Het vuur dat branden bleef Vele wateren zouden deze liefde niet kunnen uitblussen. Hooglied 8 :7, De Sabbath brak aan, maar waar bleef de rust? Het Paasfeest was daar, doch waar was de vreugde? Droefheid en verslagenheid heersten in de kleine kring der volgelingen van den Heiland. Maar waarom toch en waardoor? Ach, natuurlijk, we begrijpen het wel: hun hart was zo deerlijk gewond. De Meester, de Heere, Hij was hun ontvallen; gedood aan dat vreselijke kruis. Maar Hij was toch de Levensvorst, en de dood kan Hem toch zeker niet houden? Dra zal toch weer komen de dag, waarop Hij leven zal? Hij zal triumferen en dan blinken in heerlijkheid? Dat is toch gezegd? Echter, ja, dat was nu hun krankheid: hun geloof was al te < zeer beproefd geworden en had geen stand gehouden; het scheen hun nu geheel ontvallen te zijn. En als 't geloof niet leeft, kan ook z'n vrucht, de hoop, het vast niet houden. Hoor de mannen van Emmaus maar: „Wij hoopten, dat Hij was degene, die Israël verlossen zou, doch...." En wankelt de hoop of zinkt ze zelfs inéén, wie kan blijde wezen? Ja, wie kan dan nog voort? Wij kunnen het verstaan. En onze eigen bange uren en onze droeve dagen zijn dan meteen verklaard. Het geloof is een vaste grond, heeft wereldverwinnende kracht en houdt de hoop levend. Maar als dat ons ontzinkt, dan lopen alle wegen dood en komt de ziel in 't slop; dan wordt alles als met grauwheid overtogen. Waar is dan onze moed en vreugd? Wij schijnen zelfs heel ons geestelijk leven kwijt te zijn. Doch ziet. Geheel het volk, en al wat voornaam was vóórop, had het verklaard: des doods schuldig was Jezus. En Zijn dood was een feit geworden. De vloek was aan Hem voltrokken. Maar wat doet een Jozef, de Raadsheer; wat Nicodemus, de leraar; wat doen ook die vrouwen, die 't laatst nog stonden bij 't Kruis? Trots het algemene oordeel; trots de levitisohe onreinheid, waardoor haar het Pascha ontgaat, nemen ze het lichaam af van het hout; behandelen zij het naar de gewoonte; leggen ze het in het graf door Jozef gaarne ^fgestaan. Ze tellen hun geld en bereiden specerijen. Ze trotseren straks de duisternis om weer bij 't graf te wezen; zij denken steeds aan Hem. Daar gloeide een vuur in het hart, dat nog geen graad was gedoofd. Een kracht dreef hen voort, tot elk offer be reid. Dat was.... de liefde; de reine, heilige liefde. De liefde, zij mocht dan dwalend wezen, maar waar de Heere Zich in verlustigde en op de Paasmorgen dan ook zo heerlijk bekroond. De liefde: waarom is zij toch de meeste? Is 't niet, omdat wij door haar het klaarste vertonen het beeld van den Heere Zelf? Is 't niet, omdat zij eeuwig is? 't Geloof behoort bij deze bedeling en ook de hoop wordt verwisseld in aanschouwen, maar de liefde gaat mee ten hemel in. Dus was er toch nog 't geloof gebleven in de ziel. Natuurlijk, want de liefde, welke niet opbloeit uit het geloof, is menselijk slechts en waardeloos voor God. Alleen 't geloof was onder de raadselen neergebogen geweest; als bedolven geweest onder de vragen. Maar 't was er wel; dat bleek in de liefde. Als nu ook dat vuur maar blijft branden; ook als overigens ons hart wordt geschud. En werkt dan 't ontberen niet al meer waarderen? Dat is 't voorrecht van Gods kinderen. De wateren der beproeving kunnen de blijdschap wel doven, maar de liefde blussen, neen, dat niet Zelfs vele wateren niet De olie des Geestes houdt deze vlam brandende. En zij leidt tot gezegende Paasontmoeting. S. v. d. MOLEN. --- STUDIE-COMMISSIE VOOR HET ONTWERP KERKORDE Het hoofdbestuur van de Ver. van Vriiz. Herv. heeft een studie-commissie benoemd voor het ontwerp kerkorde, die aan hem rapport zal uitbrengen, bestaande uit de heren prof. dr. J. Lindeboom te Groningen, voorzitter, ds. J. Vink te Slootdorp. secr. en ds. D. Bakker te Huizum, mr. Th. A. Fruin te Amersfoort, ds. J. de Graaf te Haarlem, dr. P. J. Jonges te Zwolle, ds. H. de Nie te Eext en ds. D. A. Vorster te Arnhem. De commissie werd in een vergadering van het dag. bestuur der vereniging geïnstalleerd --- PAASCHMORGEN Hij was het graf al uitgegaan Vóór ik Zijn dood bezoeken kon. Een zwarte leegte in de zon Gaapt de spelonk mij aan O waf ik hoopte in mijn verdriet, Hij kwam mijn ongeduld nog vóór Maar. Dien ik door den dood verloor Vind ik ook levend niet De olijven met den lichten wind Verzilv'ren in de zonneschijn. Waar 't hart niets dan zijn oude pijn Langs alle paden vindt. Maar om de donkre nauwe bocht Wappert een oogwenk Zijn gewaadMij blindt de glans van Zijn gelaat Hij had mi) lang gezocht WILLEM DE MERODE + 22 Mei 1939 Uit „De Donkere Bloei". --- Het gedicht van de week Bij het zoeken naar een geschikt Paasgedicht voor deze week trof het mij, dat er enorm veel verzen zijn geschreven over het lijden en sterven van Christus, maar slechts betrekkelijk weinig over Zijn Verrijzenis. En ik dacht aan de beeldende kunst, aan de muziek, waar we hetzelfde verschijnsel waarnemen. Hoeveel schilders, tekenaars en beeldhouwers zijn niet geïnspireerd door de Man van Smarten; hoeveel componisten hebben niet het Passieverhaal getoonzet? Maar de verrezen Heiland ontmoeten we slechts sporadisch in de beeldende kunst; e» Paasliederen zijn schaars in de muziekliteratuur. Zelfs Bach in zijn onvolprezen Matthaus Passion komt aan 't slot niet verder dan tot een weemoedig „Rust zacht". Hoe komt het, dat de kunstenaars — ook onze Christen-kunstenaars — op de kruisheuvel blijven staan of hoogstens meegaan naar het feraf? Is het mysterie van het lege graf te onreëel, te onwerkelijk, in tegenstelling met de armelijke geboorte in de stal, met de bebloede Christus aan het kruis? Is de glorie van de Paasmorgen voor hen te heilig, zodat zij schromen om dicht bij dat verlaten graf te komen? Eerlijk gezegd, begrijp ik dit verschijnsel van de zwijgende kunst bij het lege graf niet. Een dode Christus betekent immers niets voor ons. Niets voor de wereld, niets voor ons persoonlijk. Alleen een levende Heiland kan ons helpen, kan de wereld redden. Gelukkig zijn er echter ook kunstenaars geweest, voor wie de Verrezene een realiteit is geworden, voor wie Pasen méér is dan alleen een her-opstanding van de natuur. De door God begenadigde zanger Willem de Mérode is één van hen. Hij heeft de rauwe dood op Golgotha gezien, hij is meegegaan naar het graf en hij is op de vroege Paasochtend teruggegaan naar de hof. Zoals de vrouwen teruggingen: om de dode Meester nog eenmaal op te zoeken. Maar hij vindt Hem niet. Geen dode Heer èn geen levende. Hij vindt „niets dan zijn oude pijn". Zoals een Maria Hem vergeefs zocht, zo dwaalt de Mérode door de hof, waar de lege spelonk hem aangaapt. Wa&r kan hij Hem vinden? De prachtige laatste strofe geeft het antwoord. Het baat niet, dat hij de Verrezene zoekt — het heerlijke is, dat Christus hèm zoekt Alleen door deze zoekende liefde kon Maria haar levende Heer ontmoeten; alleen door dezelfde wonderlijke genade wordt het ook voor Willem de Mérode waarlijk Paasfeest. Wat heeft hij hier in weinig woorden ontzaglijk veel gezegd. Dit korte gedicht is zo simpel, zo eenvoudig, zo wars van alle grootdoenerij en gewichtigheid. En toch stralend in de glans van hst Paaslicht. Maar alles culmineert in de slotregel, (die voorafgegaan wordt door zo'n typisch „Merodiaanse" kernachtige zegging) „Hij had mij lang gezocht". Dat zegt alles. Meer woorden behoeven we niet. Alleen wie zich zó door Hem laat vinden, kan waarlijk Paasfeest vieren. W. B. --- De wyn waeit, hwer 't er wol KOART FORHAEL (an H. JONGSTRA Dümny lies de nammen óf. Gjalt glimke doe 't er dêr nei hearde. Tretsjin jonge minsken soene ankomme Snein bilidenis dwaen. En hokfor minsken; hy koe se allegearre skoan en wist genöch fan folie har dwaen en litten. Bartele en Douwe, hy snapte net dat se dêr de moed ta hiene, om har yn it iepenbier by de Gemeente fan Kristus oan to sluten. Eltsenien koe op 't lést wol miene dat er goedernóch wie om Kristus nei to folgjen, doch dêr hearde hwat oars ta as „ja" to sizzen yn 'e tsjerke. Hja moasten wis wêze fan eigen goede foarnimmens, oerrinne fan goede wurken en skjin op 'e hüd om har by de Gemeente to foegjen. Ek him hiene se alris tante, hy hie de jierren. dat as er ek net mei „leare" woe Nou, dat like him nearne nei Elts moast syn eigen dingen witte, mar hy hie der gjin frijmoedichheit ta hawn. As men jin oan in tsjerke boun. moast men witte dat men goedernóch wie om jin dêrby oan to sluten witte dat men jin net ta skande makke as men dêr by hearde Dan earst ommers waerd it oppassen en ütsjen. Mei omtinken moast men libje en hwa koe steande bliuwe' Germen en Frouk wiene ek by de tretsjin Dy soene mei Maeije trouwe ; wie it winlik wol bilidenis dwaen foar sokken ? It koe ommers hast net oars mei sa'n pearke, it wi« nou ïenkear wiz&nsje, pearkes dy't trouplannen hiene sleaten har foartiid oan by de tsjerke. Der wie noch al in pearke by mar dy diene it fêst mar üt wissichheit as it al ris trouwen waerd mei de tiid, hja hiene noch gjin goed sté bisette kinnen om de lapen byelkoar to smiten. Fierders wïene it in stikmennich feinten en fammen dy't de jierren hiene en dêr 't men dan ek gjin niget oan hie dat se dit jier bilidenis diene. As léste yn 'e rige in pear jongfammen. fan dy jonge dinkjes, dêr 't men fan forwachte, dat se mear omtinken ha soene oan feintsjeark as fragelearen. Al mei al wie it in skoander ploechje tocht Gjalt gnyskjend en de gemeente wreide wer aerdich üt. De oare Snein sieten de tretsjin yn in 'treas habyt foaroan yn 'e tsjerke. Sa fol wie it nou. dat de stuollen yn 'e paden stiene en de banken stiiffol sieten De hiele gemeente sa lyts as er wie. wie opsetten kommen, ek de inkelde wenstige weibliuwers hiene dit net m'^s: wollen en hiene of üt bilangstelling of üt niisgjirrigens de moarns al yn 't spier west om de pé oan to krijen. dat troch it unpewoane frijhwat tiid ferge en wiene dochs einliks hasticb ófstutsen. Der lei suver hwat feestliks oer dizze tsjinst. Dat kaem net allinne fan de sinnestrielen. dy't troch de ruten foelen en de earizers skitterje lieten en it oare goudguod biglanzgen. It wie ek net allinne de fleur fan büten dy 't de minsken bybleau doe 't se yn tsjerke sleten. Büten ommers gie de wr&ld iepen en tsjüge alles fan nij libben. De frisgriene kleur oan beammen en yn greiden wie as in blier antlit, dat harke nei it lofliet fan it fügelark. Dat feestlike fielde men al oan doe 't it oargel bigoun to spyljen en forklanke hwat yn 'e herten bisküle siet It koe net oars, it earste sjong-. fers moast in lofpsalm wêze. En it galme troch de tsjerke, w&ljend üt lofgleone herten. Ien wie dêr. dy't net meidielde yn dizze mienskip fan 'e hilligen. Gjalt siet yn syn eigen hoekje en song net mei. Hy drige der der tsjin oan en dochs rekke it sjongen him Hy fielde him hjir in forrieder, ien dy 't syn müle foarbypraet hat en ünder it sjongen wie it as kamen der swipeslaggen op him deL It feest wie bigoun en hy siet dêr as in ünweardige dy 't er net by hearde. It biwende lüd fan dümny klonk him frjemd yn 'e earen. Dümny lies syn tekst foar: „It alde is foarbygien. sjoch, it alles nij wurden" De Heilan hat it bisocht en folbrocht om üs üt 'e sodze wei to heljen. Troch Syn stjerren foar üs. hat Er üs smoargens toneate dien en üs wosken mei Syn renigjend bloed. In oar, in nij minske mei elts wurde dy 't him helpe lit fan Jezus Kristus De nije lidmaten hiene har ek helpe litten fan Jezus mei Syn wünderwurk ; har bilidenis wie net in stribjen om ütstekke to wollen boppe har meiminsken, mar in iepenlik ütsprekken fan eigen ünmacht om it kweade óf to skodzjen en it to weagjen mei Gods tasizzingen. Har „ja" sizzen wie in réforklearring om oan 'e kant fan Kristus to stean. Doe 't dümny de fragen stelde, dükte Gjalt noch djipper wei, en it wie him, as waerd ek hy op in andert ferge, in andert dêr 't er noch net klear foar wie. Hy miende ommers dat er him seis dêr foar klear meitsje moast en wie net fierdernóch kommen op dizze wei fan selsbihèld en nou wist er meiiens ék. dat er alhiel op 'e doele wie mei syn rjochtfeardiging. Hoe hiel oars hearde nou it fol oerjefte en mei tagedienens ütsprutsen jawurd fan dizze jonge minsken yn 'e tsjerke Dér lei har hiele hert yn. Gjalt fielde it en wist tagelyk hwat er miste. Har sjongen hie in gloarjesang west: de ütering fan in mei tankberens folparse siele dy 't in ütwei foun yn de jubel fan bilidenis. It oare üntkaem Gjalt, dat er om in psalm socht yn it tsjerkeboek en dy net iens fine koe. wist er seis mar amper. Hy socht wol. mar hwat er socht lei foar it gripen en noch seach er it net. Dat üntdiek er net earder. dan doe 't er it tsjerkhófspaed lans roun efter twa alde minsken oan. De iene sei: ..It is krekt of ik hjoed wer bilidenis dien ha en sa giet it my alle jierren". De oare. de ald man. knikte mei de holle en sei: .Just. fanke. Jezus bliuwt altyd deselde, mar wy moatte üs hieltiid wer oan Him oeriaen". Nou wist Gjalt it geheim. Bilidenis dwaen wie net allinne jin foar it hiele libben oanslute by tsjerkereizgjende minsken. dy 't elkoar aloan hifken en keurden, mar in weagjen mei Gods biloften dy 't op groun fan it forlossingswurk fan Jezus fêst sti« --- It forgif Oant nou ta hawwe wy it hawn oer boeken dêr't om 'e wille fan it keninkryk fan God en de hearlike komst fan Jezus Christus it libben fan 'e Christenen yn kritisearre wurdt. Der bistiet lykwols ek in oare krityske literatuer, dy't langer yn alle l&nnen heechtvj liket to fieren en dêr't sommige moderne christlike skriuwers ek net frij fan bliuwe. Hja jowt in tige donker, wrang en bitter byld fan it libben. Each foar it geve, it soune, it lokkige, it blide hat hja amper en hwert hja it noch al sjocht, skilderet hja it as ta de ündergong keard. Hja lit har bihearskje fan 'e oanstriid om altyd wer, yn tüzenerlei forskaet, it machteleaze, it üngelokkige, it tsjustere, it sike, it abnormale, it ridene, it doelleaze to biskriuwen. Har great thema is de hearskippij fan in net to kearen needlot. Fanwegen de tiid twivelriedich wurden en fortwiveljend, kin hja yn it libben sin noch doel üntdekke. Underskieding fan wierheit en leagen, goed en kwea, skientme en ünreinheit, it leanet de muoite net, it is ünbilangryk, idelheit is it. Al hwat bistiet, is de ündergong wurdich en foar de ündergong ornearre. Sok in nihillstyske literatuer deadet alle literaire bilangstelling, en alle literair bilang. Hwatfor sin hat it dan, to skriuwen? As it libben sinleas is, dan de literatuer ek. Ien fan beiden: sokke skriuwers leauwe oan it byld dat hja fan 'e wr&ld jowe, of hja leauwe der net oan. Yn it earste gefal forklearje hja mei it libben de ütbylding fan it libben, dat wol sizze de literatuer, foar idelheit en hoege dus net to skriuwen, mar kinne der better goed fan ite en drinke. Yn it twade gefal boartsje hja mei libben en literatuer, meitsje der in kykkast fan en hoege net serieus nommen to wurden. Yn beide gefallen ünderwrotte hja de grounslach fan alle literatuer: it bitrouwen, en binne forrieders. Gefaerliker jitte is har ynfloed yn it libben. Soksoarte forhalen en fersen wurkje rjochtstreeks opfiedend. Hja forlamje yn har moedeleazens de striid hwer ek foar, meitsje in wr&ld nei har pessimistysk byld en forspriede in nihilistyske geast oer it minskdom. Hja wurkje mei om it léste bisef fan wet, de léste bliidskip, de léste hope wei to nimmen. Nearne lykwols komt it faeijer to stean as hwer't de christerikriuwer fan dy ynfloeden yn syn wurk en krityk Ulit. De — sjj it dan ek ünbidoelde — strekking dêrfan is üntkenning fan Peaske, fan 'e hearskippij fan Jezus Christus, fan 'e oerwinning fan 'e wr&ld troch it leauwe, fan It kommende keninkryk. Geast fan scepticisme en nihilisme mei yn dizze wr&ld noch sa bigryplik wêze, gjin skriuwer dy't leafde fan en ta syn HeilAn ken hat der oan ta to jaen. Rjochtoarsom hat er de ropping, ek, né krekt mids in üntgeastlikjende, godleaze wr&ld, in forbasterjende christenheit en in slim machteleaze tsjerke, to tsjügjen fan 'e macht, de oardieljende, forjowende en forlossende macht fan Him dy't dea en divel oerwoun hat. Minder as oant nou ta moat er fan ie minske en de christen forhelje, en mear fan Christus. Nea heart er greater leauwe to hawwen as hwannear't er skriuwt. Oer syn boeken sil wjerskyn, yn it foar al wjerskyn lizze fan 'e kening, kommend yn hearlikheit. Syn boadskip sil elnlings akopalyptysk wêze. F. --- In 's levens opgang Repliek van een Fries meisje Gaarne zou ik nog iets willen schrijven over de „Open brief aan alle Friese meisjes" geschreven door een soldaat uit Makassar. Er was iets in die brief dat ongetwijfeld veel meisjes gestoken heeft. In de eerste plaats was hij geschreven aan alle Friese meisjes. Dat is op zichzelf helemaal niet verkeerd, want iedereen mag en moet weten wat er zich afspeelt onder onze soldaten in Indië. Maar de meisjes die elke dag naar een brief van haar jongen of verloofde uitzien, en soms langer moeten wachten dan hun lief is, zullen wel eens gedacht hebben: Is dat voor ons bedoeld? Dat zal niet zo geweest zijn, maar in heel de brief was geen enkel woord van waardering te lezen voor de „trouwe" meisjes, terwijl deze toch verreweg het grootste gedeelte uitmaken. Wij moesten uit de brief lezen dat de ene jongen na de andere de bons krijgt en dat is niet waar, want de meisjes die een jongen in Indië hebben en hem trouw blijven, zijn niet te tellen. Ook heeft de briefschrijver de zaak wel wat van één kant bekeken. Zou in vele gevallen ook de jongen geen schuld hebben, bewust of onbewust? Nu weet ik wel dat, als binnen de vier maanden tien verkeringen uitraken, je geneigd bent om uit je slof te schieten en dan schiet je vaak verder dan je bedoeling is. Je gaat je dan wel eens afvragen: Zijn de meisjes zó? Zijn alle meisjes zo slecht te vertrouwen? Maar, soldaten geloof mij, de jongens moeten ook nog bewijzen hoe trouw of ze gebleven zijn! Ik ken- een geval van een jongen ,die een paar weken nadat hij uit Indië thuiskwam, z'n verloving verbrak. En dan is het onze beurt om te zeggen: Zijn de jongens zó? Hebben de jongens die uit Indië komen geen plichtsbesef meer? Vlak voordat hij naar Indië ging, vonden zij elkaar voor de tweede keer. Dat meisje heeft veel strijd gehad. Zelf heetf ze vaaK gezegd: „Toen hij wegging wist ik niet wat heeft veel strijd gehad. Zelf heeft ze vaak En die egoïst wist, als zovelen helaas, niet wat hij van haar vroeg. Maar zij bleef trouw en nu verbijt zij haar verdriet manmoedig. Daar zouden dan, dit valt uit de brief op te maken, veel jongens een voorbeeld aan kunnen nemen, al verkeren zij dan ook onder heel andere omstandigheden. Na dit droevige geval hoorde ik al velen zeggen: „Wacht maar, als er eerst maar eens ernst met de demobilisatie gemaakt wordt, dan zul je eens zien hoeveel er voor niets gewaeht hebben. En ongetwijfeld heeft dit bij veel meisjes het bange vermoeden gewekt: Zou ik soms ook twee van de mooiste jaren van mijn leven moeten geveh om niet? Ben ik soms óók een soort klaagmuur, die straks aan de kant wordt gezet met of zonder dank voor de bewezen diensten? Voor die meisjes is veel strijd en gebed nodig om toch weer te komen tot het blind vertrouwen in hun jongen of verloofde. Denken onze soldaten hier wel eens aan? En als een jongen in Indië het verkeerde pad opgaat omdat zijn meisje hem in de steek laat, mag dan de schuld hiervan het meisje in de schoenen geschoven worden? Die jongen blijft toch zelf verantwoordelijk voor zijn daden, net zo goed als het meisje, al wordt zij ook honderd keer door een andere jongen verleidt, en dit is iets wat vaak genoeg gebeurd. Ook ken ik nog een geval van een meisje dat geen bericht meer kreeg van haar verloofde. Zijn ouders hoorden ook niets van hem en zouden zeker ongerust geweest zijn air niet zijn broer, die vlak bii hem zat, geregeld naar huis schreef dat het met hen beiden uitstekend ging. Het werd zelfs zo erg, dat het meisje van haar a.s. schoonmoeder te horen kreeg: ,Als jij je verloving breekt, dat neem ik je niet kwalijk." Het meisje deed het niet. Maar wat was het geval? De jongens hadden het een tijdlang zo druk gehad, dat ze niet konden schrijven. Twijfelachtig.' Deze- jongen toonde óók geen begrip te hebben van wat hij van zijn meisje vroeg. Stel dat zij de verloving eens verbroken had. Zou die jongen dan zijn schuld ingezien hebben, of zou hij met een ironisch lachje tegen Lijn kameraden zeggen: „Ziezo jongens, 't is met mij ook zover hoor, ze wil niet meer?" In het laatste geval zou er weer een meisje op de zwarte lijst staan en kregen de kameraden weer een gelegenheid om elkaar goed in te peperen dat meisjes niets waard zijn en dat je er niet één van kunt vertrouwen. Tussen twee haakjes jongens, dan waren jullie in de oorlog allemaal in Duitsland terecht gekomen en dit bewijst het tegendeel. Wij wonen op een vrij groot Fries dorp en hpt getal van de meisjes die een jongen in Indië hebben loopt in de twintig. Van deze meisjes is er één die haar jongen in de steek liet. Dat is één te veel, dat staat vast. Maar nu durf ik beweren dat die jongen volstrekt niet aan een „gebroken hart" lijdt. Hij zal het beschouwen als een tegenslag, een achteruitgang. Zelf heb ik geen jongen in Indië, maar correspondeer wel met enkele en hoor daardoor ook wel van hun vele moeilijkheden, teleurstellingen en tegenslagen. Ook begrijp ik, dat als een meisje haar jongen in de steek laat terwijl hij daar is, de slag dubbel zwaar treft. Maar als een meisje twee jaar voor niets gewacht heeft zou de slag dan ook niet dubbel zwaar treffen? De jongens in Indië moeten zich eerst hei leven van een meisje in Nederland goed indenken en dan pas, als zij de zaak van beide kanten bekeken hebben met een oordeel klaar staan. Want de feiten bewijzen en zullen dit in de toekomst nog doen dat een jongen en een meisje op dit gebied elkaar helemaal niet zo ver ontlopen. Dat de redactie dit ook van mening is bewijst het korte stukje dat boven de brief geplaatst werd. Een jongen wachtte tevergeefs èn een meisje wachtte tevergeefs. Daarom jongens, jullie hebben het moeilijk, dat weten wij allemaal. Maar de gebeden, die dagelijks voor jullie opgezonden worden, ook door meisjes, zijn niet te tellen. Jullie worden niet vergeten door ons. Dit schrijven is met bedoeld als een duw terug maar om ons, als meisjes, een klein beetje te verdedigen. Ieder vecht voor zichzelf en zolang het 'bij .bekvechten" blijft heeft het zwakke geslacht misschien ook nog een kans om iets te winnen. Een Fries meisje. --- Advertentie rheumatiek? N '"-n AKKERTJE (Ingez. med.) ---