UIT DE PERS. Revolutionaire denkbeelden. De revolutionaire geest van de natloE al-socialistische beweging, die onder ding staat van Mussert, wordt allengs meer en meer openbaar. De Standaard driestarti In „De Vrijzinnig-Democraat" wordt een beschouwing gewjjd aan het optreden van den heer Tusenius, een der voormannen van de Mussertgroep, op een vergadering te Velsen, waar Mr. Joekes sprak. De vrijzinnig-democratische redenaar betoogde dat, Indien de heer Mussert den legalen weg wilde bewandelen, ook hij met zijn volgelingen een staatkundige party behoorde te vormen en bij de eerstvolgende verkiezingen moest trachten een aantal candidaten van zjjn richting te doen verkiezen, ten einde in de Kamer den aan zijn groep toekomenden invloed te verzekeren. Bij de woorden „de eerstvolgende verkiezingen" interrumpeerde de heer Tusenius : „die worden niet meer gehouden" . Men kan hieruit afleiden, met welke denkbeelden de N. S. B.ers al zoo rondloopen. Met volkomen revolutionaire denkbeelden. Grondwet en wet wil men kortweg tezijde stollen. Pe heer Tusenius heeft later wel gepoogd de voorstelling ingang te doen vinden, dat het huidige kabinet geen verkiezingen meer zou uitschrijven, maar deze uitvlucht ls belachelijk en ergerlijk teven3. Er is niemand, die gelooft, dat onze Regeering zich niet zal houden aan de constitutioneele eischen. Neen, het zijn blijkbaar de N.S.B.ers, die, indien zij daartoe de kans kregen, zich om wettelijke voorschriften niet meer zouden bekommeren, en de volksvertegenwoordiging zonder meer naar huis zouden zenden. Die kans zal hun in Nederland wel niet gemakkelijk worden geboden. Maar daarom is deze „beweging" toch niet zonder gevaar. Vooral Jonge lieden worden er door in verwarring gebracht. Daaruit kunnen op een gegeven moment ook voor deze jonge menschen zelf gevaarlijke pogingen voortvloeien. Ernstige waarschuwing ls plicht. En vooral ia het noodig, dat aan onze jongeren goede principieele voorlichting wordt geboden. Gaat dat roo snaar ? De nationaal-socialistische sprekers ontzien zich niet in de propaganda-vergaderingen voor de N. S. B. een lawine van critiek over volk en vaderland en niet het minst over overheidspersonen uit te storten. D e T ij d vraagt of dat allemaal maar ioo geschieden kan en haalt ten bewijze van hetgeen de propagandisten der N.S.B. er op openbare vergaderingen uitkramen het verslag aan van een vergadering te Rotterdam. De spreker — of moeten we soms zeggen ; de aanklager — was de man, die in December door zijn patroon bedreigd was met ontslag indien hij dergelijke redevoeringen ging houden in vergaderingen van de N. S. B.; het orgaan van de nationaal socialisten ging toen vreeseitjk t« keer en betitelde dit als broodroof. Het Rotterdamsche orgaan noemt den spreker „de man van de geheimen"; het is ook werkelijk ontstellend, wat deze al niet zegt te weten en wien hij al niet beschuldigd heeft. Het heele geheim van den brand in de telefooncentrale was in zijn handen en de politie had het voor 40 gulden kunnen koopen, maar vond het te duur. Het verhaal vormt een modernen detective-roman I Het ls ons onbegrijpelijk, hoe in het openbaar de eer en goede naam van de hoogste ambtenaren maar kunnen worden aangetast en besmeurd zonder dat de politie, die in het zaaltje aanwezig was, ingreep en ronder dat da regeering achteraf maatregelen nam. We kunnen er niet aan denken, hier een weerlegging te geven van al de hierbedoelde fantastische verhalen. We moeten volstaan met op «nkele de aandacht te vestigen. De Vereeniging dér Nederlandsche Exporteurs van vleesch stuurde — zoo heet het — frauduleuze telegrammen aan den minister en deze ging er dadelijk op in. Alle overtollige varkens hadden wt| kunnen verkoopen, maar de directeur van den veeartsen (jkundigen dienst heeft dat belet; hij en de voorzitter van de zooeven genoemde vereeniging vormden immers „twee handen op één buik". Deze hoofdambtenaar, leider van den dienst, laat, zoo heet 't verder, een doode koe, die vernietigd had moeten worden, opzenden naar een exportslagertj en zegt tegen zijn ondergeschikt „mond dicht of er uit". Alsof dat z<5<5 maar gaat in ons land. Het stabilisatiefonds wordt — zoo gaat de aanklager voort — wekelijks voor 30 tot 50 duizend gulden benadeeld. Er zou overal verschrikkelijk geknoeid worden. Een burgemeester en een directeur van een slachthuis, allen met name genoemd, zouden zich laten omkoopen. In een gemeenteziekenhuï i in Den Haag keurt de kok het vleesch alleen goed, als hij eerst een tientje krijgt. Als het laster is, moet deze dadelijk worden weerlegd en moet dc™> lasteraar voorloopig de mond gesnoerd. Mocht het waar zijn — maar daaraan gel'""?n wtj geen oogenblik — dan dient er ook te worden ingegrepen. „Daarom vragen we nogmaals, wat doet de regeering ? Zij kan er niet mee volstaan, een houding aan te nemen, alsof het haar niet aangaat; in dat geval behoeft zij ook geen politie meer te zenden naar dergelijke vergaderingen, dan immers wordt daardoor slechts het geld verknoeid". De ellende in Hongarije. We klagen en zuchten vele malen over de slechte tijden, maar toch is er bij al het donker nog zoo veel dat ons tot danklaarheid stemmen moet, als we onze toestand eens gaan vergelijken bij de verschrikkelijke ellende die de bevolking van andere landen doormaken. Zoo geeft de Residentiebode het volgend beeld van Hongarije in dezen tfd : De hoofdstad Boedapest i3 omgeven door een krans van assssedige wijken waar cri onbeschrijfelijke arr.ioede wordt geleden door duizenden menschen die absoluut niets meer bezitten en die reed3 zoolang tevergeefs naar werk hebben uitgezien. Deze proletariërs hebben absoluut geen menschwaaröig bestaan meer. Hier wonen honderden en duizenden menschen osder den grand of in houten keeten die men met allerlei planken «n latten in elkaar heeft getimmerd: deze holen en hokken kunnen niet verwarmd worden, er staan geen meubels in : er hangt alleen een vunzige bedorven lucht, die de bewoners zoo lang mogelijk naar buiten jaagt. De bewoners leven alleen van den steun die ze van de instellingen van liefdadigheid ontvangen. Maar deze inrichtingen van weldadigheid staan machteloos tegenover deze zee van ellende. Op de vuilnisbelt der stad en in de vuilnisemmers öer straten ziet men öe menschen zoeken en rommelen of er niet iets van hun gading te vinden is. Ket is zeer verklaarbaar dat het aantal diefstallen in deze omstandigheden zeer sterk is gestegen. Een geestelijke, die geregeld deze achterbuurten bezoekt, heeft onlangs enkele bijzonderheden over deze buurten van armoede en ellende gepubliceerd, waarvan onze haren te berge rijzen. De ouders hebben absoluut geen kleeding meer voor hun kinderen, die derhalve geheel naakt daar rondloopen ln onverwarmde kamers ; andere kinderen altten droef voor zich uit te staren, spelen doen ze niet meer, omdat ae daartoe geen kracht meer bezitten daar hun eenigst voedsel bestaat in een stuk droog brood. Mannen en vrouwen liggen ongekleed, ziek en half bevroren in het stroo. Men heeft veel gedaan om deze ellende te helpen lenigen, maar staat machteloos tegenover zulke algemeens totale verarming dezer volkswijken. Voor zulk een verschrikking bleef ons volk door de genade Gods bewaard. De nood der jonge onderwijzers. Onder den titel „Geen revolutiebouw" schrijft DeSchoolmetdenBijbel: Het is van belang, dat men zich welbewust is van het werk, dat men gaat ondernemen, wanneer men wat voor de jonge onderwijzers gaat doen. Die jonge menschen zullen minstens tot 1937 moeten worden geholpen. Want voor den tijd zullen ze wel geen plaats krijgen, tenzij het weer plotseling omslaat en de zon weer gaat schijnen. Zeggen, dat de nieuwe regeling volstrekt onaanvaardbaar is, zooals onze collega's in Indië optimistisch schijnen te doen, lijkt me buitengewoon naief. „Je kunt niet argumenteeren tegen een aardbeving', heeft Lloyd George eens gezegd. Ik heb eens een heele optocht van havenwerkers gezien, eenige jaren geleden. Ze vulden een heele Keizersgracht en droegen met zich een katoenen lap tusschen twee stokken. Daarop was met zwarte letters gedrukt: „De havenwerkers protesteeren tegen den toestand". Erg naief. Zoo lijkt ook het „onaanvaardbaar", 't Is akelig en 't is jammer, wanneer leden van een college van korting worden verschoond, omdat die maar weinig geld in 't laadje houdt. Het is pijnlijk wanneer wel lagere pensioenen worden verminderd, maar de heeren van de hoogere pensioenen zelf le beau geste moeten maken. Er zijn meer psychologisch aanvechtbare dingen, maar het geheel lijkt onvermijdelijk, al meent menigeen, dat de gave gulden een utopie is, die men moet laten varen. En al hebben anderen weer andere geneesmiddelen. Zoo beeft menig eerzaam schoolmeester ook wel andere economische middelen, en v/eet menig politiek tinnegieter vry wat beters dan met nu probeert. Maar met dat al, moeten we nu rekenen met wat er is. En dan zeggen we, dat tot 1937 geen of bijna geen pas geslaagd onderwijzer een aanstelling krijgt, noch tijdelijke noch vaste. En in dit vooruitzicht moeten we onze steunaetie organiseeren. Hoe ? Plaatselijk of landelijk ? , Ik weet het niet, wat het h. „'dbestuur van Vereeniging en Unie, van plan is. Mar- ik meen te mogen zeggen, dat een plaatselijke organisatie — niet voor den informatiedienst, maar voor de steunverleening - een allerjammerlijkst échec zal blijken te worden. Ik zeg niet, dat de plaatselijke organisaties niet mogen en moeten helpen, maar ik vrees, dat er dan maar hier en daar wat terecht komt van de hulp, wanneer er niet is een centraal comité van onderwijzers en schoolbesturen voor het gebeele land. Wie Rooit met dit bijltje gehouwen heeft, stelt zich veelal de dingen te eenvoudig voor. En wie te eenvoudig en te gemakkelijk over deze zaken denkt, onderschat de moeilijkheden. Blijkbaar heeft deze zaak nog g: ; n haast. Maar ontijdige regeling kon wel eens op schade niJoopen. Tweeërlei voedsel. Het tijdschrift De Getuige legt in het volgend stukje de vinger op een vuile wondeplek in ons volksleven : „Dat er heel wat tegenstellingen in het leven zijn, weet een ieder. Die ciit beweert, zegt volstrekt geen nieuwigheid, maar integendeel haalt eenoud beest uit de sloot. Hoe het echter zij, een dezer dagen trok mg een contrast, dat diepen indruk op mij maakte. Op den dag, dat wij onze algemeene vergadering te Rotterdam hielden, zag ik in een straat twee winkels. Twee zaken, welke er op waren Ingericht den mensch van voedsel te voorzien ; een in natuurlijken zin, de ander in geestelijk opzicht. In de eene winkelzaak was voor betrekkelijk lage prijzen te koop alles wat instandhouding van het lichaam noodig is ; in een andere zaak, ook voor betrekkelijk weinig geld, veel, ontzettend veel te koop, waar de mensch zijn geest, zijn denkwereld eenvoudig mee vergiftigt. Een massa lectuur, waaraan men zich gestelijk-zedelijk zou kunnen doodeten. Ik durf wel zeggen, dat ik nog nooit in één winkelzaak zooveel boeken, tijdschriften, brochures, enz. enz. bijeen had gezien als daar, en die ik en zeker honderden anderen met mij, alle zou rangschikken onder de z.g.n. pornografische lectuur. Het zal wel zoo zijn, dat al dat vuil gedoe niet was pornografische lectuur in den zin van de wet, doch wel weet ik, dat wij tot elkander hebben gezegd : „Het ls toch eigenlijk schandalig dat al die vuiligheid in geschriften, van illustratie en titel zoo maar mag worden uitgestald ! Mocht het toch eens mogelijk worden daaraan een radicaal einde te maken V De stoffelijke nooden en zorgen, die ons zoo veelvuldig bezighouden mogen ons oog niet sluiten voor de veel ernstiger, ontzaglijke geestelijke gevaren, die ons volk met ondergang bedreigen. Het is goed dat op deze gevaren telkens weer met klem gewezen wordt. Dit Carthoge moet verwoest worden. Modern bijgeloof. De Londensche correspondent van Het Vaderland schrijft het volgende: „Een spook waart door Engeland, het spook van Toet-Ank-Amon, den door de expeditie van Lord Camarvon in zjjn rust gestoorden Egyptischen Pharao. „Da dood zal op snella vleugelen komen tot hem, die de rust van den Pharao stoort " Een inscriptie van deze strekking moet, naar de legende meldt, in de sarcophaag van ToetAnk-Amon gebeiteld zijn bij zijn graflegging. En Inderdaad zijn bijna alle personen, die op een of andere wijze aan de opening van het graf van de Pharao hebben deelgenomen op merkwaardige manier en vroegtijdig om het leven gekomen. Het nieuwste slachtoffer is nu Mr. Arthur Weigall, die ten tijde van de gr af opening deskundige voor oudheidkundige onderzoekingen der Egyptische regeering was, en die nu op betrekkelijk jongen leeftijd van 53 jaren in een Londensch ziekenhuis, volkomen verarmd, en, naar de Londensche bladen verzekeren, „tengevolge van een geheimzinnig lijden" ls gestorven. Een rilling gaat door Engeland, een rilling om den vloek van den Pharao, die naar het schijnt met meer zekerheid doodt, dan zelfs de meest moderne gifgassen het vermogen te doen. Met zeer eerbiedig ontzag noemen de kranten de slachtoffers, die tot nu toe gevallen zijn : Lord Carnarvon, gestorven door een muskietenbeet, onmiddellijk na de opening van het graf; Lord Carnarvon's halfbroeder, Aubrey Herbert, gestorven door een in een vlaag van waanzin gepleegden zelfmoord ; dr. Jonathan Carver, gestorven als slachtoffer van een autobotsing ; op geheimzinnige wijze overleden zijn eveneens : Sir Howard Carter, de technische leider van de expeditie en niet minder dan 15 andere Engelsche en Egyp ;che hulpkrachten, die bij de grafopening mede aanwezig waren. In leven is van alle deelnemers alleen neg maar mr. Howard Carter zelf. Maar niemand in Engeland twijfelt er een oogenblik aan, of ook hij, de laatste overlevende, zal spoedig door den „Vloek van Toet-AnkAmon" worden achterhaald. De pa3 gestorven Arthur Weigall kreeg reeds jaren geleden een geheimzinnige vingerwijzing. Weigall vond bij opgravingen, die hij in Thebe volvoerde, een houten beeld van een „heilige kat". Door een vergissing werd de houten kat in Weigalis slaapkamer gezet. En dien nacht werd Weigall door 'n afschuwelijken droom gekweld : hij zag een reusachtige grijze kat op zijn bed springen, die haar nagels in zijn vleesch sloeg en daarna door 't raam weer in de duisternis verdween. Tegelijkertijd was er in de stilte van den nacht een knal, als van een schot. Met een gil ontwaakte de slap enne. Het eerste dat hij zag, was de houten kat. Zij was in twee helften uit elkaar gebarsten. En uit het midden grijnsde het verschrompelde gezicht van een gemummificeerde kat! Maar in weerwil van zulke voorteekens bleef Arthus Weigall steeds sceptisch en ironisch tegenover den vloek van Toet-AnkAmon. Hij hield zelfs in hetzelfde Theba, waar de heilige kat hem zulk een duidelijk voorteeken had gegeven, een openbare toespraak, waarin hij plechtig verklaarde, dat „er geen vloek van Toet -Ank-Amon bestent! en dat er geen Inscriptie van dien aard ia de grafkamer van den Pharao was gevonden". Maar wonderlijk, van den dag ai waarop Weigall deze rede hield, ging het met hem snel bergafwaarts : hij verloor zija baan, had voortdurend pech, werd steeda armer, verviel geestelijk en lichamelijk en ls nu, hoewel hij het bestaan van een vloek van Toet -Ank-Amon steeds loochende, zelf al» een slachtoffer er van ellendig ten grond* gegaan. Zulk een ontzettend voorbeeld doet lx* tusschen ook thans nog zekere onverbetel» lijke sceptici niet zwijgen. In den „Evenlng Standard" steekt bijv. „Londoner" op driest*' wijze den draak met den „Pharao-vloek" en „al die onnoozele geruchten", die telken» wanneer een lid van de Carnarvon-escpeditla sterft, steeds weer worden opgewarmd. „ Ma' Howard Carter", heet het, „die met de opa» ning van het graf meer had te maken dao) iemand anders, leeft nog, hoewel hfl reed* ver over de 60 Jaar is en zich nooit ln een goede gezondheid heeft verheugd. En overl«/ gens, wat een onzin om te gelooren, dat, Toet-Ank-Amon een muskiet zou hebben ge* huurd, uitsluitend om Lord Carnarvon t* s bijten, een autobotsing zou hebben gearran») geerd om dr. Jonathan Carver te dooden ea"> nog allerlei andere flauwiteiten zou hebben/ verzonnen, om de ongeveer 20 aanwezigen bij de grafopening om zeep te helpen, mitsgaders 'n Arabische metselaarsknecht en do kanarie van den heer Howard Carter " Men ziet, dat de wereld die Gods Woord ongeloovig als „oud-wijfsche fabelen" verwerpt, verstrikt is in het adembeklemmende net van een verschrikkelijk dwaas en luguber bijgeloof. --- FEUILLETON. DOOR GOD GEGREPEN. j. = door ===== KEUKJNG. f0 Zoo waren op den dag de gedachten, da wel wat hoogmoedige gedachten, van Braams geweest, en thans dan .Seriiet hij met zijn Jakob, de woning, om het bosch in te «aan. Het was daar donker onder het lichte loof der booten op dien laten avond met zijn bewolkten hemel, maar wisten den weg. „Ik heb er niet veel trek ln, vader ! den heelen nacht gtaor 't bosch te kruisen; ik was liever naar bed gegaan", f-jo begon Jakob. ,,Nu, Jakob ! voor mijn plezier doe ik het nu juist ook jdet; maar ge moet altijd, als ge weet, dat uw plicht u pept, over al het andere heen stappen", antwoordde waams. „Maar *t is ook zulk zwoel, drukkend weer, en ik ben Zoo loom in de beenen, dat het mij werkelijk moeite kost, ze mee te sleepen" „Ja, dat is waar, 't is zeer warm, net om loom te worden; maar die loomheid gaat straks over, als ge maar flink opstajf. „Zou t o-. k kunnen gaan onweeren van nacht ? Mij dunkt, de lucht heeft zoo iets onaangenaams, net als vóór «en donderbui". „Wij kunr n hier niet zien, hoe de lucht er uitziet, maar *t is niet on\ aarschijnlijk". „Ik hoop i et waarlijk niet; dan kregen we misschien »ok nog een rat pak". „Neen, ik ! op het ook niet; maar wij moeten dat maar Stilletjes af we ;hten en zien, dat we op onzen post komen". „Waar moe en wij heen, vader?" „Naar het \ arste gedeelte van 't bosch, naar t kreupelt>0' , ), lieve tijd, wat een end is dat ! Ik wou, dat we er al waren: ik einsr terstond languit op den grond liggm". „Foei, Jakob ! wat spreekt ge dezen avond als een luiaard; dat ben ik niet van u gewoon, en dat bevalt mij ook niet, hoor ! Gij weet wel, gjj moet bij de pinken zijn. Ik meen, dat ik u daarin een goed voorbeeld geef". „Waarom krijgen die menschen het ook in den zin, juist bij nacht in ons bosch te gaan; daar kunnen wij maar om loopea. En misschien komen ze nu juist niet terug, of aan een geheel anderen kant". „Dat doet er niet toe; als ze weer komen, we znllen net zoo lang rondgluren, totdat svjj ze vinden. Maar hebt ge de revolvers, Jakob?" „Ja, vader ! ik heb de uwe ook in mijn zak". „Geef mij dan de mijne maar liier. ïk hoop niet, dat ze te pas komen, maar men moet op alle mogelijkheden voorbereid zijn". „Ik denk, het zal wel een bedelaarstroepje geweest zijn, of andere menschen, die geen nachtverblijf, hadden, jn nu daar een geschikt plekje hebben gezocht, waar ze ongestoord konden slapen". ,,'t Kan zijn, maar ik wil zelfs geen bedelaars in 't bos"h hebben; bedelaars vooral niet, want wie kan dat volk nu ook maar het minste vertrouwen ?" „En ais we nu eens een troepje mannen "den, vader ! hoe dan? veronderstel eens, dat daar in of dicht bij 't kreupelhout een man of zes, acht, of tien zaten, wat moesten we daar mee beginnen?" „Wel, Jakob ! gij praat van avond net als een bloodaard en suffer, die nergens verstand van heeft. Ik zal nog kwaad op u worden en u terug sturen". „Gij moet niet boos zijn, vader ! Ik bedoel, of wij ln het uiterste geval het wagen moeten, die met ons tweeën aan te vallen". „Weet ge, wat we doen? We gaan niet tot aan 't kreupelhout, maar tot dicht daarbij. Ge weet wel; daar achter in 't bosch is een opene plek, waar die takkebossen staan. Daar gaan we dicht bij achter een hoop zoden zitten. Ik heb die daartoe van daag al opgestapeld". „Denkt gij dan, dat ze daar zullen komen of zijn?" „Ja, want menschen, die niet gewoon zijn, dagelijks door een bosch te loopen, zijn altijd blijde, als zij aan een opene plaats komen, waar ze geen last meer hebben van takken en bladen, die hen op 't hoofd hangen, en waar ze gerust da voeten kunnen verzetten, zonder te vreezen, dat ze zich aan een boomstomp bezeeren". „Ik geloof, dat ge gelijk hebt, vader". „Nu, als v/e daar dan zitten, dan hebben we onze ooren goed open, en bij het minste geritsel, dat we bemerken, openen we ze nog eens zoo wijd. Dan kunnen we allicht gewaar worden, hoeveel aenschen er zijn. Licht gaan ze weer bij die takkebossen, dan kunnen we ze mooi beluisteren, en zoo gewaar worden, wat 'oor volk het is en wat ze in hun schild voeren". „Dus zijt ge niet van plan, zoodra ge iemand hoort, er terstond op los te gaan?" „Wel, neen, jongen ! eerst moeten we ons op de hoogte stellen, met wien we te doen hebben. Als er eens een heele troep was, dan lieten wij ze natuurlijk stil begaan; maar dan wist ik toch, wat er te doen was, en dan kon ik morgen den Baron er mee bekend maken". „Maar ik geloof waarlijk, dat het zwaar weer wordt, vader ! 't Wordt hoe langer hoe drukkender". „Ik geloof het ook, maar wij zijn nu al zoover het bosch in, dat we wel een weinigje zachter mogen praten. Men kon 't nooit weten, waar zich soms iemand ophoudt. En ik had liever, dat wij eerder hen bespeurden, dan zij ons". „Dat zal voor ons doel ook beter zijn". Hun gesprek werd nu al meer fluisterende gevoerd, en begon ten laatste ook wel wat te verflauwen. Eindelijk 1 ereikten zij de plaats, waar zij zijn wilden, den hoop zoden. Hunne laatste schreden hadden ze al vertraagd, en voorzichtig waren ze daarheen gegaan, eigenlijk meer sluipende dan loopende. Zoo nu en dan waren ze eens blijven staan, om te luisteren, of zij ook iets hoorden, maar telkens was het te vergeefs geweest Nu konden zij zich achter den zodenhoop nederzetten. Geruimen tijd zaten ze er, zonder iets anders te hooren, dan het ritselen van een blad, of het nedervallen van een dood takje, of zoo iets. Ook de vogelen, die overdag door dit bosch de heerlijkste muziek deden w klinken, war~n doodstil en sliepen. Het was wel een \ ' ; vervelend, daar zoo stil en vruchteloos te zitten wr ie*:. Jakob had soms moeite om wakker te blijven; wan» i4j at.1de niet veel belang in deze zaak, daar hij het als tamelijk zeketf beschouwde, dat zij, die er den vcrigen nacht geweest waren, toch niet terug zouden komen. Een uur was misschien aldus voorbij gegaan, toen er eensklaps voetstappen werden gehoord. Vader en zoon maakten elkander er opmerkzaam op, en spitsten de ooren. Nu was Jakob goed wakker. Zij hoorden het duidelijk, daar kwam één, neen, daar kwamen er meer dan één tusschen do boomen door. Telkens kraakten de doode takjes onder de voeten. Zij, dia daar naderden, gingen tot aan de opene plek, maar niet tot aan den hoop takkebossen; aan den kant van dit boschplein gingen ze maar zoo ln het zand liggen. Nu waren ze nog dichter bij Braams en Jakob, dan wanneer ze tot aan het hakhout gegaan waren. „Ik geloof, dat er een stuk of drie zijn", fluisterde Braams zijnen zoon zacht, heel zacht in 't oor. „iïou je revolver klaar, hoor I voor 't ergste geval". „Ja, ik heb " Jakob wilde antwoorden, maar plotseling bmk hij it, want één van de lieden, welke daar lagen, begon te spraken. Duidelijk konden zij verstaan, wat er gesproken werd. „Ik geloof, dat we den vorigen nacht ook op zoo'n soort plek geweest zijn, als deze is", zoo begon er een, „maar toen zaten we bij een hoop takkebossen". „Ja", was 't antwoord van een ander, „maar 't is niet zeker, of dit dezelfde plek is, er kunnen hier wel meer zulke opene plaatsen zijn; ik heb al wel gemerkt, dat dit een tamelijk groot bosch is". „Ik ben maar blij", 200 het zich nu een derde hoorei^ „dat we eens een beetje van onder die boomen vandaan zijn, ik vond het daar recht benauwd". „Ja, ik ook", sprak er een, dien men aan de stem als den eersten spreker herkende, „het heeft mij hier vandaag mooi verveeld, hoor ! En ik zeg je vooruit, ik blijf hier niet langer dan nog één dag; den volgenden nacht ga ik van hier, wat er ook van komen mag. Als gij beiden dan niet mee wilt; dan ga ik alleen; ik kan 't hier niet langer uithouden". --- Advertentie RAADSËLÜUBRIEK „ELKEH DAG DB E'. | Oplossingen vorig nummer. 134. Keel-leek. 135. De schoen en de laars. 136. De dag van heden. Nieuwe raadsrls. 137. Aan welken kop ontbreekt de hersenppn? 158. Wie hebben tanden en kauwen nooit ? 159. Al spreekt mijn tong ook niet. Ik kan haar niet ontberen ; Zij moet, wat recht is en ook niet; Gedurig aan de menschen leeren. ---