MEDITATIE Geen troonswisseling in de Hemel Gf, o HEERE, zit in eeuwigheid, Uw troon is van geslacht tot geslacht. Klaagl. 3 :19. Gelukkig: schoon meer dan eens belaagd, nog staat, stralend zelfs en hecht, d'aloude Oranjetroon in 't midden van het leven onzes volks. Doch enkele dagen nog maar, en — met welk een mengeling van gevoelens zullen we 't grote feit vast doorleven — de wisseling vindt plaats. De oude Landsmoeder verlaat, de nieuwe Vorstin bestijgt de troon van Nederland. Gedachtenis wordt er gevierd en feest gehouden, maar elk, die God in waarheid vreest, buigt zich terneder voor Zijn troon en dankt en bidt. Gods troon! De oude Profeet zong z'n droevig lied en hief de ene klaagzang aan na de ander. Wat kon hij anders doen? Groot leed drukte op Israël, zijn volk. Ellende was op ellende gestapeld. En — het ergste — slechts een akelige puinhoop •restte van wat eens het heerlijk Huis, het Heiligdom was van Israëls God en Koning. Daarom: vergaan is alle geluk en hoop en troost. Slechts bange klacht geeft lucht aan 't overkropt gemoed. Doch neen: Ziet: 't matte hart wordt opgewekt, 't verduisterd oog verlicht. Want beiden, hart en oog, zij zijn geheven. Geheven naar 't paleis hier boven. En.... 't is waar, de vijand juichte; Zijn aardse woning ligt verbrand, maar de Troon staat vast, de Troon van Hem, Wiens Naam de eeuwig zijnde, de Onveranderlijke is. Of zou de Majesteit van Jehovah ooit verduisterd worden of 't Al bestuur aan Zijne vingeren ontglippen? Zou Hij geen recht meer doen voortaan, of de nooddruftigen niet langer helpen? „Gij, o HEERE" — zo roemt temidden der ellende opeens de mond des geloofs, — „Gij zit in eeuwigheid. Uw troon is van geslacht tot geslacht." * * * Hoe aanbiddelijk is Hij en hoe troostrijk de kennis van Hem. De HEERE regeert: dat de volken beven (Ps. 99:1); de HEERE regeert; de aarde verheuge zich. (Ps. 97 :1). Want Zijn troon, immer de troon der hoogste Majesteit, is een troon des gerichts. En dat van geslacht tot geslacht. Met verwonderlijke lankmoedigheid zwijgt de Allerhoogste vaak zeer lang en doet tot al Zijn zegeningen nog andere toe. Maar dacht ge, dat Hij eindeloos zou dulden „het onrecht, dat we in 't openbaar bedreven, en 't kwaad door ons in 't heimelijk verricht"? Johannes zag ook eens Zijn troon, maar „bliksemen gingen er van uit en donderslagen en stemmen," En eerder reeds,, als beeld van 't geen God Zelf zou doen, moest een profeet zijn vuisten vullen met vuur, en dat uitstrooien over de stad. Daarom, wanneer de zonde steeds driester heersen gaat; de praktijk der godzaligheid al zeldzamer wordt; de vreze Gods al verder vluchten moet, dan vreest Gods kind met grote vreze. En als de kerk in 't donker wordt geleid, en gerichten dalen over de aarde, al is het slechts een keverplaag, 't geopend oog wendt zich ten hemel en in ootmoed, in heilige vreugde tevens getuigen de lippen: „Ja: Gij, o HEERE, zit in eeuwigheid, Uw troon, de troon des gerichts is van geslacht tot geslacht." Doch — halelu-Jah — Zijn troon is ook, evenzeer, een troon van genade. Hoe zouden we anders ooit hem durven naderen? En. 't is waar, als maar de zonde waarlijk zonde voor ons werd; zonde tegenover de Heilige; zonde, als ons antwoord op duizendvoudige zegening; zonde tegen de meest uitdrukkelijke waarschuwing in. Dan „mijn ziel, gans neergebogen, schrikt voor Uw heilig ogen." We kunnen dan niet treden als voor Gods Aangezicht. We durven niet. Maar toch: daar alleen is verlossing, daar vergeving. Daar moet de schuld beleden, ook al kwam er geen heil. We worden gedreven naar de Heere heen. Gelukkig, als dan de Heere Jezus in Zijn bloed de hope onzer ziele zij en 't kleed ter onzer bedekking. Als wij in Hem dan henen treden naar 's Heeren heiligdom. Want — o wonder en zalig beleven — wat wordt daar door ons ontmoet? Een toornende blik; een geheven vuist; een woord, dat ons weer wanhopig wegdrijft? Neen; milde handen, vriendelijke ogen; vergevende liefde, aanbiddelijke trouw. „Ik zeide: Ik zal belijdenis doen voor de Heere, en Gij vergaaft de ongerechtigheid mijner zonde." Zo is het met onze zondenood. Is 't zo ook niet met elke nood, hoe groot ook en hoe bang? Geslachten gaan en komen. De tijden veranderen en verglijden. Nieuwe strijd en zorgen komen steeds weer aan. Neerlands troon ziet Wilhelmina gaan, een andere Sonvereine zet zich weer. Maar in rustig zielsvertrouwen belijdt het kinderlijk geloof: „Gij, o HEERE, zit in eeuwigheid, Uw troon is van geslacht tot geslacht." Leeuwarden. S. v. d. MOLEN --- Moeder met Haar twee jongste dochters (Zomer 1948) Moeder met Haar twee jongste dochters (Zomer 1948) --- Moeder en kinderen in Canada Moeder en kinderen in Canada --- Zeventig jaar geleden XXXVI Ds. J. G. Verhoeff te Heeg heeft in een hartelijk schrijven in de Banier Jhr. mr. Elout. van Soeterwoude gehuldigd voor diens ijver voor het Chr. onderwijs, met name in de zaak voor het volkspetitionnement — Op het zestal voor hoofd van de op te richten Chr. school te Arum zijn geplaatst de heren H. v. d. Meulen, h. d. s. te Oppenhuizen; H. de Vries, id. te Menaldum; W. van Rooijen, id. te Meppel; A. van Maurik, id. te Culemborg ; A. H. van Riel en W. de Vries, hulponderwijzers te Utrecht. De heer H. de Vries van Menaldum werd benoemd — Op 2 September 1878 heeft mr. B. Ph. baron van Harinxma thoe Slooten in een zitting van de Provinciale Staten het ambt van Commissaris des Konings in de provincie Friesland aanvaard — De bekende Sneker Waterpoort is gerestaureerd. Zij is hersteld in de toestand van 1613. Het Rijk heeft een deel van de kosten van het herstel gedragen — In een der lokalen van het stadhuis te Harlingen is het geschenk ten toon gesteld dat aan Z.K.H. Prins Hendrik r.amens deze gemeente zal worden aangeboden. Het cadeau bestaat uit een sierlijke -wijnkan van 4 decimeter hoogte vervaardigd door Van Kempen te Voorschoten. Er is een oorkonde bij gecalligrafeerd door Grevenstuk. Het geheel, kan en album, wordt verpakt in een fraaie mahoniehouten hist — De actieve bond van Christelijke scholen in Wonseradeel (secretaris de heer H. Pollemat belegt weer een openbare vergadering, ditmaal op 11 September in de Ned. Herv. Kerk te Exmorra. Spreker ds. Moeton van Hommerts — In het kamerdistrict Dokkum is een vacature. De liberalen zijn onderling zeer verdeeld over den candidaat. Het Bildt wil ds. Lieftinck van Kimswerd, Tietjerksteradeel wil jhr. van Panhuys, burgemeester der gemeente. Anderen pleiten voor mr. Kerdijk of voor ds. Carpentier Alting te Dokkum. Tenslotte, na veel strijd, wordt geen van genoemden het, maar jhr. Van Swinderen wordt candidaat — In de raadsvergadering te IJlst is tot wethouder herkozen de heer W. M. Oppedijk — Aan Prins Hendrik en zijn bruid is door ds. J. A. Gerth van Wijk namens de Haagse vereniging Bijbel cn Oranje aangeboden het handboek van Groen van Prinsterer over de Vaderlandse geschiedenis — De raad van Oost-Stellingwerf was geconvoceerd voor een raadsvergadering tot verkiezing van een wethouder. Op het gestelde uur verscheen op het raadshuis te Makkinga niemand der raadsleden. --- De Fryske kwestje yn it Noarden VI De nationael-soacialistyske machthawwers hienen yn har program in treflik kêst: nge oardering fan it Dütske ryk neffens stamprincipe, en guon Noardfriezen wienen sa nayf om dêr hwat fan to forwachtsjen ek foar har lftn en folk. Mar fan dat hiele kêst is nea hwat kommen. It bitearde fan it bigjin óf rjochtoarsóm: it tredde ryk socht syn krêft yn uterste sintralisaesje en prusifisearring, dêr't dy fan Bismarck en Wilhelm II noch mar slop by west hie. It bliek neat gjing bilang by eigen üntjowing fan syn stammen en nationaliteiten to hawwen, se wol gram to wêzen. Ek Noard FryslJLn moast dat ünderfine. Oan 'e organisaesje en de aksje fan 'e Frysk-Sleeswykse foriening waerd fan boppen óf fansels fuort in ein makke. De foarmannen mochten jit bliid wêze dat hja der seis sünder tichthüs of concintraesjekamp ófkamen, al waerd it Jens Mungard, de soan fan Nann, wol sa binaud dat er tlntwiek nei Denemarken. Mar ek de Noardfryske foriening mei al har Greatdütske trou üntsprong de douns net. Der waerd strang op har en har foarnjannen tasjoen, en it duorre net lang of de machthawwers skeakelen har lyk. Mannen as Dr. Muus en Lorenz Peters, dêr't Great Dütskléln gê.ns oan to tankjen hie, foelen üt 'e gunst en moasten plak romje foar oaren: foar Noardfriezen dy't noch nea hwat dat makke oan de saek fan eigen tael en rjocht dien hienen, mar bitroude nationael-soasjalisten wienen. Sokken krigen nou de lieding en hja makken de Noardfryske foriening ta in nationael-soasjalistysk propaganda- en opfiedings-institüt, mei in fletse flage fan hwat Noardfryske folklore ta de gevel üt. Hoecht it jitte apart sein to wurden, dat it ünder de republyk fan Weimar tastiene ünderwiis yn eigen tael allyksa ta de dea kearde? Sa folie müglik üngemurken wei wurken de nazi's dat ünderwiis tsjin. Hja namen it offisjele bislüt net werom, mar makken de ütfiering fan dat bislüt hwat langer hwat biswierliker. Bygelyks troch ünder wizers dy't Noardfrysk jaen koenen yn skoallen büten Noard FrysléLn to setten en sa rekke de eigen tael fan 'e iene skoal le nei de oare. Mei inkele jierren like it Noardfryske ünderwiis, sa goed en ünthjittend bigoun, op stjerren to lizzen; it waerd yn 1939 noch mar op in pear skoallen jown. Koartom, it wie mei de Noardfryske biweging sa goed as dien. En fierders krigen de Noardfriezen itselde to forduorjen as hiele Dutsklèn: net allinne bikrinking fan it rjocht fan it folk, mar ek fan dat fan 'e persoan en de minske. Etliken fan tis stambruorren, likefolle al of net ta de Noardfryske biweging hearrend, kamen yn 'e kunde mei tichthüs, consintraesjekarnp, de dea, de wrede fordrukking. Doe waerd it wer oarloch, yn 1939. In great diel fan Noard Frysl&ns manlike bifolking moast fiif, seis jier lang fjochtsje op fiere fronten, of arbeidzje oan militaire ófwar- en forsterkingswurken, of ünder ekonomyske tsjinst. Withoefolle fan har. ren binne sneuvele, forkommen, yn kriichsfinzenskip rekke, foar it libben skeind. En ünderwiles gyng oer dat diel dat thüsbliuwe koe, in hurd regime fan Onderdrukking. --- Prinses Juliana met Vader en Moeder gekleed in oude costvums Prinses Juliana met Vader en Moeder gekleed in oude costvums --- EEN BOEK van eenvoud en liefde Er is bij Zomer en Keuning vandaag een boek verschenen, dat wij met buitengewone dankbaarheid bij onze lezers aankondigen. Het is van Prof. Waterink en draagt tot titel „Onze jonge Koningin thuis". Prof. Smitskamp verleende zijn medewerking. Dit boek heeft bijzondere waarde. Prof. Waterink heeft persoonlijk meegeleefd m?t het gezin van Koningin Juliana. Hij kent de prinsesjes. Hij heeft ze zien spelen; hij heeft de karakters bestudeerd. Maar hij heeft ook de ouders gezien in hun meeleven, in hun werk der ópvoeding. Daarbij gaat het er om, deze vorstenkinderen, die in zulk een buitengewone situatie leven, toch te benaderen en te behandelen als gewone kinderen. Wie dit boek leest, gaat als het ware logeren in het Paleis Soestdijk. Er is een plattegrond bij, zodat hij er wegwijs kan worden. Hij kan zien, waar de werkkamer is van de Koningin: waar het hokje is, waar Beatrix boetseert. Dit is allemaal verlucht met een groot aantal, foto's. De Koningin heeft aan Prof. Waterink haar foto-albums gegeven en d« Professor kon er naar hartelust uit kiezen. Prachtige momentopnamen zijn het dikwijls. Ontroerend is het, te zien, hoe in de Meidagen 1940 de Prinses met haar dochtertjes een ogenblik in de tuin zit, achter een muurtje, buiten de schuilkelder, en hoe ze daar samen een stukje eten. Als de motoren van de Duitse bommenwerpers worden gehoord, moeten ze weer haastig naar binnen.... Dit is allemaal rijk en treffend. Maar bovenal is het goed, dat in dit werk zo duidelijk naar voren komt, hoe onze jonge Koningin, ook als zij met haar kinderen bezig is, gedragen wordt door een gelovig en daarom standvastig vertrouwen. Zij weet te leven in afhankelijkheid van God. Dit boek zal voor velen een openbaring zijn. Het is eerlijk en eenvoudig. Het is vol liefde. Wy zijn er dankbaar voor, dat dit boek bij de inhuldiging van Koningin Juliana kon verschijnen. En wij hopen, dat het in alle gezinnen zal worden gelezen. In dit nummer vindt men enkele foto 's 'uit dit belangrijke boek. ---