Nog niet, .... maar „Doch nu zien wij nog niet, dat hem alle dingen onderworpen zijn, maar wij zien Jezus met heerlijkheid gekroond". Hebr. 2 : 8b, 9a. Toen God de mens schiep, ontving hij üe bestemming om te heersen. Hij,zon teersen over het werk van Gods handen. Alles stond ten dienste van de mens en hij moest met alles zijn Schepper dienen en loven. Als de schrijver van, de brief aan de Hebreën zich deze koningsheerlijkheid van de mens indenkt en hij gaat dan op zoek of hij ook iets van die heerlijkheid ontdekken kan, dan komt hij tot de slotsom „doch wij zien nog niet, dat hem alle dingen onderworpen zijn." Maar is die mens sedert deze brief geschreven werd niet een aardig eind verder gekomen? Als wij met onze ogen de dingen gaan bezien, dan zien wij er wel iets meer van dan hij. Maar daarvoor leven we ook zo veel eeuwen later. Er is immers niet zo heel veel meer, dat voor de mens te groot en te machtig is. Hij vliegt omhoog en bereikt de etratosfeer. Hij daalt af in de diepte en kruipt langs de bodem van de zee. Hij onderzoekt het binnenste van de aarde en haalt de sterren naar zich toe. Hij weet alle materialen te gebruiken en daarvan te maken wat hij wil. Hij dringt met zijn scherpe verstand door in de geheimen van de wetenschap en doet de ene ontdekking na de andere. Is hij niet al aardig op weg om te heersen'? We zouden zo zeggen, er is niet zo heel veel meer, dat hij niet aan kan. Hij moge er dan nog niet zijn, maar hij komt er wel. Och, hoe hoger hij streeft, hoe duidelijker het wordt, dat hij nog niet heerst, maar beheerst wordt. Feitelijk is die koninklijke mens nog nooit zo ver van dit ideaal verwijderd geweest. Is hij niet bevreesd voor zijn eigen scheppingen en uitvindingen? Ls er niet een heimelijke vrees, dat hij tenslotte aan zijn eigen scheppingen te gronde zal gaan? Hij is er nog niet, maar Ja, waar zal de mens zich nu eigenlijk mee troosten? Wij hebben het hemelvaartsfeest van den Heiland gevierd. Dat feest heeft duizenden op de been gebracht. Er zijn weer schitterende prestaties verricht, die toonden wat de mens kon. Hemelvaart; heeft dat feest hier iets imee te maken? De Bijbel zegt van wel. Hier lezen we, maar wij zien Jezus met heerlijkheid gekroond." De schrijver van de Hebreërbrief wil onze aandacht vestigen op een mens, om ons te laten zien, dat, al lijkt het wel, dat deze koningsheerlijkheid nooit bereikt zal worden, zij toch eens komen zal. Jezus voer ten hemel. Hem is alle macht in hemel en op aarde gegeven. En heette Hij niet Zoon des Menschen? Dat hoge scheppingsdoel, dat nog geen mens bereikt had, dat wordt bij Hem gevonden, Die opgevaren is naar de hemel. En daarom is de hemelvaart van de Heiland tot zo rijke troost voor de kerk des Heeren. Als wij ons angstig afvragen, waar het toch met de wereld heengaat en waar het op uit zal lopen, dan zegt ons dit de hemelvaart. Al de vragen, waarin een zekere spanning ligt, vinden hier hun antwoord. Wij behoeven niet onzeker te zijn over de richting, waarin het gaat. Het doel zal eens worden bereikt. En als Jezus met eer en heerlijkheid gekroond is, dan zullen ook eens allen, die in Hem geloven eer en heerlijkheid ontvangen. Want in Jezus' hemelvaart worden hemel en aarde, die door de zonde zo ver uit elkaar lagen, weer aan elkaar gehecht. De door de zonde van de hemel losgeslagen aarde wordt daar in weer vast gemaakt aan de woonstede Gods. En eens zal de mens, die den Heere vreest, met Jezus heersen. Dat zien we nu nog niet, maar we zien Jezus ten Piemel gevaren. En dat is een rijke vertroosting in deze ontredderde wereld. Hebben we zo ons hemelvaartsfeest gevierd? Huizum. w. v. d. HEIDE. --- RAAD VOOR KERK EN EREDIENST Ds. F. R. A. Henkels, beroepen predikant bij de Ned. Herv. Gem. van Heemstede, heeft het secretariaat van de Herv. Raad voor Kerk en Eredienst neergelegd. In zijn plaats zijn nu benoemd de heren ds A. W. Lazonder, Ned. Herv. pred. te 's- r venhage en mr. L. Haveman, eveneens tf Gravenhage. Door twee secretarissen te benoemen wil men een zekere spreid » van het aan dze functie verbonden werk mogelijk maken. Mr. Haveman is met de leiding der administratieve zaken belast» --- MAYSCHE MORGENSTONDT Wat is de Meester wijj en goed Die alles heeft gebouwd En noch in wesen blijven doet Wat 's menschen oog aanschouwt. Die 's wereldts wijden omme-ringh, Noyt uitgewaeckt, bewaecktl En door gepaste wisselingh Het soet noch soeter maeckt. Nu is de winter, dor en schrael, Met al zijn onlust heen, En d' Aerde heelt voor deze mael Haer lijden afgele'en. Dies is de tijdt weerom gekeerd Waarin Natuur verjonght Haars milden Scheppers goedheid eert En met zijn gaven pronkt. De May, wiens soetheid zoover (treckt Dat zijn gedachtenis In 's menschen geest al vreught verweckt Eer hij voorhanden is, De May, het schoonste van het jaer, Daer alles in verfraeyt; De lucht is soet, de son schijnt klaer 't Gewenschte windje waeyl. Het dauwtjen, in de koele nacht, Wordt over 't veldt verspreyt, Waerdoor de heel Nature lacht, En is vol danckbaerheydt. De aerd is met gebloemt geciert, Het biecken gaert zijn was, Het leeuwerickjen tiereliert, En daelt op 't nieuwe gras. Het bloempjen dringt ten knoppen uyt, 't Geboomte ruijght van lol, Het veetjen scheert het klaverkruyt Graeg van het veldtjen of. Elk diertjen heeft zijn vollen wensch, En quel-begeert leyt stil, Behalve In den dwazen mensch Door zijn verkeerden wil. De mensch, van ware deugden leegh, En vol van sotten lust, Hemselfs en and'ren in den weegh Vermoordt zijn eigen rust. Dit Leven, 't welck alleen niet endt, Maer kort oock is van duur, En licht vanselfs slaet tot ellend, Maeckt hij zich dobbel suur. 't Vee wordt ontzield, sijn eindt is snel En zijn doodtspijn niet groot; De mensch, door menigh zlel-gequel Sterft meer dan eenen doodt. Achl had de mensch (so waer zijn stand Vol hert- en slnnenvreught) Of, sonder deughde, min verstandt Of, bij 't verstandt, meer deught. Achl waren alle menschen wijs, En wilden daerbij well De aerd waer haer een Paradijs, Nu Isse meest een Hel. DIRK RAFAÊLSZ. CAMPHUYSEN: --- Het gedicht van de week „Maysche Morgenstondt" Nee, laat u nu eens niet afschrikken door de taal der 17e-eeuwers, die ons moderne mensen weliswaar wat vreemd aandoet, maar waarvan toch vaak zo geweldig veel te genieten valt. Zeker, 't kost wat meer inspanning, maar als u dit „Maysche Morgenstondt" van Camphuysen eens rustig leest en er in doordringt, „doet", 't u zeker nie: minder dan een vers van onze tijd. Het laatste couplet „Ach! waren alle menschen wijs" is in ieder geval overbekend, maar omdat het zelderf in z'n verband of in de juiste vorm geciteerd wordt, geef ik dit gedicht hier in zijn geheel. En.... omdat dit slot typerend is voor de humanistische levens- en geesteshouding van de dichter! Veel toelichting hoeft er m. i. overigens niet bij. Om de laatste zes strofen goed te begrijpen, is het echter nodig iets van het leven, de moeite en de strijd van de dichter te weten. U, merkt immers, hoe hij — na eerst de Schepper te hebben geprezen voor de wondere vernieuwing in de natuur —plotseling een vergelijking maakt tussen die verjongde schepselen Gods en de mens. De dwaze mens, die zich zijn eigen leven en dat van anderen onnodig en dubbel zuur maakt en zijn eigen rust vermoordt. Wie de levensloop van Dirk Rafaëlsz. Camphuysen kent, verwondert zich niet over deze verzuchting. Zijn leven lang toch lag hij overhoop met zichzelf en met zijn medemensen, werd hij vervolgd en verjaagd, leefde hij in armoe en verdrukking — hij, de denker en geleerde, aan wie een professoraat werd aangeboden, maar die in Dokkum stierf als vlashandelaar.... De geboortedatum van deze vredelievende vechter is niet bekend, maar hij moet omstreeks 1586 te Gorcum geboren zijn. Na aanvankelijk bij een Kunstschilder in de leer geweest te zijn, ging hij studeren en werd in 1617 predikant te Vleuten. Camphuyzen was echter een merkwaardig dominee; hij zag het Christelijk ideaal in wereldontvluchting en zachtmoedigheid, had een afkeer van iedere secte en confessie en wenste noch bij de Calvinisten, noch bij de Remonstranten of Doopsgezinden ingedeeld te worden. Dat was in de felle kerkstrijd van die dagen funest voor hem en hoewel hij door zijn prediking en practisch Christendom in ruime kring buitengewoon gezien was, ontzette de Synode hem uit zijn ambt en werd hij in 1620 zelfs verbannen. Nu begint zijn zwerftocht, eerst naar Amsterdam, dan naar het buitenland (Norden in Oost-Friesland, waar hij een drukkerij begon), maar werd ook daar verjaagd. Tijdelijk vond hij een rustplaats in Harlingen, vervolgens "op Ameland, om eindelijk in Dokkum te belanden, waar hij in 1627, dus nog maar 41 jaar oud, aan een slepende nierziekte overleed. Hier heeft hij zijn enige dichtbundel „Stichtelijke rijmen" in 1624 kunnen uitgeven en het is als dichter, dat hij is blijven voortleven. Zijn theologische werken zijn vergeten en zijn psalmberijming — in 1630 posthuum verschenen — ging er niet in bij de Calvinisten, die 't op Datheens berijming hielden. In de huidige bundel v«n de Ned. Protestantenbond zijn enige van zijn psalmberijmingen opgenomen. Onder de 17e-eeuwse dichters neemt Camphuysen thans een algemeen erkende en eervolle plaats in. De plaats die hem bij zijn leven niet ten deel viel.... W. B. N. B. Op de voorpagina, in de kop, vindt u nog het bekende: „Daer moet veel strijds gestreden zijn"; een kort gedicht, waaruit u ook proeven kunt welke moeilijke weg deze eenzame, irenische figuur moest gaan. --- Zonen van Friesland [niet leesbaar] Willem Sypkens 1828—1906 Gerhard Jan Sypkens 1830—1870 Van 1828 tot 1837 stond in de Ned. Herv. kerk te Piaam en Idsegahuizen Ds. Sypko Hay9 Sypkens. Hij was een Oftrmelander van afkomst, geboren te Ulrum. In die dagen was het Evangelie schaars in Frieslaud. Er werd meestal gesproken over God, deugd en onsterfelijkheid, op een verstandelijke manier. • Maar hier en daar trad een prediker op, die sprak van zonde en bekering. Dikwijls hadden die preken een sterk bevindelijken inslag. Zulk een prediker was ds. S. H. Sypkens. Van heinde en ver toog men dan ook des Zondags uit om hem te horen. Een eeuw later kon men in Piaam en Idsegahuizen nog „van zijn leven en werk vertellen, alsof hij er een jaar geleden nog stond." Twee zoons werden te Idsegahuizen geboren, n.1. Willem en Gerhard Jan. Beiden werden predikant. Willem stond achtereenvolgens te Longerhouw en Schettens, te Scharnegontum, te Hijlaard, te Loosduinen, te Veenendaal, te Elburg en te Groningen. Hij is een echte opwekkingsprediker geweest en was o.a. een van de oprichters van het Noordelijk Christelijk Zendingsfeest. Hij bleef tot zijn dood een voorstander van de Friese taal, die hij als zijn „memmetael" liefhad. Gerhard Jan was achtereenvolgens predikant te Enter, te Anjum, te Sexbierum en te Hardenberg. Hij hoorde oorspronkelijk tot de Groninger richting, maar te Sexbierum is hij „veranderd". En sedert is hij een der opwekkingspredikers in het Noorden geweest. Hij werd tevens een strijder voor de Chr. school en een ijveraar voor de zending. Hij heeft den stoot gegeven tot de oprichting van een Chr. school te Sexbierum. De familie Sypkens was een typisch predikantengeslacht. Een oom van de beide hier besproken Di. Sypkens was Ds. Rutger Benthem Sypkens, die in Garijp heeft gestaan. --- KOART FORHAEL FAN R. S. ROARDA Op wyld Aventûr Yn in lyts Sld klintsje wenne in lyts ald wyfke. Hja siet op in lyts houten bankje to stoareagjen yn it weistjerrend fjür. Poeke streake har in kearmannich oan 'e skonken lans, mei de sturt omheech. Mar doe't it lyts ald wyfke har net op 'e skurte ha woe, gie poeke ünder it bankje lizzen, ticht by it fjür. Poeke fielt har in bytsje ünwennich. De frou praet joun hielendal net ris tsjin har. Linkenlytsen bigjint it fjür al mear to bilünjen, mar it lyts ald wyfke merkt der neat fan. Hja is yn 'e sliep fallen. Hja knikkebollet der oer en dan Né mar, poeke skrillet op üt 'e dodze, it wie oft de tonger ynsloech. Dit kin nea goed komme en hja nimt hakken op. Hwer sil dat sa hastich op ta? freget de geit. Hastü dan neat heard? poeke wer. Wis wol, mar.,.. Nou, ik bitrou my hjir langer net, it wie oft it bankje spjalte, né, ik wol hjir wei. Dan gean ik mei, seit de geit, hwant dü silst wol gelyk ha. Kuos is ek wekker skrille. Hy hat it petear tusken poes en de geit biharke en om't er wol in man fan aventür is, wol dy ek mar mei. Mar, Seit bokke, as jimme alle trije fuort geane, wol ik hjir net efterbliuwe, dan gean ik ek mar mei. As hja bütendoar komme, stiet de mud bar op to wachtsjen Dér skrillet bokke fan op en mei poeke krüpt er kuos mar ticht op side. Lykwol hat de mud hielendal gjin kwea yn 't sin, mar hy wol hjir nou ek net langer bliuwe. Mei syn fiven swarre hja inoar trou en sette dan de stap der yn. Yn it lyts ald klintsje, sit in lyts fild wyfke, hielendal roungear op in lyts houten bankje foar in lyts fjürke dat oan 't ütgean is. Hja docht in lyts knipperke, en.... Al rinnendewei ünthjitte de fiif aventürsmannen inoar, dat hja, hwat der ek barre mei, inoar altyd trou bliuwe sille, en yn gefaer inoar ta in stipe to wêzen. Sa rinne hja de hiele lange nacht troch. Soms moatte se wol ris in eintsje omrinne, as der hjir of dêr in greate hiemdogge oanslacht. Tsjin de moarn kome hja foar in stêd, mar de poarten binne noch Sletten. Hja wolle de poartewachter mar net wekker roppe. De stedtsjers hoege net to witten, üt hokfor reden hja op stap gien binne. Dochs moatte hja troch de stêd. Dat der sit oars net op as troch de grêft swimme. Mar dêr leit de geit noch al hwat tsjin yn. Dat k&lde wetter griist har oan. De oaren laeitsje har üt, hoewolt poeke der ek net folie smucht op hat. Ofpraten wurdt. dat de mud mar foarop sil, dan kuos mei de hoanne op 'e rêch, dan de geit, dy't de sturt fan de baerch yn 'e bek hêldt en dan komt poeke der efteroan. In pear kear moat hja de geit warskögje dat se net sa mei de sturt ridelje moat en har it kalde wetter yn 'e eagen snjitte. Alles giet goed, mar as hja in stikhinne oan 'e oare kant ta binne, wurdt der öfgryslik oan in keatling rinkele. Dat wiist fansels op driigjend gefaer, en mei binne se allegear har ófspraek forgetten. Elts is bitocht op eigen liif en lea. Bokke jowt him daliks op 'e wjukken en komt sa it earste yn 'e stêd. De mud op ófwar bitocht, bigjint sa to stjonken, dat kuos it net langer efter him üthalde kin. Fan de alteraesje Ut de geit kuos syn sturt ek los. Hja hat har oant nou ta mar hwat lüke litten, mar nou swimt hja mei hasten nei de wal en poeke bliuwt net fier efter. De mud is der al hast, mar de domme kuos swimt op 'e keatling ta. Hy is neat bang en wol witte hwat dat dêr to bitsjutten hat. De oare fjouwer steane nou op 'e wal, op in bihoarlike distansje. De geit rydbosket fan 't kalde wetter en fan bangens. Poeke bigjint har seis droech to slikjen. Hja binne allegear tige binijd, hwat dat keatlingrinkeljen yn hat. Dan— kuos docht in gnau, mar it is mis, de keatling lükt daliks strak. Dan wrot kuos ek mar by de wêl op. Hwat wie it? freegje se hast allegeartagelyk. Neat to bitsjutten, seit kuos, in eernael oant keatling. Dan is dit de stêd fan Dokkum, seit bokke, lit üs fierder gean. Midden yn 'e stêd komme hja by in hüs, dêr't de doar fan iepen stiet. Om't it al hast ljocht wurdt en hja wurch binne fan de hiele nacht rinnen, wolle hja wol hwat lins ha. Poeke sil earst ris poalshichte nimme, men kin it nea net ris witte. Al ridlik gau komt hja werom en fortelt, dat der gjin minske yn 'e hüs is. Mei gauwens glüpe hja troch de doar foar't noch ien Dokkumer har sjoen hat. Hja ha mar gans in bytsje honger biroun. De mud seit, wylst er ïlüchslim nei bokke li sjucht: ik sil earst mar ris op 'e hinnematte «jen. Op 't eigen hiem meije wy de matte, mar hjir en fuort is er al. Oan it spektakel fan de hinnen hearre de oaren wol, dat er op 'e matte slagge is. Bokke sjocht op in kouwestêl in selt mei nöt stean, dêr wol hy him earst mar ris oan to goed dwaen. De geit fynt rapen en bigjint der oan to gnibjen en krijt dêrby al ridlik gau help fan kuos. Poeke hat it lok ek mei, hja fynt in panne mei molke. As hja noch hast net séd is, heart kuos hwer't poeke har oan to goed docht. Dat is oare kost as rapen, hy forjit suver dat se freonskip sluten ha. Hwat ünsêft reaget er poeke oan kant en mei koarten is it hiele panfol molke yn 't bargeliif. Sa wurde hja allegear mear as sêd en al ridlik gau bijowt harren de lea. Bokke fjocht yn 'e. hoannebalken en de oare fjouwer geane stiif tsjininoar oanlizzen. Kuos sliept daliks en snoarket der oer. Poeke leit sa'n bytsje tusken kuos en de geit yn, hja hat noch net it measte bitrouwen yn 'e mud. De greate sterke domme reus. It hüs wurdt biwenne fan in greate sterke domme reus, dy't tige min sjucht. Yn e iere moarn is er al nei syn wurk tasetten en pas tsjin 'e joun komt er wer thüs. Dat de fiif aventürsmannen kinne de lea mar nei rêstich sliepen jaen. Tsjin skimerjoun komt de reus thüs, mar hy wit der neat fan dat er titfanhüzers krige hat. Hy hat in ünbidigen toarst biskrept, dat hy sil earst de panne mei molke mar efkes leech drinke. Mar— dy is al leech. Hoe kin dat nou dochs? Of soe er dy fan 'e moarn al leechdronken ha! Hy mient oars fan net, mar ja, nou 't dy leech is sil it dochs wol sa wêze. Der is dan neat oan to dwaen Earst mar ris op 'e matte sjen om In mannich hinne-aeijen. Mar och hea, der leit gjin aei mear ya 'e nésten. It wurdt al oars, mffr nou just net better en dan bigjint bokke yn 'e hoannebalken to kraeijen, om sadwaende syn maten wekker to roppen. Dêr skrillet de reus fan op. Hy miende oars dat it joun wie, mar soe er him forsinne, dat it al wer moarn is? Dochs wol er earst hwat ite, it mei dan joun of moarn wêze, hy hat in honger fan komsa. Dan bigjint de geit to mekkerjen. Hja is hjoed noch net molken en wol har molke wol graech kwyt. Hwat harket de reus dêr fan op. Hy wist net better of hy hie gjin geit. Mar nou't er dizze oan ien stik wei bletterjen heart, moat it dochs wol sa wêze. Op 'e taest siket er de lege panne en bigjint dan daliks de geit to melken. Poes hat al wer hwat toarst bisliept en drinkt har ünder it njelken wei sêd. As de geit sa goed as titmolken is, wurdt kuos pas goed wekker. En as er dan de panne mei geitemolke yn 't forsier krijt, spat er der daliks op ta. De reus sjocht der neat fan. Hy sil earst de geit mar ris fêstbine, hwant dy wol er net wer misse. Mar dat is it bidoelen fan sik net, noch fan syn maten. Dan heart de reus, dat der ien ta syn molke sit. Dan wol er dochs seis de panne earst mar leechdrinke. Mei beide hannen krijt er dy beet om him sa oan 'e müle to bringen. Hap, seit kuos en byt him yn 'e iene hèn, wylst poeke har skerpe neilen oer de oare hèn hellet. De hoanne bigjint op 'en nij to kraeijen en de mud füleindich to stjonken. En dat makket dy greate sterke domme reus wol sa bang, dat er de doar tit spat en oars net ropt as moard en brS.n. Al gau komme de Dokkumers de doarren ütfleanen. Hwat sil der nou wer oan 'e han wêze? De fiif aventürsmannen lfrije al yn 'e rek; ken, dat it nou ek harren tiid wurdt. De reus docht sokke nuvere forhalen, dat elts foar't neiste tinkt, it hüs sil bitsjoend wêze. Wapene mei grouwe kneppels en oar striidark, kringe hja mei mannemacht yn it hüs fan de reus. Der wurdt ljocht makke en dan.... Allegearre boarste hja tit yn laeit sjen, hwant der is neat, mar dan ek neat to sjen. Hja skelle him foar bangeskiter. Hy hat fansels lein to sliepen en mal dreamd. Hwat hat Dokkum nou oan sa'n reus, sizze hja. En wylst de iene dit seit en de oare wer hwat oars, ha de fiif aventürsmannen de stap der yn set. De poartewachter is ek mei nei it hüs fan de reus flein. Lokkich foar de fiif maten, hat er forgetten de doar earst ticht to dwaen. Nou't de poarte iepen is, kinne hja moai büten de stêd komme. En wylst de greate sterke domme reus mei de lege mage yn sliep fait, sette hja de kant üt nei Holwert ta. It doel is om fan Holwert mei in skip nei 't Amel&n. Mar dêr wit men har to fortellen, dat de Amelanners nou just net sokke bésten binne. Nou ja, it skeelt oars ek wer net safolle, mar hja wolle jim net forstean, mei jim sljocht boerepraet. Dêr hiene hja nou einliks net op rekkene. Fan 't Amelèn öf hiene hja oars de wide sé oerstekke wollen. Der is lykwols neat oan to dwaen, dan mar sjen yn Harns of Starum to kommen. Dat hja sette de gong der mar wer yn en bilibje ünderweis fan alles hwat nuver en bryk is. Bokke, kuos en sik wolle der alles op sette oan 'e Aid Leije ta to kommen en dêr to oernachtsjen. Mar dêr ha poeke en de mud in skean each op. It binne op 't lést altyd Aid Leijsters en feltsj es binne prizich. Dat hwat tichter hja dy kant opkomme, hwat mear dy beide yn 't gat bigjinne to hingjen. Né, it eint net mear, lykwols hja wurde allegear al hwat wurch. Dat it giet op 't Apehoal ta. --- Indische Brieven De stopnaald en groen-wit Mijn vriendelijk verzoek oim toezending van een stopnaald inet een extra groot oog heeft succes gehad. Ik heb er een gekregen, waar eên niet al te dikke kabel wel door kan. De gever, bakker Van der Zee te Opeinde (Sm.), hartelijk dank. In deze zaak ie edhter een nieuwe moeilijkheid ontstaan. In plaats vain dit nuttige voorwerp rechtstreeks aan mij toe te zenden, heeft de hoofdredacteur het aan Frou Moethoen gegeven. Ik ontving nu de naald wel met naam en adres van de vriendelijke gever, maar tevene met de ernstige waarschuwing het niet in mijn hoofd te halen mijn „goeie sokken" daarmee te stoppen. 10.000 km. van de vrouw verwijderd en nog onder de plak. Ik waag het niet om dit gebod te overtreden, aangezien de gezinehereniging nu toch in zicht komt. Mijn droeve klacht heeft geholpen en ik heb eindelijk iemand gevonden, die mij recht gedaan heeft, 't Was een dame en van dat ogenblik af aan ben ik een voorstander van vrouweli,jke diensthoofden geworden. Ik bereikte bij haar in een kwartier meer dan met uren lang redeneren bij allerlei manlijke bureaucraten. Moethoen mag zijn woning, althans een deel daarvan, weer in bezit nemen. Maar daarmee heeft hij ook 't recht op zijn vrouw en kroost verworven en moet dus extra oppassen om de schriftelijke geboden, die hem worden toegezonden, niet te overtreden. Overigens heeft de klacht nog een ander ongedacht resultaat gehad. Een vriendelijke jongedame van Friese oorsprong heeft zich over mijn sokken ontfermd, mijn eigen arbeid afgekeurd en de gaten op deskundige wijze behandeld. Bakker v. d. Zee heeft dus tot mijn spijt weinig eer van zijn werk gehad en in plaats van een stopnaald had hij beter een keallepoot kunnen zenden. Maar ik blijf toch dankbaar voor het meeleven en het artikel heeft zijn dienst gedaan. Het denderend Nieuws van deze week ie de stichting van de staat Soenda. U zult daarover wel 't een en ander gelezen hebben. We hebben nu naast het rood-wit ook nog groen-wit gekregen. In Bandoeng, het centrum van de Soendalanden, is de plechtigheid geschied, maar hier in Batavia en ook in Buitenzorg hadden eveneens demonstraties plaats. Er waren maar even 14 sprekers. In dat opzicht paesen de Nederlanders en Indonesiërs precies bij elkaar: veel speechen bij officiële gelegenheden. De separatistische beweging wortelt in een eeuwenoud antagonisme tussen Javaan en Soendanees. In de 14e eeuw was er meermalen een heftige oorloig tussen heide volken, omdat het Hindoe-Javaanse rijk Modjopakit ook de opperheerschappij wilde voeren over 't Soendanese Padjadjaran. Men kan zich do verhouding enigszins voorstellen door een vergelijking met de Walen en Vlamingen in België. Gedurende het Nederlandse bestuur leefden beide volken op Java in pais en vrée, maar zodra de zelfstandigheid in zicht komt en de Pax. Neerlandia schijnt te zullen verdwijnen, wordt de oude naijver weer openhaar. In het door de Nederlanders bezette gebied schijnt de nieuwe beweging met de dag te groeien. Ik ben de vorige week de streek tussen Batavia en Buitenzorg doorgereden langs een binnenweg, maar overal trof mij de propaganda voor Pasoendan. Voor de Regering is het niet gemakkelijk. De leiders van de nieuwe staat staan veel sympathieker tegenover Nederland dan de Republikeinse Ministers. Bij de betogingen werd de groen-witte vlag naast de driekleur gedragen. Zoiets is bij de Republiek absoluut onmogelijk. Nu kan hier natuurlijk „politiek" achter zitten om steun t# krijgen van het Nederlandse bestuur, maar in ieder geval — of 't dan sympathie of berekening is — de Commissie-Generaal kan deze nieuwe beweging niet met een kluitje in 't riet sturen. Voor de Repulbliek is 't echter ook een tegenvaller. Daar kan men bij de ontzaglijke corruptie nu wiet al t# best ook nog verdeeldheid en separatisme gebruiken. Djocja wil dan ook niets weten van de nieuwe staat, maar er staat nu eenmaal zoiets in Lingigadjati, dat het zelfbeschikkingsrecht voor de verschillende volken van Indonesië wordt erkend. Hier en daar schijnen de beide partijen al slaags te zijn (buiten 't gepacificeerde gebied). Vooral in de buurt van Paroet zou het allesbehalve rustig wezen. De berichten in de buitenlandse pers over complete veldslagen moeten echter als overdreven worden beschouwd. Het wordt hier zo langzamerhand gezellig: eerst rood-witJblauw, toen roodwit, nu groen-wit, straks misschien nog blauw-wit. 't Begint op een voetbalwedstrijd te lijken. 1 ). 't Wordt hier ook op een andere manier gezellig. Deze week komen hier heel wat hoge functionarissen aan: de Ministers Jonkman en Beel. de Kamerleden Schouten en Bruins Slot en — om niet politieke redenen — prof., Bavinck. We zullen wel eens het een en ander te horen krijgen en daar hebben we wel behoefte aan. Moethoen !) Ik steek echter de Pompeblêdden uit. Dan ben ik neutraal, als 't nog eens bakkeleien wordt. ---