Advertentie 0NDRA6ELUKE BRANDWONDEN DE VELLEN HINGEN ERBIJ Dank zij KLOOSTEÜBALSEM komt xiin hB.id weer goed in orde ,,'t Gebeurde door kokend heete olie tn mijn rechter hand was geheel en al wond. Ik was ten einde raad en huilde van de ondragelijke pijnen. Mijn man heeft mijn hand dadelijk verbonden niet Kloosterbalsem, welke we altijd voor ons kleintje in huis hebben. U kunt er zich geen voorstelling van m&ken, hoe dat ineens heerlijk verzachtte. Ik geef U de heilige verzekering, dat ik zelf verstomd sta over het wonder. Binnen 14 dagen was mijn hand weer qewoon." Meof H Ff (e , Sm(J ASCKER'S ORIGINEEL TER INZAQt KLOOSTERBALSEM „Geen goud zoo goed" Onovertroffen by brand- en sny wonden Ook ongeëvenaard als wrij£middel bij Rheumatiek, ^pit en p^niyke spieren Schroefdoos 35 ct. Potten: 62'/j ct. en f 1.04 --- Pygmeeën=onderzoek in West=Equatoriaat Afrika. Ethnoserologisch onderzoek der Bakola-dwergen. Dr. Paul Juliën In Nederland teruggekeerd. Dr. Paul Julien, de Utrechtsche specialist op het gebied der dwergvolken, die ter voortzetting van zijn pygmeeën-onderzoekingen in West-equatoriaal Afrika vertoefde, ls na beëindigden arbeid te Utrecht teruggekeerd. Het thans voltooide onderzoek vormde de directe voortzetting van den door dr. Julien in 1933 aangevangen arbeid onder de pygmeeën van het Itoeri-woud in Belgisch Congo en die van de midden-Dzjah rivier, in het grensgebied van Kameroen en middel-Congo. De voorlaatste expeditie in West equatoriaal Afrika had resultaten opgeleverd die een geheel nieuw licht op het vraagstuk van den samenhang der verschillende dwerggroepen in Afrika wierpen, waardoor de bestudeering der Westelijke Kameroen-pygmeeën tot een gebiedende noodzakelijkheid werd. In 1936 constateerde Dr. Julien dat de Bakah-Pygmeeën in Zuidoost Kameroen in ethnoserologisch opzicht volkomen afweken van de vroeger door hem onderzochte Efedwergen. Dit feit maakte de tot nu algemeen gehuldigde opvatting, dat althans de Afrikaansche dwergen een onderling samenhangende groep zouden vormen, practisch onhoudbaar. Verder bleek dat de Bakah van Zuid- en ZudoostKameroen zich ethnoserologisch zeer nauw aansloten bij de door Pyper onderzochte Bosjesmannen. Het probleem werd nog gecompliceerder door vondsten van ethnologischen aard. Zoo constateerde Dr. Julien aan den eenen kant ver gaande ethnologische overeenkomst tusschen Efe en Bakah, aan den anderen kant diepgaande verschillen. Om slechts een voorbeeld te geven : boog en pijlen, steeds als de typische Pygmeeën-wapenen beschouwd, bleken aan het jagersvolk der Bakah onbekend te zijn. Het arbeidsgebied van de thans beëindigde expeditie omvatte Zuidwest-Kameroen. In deze streek, als geheel genomen uiterst dun bevolkt, is het voorkomen van Pygmeeën in bepaalde gebieden bekend, terwijl andere in dit opzicht geheel terra incognito zijn. Het geheele gebied is met dichte wouden overdekt, in sommige streken bergachtig met toppen, die de 1000 Meter benaderen, voor het grootste gedeelte echter vlak en, zooals Dr. Julien ons verzekerde, van een neerdrukkende monotonie. De bosschen worden doorsneden door een onnoemelijk aantal meest kleine riviertjes en moerassige kreken, die dikwijls buitengewoon moeilijk te passeeren zfln. Van de eenzaamheid van deze streken kan men een denkbeeld krijgen, wanneer men weet dat men ln deze bosschen 80 KM. en meer kan afleggen zonder één enkel boschpad te kruisen. Wegen ontbreken volkomen. De expeditie, ln totaal uit ca. 35 zwarten bestaande, reisde te voet. De afstand, die te voet werd afgelegd, was iets grooter dan verleden jaar, namelijk ca. 550 kilometer. Met behulp van een dragerskaravaan werden allereerst de gemakkelijker toegankelijke bosschen der Minsola-vallei geëxploreerd, die aan den voet van het Ngowayang-gebergte uitstrekt en alwaar zich in het gebied van de stammen der Bakolto en Ewoezok, Pygmeeën ophouden. De dwergen van dit gebied, weinig talrijk en zeer verspreid levend, verkeerden in een erbarmelijken toestand. Gedecimeerd door ziekten — Dr. Julien kon vaststellen dat een pokken-epidemie in begin 1937 ca. een vijfde deel der nog aanwezige Pygmeeën uitroeide — slijten de laatste dwergen der Minsola-vallei hun leven als vazallen der zwarten in een toestand van afhankelijkheid, die nauwelijks van slavernij verschilt. Hoewel niet overal de toestand even ongunstig is, acht de onderzoeker deze KabolaPygmeeën, dit is de naam die ze zich zelf geven — toch ten doode opgeschreven. In dit opzicht verschillen de Bakola dus van de Bakah, waar Dr. Julien een zeer hoog geboortecijfer kon vasstellen en waar ook de levensvoorwaarden der dwergen ongetwijfeld gunstiger zijn. Het totaal aantal dwergen Noordelijk van de Lokündje schat hij op hoogstens 8 è. 900, terwijl een voorzichtige becijfering der Bakah in het gebied der Beukrivier, der Boumba en der midden-Dzjan rees 3000 Pygmeeën oplevert. Het tweede gedeelte van het onderzoek voerde Dr. Julien Zuidelijk van de Lokundje uit, in de nagenoeg onbewoonde wouden tusschen de boven-Lobe en de Bongola-rivier. Hoewel de bosschen hier buitengewoon rgk zijn aan het specifieke jachtdier der Pygmeeën, den olifant, — de expeditie stuitte eiken dag op sporen van aanzienlijke kudden — bleek het aantal dwergen zeer gering te zijn ; wat vermoedelijk samenhangt met het feit dat de negerbevolking in dit gebied door voortdurende voedselschaarschte nauwelijks in staat is een ruilverkeer met de dwergen te onderhouden. Dat het den leider heel wat moeilijkheden veroorzaakte een uitgebreide dragerskaravaan in dit uiterst ijl bevolkte gebied dagelijks van het noodige voedsel te voorzien, behoeft geen betoog. Dat, zeide Dr. Julien ons, is een probleem waarbij vergeleken alle andere vraagstukken, ook de wetenschappelijke, kinderspel zijn. Trots allerlei moeilijkheden had Dr. Julien echter de voldoening ook hier de aanwezigheid van Pygmeeën te kunnen vaststellen. De door hem ontdekte dwergen, zeer gering in aantal — tijdens een tocht van 250 K.M. kreeg men slechts 65 pygmeeën te zien — bleken nauw verwant aan die der Minscic.'vallei. In totaal slaagde de onderzoeker erin bij meer dan 600 dwergen en bijna 900 negers bloedgroep en bloedfactor-bepalingen te verrichten, waartoe 3000 analyses noodig waren die alle te velde werden uitgevoerd. Het is wel overbodig te zeggen dat ook ditmaal de Sera, waarmee de expeditie was uitgerust, bereid waren door den Utrechtschen seroloog Dr. A. B. F. A. Pondman die telken jare met de hem eigen toewijding de moeilijke taak op zich neemt om testsera en immuunsera te bereiden, die onder de uiterst ongunstige klimaatcondities van het equatoriale woud houdbaar moeten zijn. Verleden jaar slaagde Dr. Julien erin de sera gedurende een groot gedeelte van de reis bij 0 graden Celsius te bewaren, waartoe groote hoeveelheden ijs noodig waren, waarvan alleen reeds het vervoer per dragerskaravaan een probleem opleverde. In het dit jaar onderzochte gebied was het onmogelijk zich voldoende ijs te verschaffen, wat den onderzoeker dus tot snel handelen dwong, wilde hij niet het risico loopen de activiteit der sera tijdens den arbeid te zien terugloopen. Doch de door Dr. Pondman bereide sera doorstonden de proef schitterend en tot het einde der reis bleef hun activiteit behouden. Laat men dat in het buitenland Pondman eens nadoen zeide Dr. Julien. De aanzienlijke hoeveelheden menschelqk bloed, noodig voor de bereiding der sera konden ook ditmaal bijeengebracht worden door spontane medewerking van een groot aantal particulieren te Utrecht, hoofdzakelijk studenten der chemie en pharinacie, die ten behoeve van het onderzoek bloed afstonden. Als voorloopig resultaat der bloedstudies bleek dat de Baolka practisch indentiek zijn aan de Bakah. Waarschijnlijk zijn het twee takken van een groep. Echter volgt uit verschillende, voornamelijk Linguïstische, gegevens dat beide groepen al in een zeer ver verleden moeten gescheiden ztjh. Tijdens de expeditie van 1936 kon vastgesteld worden dat de Bakah, hoewel aan alle zijden door Bantoevolken omgeven, een niet-Bantoe taal spreken. De Noordelijke Bakola echter spreken een Bantoe-taal, nauw verwant aan de Ngoemba en Mambea-talen en ook de door Dr. Julien ontdekte Zuidelijke Bakola, die niet met Ngoemba-volken in contact leven, bleken dezelfde taal te spreken. Wanneer de onderzoeker hen in de Bakahtaal toesprak, bleken zij er geen woord van te begrijpen. Ook andere verschijnselen van ethnologischen aard wezen op een reeds zeer lange isolatie. Wat de verdere resultaten van deze expeditie betreft, kan vermeld worden dat bij ongveer 1000 individuen de pnenylthioureum-reactie werd bestudeerd, waardoor het eerste onderzoek op dit gebied in Afrika op Nederlandschen naam werd gebracht. Eenige duizenden metingen werden uitgevoerd, terwijl ten behoeve van een onderzoek van Dr. Dankmeyer te Leiden een 2400-tal vingerafdrukken verzameld werden. Van het dagelijksch leven der dwergen, hun jachtgewoonten e.d. werd een uitvoerige film vervaardigd, terwijl in ruim dunzend fotografische opnamen een uitgebreide documentatie, land en volk betreffende, werd vastgelegd. Vooruitloopend op de definitieve publicatie van zijn gegevens stelt Dr. Julien zich voor om in lezingen en filmvoordrachten over de resultaten van zijn expeditie te berichten. --- DE GOUDEN TRIED. DIEL III. FEN W COUPERUS. Mei in tsjetteltsje kofje yn 'e han waddet Marten de reed lans nei de seize bou ta. 't Is wündermoai simmerwaer. Yn de klearblauwe loft driuwe lytse wite wolkjes, tear en fyn as wazum. Yn 'e hichte litsen troch de tillende loft yn 'e fierte toraene. Lytse Marten bokselt mei nei it lan. As in jong hountsje rint er in eintsje for de alde üt, dy't krebintich de reed lans toffelt, en de reedsporen mei skiere wite modderkragen op 'e kant sa folie müglik mijt. Soms is de lytse man in hiel ein foar, bliuwt den stean en sjucht yn 'e hege loft, om in jubljende ljurk gewaer to wirden, ef lukt de püsters fit it rypjende reid by de kant fen de sleat lans det er yn boskjes opgarret om der in biezumke fen to meitsjen for de lytse Tietsje dy't sfterhüs op memme earm oan him raest. Marten rint mei krüftime rêch, mei de holle nei de groun. Hy is de (êste jierren slim rimmetikich wirden, sa slim, det it him winliken net müglik is, om noch in slach wirk to dwaen, al is der gjin dei, det er it net bisiket. Sims bliuwt er efkes stean, as de lytse jonge to fier sakket, stiif keart er him den om en ropt him, hwent hja moatte sjen det hja op it lan komme, oars wirdt de kofje kald. Yn in omsjuch is de lytse jonge den wer by him, en draeft wer foar him üt, oan't er wer hwet nijs fynt, yn dy wündre wrald, dy't er nou, fjouwer jier ald, alle dagen mei pake yngiet. Yn 'e fierte leit de seize, en hy digert al de reed üt, hy wit him al to lizzen, dêr is heit oan 't wirk, det wit er, mar hy kin him noch net «jen, en syn helder lüdtsje wirdt foar de wyn óf droegen „hei-it, hei-it!" ^fter it goudgiele flaeks, wirdt de boppe-ein fen in man sichtber, hy si mei in grou hanfol flaeks tsjin it liif oan, om de wrotten sljucht tc n, en den swaeit er it in slach troch de loft in groet oan syn iytse jonge. Den is er wer wei, forwündre sjucht de lytse jonge nei it plak, dêr't er syn heit sjoen hat, en as Marten by him kommen is, den seit er „heite wei, pake, heite wei". Den kriget er de ald man by de han, en trapket mei him foart, by de wal lans, en de foarikker del, troch it fen douwe trochwiete gêrs, oan't er de flaeksstükjes sjucht, fjouwerkantige hüskes. Jügjend lit er pake los, en krüpt troch de stukjes hinne, it iene üt en it oare yn, oan't Bauke dy't nei de ein ta komt to kof jedrinken, him yn 'e earms opfangt as er üt in stukje wrotten komt. Mei de foetsjes skoppend draeit er yn 'e loft om, hy wol sa net, hy wol wer nei de groun, stükjekrüpe, det is syn feest, en om heit, dy't er niis sa mei langstme róp, tinkt er net mear. Bauke lit him wer los en fait op 'e groun del, mei de iene earmtakke op 'e groun, Marten bücht mei ien knibbel op 'e groun en jit de noch gleonhjitte kofje üt. „In bést stik flaeks, Bauke", seit er, wylst er it hiele hear en fear oersjucht. „Ja, sa geef as kryt", seit Bauke, „mar winliken ripernöch, ik reitsje sied kwyt". „Kom, kom", mient de alde, „det fait genöch ta, dü bist foartdaliks net in sek kwyt". Marten is fen it alde laech, ryp sied is djür sied, det hat altiten de téory west yn it foarige. Mar de tiden binne foroare, en de teory ek, de 9.1de wittenskip draeit om it sied, en de njje om it flaeks. Marten haldt mei hert en siele oan it 91de fêst, mar Bauke is de man fen it nye, hy hat greate earbied for de wittenskip, dy't op lünbougebiet syn Ijocht skine lit, «n efter de hege ruten fen de laboratoria it béste üt it béste siket, hy fielt det de striid om de wraldmerk dêr ütfochten wirdt, en net op it l&n, al ho füleindich dêr ek wrotten wirdt, mar de 91de hat der folsleine forachting foar en laket der hwet om. Ja, hy agearret der net tsjin, Bauke moat it witte, dy is baes en hy net, mar hy kin fen det 91de net mear skiede, it ienichste hwet er dooh|t, det is, det er syn 91de tinkbielden utert en tsjinoer Bauke syn „nijlchheden" set, al wit er foarüt, det it him neat jowt. Bynammen by de flaeksbou is er de tried alhiel kwyt. Der is gjin lanbouprodukt, det greater revolüsje trochmakke hat, den it flaeks. Forline winter hie er it fen tichteby meimakke, do't der in pea» brakers yn Bauke syn skürre stienen. Hja wierne bigoun lyk as altiten, mei de braek en de slyp, en mannich kear wier er üt it büthüs wei, nei de skürre roun as er it hakMgigfi' hearde fen de braek en it beuken mei de beuker op in 91de heale grlfstien dy't yn 'e skürrereed floerre wirden wier. Somstiden hie er it noch ris bisocht mei in lyts hantsjefol op de braek, in gloednijen ien, en in bésten ek, dy't it flaeks tokniesde en töbroazele. Hwet in ark, hwet in ark, sok bést spil hie him nea barre mocht, hy hie it altiten dien mei sa'n fLld file kocht yn it boelgüd for saun sturen, fen in man, dy't nei Amerika gien wier, en der miskien tweintich jier earder in kwartsje foar jown hie. En in 91d slyp, dy't fottele en fottele en de iene houten pin nei da oare ütfile en trochsnyde, in 91d erfstik fen syn heit, dy't him faeks ek erfd hie yn lang forline tiden. Mar dizze beide jonge keardels hiene gloednjj ark, boartsjen wier de brakerij wirden en oars neat. Mar moasten jy hjarren ris hearre, it wier gjin wirk, in bealchfol, as jy in skeaf beukt hiene, wierne jy al heal üngelokkich en den bigoun it noch mar pas. En do wier der in wünder bard. --- Advertentie Vraagt advies voor uw BETONWERKEN „FRIESCHE BETONBOUW" bij DOKKUM Tel. 11 5 Voorl. plannen en berekeningen gratis --- UIT DE PERS. ROSENBERG EN DE DUITSCHE PRIJS. Prof. Dr. K. Schilder schrijft in „De Reformatie" : „In het nationaal-socialistische Duitschland is de Nobel-prijs (ter erkenning van bijzondere verdienste) afgeschaft; dat kan daar. Een eigen prijs kwam er voor in de plaats. Dat móét daar. En nu is, hetgeen d4ar te verwachten was, ook inderdaad geschied : men heeft den bekenden heer Alfred Rosenberg tot Duitschen prijswinnaar gemaakt, en in verband met deze allure het verheven woord van „kunsten en wetenschappen" gebruikt. Het is wèl jammer van een volk, dat jarenlang aan de spits heeft gestaan in wetenschappelijken ernst. Als er één boek verschenen is, dat uit wetenschappelijk oogpunt dwaas en onverantwoord en lichtzinnig was, dan was het wel dat befaamde werk van Rosenberg : de mythe der 20e eeuw. Maar het heeft het Christendom helpen afbreken, en den Bijbel (met name het Oude Testament) gesmaad of op een procustesbed gelegd, en het heeft met drogredenen, die ieder ernstig mensch verbazen, als eindpunt der redeneering „bereikt" datgene, waartoe men tegenwoordig in Duitschland móét komen : de verheerlijking van den nationaal-socialistischen stat, met zijn dogma's van bloed, ras en bodem. En daarom, — in déze prijstoekenning blameert zich een volk, dat eens de wereld vóórging in zijn universiteiten, juist uit wetenschappelijk oogpunt ; alleen maar, doordat het wat moe geworden is, en niet verder kon, wijl het geen Christelijke politiek kende, of begeerde, en toen in 1933 liet komen, wat thans de lakens uitdeelt op zóó plompverloren manier. Rosenberg geprotegeerd, en nu bekranst. Ludendorff erkend. Predikanten in de gevangenis. Knappe professoren ontslagen, als hun trouwboekje of dat van hun voorouders den heeren van Berlijn niet aanstaat. De kerkelijke verkiezingen uitgesteld, tot men murw zal schijnen, of anders ? En dan zijn er heusch nog menschen, die nationaal-socialist willen zijn, benevens christen". --- Advertentie HEEFT U INTERESSE VOOR 1 CENTRALE VERWARMING? DOCH IS DE AANLEG U TE DUUR ? PROBEERT U HET EENS BIJ Fa. J. R0SÏER 4 Zn. TE D0KKUM DOOR ENORME OMZET IN BUISLEIDINGE zijn ome prijzen BENEDEN ELKE CONCURRENTIE --- Inspectievergadering te Sneek. De middagsamenkomst der vijfde Inspectievergadering, gehouden in het Gebouw voor Chr. Belangen te Sneek, werd te ruim twee uur geopend door den heer F. W. C. de Haas. Het „Leeuwarder Strijkkwartet", bestaande uit de heeren Max Naberman, le viool, Salv. Sterk, 2e viool, D. Ch. Kreger, alt en K. Kueter cello, had bij verschijning een applaus in ontvangst te nemen. De heer De Haas heette welkom de weth. van Sneek, de musici en de spreker. Voorts richtte hij een woord van dank aan de comitéleden Nauta en Doornbos voor de voorbereiding dezer vergadering. Hierop bracht het strijkkwartet het kwartet B-dur ten gehoore van W. A. Mozart, dat met een langdurig applaus werd beloond. Hierna hield de heer Lode van Gent, letterkundige uit Antwerpen, een lezing over: Viaamsche humor. Spr. is een geboren Vlaming en kan de Nedeilandsche taal niet zoo mooi spreken als hier in Friesland (applaus). Hij verzoekt daar rekening mede de willen houden. Hebben de Franschen hun breedsprakigheid, de Engelschen hun phlegma, de Duitschers hun zucht naar het professorale, de Schotten hun spreekwoordelijke gierigheid, de Hollander hun nuchterheid, de Vlamingen hebben hun humor. Humor paart men vaak aan lachen. Dat is verkeerd, het behoeft niet altijd grappig* te zijn. Humor kan ook een traan zijn. Zoo kwam bij oude pastoor van Hake te Brugge eens een arm meisje, dat graag non wilde worden. Ze had er 't geld niet voor. De pastoor ook niet. Maar hij stuurde ze naar een vriend. Met een briefje waarin stond dat dit meisje helaas niet rijk genoeg was om de belofte van armoe te doen. Dat is humor. Spr. geeft er nog een voorbeeld van. Met Multatuli is spr. het eens dat humor zijn oorsprong vindt in de natuurlijke eenvoud. Ze groeit als de bloemen des velds. Daarom is ze ook poëzie. Hoe levenslustiger een volk is des te rijker is het aan ,humor. Conventie en beschaving maken de humor te niet. In Vlaanderen waar het volk zich zelf is gebleven en de beschaving niet zoo haar nivelleerend werk deed, leeft de humor. De Vlaming is goedlachs, spotziek. Hij kan voor drie drinken en voor vier werken. Hij spreekt voortdurend rappe beeldspraak, is zeer snedig en geestig. Zijn taal is verbazend r^k aan synoniemen en zeer vaak bedient hij zich van tegenstellingen om zijn bewijsvoering te versterken. Spr. doorspekte een en ander met voorbeelden uit het Vlaamsche volksleven, waarvan we er eentje noteerden. De oude pastoor van Hake lette niet veel op zijn uiterlijk. Zijn boordje en zfln handen waren soms verre van schoon. De bisschop had hem daar al vaak over onderhouden. Eens echter trof deze hem piekfijn aan. Htj liet niet na van zijn goedkeuring te doen blaken. trok echter de oude pastoor zijn handschoenen uit: er kwamen een paar vuile handen te voorschijn. De bisschop schrok er van. „Dat ia nog niks", merkte van Hake op, „dan moet u mijn voeten eens zien". Het feesten zit de Vlaming in het bloed. Daarbij komt ook de humor tot uiting ln opschriften. Zelfs in de meest tragische omstandigheden blijft de Vlaming humoristisch, 't Gebeurde in den oorlogstijd dat de Duitschers bevel gaven te Gent om alle duiven te slachten. Een duivemelker zette een geslacht koppel voor 't raam met een briefje waarop stond: Voor 't vaderland gesneuveld op 't veld van eer . t Veroorzaakte een heele Oploop. De duiven moesten voor 't raam weg. Den volgenden dag hing er een briefje: Ze zijn zich bij hun roemrijke voorvaderen gaan vervoegen. Ook bjj de kinderen valt de humor op. Het Vlaamsch volk ls 'n gelukkig volk, aldus besloot spr. omdat het zijn gevoel voor humor wist te bewaren. Humor is een teer plantje. Hij dankte zijn gehoor voor de sympathie voor zijn volk en brengt het een broederlijke groet. (Applaus). De voorzitter dankte den spreker. Nadat het strijkkwartet nog ten gehoore had gebracht Andante Cantabile en Alla Spagnola van P. Tschaikowsky sloot de heer F. W. C. de Haas na onder applaus het strijkje te hebben dank gezegd en een tot weerziens toegeroepen de vergadering met allen wel thuis te heeten en een tot weerziens toe te roepen op de volgende Inspectievergadering. --- Advertentie LEEUWARDEN Ov»r da Kelders 14-16-18 --- GEMENGD NIEUWS. GEVEL INGESTORT. Gisterochtend is een gedeelte van den ach« tergevel van pand 87 aan het Hang te Rotterdam, waarin gevestigd is de kruidenierszaak van de Firma A. Burg en welk pand zich uitstrekt tot aan den steiger, over een breedte van ongeveer acht meter gescheurd, gebroken en ingestort. Persoonlijke ongelukken hebben zich daarbij niet voorgedaan. Op het oogenblik dat het onderstuk van den gevel het begaf, voer er juist een schip voorbij, dat wat water over kreeg. Twee zich aan boord bevindende vrouwen snelden naar het achterdek en klommen in een roeiboot, maar dra zagen zij dat haar vrees volkomen ongegrond was. Het schip had niet de minste schade opgeloopen. De bouwpolitie heeft een roode vlag doen plaatsen als teeken dat de doorvaart bij den steiger tijdelijk gestremd is. TWEE RONSELAARS AANGEHOUDEN. De politie te Beverwijk heeft proces-verbaal opgemaakt tegen twee inwoners, wegens het ronselen »van ingezetenen voor Spanje. Bekend is dat zij negen personen naar het front hebben gezonden, van wie er vier zijn gesneuveld. ---