DEN ZONDAG. VUURWERK. Het g.. beurde, dat ik eens op Koningin;; j * in den avond geroepen werd bij een ernstige zieke — en op mijn weg daarheen in de anders zoo stille buitenwijken onzer stad een ongewone drukte waarnam. Reeds uren te voren waren troepen opgeschoten knapen in luidruchtige vrooljjkheid langs mijn woning getrokken — maar nu was er op sommige punten haast geen doorkomen meer aan. Groote massa's menschen vulden de straten, allen zich voortbewegend in dezelfde richting. Ze gingen naar het vuurwerk. Toen ik een oogenblik omdat toch mijn weg ln die richting voerde — me met de steeds wassende stroom liet meevoeren en zag de opgetogen gezichten dier kinderen — de jolige uitbundigheid der jongens en meisjes, die in lange slierten langs me heenzwierden — de rustiger pas der ouderen, die het al zoo vaak gezien hadden en toch weer zien wilden — ja zelfs een oudje, voortstrompelend aan de erm van een niet veel jongere begeleider — toen frappeerde mij de zeldzame overeenkomst die deze^ naar het vuurwerk gaande menschenmassa met het leven bood. Is dat eigenlijk ook het leven nietr Zyn die vergankelijke dingen dezer aarde — alles wat ons leven aan tijdelijke beloften en vreugden bergt — hoezeer ook in zich zelf goed en hoe geoorloofd de genieting er van ook zijn mag — wel veel anders als vuurwerk? Een oogenblik Btaat het in de volle bekoring van zijn bftoo verend kleurige lichtcombinaties — dan plots, slaat het uit — van al dat moois, dat ons leven borg, niets overlatend dan wat smeulende stukken. Is dat ons leven niet: een gaan naar vuurwerk? V7e waren nog maar kinderen — toen begon de trek reeds. En in de dagen van 's levens opgang werd het sterker, heftiger. We wilden het zien — het mooie, rijke menschenleven» Al die schoonheden en heerlijkheden zelf zien en bezitten en genieten. Later werd dat trekken niet minder. Wel anders — niet minder. Andere begeerlijkheden, nieuwe verlangens namen de plaats der vroegere in. Vroeger was het de min — nu werd het de positie, het geld, neam en eer, aanzien en invloed. Ja, onder de menschenmassa. die uittrekt naar 's levens vuurwerk, wordt zelfs de oude niet gemist. Het oog wordt niet verzadigd van zien. De trek naar het vuurwerk dezer aarde zit den mensch in het bloed. We willen ,,vuurwerk" zien. IJet die dingen nog bezig — kwam ik bij mijn zi. Ire. Een jonge, sympathieke vrouw, door God bezocht met folterend lichaamslijden, voor wie het „vuurwerk" van dit aardsche leven bezig was uit te dooven in een felheid van slagen. Daar lag ze. Ach — het vuurwerk van haar leven was nog zoo pas begonnen. Het was nauwelijks ontstoken in de heerlijkheid van een jong huwelijk — in de weelde der moederrijkdom. Ach — hoeveel „onontstoken stukken", stonden er nog niet in dit beginnende l even — die zooveel heerlijks en schoons en goeds beloofden. Het is bitter om van het „vuurwerk" weggehaald te worden — als het nog aan den gang is. Het is bitter, als het vuurwerk uitgaat, vóór het nog goed begonnen is. Hoe heerlijk is het toch een christen te zijn ! Wat kan God in de ziel van een mensch toch groote dingen doen. Als Zijn lamp ons bijlicht — kan het ten tijde des avonds zoo wonderlijk helder eijn. Daar lag ze Hoe los was ze van alles. Los van hev-r mooie veelbelovende leven — los van heur man — 'os, zelfs van heur lieve kindeke. "Si terwijl tot in de intimiteit deeer ziekenkamer verwijderd geraas en geknetter van het vuur• k doordrong, lazen we samen — hetzelfde wat de schrijfster van „de Negerhut" oom Tom laat lezen, als hij, afgerukt van vrouw en kinderen, over de Roode Rivier den dood tegemoefvaart — dat heerlijke hoofdstuk uit het Johannes-evar.gelie: „Uw hart worde niet ontroerd; gijlieden gelooft in God, gelooft ook in Mij. In het huis Mijns Vaders zijn vele woningen: anderszins zoo zou ik het u gezegd hebben; Ik- ga henen om u plaats te bereiden. En zoo wanneer Ik henen zal gegaan zijn, en u plaats zal bereid hebben, zoo kom Ik weder en zal u tot Mf nemen, opdat gij ook zijn moogt, waar Ik ben". Dan sprak hare zwakke stem — maar de kracht der eeuwigheid lag er in. Ik heb alles Hem gegeven. Nu word ik voortgedreven naar Christus, naar mijn Leven. Verborgen bij mijn God". Dit was geen „vuurwerk". Dit was licht — schijnende in het eeuwige leven. Door de nu verlaten straten hen ik naar huis gegaan. Het juichte nog na in mijn z ' toch een Christen te zijn ! Wat blijft er van üw leven over, mijn lezer, als het „vuurwerk" afgeloopen is? Meer dan zwarteeschroeide stronken? De Zaaier. Da. G. v. Duinen, leg&rpredikant in Indië. i-Hijk is het --- Het koppige jochie. We lezen in ,,De Zaaier" een a&rdig advies over het cureeren van koppigheid. Met een van mijn kinderen heb Ik nogal veel last. Hij is nl. buitengewoon koppig. Hoe ik hem ook aanpap het geeft niets, het is telkens mis. Met hardheid, met vriendelijkheid, op alle mogelijke (misschien ook onmogelijk* manieren) heb ik het geprobeerd. Nu weet ik wel, dat het de bedoeling dezer vragen, beter: de beantwoording dezer vragen niet is, een gebruiksaanwijzing voor leder voorkomend gval te geven, doch wellicht heeft U hier wel eens over nagedacht, of is TJ meermalen met typen van dit soort, waarover ik U vroeg ln aanraking geweest. Ha, weer eens een vraag. Ik heb het wel buitengewoon gemakkelijk. Ik heb net het gevoel, of lk vacantie gehad, heb, terwfll deze n.b. nu pas Is ingegaan. Neen, met veel vragen maakt men het mij niet lastig. Dat 1* een goed en verblijdend verschijnsel. Dat bewijst al weer, dat ik gelijk heb met mijn bewering, dat opvoeden heel eenvoudig ls en iedereen, behalve schoolmeesters het van nature kennen. WaaroiA zouden wij het ook zoo moeilijk en Ingewikkeld maken T Het ls simple commi bonjour. Maar, dat neemt niet weg, dat men er toch wel eens over praten wil of over denken mag. Er worden altijd wel gevallen op onze weg geplaatst, die ons te denken geven, te denken behoorden te geven ln ieder geval. En nou ben ik blij, dat dit geval eens op mtjn weg ligt. Waarom? Ik zal het U vertellen. Er bestaan ln onze taal verschillende spreekwoorden, die lk, en vermoedelijk velen met mij, zeer onaangenaam, zeer onsympathiek zelfs, vind. Ze spreken van wantrouwen, ze waarschuwen tegen Uw medemenschen, kortom ze doen U niet veel goeds van hem verwachten. Een van deze spreekwoorden schoot mij te binnen bi) het lezen van bovenstaande vraag en wel dit: Dieven vangt men met dieven. Wat dat hier mee heeft te maken? Dat zal ik U vertellen, maar strikt vertrouwelijk. DeZe vraag ls bijna woordelijk gelijkluidend met die, Welke mijn Moe nogal een placht te doen over een zeker • Iemand, die ook niet geheel vrij was van de eigenschap, .waarover we eens met elkaar willen praten. Ik behoef seker niets meer te zeggen? Voldoend duidelijk nietwaar? Wel nu dan. Deze knaap, die ik goed ken — ik bedoel niet degene, die in de bovenstaande vraag vermeld wordt, maar die, op wien ik voorzichtiglijk zinspeelde — was de jongste van velen en derhalve — ik zou haast zeggen, kan het anders — behoorlijk verwend. Een van de vele methodes, waarop hij altijd zijn zin trachtte door te drijven, was een demonstratie van koppigheid. En niet zoo'n klein beetje, maar heel erg. Dan was alles en iedereen in de weer, om te probeeren hem tot andere gedachten te brengen, hem over te halen om te doen wat van hem gevraagd werd. Het lekkerste hapje — al was het ook pudding, waar hij overigens dol op was, omdat het niet net als hier regel, maar uitzondering was, dat hij het kreeg — was er niet in te krijgen. Iedereen bemoeide zich er mee en toonde hem aan, dat hij tegen zichzelf was, wanneer hij zoo iets lekktus niet opat. Niets hielp. Ja, misschien zoo een ding geholpen hebben, nl. dit: dat men hem met rust had gelaten. Want nu meende hij aan zichzelf verplicht te z ; jn, dat hij niet deed, wat van hem gevraagd werd. Want dacht U dat zulks gemakkelijk was. O, heden neen. Hij zou het vee! liever opgegeten hebben. Maar was je nu niet aan je zelf verplicht, nu iedereen aan je hoofd zat te zeuren, om het niet te doen? Niet, dat hij voor zichzelf deze redeneering hield; dat zou hij niet gekund hebben. Maar het was net, of hij hoe langer hoe meer ln verzet kwam, naarmate er bij hem sterker op aangedrongen werd, om dat te doen, waar hij op dit oogenblik geen zin in had. Bovenditn kwam er nog iets anders bij. Het was niet alleen en ln de eerste plaats het niet willen, als wel dat de algemeene aandacht cp hem gevestigd was. Daaraan had hij behoefte. Dat gaf hem een soort van bevrediging. Het heele geval zou in den korst mogelijken tijd over zijn geweest, indien niemand naar hem omgekeken had, als niemand er zich Iets van aangetrokken had. Maar nu moest hij ertegen in. Nu kreeg hij een gevoel van medelijden met zichzelf. Want wees ervan overtuigd, dat hij het lekkers graag opgegeten zou hebben, dat hij er spijt genoeg van had, dat men het hem onmogelijk maakte, juist door er zoo bij hem op aan te driegen. ,, Een ding is zeker. Zijn koppigheid zou onmiddellijk gezakt zijn, als men zich niet met hem bemoeid had, maar het deed hem juist veel genoegen, dat ieder zich zooveel moeite gaf voor hem. Hij zou pas recht nijdig geworden zijn, als men daarmee opgehouden had, als hij dus niet meer ln het middelpunt der belangstelling gestaan had. Tot nogtoe was zijn koppigheid en boosheid slechts schijn. Sinds dien ben ik met vele kinderen in aanraking gekomen, die waren als de knaap, waarover ik het hierboven had. En gewoonlijk doe ;k het dan maar net andersom, als men het met hem deed. Hij bleek niet te cureeren te zijn door te veel belangstelling. Die had immers de tegengestelde uitwerking. Welnu geef dan minder aandacht en belangstelling, kijk eens langs en over hem heen, doe net of ze er niet zijn, bemoei U niet te veel met hen, en in vele gevallen — let wel, niet in alle, het is geen patent-geneesmiddel, dat overal tegen helpt — zal de koppige merken, dat hij door zijn houding niets bereikt en er van afzien, ora misschien op een antfe:e rr^ier zijn zin door te drijven. ft — v r bïhc«">.':v y*j 'et nu niet te hebben. K. B. --- Een dominee en een Impressario. Toen de ex-koning van Engeland, thans hertog van Windsor, in Frankrijk met een reeds tweemaal gescheiden vrouw in het huwelijk trad, kwam Rev. Anderson Jardine, „gehoor gevend aan de inspraak van zijn hart", naar Frankrijk, om dit huwelijk in te zegenen, tegen de voorschriften van zijn kerk. Deze zelfde mijnheer heeft nu blijkbaar een inspraak gehad, om aan dit uitstapje geld te verdienen, door een reclame-campagne in Amerika te ondernemen. Wij lezen daaromtrent in de Loc. De reis, welke Rev. Anderson Jardine, de Engelsche goestelijke die het huwelijk van den hertog en de hertogin van Windsor inzegende, in de Vereenigde Staten heeft ondernomen, is een groot fiasco geworden. Zij heeft den impressario een verlies gebracht van ruim 7000 gulden ; de liefdadigheidsvereenigingen, die in de opbrengst zouden deelen, hebben niets ontvangen. De oorzaak ziet rev. Jardine in tegenwerking van de zijde der kerkelijke autoriteiten, doch zijn impressario Hugo Ernst is een andere meening toegedaan. Aan een correspondent van de „Daily Express" zeida hij : „Ala de dominee spreekt, ln kerken of zalen, willen de menschen wel komen luisteren ; dan zijn er trouwens geen entrée-prijzen. Maar zoodra hij een lezing gaat houden, blijven de menschen angstvallig weg. De dominee bedoelt het goed, maar als htj zich in de hooge politiek begeeft, onvriendelijk ls voor den aartsbisschop van Canterbury en graaf Baldwin, is hij heelemaal op het verkeelde spoor. Ik heb mi een touruée voor hem gesrrta> geerd ln de Zuidelijke Staten, maar, dan mag hij alleea spreken over den godsdienst en niet meer over het huweï 'jk van '.-g of over hooge politiek". De warmte. r. v, J y. iline to£sn zijn tournée vijf dagen na aankomst in New York. Zijn eerste lezing hield hij in Atlantic City, Men verwachtte veel belangstelling ; dus werd een zaal met 4500 zitplaatsen gehuurd. Er kwamen echter mato 71 menschen. „De warmte", meende rev. Jardine, „en tegenwerking, want ik mag niet geannonceerd worden als „de man, die den hertog van Windsor trouwde". Van Atlantic City begaf hij zich naar New Yorks methodistische Broadway Temple, waar hij een religieuze toespraak hield ; toen kwamen er duizend menschen ; ook te Lake Placid vond hij een flink publiek voor zijn preek. Maar nauwelijks ging hij weer een lezing houden of de belangstelling taande ; te Baltlmore, de geboortestad der hertogin van Windsor, werd een geweldig publiek verwacht. Doch in het theater, dat 3000 menschen kan bevatten, kwamen er maar enkele honderden. Zijn laatste optreden was te Rochester ; er was plaats voor 4000 toehoorders, doch ook geen honderd hadden er geld voor over, om naar den geestelijke te luisteren. Rev. Jardine beschouwt zich nu als een verkeerd begrepene, een ten onrechte aangevallene, een kampioen voor vrijheid en recht, als een banneling. In Amerika was de meening geopperd, dat de hertog van Windsor het niet aangenaam zou vinden, dat de reverend lezingen over hem hield ; hierop antwoordde Anderson Jardine : „Ik geloof beslist niet, dat ik den hertog onaangenaam geweest ben, door hetgeen ik gezegd heb. Ik meen, dat ik het recht aan mijn zijde heb, als ik de hoofden der Engelsche kerk aanval. Ik volg de inspraak van mijn geweten. Ik ben volkomen oprecht. Ik heb gehandeld uit de edelste motieven. Ik ben de kampioen van den hertog. Hij is een banneling ; ik ook". Als een teleurgesteld man gaat rev. Jardine bijbellezingen houden ; de sensatie-speculatie is mislukt. --- PRAETHOEKJE FOR DE FRYSKE BERN. Bèste jonges en famkes. Wy sette fen ein mei üs briefwiksel: Wimmy de Jager, Bakkefean, l.g. r.g.: It kniklcrjea forrifele dy dos dy jouns. Nou tonei mar op tiid t:»üs wêze hwent oars sjuch ik it er noch woiris fen kommen det Wimmy straf kriget. Dü kinste ek hast sa goed wol mei de pinne omgean als mei de priemmen. Ef kinstü better breidsje? Aeltsje de Jager, Bakkefean, l.g. r.g.: Hast net oan tiid. Sa drok ? Dos dy 8 op Bibelf oi telling moat in tsien wirde. Ja den moastü tige dyn bést dwaen hwent dy tsienen binne der net sa rei. Det moat in forrassing bliuwe hear ik wol. Ik scil it hjir den ek mar net forklappe. Hja koe de krante ris léze. Aimy de Jager, Bakkefean, l.g. r .g.: Reinde it by jimme? Hjir ek. De hjerst set al ringen yn. Eft ik gced knikkerje koe do't ik in jonge wier? Det wier wolris ttngelyk. Soms winne soms forlieze. Pake hie der sa net safolie eare fen astü iderkear wer rut wierste. Tine Oberman, Broek ünder Ikkerwald, l.g. r.g.: Ja do koe er fen skriuwen net safolie komme. Dyn rapport sjucht er goed üt. Neat woun op it Keninginnefeest. Soklcen binne der mear. De bem op dyn skoalle komme oeral wei hear ik wol. Tsjeard Obsanan, Broek ünder ikkenvald, l.g. r.g.: Saun en tritich forsierde hyn3ders en weinen. Safolie haw ik noch nea byinoar sjoen. En hwet in moaije presintsjes. Wol in dei om net gau wer to forjitten. Feikje A. Bakker, Gau, l.g. r.g.: Ja, it wier al in hiele tiid lyn. Mar al hwet oan üs praethoekje meidocht, komt werom. Is it net sa? Feikje K. Bakker, C