Nederlands Volksherstel opgeheven Prinses Juliana leidde laatste vergadering (Van onze Utrechtse correspondent) Op een drukbezochte vergadering in de Utrechtse Schouwburg heeft de Stichting Nederlands Volksherstel haar werkzaamheden beëindigd. H. K. H. Prinses Juliana, voorzitster van Volksherstel, leidde deze sloisamenkomst. In haar openingswoord richtte de Prinses zich speciaal tot de afgevaardigden der plaatselijke afdelingen, die de kern van Volksherstel uitmaakten. Als gasten waren voorts aanwezig minister-president dr. L. J. M. Beel en de ministers W. Drees, dr. P. J. Witteman en mr. J. in 't Veld. Daarnaast woonden verscheidene functionarissen uit andere hulpverleningsorganisaties de vergadering bij. Prinses Juliana memoreerde dat er na de bevrijding van het vaderland een nieuwe strijd aan de orde was en wel de strijd om de nood der getroffenen te lenigen. Op dit front heeft Volksherstel bergen werk verzet. Direct na de bevrijding viel er op het gebied der hulpverlening grote onordelijkheid te bespeuren. Met de beste bedoelingen meenden allerlei organisaties, dat zU als centrale instantie op dit terrein moesten fungeren. Later wist men deze moeilijkheden te overwinnen en kon Volksherstel coördinerend optreden. De Prinses verklaarde persoonlek verscheidene vergaderingen, ook van provinciale comité's te hebben meegemaakt. Zij was altijd sterk getroffen door het enthousiasme van de werkers. Tenslotte verhaalde Prinses Juliana waarom Volksherstel besloten had tot liquidatie. Men overwoog, dat het normale maatschappelijke leven weer zover is hersteld, dat de hulpverlening door vroeger bestaande organisaties weer ter hand kan worden genomen. De stimulering op het terrein der sociale zorg is of wordt overgedragen aan de „Provinciale Opbouworganen". Het Nationaal Fonds voor Bijzondere Noden, daartoe in staat gesteld door een belangrijke financiële bijdrage van Volksherstel (ƒ750.000.—), zal voortaan ook oorlogsslachtoffers steunen. De liquidatie van Volksherstel is op 1 Januari 1948 ingegaan en zal voltooid zijn op 1 Mei a.s. Alleen het Fonds Noodgebieden blijft als zelfstandige stichting bestaan. 26 miUloen ingezameld Mr. E. E. Menten, regeringscommissaris van Nederlands Volksherstel beschreef het ontstaan van de organisatie. Na hem zette mej. mr. M. Tjeenk Willink de werkzaamheden van Volksherstel uiteen. Zij vertolde, dat er 28 millioen gulden vrijwillig was ingezameld door de Stichting. Prinses Juliana bracht aan het einde der vergadering in hartelijke bewoordingen dank aan allen, die hetzij door hun werk, hetzij door hun geld de prestaties van Volksherstel mogelijk hadden gemaakt. Wat deed Volksherstel elcenlijk? Om te weten wat de Stichting in de jaren van haar bestaan deed, dienen we terug te gaan naar de uitvoerige verantwoording van mej. mr. M. Tjeenk Willink, secr.-generaal van Volksherstel. Ter illustratie van de chaos na de bevrijding verhaalde zij, hoe op een gegeven moment drie personen zich aandienden als hoofd van de repatriëring, een in Apel doorn, een in Ruurlo en een in Nijmegen. Volksherstel twistte er toen niet over wie werkelijk met deze functie was belast, maar begon aanstonds het repatriëringswerk ter hand te nemen. Honderdduizenden zijn financieel en materieel voortgeholpen wan neer ze terugkwamen uit concentratiekampen of arbeidsslavernij. In Amsterdam waren het er in de eerste twee maanden al 55.000! Precies zo werkte Volksherstel ten bate van onderduikers die weer opdoken Daarna kwam de gezinsverzorging aan de orde, die aanvankelijk door de Stichting zelf ter hand was genomen maar die later overging aan speciale verenigingen op dit gebied, welke door de Stichting gesubsidieerd werden. Dan was er de zorg voor oorlogsslachtoffers. Waar de ambtelijke hulpverlening op zich liet wachten en de Stichting 1940—1945 haar organisatie met bedachtzaamheid moest opbouwen, kon Volksherstel dikwijls alvast hulp bieden. Uiteraard is die hulp, vergeleken met de schade miniem. Wanneer men nagaat, dat de directe materiële schade aan particuliere eigendommen op ƒ7.616.000.000 (naar de vervangingswaarde) komt, waarvan het Rijk ƒ4.600.000.000 zal vergoeden, dan betekent bij deze milliardendans de 26 millioen vrijwillig bijeengebrachte Volksherstelguldens bijna niets. * Andere cijfers Nochtans was de hulp van Volksherstel van belang. Want snelle hulp is dubbele hulp. En die hulpverlening kostte niet veel. Want hoe groot zal het bedrag der oorlogsschade wel worden, wanneer daar nog aan toegevoegd is het kapitaal dat de regering aan de oorlogsschade-ambtenaren als loon moet uitkeren! Van belang kon men ook de meubellnzamelingsactie noemen, die in samenwerking met de H.A.R.K. werd ondernomen. Bij die gelegenheid aldus mej. Tjeenk Willink, werden ook minder waarderende klanken gehoord. Hoe bitter is het voor hem die niets heeft, te moeten ontvangen niet wat hijzelf behoeft, maar wat een ander kennelijk wel missen kan! Men denke aan de reeksen bloementafeltjes, die in de adoptie-opslagplaatsen waren opgetast. Veel gewicht mag men hechten aan de culturele hulpverlening door Volksherstel door midel van subsidies. In 1945 steunde de Stichting alle mogelijke Instellingen tot een bedrag van 506 duizend gulden; in 1946 was het 476 duizend en in 1948 ruim 653 duizend gulden. Daarnaast nam Volksherstel cultureel werk ter hand. En de geestelijke wederopbouw is ook door Volksherstel ondernomen. Men denke aan de gezinsweek-1946, die door de kerken is voortgezet. Want men redeneerde: Wat baten ons hele huizen wanneer er kapotte gezinnen in wonen? Door het fonds noodgebieden werd ƒ2.000.000 uitgekeerd; provtneiegewijs: Limburg ƒ 320.000, Brabant ƒ 300.000, Zeeland ƒ420.000 en Gelderland ƒ760.000; overige noodgebieden ƒ 200.000. Tenslotte de sigarettenactie; deze bracht niet minder dan ƒ 3.850.000 op! Hiervan werd ruim 3 millioen aan hulpverleningsdoeleinden uitgegeven, de rest ging'weg als subsidies. De sigarettenactie wordt na de opheffing van Volksherstel voortgezet. Zij heeft twee voordelen: men steunt door aankoop van deze sigaretten hej; goede doel en de zwarte handel (hoewel goedkoper) krijgt er een gevoelige knauw door, hetgeen duidelijk is bewezen. Zo is door de opheffing van Volksherstel een eind gekomen aan een belang rijk nationaal hulpwerk, zonder welke ons land er — naar de mens gesproken — heel wat ongunstiger voor zou staan. Ook hier gold de vaak gehoorde waarheid, dat het slechts enkelen waren die het omvangrijke werk moesten doen. --- Misbigripen II. Sünder misbigryp blnne ytlike lêzers ek net op it stik fan it refilisme yn 'e kunst. Altyd wer stuitet men yn christlike formiddens op 'e miening, dat lézen in noflike beuzlchheit wêze moat. In boek mei allinne mar geastlike rêst, foldwaning, frede jaen, it mei allinnich idyllysk stichtsje. En dêrom, ya christlike foarm, it ftlde humanistyskharmonysk idael: skildering fan it wiere, it goede en it moaije. Mar it oare dan, dat ek bistiet: de leagen, it kwea, it lilke? HSld dat bileaven tige op 'e eftergroun, skilderje it net al to wurklik, lit it yn it totale byld weifalle tsjin de ljochte kant. Sünder -mis kin in boek sa forantwurde heit .it sa allinnich hawwe to wollen. Hwa't ■wèze. Mar it is in slimme en faeije iensidlchaloa nforhalen lést dy't in freonlik, timpere, min of mear christianisearre byld fan it libben jowe, makket him in illusy. Hy bringt himsels yn 'e forbylding fa nin wrfild, yn har totaliteit moaijer as de bisteande, de wurkJike. En hwerom easkje sokke christenen fan it boek, hwat oars nei har sin net hoecht? Har krante bygelyks moat har op 'e hichte hélde fan rjochtsaken, oerfallen, moarden, swarte hannel, skandalen, tsjerklike tslerderijen; fan dat papier wolle hja de wrald wol kennen leare. Der bistiet jit in oare stichting as de idyllyske: dy fan 'e skok, de ófskrik, de warsköging. Hjir is it rjocht fan it realisme, alhoewol bigrinzge fan 'e easken fan smaek, leafde ta de neiste. gewisse en leauwe. Binne der dingen dy't in minske, om 'e wille fan syn siel, net witte mei? Wis, mar der binne ek guods dy't er, ek wer om 'e wille fan syn siel, witte moat: It realistysk forhael kin him üntdekke oan himsels. Tüzenen christenen binne yn 'e gefaerlike forbylding dat hja oan allerhanne kwea en sünde foaral yn „ütbrekkende" foarm, gjin diel hawwe. Hja sjogge harsels foar frijhwat ünsukdllch oan, en har formidden derby. Mar it lézen fan realistyske romans kin harren de wittenskip bybrlnge dat soksoarte kwea en sünde ek yn harren wennet, dat neat minskliks harren frjemd is, dat hja biwarre wurde moatte. Mar dat is gefaerlik! Wis is it gefaerlik, krektlikegoed as it lézen fan idealisearjende forhalen. Allinnich, wy moatte goed bigripe dat it realisme fan it boek neat gjin nijs is. Itselde dat wy dei oan dei meimei tsje yn üs hert, op l&n of kantoar of bureau, yn saek of fabryk, yn 'e krante, foar de radio, fine wy werom yn it boek. Wy moatte goed bigripe dat wy üs net isolearje kinne fan it gefaer. Wy moatte goed bigripe dat lézen gefaerlik is, krektallyk as skriuwen Do kwestje sit dan ek op hwat oars fêst: net yn 'e earste pleats op it hwat — alhoewol dat ek — mar op it hoe. De lêzer moat nei bihearen léze. Net vit en yn bigearlike nijsgjirrichheit en mei in forhoalen noch oan it kweade, mar opmerkend hoe't it kwea skeint en forwoastet en forlangjend nei in nijo wrald fan suvere wierheit, goedheit en skientme. Hy moat leauwich léze It moat him ünwennich meitsje. En itselde jildt fan 'e skriuwer. Dy syn realistyskè ütbylding mei gjin kfilde ütstalling fan kennis oan it kweade wêze, noch fuortkomme üt niget oan it kwea en syn kennis. It byld dat er, mei de objektlviteit fan 'e kunstner en neffens de objektiviteit fan 'e~ wurklikheit, üntwerpt, moat it kweade oardielje — of leaver yn oantinken bringe dat it kweade oardiele is. It moat wize nei it krüs en de opstanning fan Jezus Christus. Hwant fillinnich yn it leauws, it sicht op it krüs, is it kwea mei syn macht cn syn machteleasheit to kennen. S", --- Advertentie v M-lM * . ; 'v /JhJ SWPfcr', • V (Ingez. med.) --- FEUILLETON DE VERDOEMDEN doot H. KINGMANS 14 Er weerklinken korte, scherpe bevelen, zodat enige t(jd later de bark met volle zeilen de rivier opvaart, in de richting van Dordrecht. Zij kunnen niet anders zeggen, dan dat zi) genieten op het voordek, waar zij op stoelen zitten, als ztin ze grandseigneurs. Opzettelijk houdt Sinjeur Willemsz. zich wat achteraf. De kapitein heeft de leiding van het gesprek. Dat is hem toevertrouwd. Hij legt uit, wat er in de omgeving is te zien, laat hen de bark bekijken en als zij Dordrecht zijn gepasseerd, vindt hij het ogenblik gekomen, om zijn gasten op een stevig maal te tracteren, rijkelijk besproeid met bier en spiritualiën. „Nou," zegt Jochem, als hy daarna met Gebhard op het achterplecht staat, „vertrouw je het nóg niet?" „Misschien heb ik me vergist," antwoordt Gebhard droog. „Ik vraag alleen, wat die lui bezielt. We zijn totaal vreemd voor hen en ze behandelen ons alsof we kinderen van hen zijn, beter nog." „Je hebt toch gehoor^, dat de Sinjeur een . zot is," lacht Jochem „Alsie zo gek wil zijn, om dit met ons te doen, laat hem zijn gang gaan. Een fijne dag, jo." Dat beaamt Goffe ook, evenals Lémand, die beiden wèg zijn van Run gastheren. Maar Gebhard blijft toch zeer gereserveerd, ook als Sinjeur Willemsz. zich bflne uitsluitend met hém bemoeien gaat. De bark vaart de Kil uit. „Nu krijgen jullie een idee van de zee," merkt Willemsz op. De wind is toegenomen. Kopschuimend slaan de golven van het Hollandsch Diep tegen de boeg van de zeiler. Geleidelijk minder is links en rechts wazig het land te ontdekken. Het is een sensatie. „Stel je voor, dat je weken zó varen moet. Geen land te bekennen, 't Is om te besterven," meent Gebhard. „Ouwe landrot," lacht Willemsz. Dat wordt je ook gewoon, hoor. Ik heb jaren en jaren gevaren. Je weet op het laatst niet anders. Maar komaan, we gaan naar de kajuit, een kaartje leggen. Er is nu niet veel te zien en het wordt ook winderiger. Daar kunnen alleen zeelui tegen." Uur na uur verstrijkt met kaarten, terwijl de kapitein gereg:eld de glazen vult. Er komt een zeer opgeruimde stemming, waaraan Gebhard zich niet onttrekt. Alleen drinkt hij veel minder dan zijn kameraden. Hij heeft opgemerkt, dat de kapitein en de Sinjeur betrekkelijk matig van hun glas gebruik maken. En met kracht komt het wantrouwen weer op: willen zij hen soms dronken maken? dat zal hem niet overkomen! Hy bespeurt niet, dat Sinjeur Willemsz. hem aandachtig gadeslaat en zo nu en dan een blik van verstandhouding wisselt met de kapitein, die flauw glimlacht. Het is al ver in de namiddag, als de Zeeuwse kunst opdaagt. Nu moeten zij nodig weer eens aan dek. Er is een en ander te zien. Gebhard informeert naar de tijd. De anderen denken er blijkbaar niet aan. Maar htj berekent, hoe lang zij nu reeds onderweg zijn. Wanneer ter wereld zullen zij in Rotterdam terug zijn? Maar hij behoeft zich niet ongerust t maken, verzekert de stuurman, bij wie hy navraag doet Opzettelijk spreekt hjj er niet over met de kapitein of met Sinjeur Willemsz. De schepelingen boezemen hem vertrouwen in. Hij komt te weten, dat de bark naar Middelburg vaart, waar enige uren wordt gemeerd. De gasten gaan daar aan wal om te eten. Tegen de avond gaan ze terug. Er is voldoende slaapplaats aan boord. Terwijl zy slapen, vaart het schip naar Rotterdam, waar het de volgende morgen tijdig is. Dit is zo het program van de Sinjeur, als hij met hen vaart. De stuurman heeft het al verschillende ma> len gedaan. Het is nu eenmaal liefhebberij van sinjeur Willemsz., om vreemdelingen aangenaam te zijn. Die moeten een goede indruk van Holland hebban, lacht de stuurman. Nu, de vent heeft geld genoeg. Laat hem die liefhebberij. De schepelingen worden ook altijd goed bedacht op zo'n tochtje. Het is nu in een paar jaar de vierde keer, dat Semeinsz., zijn kapitein, met die sinjeur uit spelevaren gaat. Gebhard blijft het vreemd vinden, maar per saldo hoort hij toch van verschillende kant allemaal hetzelfde over zijn gastheer: een wonderlijke vent, die het goed meent met vreemdelingen. En — als ze morgenochtend tijdig in Rotterdam terug zijn — och, dan verletten ze niets. Dat vinden de anderen ook, als Gebhard met hen praat. Ze zijn in een jolige stemming. Vermoedelijk half „in de olie". „Houd op met drinken, Jochem", waarschuwt hij, „je moet je positieven bij elkaar houden". is. Wat ter wereld zouden die lui nu met hen is. Wat ter wereld zouden die lui met hen in het schild voeren ? Ze zijn de vriendelijkheid en hartelijkheid zelf. Wordt vervolgd --- Financieel overzicht Devaluatiegeruchten verstommen. — Maar de Beurs blijft op haar hoede Het de vorige week hoog opgelaaide devaluatievuur is door de dovende dementi's der onderscheidene regeringen —Nederland liet het bij een uitlating van „een woordvoerder" — tot een rustig vuurtje geworden, dat echter nog dagelijks voedsel krijgt en slechts een kleine rukwind nodig heeft om opnieuw op te vlammen. De ontstellende mededelingen, die Engeland via een regeringsrapport over de huidige toestand, waarin het verkeert en de afzienbare toekomst die het te wachten staat gedaan heeft, zijn niet bepaald geschikt om het vertrouwen in de huidige valuta te versterken en het is geen wonder dat de gedachte aan een onontkoombare herziening van de waarde van het geld niet te verdringen is. Ten onzent zakte in het begin van de week het koerspeil op de aandelenmarkt hier en daar belangrijk in; toch zette de baisse niet door en zo kon men tegen het eind der week de stemming weer zien opklaren zonder dat dit tot koersexcessen aanleiding gaf. Een bijzonder vaste houding viel te constateren voor Indische spoor- en tramwegwaardr,» tengevolge van de financiële regeling, welkd op grond van een besluit van de Lt. G. G. met de particuliere verkeersmijen op Java is getroffen, 't Was reeds lang bekend, dat deze bedrijven in staatsbeheer waren genomen, doch thans zijn de vergoedingscijfers, welke daarvoor worden toegekend, bekend gemaakt. Daar vele dezer ondernemingen in een toestand van hoognodige balanssanering verkeerden en reeds reorganisatieplannen hadden gevormd, is deze instrooiïng zeer welkom. De vergoedingen lopen over de jaren 1946, 1347 en 1948 en men zal wel niet ver mistasten als men het sterke vermoeden koestert dat dit de langzame overgang is naar een algehele naasting door de Staat of de Federatie of hoe het landsbestuur dan heten mag, In elk geval begroette de beurs de uitkeringen met een ferme koersstijging zowel voor de obligaties als de aandelen der betrokken mijen. Emissies Philips Dat de Beurs zich van de gesignaleerde inzinking herstellen kon ondanks de grote emissies van Phifips, bewijst wel, dat zij nog over een groot opnemingsvermogen beschikt. Het bedrijf van de Nederlandse lichtstal vraagt niet minder da*- ƒ 75 millioen obligatiekapitaal en ruim ƒ70 millioen nominaal nieuw aandelen kapitaal. Gerekend tegen dc inschrijvingskoers trekt Philips in totaal ruim ƒ200 millioen nieuwe middelen aan. Grote schokken, zoals dat bij de emissies van de Koninklijke het geval was, heeft da aankondiging dezer uitgifte niet gegeven. De koers van aandelen Philips beweegt zich om de 400 %, waarbij de claim ca. ƒ700 waard is. Het spreekt vanzelf dat voor de obligatielening — een 25-jarige lening, 3 >4 % rentend, tegen 101 % — overweldigende belangstelling zal bestaan. Een inkoopclausule, die de obligatielening van de Koninklijke ontsiert, treft men bij Philips niet aan. De mededelingen in het prospectus omtrent de resultaten van 1947 en het te wachten ^dividend over dat jaar, zijn zeer schaars en hebben hier en daar reeds aanleiding gegeven tot misnoegen. Men geeft eigenlijk thans bij inschrijving blanco vertrouwen, terwijl men bij een inschrijvingskoers van 200 pet. toch wel over enkele exacte recente gegevens mag beschikken. Tenslotte is men in het verleden in enkele jaren tijds van e?n koers van 955 (1929) naar 51 % (1932) getuimeld (aandelen Koninklijke daalden in die periode van 462 tot 103). Vorderingen Amerikpantjes begint De dreigende vordering van Amerikaanse fondsen ten behoeve van de leniging onzer dollarnoden komt nader en nader. De Nederlandse Bank heeft thans richtlijnen verstrekt aan de leden der Vereniging voor de Effectenhandel en het blijkt dat, overeenkomstig de verwachtingen, eerst de dollarobligaties worden gevorderd. Binnen een termijn van veertien dagen na de aanwijzing door de Nederlandse Bank zal men zijn stukken moeten aanmelden ten verkoop. Bepaald is d:.jrbü, dat de opbrengst kan worden herbelegd in de 3% Nederlandse dollarlening 1947, welke speciaal voor herbelegging van opbrengsten, ontstaan uit vrijwillige verkoop var Amerikaanse fondsen, werd gecreëerd. Dat de mogelijkheid tot het nemen van deze stukken ook voor de houders die gedwongen verkopen, is geopend, kan worden gewaardeerd. Minister Lieftinck bereikt daarmede een tweeledig doel, n.1. dat hij de bezitters dezer lening de illusie geeft een dollarlening te bezitten, terwijl anderzijds het vrijgekomen kapitaal naar de schatkist wordt getrokken, zodat de belegger het niet meer uit kan geven. ■» Dat zal de Staat wel doen. --- H. WESTERINK In de straat van Jantje MET TEKENINGEN VAN Hein Kray 45. Mooi zo, nu zaten de beentjes er ook aan! — 't Begon heus al op een mannetje te lijken- Kijk, het kon al rechtop zitten!.... Nu de armpjes nog Jantje was alweer ijverig bezig. — Intussen ging de meester langs de buitenste rij achter naar de klas Langs de rij van Jantje liep hij, nog steeds op z'n tenen, terug — sommige kinderen begrepen het al.... Maar de meester legde de vinger op de mond:'Niets laten merken! Juist plakte Jantje het tweede armpje vast maar toen was de meester vlak achter hem en zei streng: 46. „Jantje, lees jij maar es verder!" — Jantje dook in elkaar van schrik! — Waar waren ze gebleven .... ? Hij zocht en zocht hij hakkelde hier een woord en daar een woord.... maar och, lieve help ....de klas was al wel drie bladzijden verder ! Hij werd rood tot achter z'n oren ! — En daar....! Langzaam ging een grote hand naar het stopverfmannetje,... pakte het op ... en hield het in de hoogte... Dat gaf me een gejoel en gelach in de klas van belang ! — Jantje wou wel onder de bank kruipen van schaamte... Het was dan ook lang geen grapje, om zo voor de hele klas in het zonnetje te worden gezet! --- Tribunaal Sneek Revisie-zaken De 44-Jarige machinist Anno Feenstra te Suameer en de 26-jarige chauffeur-monteur Ernestus v.d. Hoek te Leeuwarden hadden resp. dienst gedaan bij het Vrijwilligerslegioen Nederland. Duitse Waéserschutzpolizel en bij de Landstorm Nederland en N.S. K.K. De 83-jarige winkelbediende Willem Joliannes Dedel te Rotterdam had dienst gedaan bij het Vrijwilligerslegioen Nederland terwijl de 30-jarige koopman Antoon M. W. Borgcrt te Leeuwarden en de 29-jarige los arbeider Frederik de Jager te Leeuwarden beiden dienst hadden gedaan bij de Waffen S.S. resp. Landstorm „Nederland". In boven staande zaken werd de uitspraak t.a.v. de internering wel gefiatteerd echter niet t.a.v. de ontzetting van de kiesrechten. T.a.v. beschuldigden Dedel en de Jager werd de ontzeting uit de kiesrechten gehandhaafd Da beschuldigden Feenstra, Borgert en Van der Hoek echter hebben hun Nederlanderschap verloren op grond van het in dienst treden bij een vreemde krijgs- of staatsdienst. De 26-jarige arts Abe Jan Koldijk te Leeuwarden had o.m. als arts dienst gedaan bij de Waffen SS. Uitspraak ontzetting uit de kiesrechten gedurende 10 jaar. De 43-jarige kleermaker Dirk v. d. Meev te Zwaagwesteinde had dienst gedaan bij de Waffen SS. Uitspraak: 3 jaar internering m. aftrek. De 23-jarige Iiegina Josina Witteveen, zonder beroep te Leeuwarden, was secretaresse geweest van de liquidateur voor Joodse vermogens en was in dienst geweest van de Marine Artillerie Zcugamt te Harllngen. Haar vonnis luidde: een voorw. internering van 3 maanden met een proeftijd van 3 jaar. De 57-jar. landarbeider Jaeob Halma te Oude Blldtzljl, die o.m. lid van de N.S.B. was geweest en patrouille- en wachtdiensten als (hulp)landwachter had verricht, werd veroordeeld tot een Internering van 3 jaar met aftrek alsmede ontzetting uit de kiesrechten gedurende 10 Jaar. De 27-jar. boerenknecht Alle van Dijk te Leeuwarden was o.m. lid van de N.S.B. geweest en had dinst gedaan bij de N.S.K.K. Uitspraak: een internering van 3 '/& Jaar m. aftr. alsmede een verbeurdverklaring van f 300,—. Van de 27-jarige baker Jitske Strikwerda te Franeker werd de beschuldiging vervallen verklaard. De beschuldiging van v. d. Meer en van Dijk hebben hun Nederlanderschap verloren op grond van het in vreemde krijgsdienst treden. --- Advertentie EN NU ♦ ♦ ♦ EEN KOPJE VAN NELLE (Ingez. Meded.) --- „MEER ZELFSTANDIGHEID VOOR DE PROVINCIE" Op 3 en 4 April a.s. zal te Heeswjjk een studiecongres georganiseerd worden over: „Meer zelfstandigheid voor de provincie". Mr. J. Linhorst Homan behandelt het staatrechterlijke, drs. Piet van Loon het sociale en drs. A. van der Poel het culturele aspect in het gewestelijke leven. Brabantia Nostra heeft ter voorbereiding van dit congres, dat bedoeld is voor de drie Zuidelijke gewesten, de medewerking gevraagd en verkregen van de werkgemeenschap Limburg. --- Een „scherts korps" Een verbijsterende conclusie over het N(ederlands) V(erpleegsters) K(orps) L(andmacht) Vrijdag stond voor de Krijgsraad te Den Haag terecht een 24-jarig meisje, dat dienst had genomen bij heS N.V.K.L. „De dienst beviel haar niet erg, zij deserteerde .... en meldde zich later zelf. De auditeur-militair, mr. D. R. J. M. J. Baak, noemde de zaak er een van principieel belang. Er zijn verschillende instanties, die nu eens vastgtsteld willen zien of het N.V.K.L. een militair korps is en de leden zich dus aan de militaire tucht hebben te houden. In dit verband wilde mr. Baak opmerken, dat de wonderlijke toestand bestaat, dat met uitzondering van de commandante van het korps, geen der overige leden ooit een verband-acte heeft getekend. „De dames lopen", aldus de auditeur-militair, „in uniform rond, zij bekleden rangen en dragen de onderscheidingstekenen. Ik heb in de afgelopen dagen alle mogelijke inlichtingen over dit verpleegsters-korps ingewonnen en ben tot de verbijsterende conclusie gekomen, dat dit korps geen militair korps is maar een „s c h e r t s k o r p s". De toestanden zijn er belachelijk, deze mensen weten van militaire verhoudingen niets. Het is een verschrikking, maar het moet nu maar eens gezegd worden. Hun gedrag is een aanfluiting voor de uniform, die we allen dragen", aldus de auditeur-militair. Mr. Baak zeide zich er van bewust te zijn, dat zijn woorden een „rel" kunnen uitlokken, maar hij staat er met zijn hele persoon achter. De verhoudingen in dit korps behoren nu eens geregeld te worden. Geschiedt dit niet, dan zullen nog vele meisjes van deze onhoudbare toestanden de dupe worden. Tegen het Haagse verpleegstertje eiste mr. Baak tenslotte 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar. Mr. Baak maakte daarna nog enige opmerkingen. „Van tinnen soldaatjes kan men niet verwachten, dat ze salueren — van scherts-soldaatjes niet, dat ze de gebruiken bij de landmacht kennen. Waarom deze schertsvertoning?" vroeg hij en zijn antwoord luidde: „omdat de inspectie van de geneeskundige dienst weet dat het wanhopig is, maar als we gaan optreden lopen ze allemaal weg Aan deze klucht dient een einde gemaakt te worden". ---