Vandaag drie jaar geleden lichtte de vrijheid boven Nederland Een donkere nacht volgde: oorlog, honger en terreur Op 17 September 1944 t« 16.45 uur meldt de B.B.C.: „Troepen van het eerste geallieerde luchtleger ztjn hedenmiddag op grote schaal in Nederland geland." Een uur later. De Nederlandse regering in Londen maakt via de B.B.C. bekend: „Na overleg met het opperbevel acht de regering thans het ogenblik aangebroken de instructie te geven tot een algemene staking van het Spoorwegpersoneel, teneinde het vijandelijk vervoer en de troepenconcentraties zoveel mogelijk te beletten." Dèt waren de schokkende feiten van die gedenkwaardige en onvergetelijke Zondag, de 17e September 1944. Herinnert u zich die stralende herfstdag nog, nu drie jaren geleden, toen de lucht verduisterd werd door de zwermen geallieerde vliegtuigen boven ons land, bommenwerpers, transportvliegtuigen, jagers en de voor ons nieuwe gliders (zweeftoestellen)? Toen kwam de oorlog op Nederlands grondgebied — na 4J4 jaar Duitse duisternis daagde het licht van de vrijheid. Maar 17 September '44 dat was ook voor millioenen het begin van een lange, donkere winternacht: oorlog in 't Zuiden, honger, terreur, en ellende in Nederland-bovende-Rijn. Nóg was onze kruisweg niet ten einde — neen, toen begon het bittere Hjden eerst recht. Wat waren we optimistisch op Dolle Dinsdag, toen we in de eerste vrijheidsroes leefden. Maar de kater volgde spoedig. En 't was een bittere ontgoocheling, toen bleek dat nog geen geallieerd soldaat de Nederlandse grens had overschreden: al die hoopvolle berichten van B.B.C. en Radio Oranje over een razend snelle opmars door WestBrabant behoorden tot de zenuwen-oorlog. Nóg zuchtte Nederland van Groningen tot Maastricht, van Zeeuws-Vlaanderen tot de Achterhoek onder de Duitse tyrannie. Maar toch — er moest iets gebeuren. We voelden t — en met de dag steeg de spanning. Duitsers en N.S.B.-ers, die met veel bravour weer waren teruggekomen, bleken niet minder zenuwachtig en hard en scherp waren hun nieuwste terreur-maatregelen. Toen, op 17 September brak plotseling die spanning. De oorlog barstte in al z'n felheid los boven Nederland: parachutisten daalden bij Eindhoven, Grave, Nijmegen en Arnhem. Dus tóch! 't Was een gewaagde sprong om midden in het vijandelijk gebied, 'n 100 km. vóór het front, een compleet luchtlandingsleger op de grond te zetten Naar achteraf is gebleken, tè gewaagd. Was Montgomery's stoute plan gelukt, dan zou Nederland waarschijnlijk voor veel ellende bespaard zijn gebleven, zouden er minder puinhopen zijn, zou „Holland" geen hongerwinter gekend hebben. Dan zou Nederland, van Arnhem uit, waaiervormig snel veroverd zijn geweest en de oorlog waarschijnlijk enkele maanden vroeger zijn geëindigd. Helaas, het plan lukte niet. Althans niet voor 100%. Want Arnhem werd de grote tegenslag. Arnhem.... wat lag die naam in de veelbewogen Septemberdagen vaak op onze lippenr Daaj hadden de Britse Airbornës zich vastgebeten in de Duitse verdedigingsgordel rond de Rijnbrug en vochten er een verbitterde strijd tegen de Tigertanks, tien dagen lang, zonder hulp van buiten, zonder eten en munitie tenslotte. Toen moesten zij terug, de dapperen. Toen .was de Veluwezoom rood van het bloed. Duizenden jonge kerels hadden vergeefs hun leven voor Neerlands vrijheid geofferd.... Zeker, Nijmegen en daarmee de belangrijke Waalbrug, was na een harde strijd van vijf dagen veroverd, de Maasbrug bij Grave was al direct na 17 September in geallieerde handen en het Tweede Engelse Leger kon van de Belgische grens snel oprukken naar 't Noorden. Als nu de sprong bij Arnhem óók gelukt was Maar „the battle of Arnhem" was vergeefs gestreden en de opmars naar 't Noorden (en daarmee naar Duitsland) bleef versperd door de Duitse horden. Bitter als gal was die teleurstelling. Nederland-boven-de-rlvieren had de vrijheid geroken, maar eerst in 't voorjaar van '45 zou zij er van proeven, „de nieuwe vrijheid eten met grage beten als van gul, goed brood." „Nederland werd in tweeën gehakt: bezet en onbezet gebied. Het Zuiden vierde z'n vrijheid, maar onder tranen. Want de oorlog raasde over het lachende land van Limburg en Brabant. Zeeland zag z'n dijken vernield. Zeeland vocht weer tegen net water, z'n erfvijand sinds eeuwen. Ja, bitter was de vrijheid voor Zuid-Nederland. En bitter bleef de slavernij van bezetNederland. Als een bange nachtmerrie ligt die oorlogswinter 1944-'45 nu achter ons, maar God alleen weet van het leed dat toen geleden is. Terreur en honger zoals ons land nog nooit gekend had. Een onmenselijk beuls-regiem had vrij spel met een weerloze bevolking. De nacht, de lange stikdonkere nacht daalde over Nederland.... Lichtend was alleen het ondergrondse verzet tegen de barbaren van het Nazi-rijk, dat naar z'n ondergang wankelde en Nederland wou mèeslepen in Z'n tuimelende val. Het bevel tot de spoorwegstaking, op Zondag 17 Sept. vanuit Londen bevolén, werd prompt opgevolgd: 'g Maandags lag hét verkeer Vólkomen stil. Gèen trein raasde meer over de glimmende rails, gèen spoorman liet zich meer zien. En mét hen doken onze Schippers onder. Zij worden meest vergeten, als de spoorwegmensen om hun moedige daad gehuldigd worden, maar hün offer was zeker niet minder groot, toen zij op ,17 September hun schuit voor maanden vastmaakten en „ónder water" gingen. Wie zal de waarde peilen van de stille strijd van dat kleine leger dappere verzetsmensen, dat in de duistere winternacht vocht tegen een overmachtige vijand? Zij hielden de fakkel brandende, toen alles zo stikdonker was en de wanhoop groeide; zij deinsden niet terug, voor het gevecht op leven en dood. Zij deden hun plicht. En méér dan dat. Ondanks de executie-peletons.... Nu zijn we drie jaren verder en hebben we alleen nog de herinnering aan die bange, donkere oorlogswinter, die op 17 September 1944 begon. En daarom willen we vandaag even omkijken, En gedenken. Gedenken hen die vielen, landgenoot en bondgenoot. Gedenken hen, die hun leven gaven voor een vrije wereld, voor een vrij Nederland. God geve, dat hun offers niet vergeefs geweest zijn. Dat de vrijheid, waarvoor zij gevochten hebben en de vrede die zij niet beleven mochten, inderdaad kome over de nog duistere wereld van vandaag, nu we al weer 17 September 1947 schrijven. --- „Dokkum en Omstreken" De Alg, Ledenvergadering Betterwird. Uit het jaarverslag van de Coöp. Zuivelfabriek „Dokkum en Omstreken" bleek dat de melkaanvoer 8-715.210 kg. had bedragen met een gemiddeld vetgehalte van 3.87% tegen 8.158.261 kg. melk met een gem. van 3.8% vet het vorige jaar. De directeur deed enkele mededelingen waaruit bleek dat door de geringe grasgroei de melkontvangst per 1 Sept. aanmerkelijk lager was dan 1 Sept. van 't vorig jaar. Ook werd gesproken over de lage melkprijs en de verzending van melk naar elders waardoor de leden veel te weinig afvalproducten terug ontvingen. Het een zowel als 't ander was voor sommige leden aanleiding hun grote afkeuring uit te spreken over deze gang van zaken. Het kwam soms tot harde en scherpe woorden en men hoorde zelfs het woord staken noemen. Tenslotte werd het bestuur verzocht een scherp schrijven te richten tot de Stichting van de Landbouw. Mft de runderhorzelbestrijding, die de fabriek zelf had aangepakt en die goede resultaten had afgeworpen zal op dezelfde voet worden doorgegaan. Het bestuur deelde mede, dat er per 1 Juli nog 12 bedrijven waren met in totaal 24 op tbc reagerende dieren en stelde daarom voor tot algehele opruiming over te gaan, opdat Betterwird eerlang tot de fabrieken gerekend kan, worden met een geheel tbc-vrije veestapel. Het bestuur zag zijn voorstel met algemene stemmen aangenomen. Het Coöp. Verzekeringsfonds Na de vergadering had een bespreking plaats met het Coöp. Verzekeringsfonds en de afd. Betterwird, betreffende het , belang van verzekering voor de btfer, enz. De heer Noordenbos als vertegenwoordiger van dit zgn. boerenfonds, gaf een overzicht van de stand van zaken en de verrichtingen over het afgelopen jaar. Wegens uittreding van de heer P. W. Terpstra en bedanken van dhr. J. Hiep moesten bestuursverkiezingen plaats vindefi. Gekozen werden de heren S. Hania te Sybrandahuis en J. Jensma te Hantum. --- Amerikaanse notities. Nederlandse immigranten in Canada Dominee als taxi-chauffeur III We vieren Koninginnefeest 'Kitchener, Ontario, Canada, 31 Aug. Vandaag viert Nederland de verjaardag van H. M. Koningin Wilhelmina. Ik kan het me zo goed indenken: in de kerken in Nederland wordt voor onze Koningin gedankt en gebeden. De kerkgangers zijn getooid met oranje. Na de dienst verzoekt de predikant het Wilhelmus te zingen. Morgen is het nationale feestdag. Er worden optochten gehouden, kinderen kampen om de prijZen bij hun spelletjes op het schoolfeest, vuurwerk wordt ontstoken en de politie pakt jongetjes op, die met voetzoekers gooien. Dat hoort er allemaal bij. Ik zal er hier in dit vreemde land wel niets van merken, dacht ik. Maar ik had misgerekend. Vanmiddag hield ds. L. Trap een Hollandse dienst in de kelder van de Presbyteriaanse kerk in Hamilton. Met z'n auto was hij twee -uren onderweg •omnBiJatöse ladingen-jap» g$nn«e#te:na9r de ^sesrk. te brengen.. . , - t , . , En daar kwamen "ze: de' familie Scholte uit Hillegom, de familie Damsma uit Genum (Fr.), de familie Hendrik Kroes uit Katlijk (Fr.), Heert de Jong en zjjn vrouw uit Sexbierum, de familie R. Dijkshoorn uit Rotterdam en de familie Reinder Wijmenga uit Sonnega onder Wolvega, allemaal getooid met oranje; de kinderen met oranje sjerpen, -jurken en -haarstrikken. Ze wonen nu wel in Canada, maar vanochtend hebben ze toch allemaal gedacht aan hun Koningin, die vandaag jarig is. Ds. Trap verneemt, dat dit alles is vanwege de verjaardag: Vandaag is het Koninginnefeest, zeggen de kerkgangers. En de Amerikaanse dominee dankt en bidt eigens in Canada voor de Koningin van Nederland. Na de dienst verzocht ds. Trap mij een korte toespraak te houden. Wat was dat prachtig en ontroerend, hier Koninginnefeest te vieren. We hebben samen het Wilhelmus gezongen en het greep ons allen aan, meer dan ooit De heldere kinderstemmen klonken uit boven de stemmen van de volwassenen: Mijn schilt ende betrouwen zijt Gij, o God mijn Heer. Over enkele jaren zullen deze mensen de Canadese nationaliteit aangenomen hebben en ze zullen het „God save the King" als hun volkslied zingen, maar geldt het gebed en de belijdenis in het zesde couplet van ons volkslied niet in ieder land en onder elke omstandigheid? Na de dienst legde de dominee weer 100 kilometer af met zijn auto om de gemeente naar huis te brengen. Gelukkig hielpen enkele Canadese boeren hem een handje, door zelf met hun wagen hun nieuwe werkkrachten uit de kerk te halen. Hoe maken ze het nu? --'"Gisteren heb ik same» met de gouvèrnementsgerhachtïgde voor dë emigratie uit Nederland, Mr. John Vellinga, een bezoek gebracht aan de Nederlanders die zich rondom de welvarende stad Kitchener hebben gevestigd. De familie Scholte verdiende in Nederland haar brood in de bloembollenkwekerij. Aanvankelijk is de heer Scholte met zijn oudste kinderen geplaatst bij een boer, maar ze doen hun best een plaatsje te krijgen op een bloembollenkwekerij, in British Columbia aan Canada's Westkust. Hun acht kinderen voelen zich al aardig thuis in Canada; zo gaat het ook met het achttal van de familie Damsma. Ze bewonen een deel van de boerderij van hun werkgever, Mr. MacDonald. Mrs. MacDonald is zeer ingenomen met de familie. Ze heeft zelf geen kinderen en vindt het erg gezellig ineens een zo groot gezin dicht bij zich te hebben. Mrs. MacDonald was Zondagmiddag zelfs al in de Hollandse kerk met de Damsma's, hoewel ze van de preek natuurlijk niét veel verstond De Damsma's hadden een kleine bcerderij met tien koeien onder Genum. Het gezin breidde zich uit, maar kans op een grotere boerderij was er niet. En wat zouden hun zes zoons moeten aanvangen, wanneer ze zelf gingen denken aan een boerderij? In Nederland zou voor hen geen plaats zijn. Hier zitten ze in Baden in het vruchtbare land van Ontario. Ruimte te over. Alleen in Ontario ligt nog 16 millioen , acre goede grond onaangeroerd. Gedurende en na de laatste oorlog heeft de industrialisatie in Canada een hoge vlucht genomen. De zonen en dochters van de boeren verkozen een acht-urige werkdag in de comfortabele steden boven de lange werkdagen op het land. Duizenden boerderijen worden uitsluitend beheerd door oude mensen tussen 60 en 80 jaar. Niemand heeft belangstelling voor deze boerderijen. Al weer een uitstekende kans om tegen niet al te hoge prijs een behoorlijke farm te kopen. „En wat is het heerlijk, dat je ineens van al die bonnen-ellende en textielschaarste verlost bent," zegt Mrs. Damsma. „Wanneer mijn man of de jongens een overall nodig hebben, ga je maar naar Kitchener en koopt een paar." Ja, zo denken de huisvrouwen er allemaal over. Hendrik Kroes, zijn vrouw en de twee kleine kinderen vinden het ook erg prettig. „Onze boer ziet wel op elke stuiver, maar is overigens goed voor ons," zegt Kroes. Heert de Jong uit Sexbierum woont met zijn jonge vrouw in Waterloo (Ont.). Ze vinden het niet prettig, dat ze bij de boer moeten inwonen. Ze zijn pas getrouwd en hadden in Nederland juist een week in een .eigen, huis. gewoond en nu zitten, ze weer bjj een. andere .familie in. Gelukkig' lijkt .hét,.ér óp,.."dat;.in deze toestand binnenkort verandering komt. De heer Dijkshoorn dreef in Rotterdam een melkzaak. „Niets waard op den duur, en wat moeten de kinderen? In Nederland voelden we ons over en te veel". Nu wonen ze op een boerderij in Baden (Ont.). Reinder Wijmenga uit Sonnega woont met zijn vrouw en kinderen in New Hamburg. Het bevalt hun uitstekend. Geen beter propagandisten voor emigratie dan de emigranten zelf. 14 September komen met de „Tabinta" reeds twee broers en een zuster van Mrs. Damsma naar Canada, evenals een broer en zuster van Mrs. Kroes. In 't district rond Kitchener wonen hoofdzakelijk Duitsers, die gedurende de tientallen jaren voor de- laatste oorlog naar Canada emigreerden. Op de markt in de stad wordt meer Duits dan Engels gesproken. Namen als Baden, New Hamburg en Dresden wijzen op de Duitse origine van de bewoners. Kitchener droeg oorspronkelijk de naam Berlijn. De Lutherse en Menniste kerken zijn het sterkst vertegenwoordigd. " Wanneer men rijdt door het prachtige en vruchtbare heuvellandschap rond Kitchener wordt de aandacht getrokken door de a-symetrische bouw van de schuren van Menniste boeren. Verscheidene dezer Menniste Duitsers zijn oorspronkelijk afkomstig uit Nederland. De Menniste kerk hier is streng orthodox. De kerk bezit haar eigen scholen. In Kitchener ontmoette ik ook verschillende Ned. oorlogsbruidjes. Over 't algemeen voelen ze zich hier reeds zo thuis, dat ze niet denken aan een terugkeer naar Nederland anders dan om hun ouders weer een» te bezoeken. Jettie Degoed uit Rotterdam is nu Mrs. Chapman. Haar man werkt in de stad en ze woont zelf op de bovenverdieping van een boerderij. Het was een hele verandering voor haar om uit het drukke Rotterdam overgeplaatst te worden naar het eenzame Canadese platteland. Evenals de andere meisjes verlangt ze nog wer eens naar huis, maar ze voelt zich niet meer zo eenzaam nu ze geregeld contact heeft met de nieuwe emigranten en ze weer haar eigen kerk kan bezoeken, want ook in Kitchener is een zendingspost van de Christian Reformed Church gesticht. De kerk is bij de emigranten gekomen, de Canadezen hebben ze vriéndelijk ontvangen en de verschillende emigratie-commissies zijn alom tegenwoordig om te helpen eventuele moeilijkheden uit de weg te ruimen. De Nederlanders, die hier twintig jaar geleden aankwamen hebben het veel moeilijker gehad. Ze kwamen in een vreemd land met een -vreemde taal. Er was-niemand, die zioh iets- van hun lot - aantrok, : Dikwijls door sshade zijn zé.wjs gewórden. "Ze kwamen hier met een klein kapitaaltje, dgt zè bijna zonder uitzondering kwijtraakten dö§r onbekendheid met het land en de inwoners en toch zijn ze terecht gekomen. Verleden week ontmoette ik een man op leeftijd, een emigrant van twee decennia geleden. „Vandaag is het precies twintigjaar geleden, dat ik met mijn vrouw en tien kinderen in Canada arriveerde. Wat hebben mijn buren in Nederland het me afgeraden! We hebben het de eerste jaren niet gemakkelijk gehad, maar toch ben ik biij, dat ik de grote stap heb ondernomen. Ik heb het nu gemakkelijk op mijn oude dag. Mijn tien kinderen maken het best. Ze wonen allen in een eigen huis. Met Gods hulp zijn we er gekomen. Ik ben blij, dat ik indertijd naar Canada ben gegaan en mijn kinderen zijn me er dankbaar voor," zei hij. De emigranten van nu hebben het veel gemakkelijker dan deze oude man, maar toch zullen ze zich door de eerste moeilijke jaren moeten heenworstelen. Maar eenmaal zullen ook hun kinderen hun dankbaar zijn. Tiny Mulder.­ --- PIETERBOER 98. Ze sukkelen langzaam weg. De vrouw was zeer terneergeslagen. Met haar rug tegen een boom ging ze zitten klagen. „O, Jan, zo'n lange, verre reis! Tot vlak bij het koninklijk paleis! Al onze moeite kan niet baten, nu ik niet wórd toegelaten. Zo mislukt ons mooie plan! Alles is verloren, Jan!" „Nee, nee, vrouw Pieterboer, laat de moed niet zakken! En blijf niet zitten bij de pakken!" 94. Jan keek eens rond. En hij zag opeens iets schitteren op de grond. In een draf liep hij er op af. Hij pakte 't op uit het gras. En wat denk je, dat het was? Een ring van goud, bezet met fonkelende edelstenen. Jan danste van louter vreugde op zijn benen. „Vrouw Pieterboer! Kijk eens! wat heb ik hier in mijn hand? Een fijne ring met edelsteen en diamant!" --- PRODENT Ingez. med. --- FEUILLETON. De jeugd van Jannigje Kolenbrander 37 door Nel Verschoor-v.d.Vil» VII. HU die n roept ls getrouw Jannigje werpt zich met al haar kracht op het vele werk, dat er is in het huis met de Rozenhaag. Twee verschillende houdingen kenmerken haar met het gaan der weken: Een onverzetlijkheid tegenover het werk en een schuwe onderworpenheid tegenover Joukje. Ze verdraagt de snibbige toon van Joukje, dankbaar dat ze hier blijven kan, danbaat dat Joukje geen aanmerkingen maajct op haar werk. En door deze dankbare onderworpenheid gaat Joukje haar snibbigheid vergeten. Het voorjaar doet zijn intrede en met het voorjaar de schoonmaak. Op een zachte avond staat een rijtuig stil voor het huis. Jannigje loopt met twee koffers achter Joukje aan de gang door naai de voordeur Du koetsier tilt die koffers op de bok. Het paard voor het rijtuig schudt de donkere m«men. Ze moet denken aan het paard van Jo hnnnes de Ruyter en wendt de blik af. Achter haar gaat een deur open, ze drukt zich tegen de muur om mevrouw Van Overveen te laten voorbij gaan. Joukje houdt de voordeur open en staat -klein en recht op de sfoep. Mevrouw Van Overveen knikt tegen Janngije, die zich omdraait en terugloopt naar de keuken. Ze hoort het rijtuig wegrijden. Joukje laat de deur in het slot vallen en komt baar na. Jannigje zit aan de tafel en drinkt haar thee. Er zit een kleine angst m haar ogen. Morgen begint de schoonmaak, dat is niet erg. Haar handen popelen om te beginnen, nu ze toegang heeft tot het hele huis. Mevrouw blijft al deze weken weg, net zo lang tot de schoonmaak gedaan is. Maar er is iets anders; morgen komt er een werkmeisje, Aartje van Zelm. Joukje heeft het haar gisteravond verteld bij het broodeten. Elke schoonmaak weer komt Aartje van Zelm drie weken werken in „De Rozenhaag". Ze ziet daar tegenop. Wat, als Aartje niet tevreden is over haar werk? Aartje komt hier alle jaren, die zal alles veel beter weten dan zij. En hoe is die Aartje van Zelm? Misschien zal ze zich beklagen over haar bij Joukje, je kan nooit weten. Of misschien zal ze haar uitvragen oVer haar thuis. Joukje staat op, ze verzet wat op het aan-echt, ze is een beetje prikkelbaar en ongedurig vandaag. Ze keert zich om en valt onverhoeds uit: „Jij kan toch soms zo zitten kijken, waar zit je toch over te denken. Een kleur vah schrik vliegt over Jannigje's gezicht bij de geërgerde toon in deze woorden. „Ikke ? Nergens over.... zal ik nog een kopje inschenken?" „Nee, dank je. Ik ga nog een poosje weg. Denk jc om Haras straks? Ik kom maar niet te laat terug, nou mevrouw er ook niet is. Of ga je soms nog weg? „Ik....? Nee." Ze kijkt naar Joukje, die voor de spiegel het haar opkamt en een hoed' opzet Als de keukendeur achter haar dicntvalt, wordt het stil in de keuken, in heel het grote lege huis. Ze zit aan de tafel en kijkt door het raam la de tuin. Ze wou nu maar, dat mevrouw in de voorkamer zat, al ziet ze haar dan niet. Ze verzet het kousenmandje, omdat ze geen lust heeft iets te beginnen en blijft door het raam naar buiten kijken. Er is iets wonderlijks lokkends in de tuin. Ze weet dat niet onder woorden te brengen, maar staat onrustig op en loopt naar buiten. Bij het hok van de hond bukt ze zich eii legt even een arm rond zijn hals: „Mijn beste beest noor.'* Maar beschaamd om zulke woorden staat ze snel recht en loopt tot het eind van de tuin. Het is voor het eerst dat ze # zo ver gaat, het water heeft haar op een afstand gehouden. De rivier klotst tegen de stenen nering, een schip vaart voorbij met een rood en groen licht, een wit in de top. Deze avond is zo zwaar en loom, een beeld staat haar sterk voor ogen. * Twee mensen lopen door het donker; een jongen buigt ziph naar een meisje, een arm strekt zich uit. Ze tuurt naar het water, in gedachten verloren. Maar een nieuw beeld staat haar voor ogen. Het beeld van haar vader, het beeld van Miet, van Johannes de Ruyter.... Het verlangen vloeit weg, huiverig trekt ze de schouders samen. Langzaam gaat ze de tuin weer door de keuken in en zit aan de tafel. Dan, plotseling breekt Haras los 'n een woedend geblaf. Ze staat op, trekt de keukendeur open en speurt in het vallend donker. Het grint knerpt, de ketting van de hond schuurt stroef langs het hout van het hok. Iemand komt recht op haar af. „O, maar ben jij daar, Neel?" „Ja, het duurde zo lang eer je kwam, ik wou toch es kijken—" „Kom gauw binnen; koest Haras, in je hok". Ze gaan elk aan een kant van de tafel zitten. Wordt vervolgd. --- Boekbespreking Ons Prinselijk gezin in Friesland Tekst van Willem van de Poll. Uitg. Van Holkema en Warendorf N.V., Amsterdam. ■ Dit boekje, in verschillende bladen reeds aangekondigd, ziet er in de geïllustreerde omslag niet alleen aantrekkelijk uit, maar is ook zeer goed geslaagd. Een kort inleidend woord van Willem v. d. Poll wordt gevolgd door 41 toto's. Hoe ons Prinselijk gezin van 't prachtige Friese waterland en de zeilsport heeft genoten, wordt U in grote verscheidenheid van foto's getoond. Heel bijzondere opnamen van onze'Prinsesjes, ook van Prinses Marijke, zal iedereen doen verlangen, dit boekje in zijn bezit te hebben. We kunnen niet anders dan met lof en waardering over de uitvoering ervan spreken. --- EFFECTENNOTERING AMSTERDAM OBLIGATIES Nederland 1938 8-3X Nederland 1947 8-3'/, Nederland 1937 3 Ned.-Indiö 1937 3 Amsterdam 1937 3H Rotterdam 1937 3H Fr fir Hyp.B. 3 AANDELEN Ned Hand Mij. A K ü. Lever Brothers Philips G B. Kon Petr. Amst Rubber Ned Scheepv. O. H V A. De!i Mij Amsterd Bank Rotterd. R ank 15 Sept. J6 Sept. 100'Vu l00»/« 99% 97'/ 4 101'/, — 101'/, 10H/2 — 102 14IV, 141 179'/, I83VI 302V, 3i4 388'/j 392'/. 444'/, 455'/, 143'/, 146 18SV, i9l'/. 2321/4 237 >/, 156 l57S/ 4 159V 2 tSf/, 161 1 /* löi ---