaal moeilijk anders. Want onde k rtonnea doozen wiafc Jan wel in een hoek op den zolder te staan, Daarvoor had hij niemand noodig. En een B.'haar, nu, die was ook wel te gebrul* ken, zonder dat iemand er erg in had. Maaï; htt gekste van het geva! was, dat hij be» paald stijfsel »*>otiig had. omdat er plakt tnoewt wordwt! Woruk verv&lgd, ---