VOOR HET JONGE VOLKJE EEN FLINKE VENT «DOOR C. VAN DER K0UWE 33) 't Kon nog wel eens niet meevallen. Die baas Brandsea was een grapjas. Best mogeljjk, dat ei een turf of een stuk hout in zat. Klaas betastte het onder 't loopen door voorzichtig en meende al dat hjj iets hards kon voelen. Enfin, hij kon tegen een grap. In ieder geval ze hadden een lollige avond gehad. Daar kon hij tenminste van vertellen ! Onwillekeurig verhaastte hy zrjn tred vast. Als vader en moeder nu nog maar op waren. Anders was 't wel wat oen teleurstelling. Maar 't zou geen wonder zijn, als ze naar bed gegaan waren. Het was niet vroeg meer. En Klaas wist 't vuur en licht, 't Moest allemaal betaald worden. Weldra was hij bij huis. Gelukkig er brandde nog licht. Ze waren dus nog op. Haastig opende hij de deur en klapte die weer achter zien dicht, stommelde wat met zjjn klompen in het nog duistere gangetje. Op de tast af zocht hij de kamerdeur en stoof binnen met een: „V /at hebben we een leuke avond gehad". „Dag, Klaas", begon vader glimlachend. O, ja, dat vergat hij. maar hij had o k zoo'n gloeiende haast. Toch herstelde hjj eerst zijn fout. En nu uitpakken. Hij rukte aan het touw, maar 't lukte ni.-t. Moeder jaf hem een schaar. Ja, nu ging 't beter. Papier en nog eens papier. „Als dat zoo doorgaat, blijft er niet ve^l over", plaagde vader. Maar Klaas hield moed. al beefden zyn vingers wat van opwinding bij 't loswikkelen van het papier. Hij gooide 't eerst maar op den grond; zou 't strak* wel oppakken. Toen kwam het. Hij haalde een lang smal pakje te voorschijn. Het voelde hard aan. Maar een la.,ge turf of een gewoon stuk hout w is het niet. Dat merkte de jongen wel. Wat kon het zijn? Het papier er af en daar zkg hjj het. „O, vader, moeder", schreeuwde de jongen van blijdschap, „kijk eens". Een paar spik-splinternieuwe schuatsen ! Dat was wat ! Klaas' oogea schitterden, zijn vingers gleden langs het gladde gele hout en het glimmende ijzer. Juist waar hij zoo naar verlaagde, maar wat aij niet meer durfde te hopen, 't Kon immers aiet lijen. En nu had hij ze toch. Zijn vurigste wensch vervuld. Vader en moeder genoten mee, toen ze het glundere gezicht van hun jongen zagen. „Nou, jongen", zei vader en er klonk ieta beven ls in zijn stem, „je mag die baas Brandsen wal dankbaar zjjn". Zoo ging Klaas in zijn schaatsen op, dat h0 heeleniaal vergat verder uit te pakken. Moeder maakte er hem opmerkzaam op. Er was meer. Nu werd een doos voor den dag gehaald. Bij opening bleken die drie dikke boterletters te bevatten: een H; een E en een K. Er lag een briefje bij waar op stond: „Om een3 te smullen". Nou ze 'varen werkelijk niet door lekkere hapjes verwend, den laatsten tijd. Klaas werd er stil van nu hy zgn aahatten daar op de tafel zag uitgespreid. Hoe was 't mogelijk. Overladen met weldaden. En hij had zich niets van de«e Sinterklaasavond voorgesteld ! Wat was hij de laatste dagen niet ontevreden geweest als hij de andere jongens er over hoorde spreken. Ja, er was meermalen afgunst en njjd in zijn hart. En nu dit. Het overtrof de stoutste verwachtingen. O, Klaas had best nog uren aaneen op de verKregen schatten kunnen en willen turen. Maar gelukkig waren Bosma en zijn vrouw wijzer. Nu naar bed. Het pakpapier werd netjes opgevouwen en opgeborgen. De letters kwamen in de kast, maar K!aaa mu-:ht de schaatsen bij zich houden op de beddeplank. In bijzondere dankbare stemming begaf zich het gezin naar bed. Er heerschte vreugde in het armelijke huisje met de vervelooze deur. En toen Klaas op bed lag, uitte hjj ook zijn dank. Hij wou zijn avondgebedje opzeggen, maar kon geen woorden vinden, 't Gemoed werd hem te vol. Een wonderlk gebed was het; een gebed zonder woorden. Af en toe rees hij overeind en moest de schaatsen even in zijn handen hebben, om zich te overtuigen, dat het werkelijkheid was en geen mooie dro«n, 't Was haast te mooi om waar te zijn. Ook schaamde hjj zich wat ! Geen wonder ! --- Brieven uit Insulinde BOEREN OP JAVA IN VROEGER DAGEN. Indertijd heb ik ai eens geschreven over de landbouwbedrijven hier op Java, inzonderheid in de bergstreken. waar men uitgestrekte aardappel- en groentevelden aantreft met daarnaast niet minder belangrijke bedrijven van greidboeren. Meer dan een Frie3 heeft er een goed bestaan gevonden. Ik noem alteen maar de namen van den heer Faber aii Dr. Vrijburg, die op heel West-Java bekend zijn, de een om zijn tuinbouwproducten, de ander om zijn melk en boter. Verwacht nu echter niet van mij, dat ik e«n propaganda -artikel zal schrijven, om tot emigratie aan ta sporen. Ik geloof niet, dat dit aanbevelenswaardig rou ztjn. Ik zeg dit maar vooruit, want er behoeft tegenwoordig niet veel gezegd te worden, of er komen atroomen brieven. Ken klein «tukje in enkele bladen, waarin gezegd werd. dat er hier enkele onderwijzers gebruikt zouden kunnen worden, had tengevolge, dat de schoolbesturen hier overstelpt worden met sollicitaties. Eén bestuur had -er in een paar weken tijds niet minder dan 52 ontvangen ! Voor de groote massa van werklooze onderwijzers biedt Indië allerminst plaats. Slechts een enkeling zal in de eerste jaren zoo gelukkig zijn, dat hij geplaatst kan worden. En ik geloof, dat het met de boeren nog minder zou gelukken, hier een bestaan te vinden. Er wordt, naar ik meen, zelf» door een politieke organisatie, wel - propaganda ge maakt voor kolonisaiie, maar ik geloof, dat dit meer „politiek" dan „wijsheid" is. Om hier tal van bedrijven te vestigen, zou de afzetmogelijkheid veel grooter moeten zyn en tenslotte beteekenen de paar honderd duizend Europeanen op een zoo groote Inlandsche bevolking veel te weinig. En van uitvoer zal zeker geen sprake kunnen zijn om de transportkosten en het feit, dat Australië al van alles in overvloed levert en in veel gunstiger omstandigheden verkeert, wat het klimaat betreft. Het plaatsen van enkele honderden boeren in de hooggelegen streken van Nieuvv-Guinea, -waarover wel gesproken is, lijkt mij dan ook een droombeeld, el ben ik dan geen expert. Ik zou niet weten, waar men met de daar verbouwde producten heen moest. Op Java zelf leveren de bestaande bedrijver, genoeg aan de Europeesche steden, waarbij nog komt, dat ook vele inlanders zich op het verbouwen van aardappelen en groente hebben toegelegd en met succes, vooral waar zij veel goedkooper kunnen werken. Met de veeteelt is het al even zoo gesteld. In Bandoeng heeft men door de groote concurrentie zelfs meermalen een complete melkoorlog gehad, waarbij tenslotte de gemeenteraad heeft ingegrepen. Dat er enkelen buitengewoon zijn geslaagd mag niet doen vergeten, dat. daarnaast ook zeer veel mislukkingen zrjn ta registreeren. Het Indi-Europeesch verbond heeft de laatste jaren op Sumatra getracht voor arme IndoEuropeanen een bestaan te vinden in de klein-landbouw. Het heeft er een kolonie gesticht, „de Giestirg", maar de resultaten moeten nog worden afgewacht. En aan teleurstellingen heeft het ook daar niet bntbroken. Het plan is overigens niet nieuw. Al in 1744 zijn de eerste pogingen gedaan, om op Java een blijvende boerenstand te vestigen. De Gouverneur-Generaal, Van Imhoff, liet toen te Tangerang enkele perceelen uitgeven aan boeren, die hg voor een deel uit Westfalen liet komen. Ze kregen ieder ruim 100 hectare grond en gedurende 5 jaar een toelage van 100 rijksdaalders per jaar. Daarna waren ze nog 3 jaar vrijgesteld van alie lasten en eerst na het achtste jaar moesten ze een pacht betalen van ongeveer 50 rijksdaalders per jaar, zoo deelt de heer Kalff mee, die deze eerste emigratie heeft beschreven. Maar er is zoo goed als niets van terecht gekomen. Men liet .anderen werken en beurde dan een deel van de oogst. Trouwens het klimaat te Tangerang was ook allerminst geschikt voor Europeesche boeren om te ploegen en te spitten en bovendien willen de gewassen, die men op het oog had, er ook niet groeien. Daarbij kwam nog, dat de streek allerminst veilig was. Zeven jaar na de vestiging, gingen alle boerderijen in vlammen op, bij een inval van Bantammers ! De meeste gezinnen konden nog tijdig het fort Tangerang bereiken, maar verschillende werdeo ook afgeslacht. De heele zaak werd een mislukking. De pacht kon aiet betaald worden, de opgezetenen voerden niet veel uit en enkele werden zelfs verdreven, tot „eea Dxempel van andere looiwamsen". Aan het eind van de 18de eeuw hoort men van de heele kolonie niets meer. Meer succes had men in het begin in de bergstreken ten Zuid-Oosten van Buitenzorg. Het is daar een duizend meter hoog en het klimaat is er dan ook veel geschikter. Men had er zelfs in dien tijd een ziekenhuis en enkele boeren verbouwden er met succes allerlei gewassen en een regeeringscommrasaris, die de perceelen inspecteerde, vond er appel- en pereboomen, snijboontjes, sla. peultjes, ajuin, wortels, prei, radijs, ramenassen. grauwe erwten, roode biet, moerbeziën, kastanjes, pruimen, citroenen, noten, salie enz. enz. Wel een bewijs, dat deze boeren ondernemingsgeest hadden en terecht zegt de heer Kalff, dat men zich verbazen moet, hoe men in dien tjjd aan de zaden, stekken en het pootmateriaal kwam, gelet op de slechte verbindingen. Toch zgn ook die ondernemingen op den duur weer verdwenen of omgezet in andere, waarop men Indische producten verbouwde, voornamelgk koffie. De afstanden waren daarvan vooral de oorzaak. Als men een dag of twee. drie met de groenten moest pikollen, voor men Batavia bereikt had en dat in de tropische hitte, was de sla bij aankomst niet erg frisch meer, dat kunt U begrijpen. In dezelfde streek wordt nu weer heel wat groente verbouwd. Sindanglaja tusschen Buitenzorg en Tjiandjoer is beroemd om zijn lekkere aardappelen en andere Europeesche tuinbouwproducten, maar het is ook een heel verschil met vroeger, Batavia telt au wel 10 maal zooveel Europeesche bewoners en die leven ook veel meer Europeesch dan vroeger. De tijd, dat men zes keer per week rjjst at en één keer aardappelen is voorbij. In de meeste gevallen is het nu andersom en de vrachtauto's brengen in den nacht of vroegen morgen de sla, kool, andijvie, boontjes en wortels in enkele uren naar de groote steden. Dat de Regeering na de mislukkingen in de 18e eeuw niet happig was, nieuwe proeven te nemen, spreekt vanzelf en misschien heeft ze velen daarmee een dienst bewezen. Zoo is het bekend, dat ook de Afgescheidenen, wier leven in de vorige eeuw op vele plaatsen schier ondraaglijk was, plannen hadden zich op Java te vestigen. Op hun verzoek werd toen afwijzend beschikt en men heeft daar uitsluitend in gezien de haat van den koning en zijn raadsgevers tegen de vervolgden. En zeer zeker is bij de beoordeeling van hun aanvraag het feit, dat zij „beroerdere" waren van beteekenis geweest, maar eerlijksheidshalve moeten wij ook wijzen op andere plannen in dienzelfden tijd, waarop door een staatscommissie een ongunstig advies werd uitgebracht. Achteraf is dit al3 een geluk te beschouwen, want al hebben de emigranten ook in Amerika groote teleurstellingen gehad en veel moeiten gekend, in Indië zou het zeer zeker mis gegaan zijn en hier zou nooit een kolonie van tienduizenden landbouwers zijn ontstaan als in Canada en de Vereenigde Staten. Van de eerste pionniers is toch zoo goed als geen nageslacht blijven bestaan. In 1820 schreef de Graaf van Hogendorp : „Onlangs is de laatst overgebleven afstammeling der boeren overleden ; al die menschen zijn öf zonder kinderen overleden, óf hebben een nageslacht voortgebracht, dat het niet lang heeft gehouden". En van hoe groote beteekenis onze Archipel ook is voor Nederland, als emigratie-oord voor het overbevolkte platteland van het moederland zai het zeer zeker nooit kunnen dienen. De streken, die daarvoor geschikt waren, zijn we kwijt, zooals de Kaapkolonie of hebben onze Vaderen ongebruikt laten liggen, zooals Australië, zoodat anderen er zich hebben gevestigd, die de emigratie van Nederlandsche boeren niet gedoogen. NieuwHolland, Nieuw-Nederland en Nieuw-Zeeland, de namen herinneren aan de groote daden van onze voorouders, mair in sommige opzichten ook aan hun kortzichtige politiek. MOETHOEN. --- DE GOUDEN TRIED. FEN W. COUPERUS 61) Letter hiene hja it Iebel forteld, it ald min3ke hie sein: ,,Ho kaemst dèr nou ek by, Frouk, it is gjin sjippe for de holle, mar for de wask, ik ha it brükt to waskjen en it kin fensels, as men de eagen mar tichtknypt en de wask net bütendoar hinget. Sa hie it pakje sjippe üt it kofjehüs to Ljouwert mar wer alhiel ütkomst brocht, det wier nou noch ris sjippe. Bauke hie nei de hannel noch in setsje mei de sjippekeapman praet. „Ho komme Jo der oan, man", hie er frege. De keapman hie glimke. „Ja", hie er sein, „det moat Jo winliken net freegje, Jo moatte fi-cegje eft ik ek mear ha, faeks ha ik wol wer ris in nusje foar Jo". Do wier er foartgien. „Ja man", hie de köfjehüshaldster sein. do't de keapman foart wier, „det is in ütsliepten ien, det fortel ik jo". „Ko is 't müglik", hie Bauke sein, „ho komme se der efter, men kin thüs gjin wrijd meai ktije". „Forline wike hat er it üs forteld, ho't hy der oan komt", hie de köfjehüshaldster Bauke utiein. „Hy komt seis üt 'e Westerein, mar nei 't er seit, hat er in goed frjeon, dy't op 'e grinzen sit yn tsjinst. Dy moat forline jier troud wêze mei in frouminske üt Limburg. Hja wenje krekt op 'e grins, de foarein fen hjar hüs 3tiet yn üs tan en de efterein yn België. In sersjant mei tsieu soldaten halde dêr ek by det hüske ta om op smokkelders to passen. Mar dy man moat ek sersjant wêze, en sa kuijerje hja togearre de efterdoar üt, België yn. It wyfke hal yn 'e rók allegear büsen, dêr wirdt de sjippe yn treaun en den stappe hja wer op nei hüs ta. Foar üt, den binne hja wer yn üs lin, d« ievie aersjant hat gjin rjuehi om de oare oan to hik»*.', en sa slepe hja üt en 4roch de sjippe i»y rökfolten üs lan yn. , Is Westereiner hellet de boel mei de koffers op en forkeapet it hjir wer. Sa hat er üs forline wike forteld, mar, ik wit net hy kin it ek wol allegear lige, as dy smokkelders sa iepenhertich binne, den stean ik de boel net, moat jo tinke". Sa hie it wyfke Bauke de kaert ütlein. Afijn it liet Bauke kald, ho't de minsken der oan kamen, hy wier thüs kommen mei toalve moajje stikken sjippe, en Froukje wier der sa bliid mei as in protter. Mar dizze skiednis, al, ef net wier, hie it langstme nei de opsichter ek wer tige wekker makke. En dêr stie er sa mar wer foar Froukje hjar doar. De kammeraet, dy't by him wier, det scoe den grif syn kompagnon wêze. Derom róp Froukje ek sa mei greate forwündering: „Wol ha ik fen myn libben". „Ja", seit de opsichter, „dêr wierne wy ek ris wer, is Bauke thüs?" „Né", seit Froukje, „Bauke is it fjild yn, mar kom der mar gau yn, hy scil daliks wol thüs komme, ik scil gau de thé brün meitsje". „Kin ik ek efkes de auto yn 'e skürre ride?" freget de opsichter, „den is er üt 'e wei, men moat tsjintwirdich oeral eagen ha, net wier?" „Ja det scil wol kinne", seit Froukje, „de doarren steane iepen, leau ik". „Gean jo den mar mei yn 'e hüs", seit de opsichter tajin syn maet, „ik kom daliks ek wol". „Det kin wol", seit de kammeraet, mei in glimke, „mar ik mei my dochs earst wol efkes foarstelle oan de jiffrou. Hy stekt hjar de hin ta en seit: „Jiffrou, ho is 't mei jo. Ik bin Dirksma, Atse Dirksma, wy dogge nou de saken togearre sjuch jo, myn kammeraet, sjuch jo, dy hat it forst&n en ik ha de sinten, en sa passé wy eltsinoar krekt, bigryp jo?" Alhielendal bigrypt Froukje it net, it is krekt ef wirdt it in stik kalder om hjar hinne en hwet langer de man hjar by de hin hildt, hwet kalder it wirdt. „Ik kom daliks hear", ropt de opsichter, dy 't de skürre slde l&tu» «det nei de auto ta. „O, ik ha neat gjin forlet fen jo", laket Dirksma, „ik bin hjir yn goed selskip liket my ta", en den giet er efter Froukje oan yn 'e hüs. Efkes letter komt de opsichter ek. „Ho is 't frou ?" freget er, „allegear noch soun? Wy ha eltsinoar yn g&nsk in hoart net sjoen nou?" „Né", seit Froukje, dy't wer hwet ta hjar seis konit. „wy tochten hy komt alhielendal net wer". „Drok, moat jo tinke", laket de opsichter, en syn maet seit: „Drok? sxnoardrok, mei jo wol sizze, wy kinne it lang net neikomme". „Tsjonge, tsjonge", seit Froukje, „dos den giet der noch al hwet om wei, bigryp ik". „En Bauke noch altiten mar fül skreppe?" freget de opsichter. „Né", seit Froukje, „Bauke docht neat, hy mei de earste jierren net mear arbeidsje". De opsichter harkt forwündere op, Bauke neat mear dwaen, Bauke net mear arbeidsje, dêr bigrypt er neat fen, den moat hjir yn dizze tiid hwet bard wêze, det hat er wol yn 'e rekken, mar üt piëteit for dizze hüsh&lding, dy't er al sa lang ken, freget er der net fierder op yn, en syn kammeraet, dy't gjin each fen Froukje óf hat, jowt er üngemirken in stomp ftnder de tafel troch. Efkes letter komt Bauke ek wer thüs. Hy hat in auto yn 'e skurre riden sjoen en do is er daliks wer op hüs oangien, grif de opsichter hat er tocht en sa is er ek neat net forwündre as er yn 'e hüs komt en syn Silde frjeon üt foarige tiden de hin jowt. „En is dit nou de kompagnon dêr'tjo oer skreaun ha", seit er, wylst er ek dy de hün jowt. „Ja", seit de opsichter, „wy dogge nou üs saken togearre". „Soa", seit Bauke, „sa drok dos, jimme saken skine mar bést foaiüt to gean". „Ja", laket Dirksma, „jo moatte tinke wy moatte üs oanpasse oan 'e tiid, en wy wreidsje üs saken al den dei üt, en den ia it twarissom wol gaedlik, hwet de iene net wit, det wit de oare wer", „Noch altiten yn '• hannel?" freget Bauka. --- PRAETHOEKJE FOR DE FRYSKE BERN. Béste jonges en famkes Hjir komt de briefwiksel: Aeltsje de Jager, Bakkefean, l.g. r.g.: Ik hie 8a ünwennich west as hwet. Ja it ferske moatte jimme glêd fen büten kinne. Mem fynt de fekansje s a al wol langernöch tink. Siz Pake efkes dei fen my. Wimmy de Jager, Bakkefean, l.g. r.g.: Plesierige fek&tuje by Beppe. Dü dochste dyn bést wol op it rekkenjen, hear ik, det ik tink it scil wol losrinne. Jimme mobatte de groetenis hawwe fen Grytsje Goënga. Stliren Sybrandy, Spears, leske goed, riedling goed: Merkeweinen steane ornam net sa lang op ien plak. It oms-.virven sit dy minsken yn 't bloed. likje Jellema, Gau, ..g. r.g.: Tank for dyn riedling. Forto my nije wike mar hwet oer de fek&nsje. Tine Bekius, Gau, l.g r.g.: Al 7-1 jier. Det is al tige 41 d Siepie scil wol hiel hwet to Tortellen hawn hawwe, do't hja werom kamen. Epke fen der Berg, Ljouwert, l.g.: Dos nei Peaske nieutü wer nei skoalle. De measte bern woenen wol ln wike langer Peaskefek&nsje hawwe, mar dü woeste wol aet it om wier tink. Grytsje Goenga, Gau, l.g. r.g.: It is goed mei Aeltsje en Wimmy leau 'k. Hja scille it wol tc drok hawwe om to skriuwen. 'k Mei lije det it net reint. Gerrlt Drost, Ternaerd, l.g. r.g.: Ja der moat hiel hwet leard wirde op e MULO, mar det giet sa üngemir. ken wei. Hwet dy nou noch slim taliket is 't strak net mear. Ilarmen Kanistra, Makkum, l.g. r.g.: Yn 'e fjirde klasse. Moai sa. Dos Kees sleatsjespringt noch net, mar hy kin it ek gau sa goed as Gerrit, dy't yn 'e sleat tommele. Mem scil neat net wiis mei dy snoek west hawwe. Antsje Alkema, Makkum, l.g. r.g.: Tank for dyn riedling. Ja 'k scil er it fen 'e wike ynsette. Krekt sa'n wirkje yn 'e fekftn3j* om det ris üt to plüzjen. Hindrik Alkema, Makkum, l.g. r.g.: Och, lei Fejje hjir yn 't slkenhüs. Hy is dus nou al wer thüs. Ik hoopje det er gau wer better is. It riedling. De oplossing wier: Elburg. NU riedling. (Ynstjürd troch Antsje Alkema.) 45 fen 45 öflüke en dochs 45 oerh&lde. Ho kin detT Sykje det nou marris üt. Der is in weetsje by. It tyrannenêst. Wibe op it blokhüs. It trof. Wibe syn heit moast in weiufol bierfetten nei it Blokhüs bringe. De fetten waerden by de wein oprölle. Wibe holp op syn manear wakker mei. Do't alles opladen wier mocht er neist heit sitte, en dêr gong it de Kelt ers del, nei it Blokhüs ta. Wibe wier tige binijü ho't it Blokhüs der üt seach. Hy wier der noch nea yn west. De soldaten, dy't er op leinen wiemen rare mannen. Dêr hieder it neat op stean, mar heit wiei by him en dos wier der feilich. De wein rattele oei de greate klapbrêge oer de djippe brede grêft dy't om it Blokhüs hinne lei. Nou rieden hja ta de poarte yn. Wibe seach ris nei de mürren, dy't om it blOKhüs bouwd wiernen. Hwet dikke klompen stien. Hast sa dik wol as de mürren fen de Aid Hou. En hwet swiere doarren sieten der yn. In lansfeint haldc'.e de wacht. Heit stjürde it hynsder nou ünder de poarte troch, it brede foarplein op. Wibe seach him de eagen üt 'e holle. Hja stienen stil for it greate haedgebou midden op it plein. Déromhinne wiernen oare gebouwen delsetten. It like him ta det deryn de soldaten hQstr.annen, hwent hy seach hjarren üt en yn rinnen. In eintsje fierder op stie in lytse kapel, en dér jinsen seach er de roggemounle. Heit sprong fen 'e wein óf. Al ringen stienen der in stikmannich soldate om 'e wein hinne. Hja scoenen wol efkes helpe om de bierfetten to plak to bringen. De lege moasten wer mei. Ien fen 'e soldaten lükte Wibe oan 't hier en sei: „Moat er ek yn 'e kelder?" It wier mar in grapke, mar do't heit tsjin him sei det er wol efkes rounsjen mochte knypte 'r der gau twisken üt, hwent hy stie dy soldaten noch net. Sa rekke Wibe nei de mounler ta, dy't krekt draeide. De mounler, in &ld man yn wytbistouwde klean hinga oer de doar hinne en seach ris nei de wynstreken oan 'e loft. Hy krige Wibe al gau yn 'e gaten hwent sa faek harde it net det er jonges op it Blokhüs kamen. Hja waerden meastal by de poarte wer foartjage. Tonel mear. Dei bern, Jimme frjeon, Master BOKKE. ---