Familiebericht BURGERLIJKE STAND. OPSTERLAND. Van 23-29 Febr. Gehuwd: Jacob Schippers 23 j. en Lipkje Krikke 20 j. te Terwispel. Jan de Groot 20 j. en Harmina v. cl. Duim 21 j. te Beets. --- Uit Groningen. „O, márgarien, jij nagemaakte boter, Jij maakt onze roem in 't Buitenland steeds grooter.” Ik weet niet meer precies, bij welke feestelijke gelegenheid de coupletten met dit refrein werden gezongen; ik meen, dat het bij Frits van Haarlem hier in de Harmonie was, maar dat doet nu ook niets ter zake. In elk geval, de woorden komen iemand tegenwoordig wel onwillekeurig in 't geheugen, als men de reusachtige reclame aanschouwt, die dezer dagen voor „Solo" gemaakt wordt. Huis aan huis wordt een monster gratis bezorgd, keurig netjes verpakt natuurlijk. Een schare van gecostumeerde dienstmannen vergezelt een grooten wagen, expres voor dit doel vervaardigd en waarop een reuzen dobbelsteen staat van alle zij den met Solo" beschilderd en waaruit die duizenden kleine pakjes komen, welke de burgerij ter kennismaking worden aangeboden. Wat eene massa geld moet er met zoo'n product toch worden verdiend om zoo'n kolossale reclame te kunnen betalen. En dan zijn er nog zooveel andere soorten buiten deze solo, welke alle bij afwisseling met lawaai en drukte worden bekend gemaakt. Zoo uitwendig lijkt het er dus wel een beetje op, dat de komiek gelijk heeft met 't geen hij zingt, maar dat het in werkelijkheid precies anders om is, kan men bij eenig nadenken gerust vaststellen. Bewezen wordt het ook, dat namelijk Neerlands glorie in de margarine-ton voor altijd verdwijnt. De directeur-generaal van Landbouw vestigde er nog dezer dagen met kracht de aandacht op, wat in het jongste jaarboekje van het Landbouw-departement der Vereenigde Staten van Noord-Amerika wordt gezegd: „In Nederland wordt nu de boter z6o algemeen vervalscht, en wordt het vervalsehte artikel zóo dikwijls voor echt geleverd, dat het product zijn goeden naam in den handel heeft verloren." En terecht meent het Landbouwweekblad in een van zijn laatste nummers, dat aansluiting der eerlijke boterhandelaars, op wien een onverdiende smet wordt geworpen, bij de botercontróle-stations, die naar te verwachten valt, eerlang onder Staatstoezicht komen te staan, zeer gewenscht is. Tegen de steeds wassende reclame van de margarine-mannen wordt het dus meer en meer noodzakelijk iets te doen, om de éenvoudige reden, dat, wat het zwaarst is, ook het zwaarst moet blijven wegen. Als reeds sedert geruimen tijd onze vroeger zoo gunstig bekende boter op de Buitenlandsche markten in miscrediet komt en verdrongen wordt, dan ligt daarin een nationaal gevaar en alle moeite moet worden aangewend om de verloren reputatie weer meester te worden. De vertooningen en de geniale reclame van de solomannen en hunne confraters zal dus kwalijk goedgekeurd of aangemoedigd kunnen worden. Maar hoe wordt het dan alweer met de kleine luyden, die zich helaas