Van den Wachttoren. BINNENLAND. Ds. Ewoldt. De duisternis in de droeve zaak, waaraan dé naam van dezen predikant verbonden is, blijft. Zonder twijfel zal de rechtbank van Heerenveen aan den eisch van den officier van justitie voldoen en Ds. Ewoldt Donderdag vrijspreken, niet omdat zijn onschuld bleek, maar bij gemis aan bewijs. De hoofdgetuige tegen Ds. E. was de Heerenveensche geneesheer Peters, die als een voorzichtig en scherpzinnig man bekend staat. Deze achtte dood door verdrinking vrijwel onmogelijk en sprak het vermoeden uit, dat de halskraag van mevrouw Ewoldt toegesnoerd was en daarna het lijk der ongelukkige vrouw in het water geworpen. Beide deskundigen, door den advokaat mr. van Gigh ten voordeele van den beklaagde gedagvaard, gingen met deze conclusie niet mee, dongen op de nauwkeurigheid van het onderzoek heel wat af en achtten verstikking door het voorovervallen in het water zeer Wel mogelijk. De wonden behoefden niet door geweldpleging te zijn ontstaan, maar konden gevolg zijn van den val. Hiermee was de zaak beslist. De advokaat had dan ook een gemakkelijke taak. En de officier, hoewel blijkbaar overtuigd van den schuld van beklaagde, kon bij gemis aan voldoenden bewijsgrond geen veroordeeling eischen. Het rechtsbesef van het volk is daardoor niet bevredigd. Men oordeelt, dat Ds. Ewoldt, een man van slecht karakter, heel wel tot den moord in staat was, dat zijn houding na het ongeluk zeer zonderling was, dat hij zeker graag van zijn vrouw verlost was en dat hij het dus wel gedaan zal hebben. Indien wij een jury hadden, mannen Uit het volk, die het schuldig of onschuldig uitspreken, terwijl de rechtbank alleen de strafmaat bepaalt, dan was Ds. Ewoldt vrij zeker veroordeeld. Wij achten het gelukkig, dat in dit geval beroepsrechters te beslissen hadden. Al ware Ds. Ewoldt tienmaal verdorvener dan hij is, dan is het toch mogelijk, dat geheel buiten zijn toedoen zijn vrouw in het water reed en verdronk. Nu de deskundigen het oneens waren over de doodsoorzaak en moord door verwurging of omsnoering niet vaststond, deed de officier wijs, in zijn eisch den regel te volgen: In twijfelachtige gevallen onthoud u! Het eind dezer zaak laat ons ook onbevredigd, omdat het licht niet , ontstoken werd. Maar de justitie mag niet vonnissen op het vermoeden: „De man zal het wel gedaan hebben". Zij moet zekerheid hebben. De berechting dezer zaak, eindigend met vrijspraak, is nochtans voor den beklaagde een veroordeeling. Hij is zedelijk gevonnist als ontrouw in zijn huwelijk en leugenachtig van karakter. En zonder twijfel zal zijn schorsing door afzetting uit het predikambt gevolgd worden. Op de zwarte jas van den dominé ziet men elk vlekje. Hier zijn geen vlekjes maar is een groote vlek, ongeoorloofde verstandhouding van een gehuwd man met zijn dienstbode. Deze verdenking zal Ds. Ewoldt, die het in de kunst van ontkennen zoover gebracht heeft, niet van zich kunnen afwerpen. Ter rechtzitting bleek hier klaar zijn groote schuld. En het kerkelijk vonnis, dat ook reeds over hem uitgesproken is, maakt het onmogelijk, dat een man, die zijn vrouw bedroog en aan zijn lagere hartstochten toegaf, langer als voorganger eener gemeente optreedt. Onze jaloersche buurman. Wanneer onze koningin niet heel gauw een bezoek aan Berlijn brengt en daar niet verzekert, dat er ook Duitsch bloed door haar ad'ren vloeit, krijgen wij bepaald nog oorlog met onzen Oostelijken buurman. Een bekend woord zegt, dat de vrienden onzer vrienden onze vrienden zijn. Duitschland wijzigt dat woord en beschouwt de vrienden zijner vijanden als zijne vijanden. Er is een zekere ontstemming in de Duitsche pers over de wederzijdsche hartelijkheid onzer koningin en der Fransche natie bij haar verblijf in, Parijs. Hoewel de reis volstrekt geen politieke beteekenis had en onze koningin alleen maar een contrabezoek bracht aan 'den vriendelijken heer Fallières, die het vorige jaar onze gast was, slaat een deel der Duitsche bladen een bepaald vijandigen toon aan. Er is reden, om een hooge borst op te zetten, dat de groote mogendheden zoozeer hechten aan de gunst der Nederlandsche maagd, maar deze doet voorzichtig en wijs, zich koel en schuchter tegen hen te gedragen en aan geen enkele de voorkeur te geven. Er zijn trouwens ook Duitsche bladen, die aan de schitterende ontvangst onzer vorstin door de Fransche natie geen bizondere beteekenis hechten. Zoo schreef de „Vossische Zeitung", dat niemand gelooft aan de behoefte van Holland, om in de ruzie van de groote mogendheden partij te kiezen en zich bij de een of andere groep aan te sluiten. Men zou het verstand van de Hollanders op beleedigende wijze onderschatten, als men aannam, dat zij er anders over dachten en daarom kan men er zeker van zijn, dat onze stamverwante buren slechts verwonderd of zelfs beleedigd zouden opkijken, als men hun uitlegde, dat president Fallières stemming heeft willen maken tegen Duitschland of aangeduid heeft, dat de onafhankelijkheid en de welstand van Nederland juist uit Berlijn bedreigd worden. Neen, men zal in Duitschland aan deze feesten en paraden en redevoeringen niet de beteekenis hechten, dat Holland zijn onzijdigheid zou willen opgeven en zich in de armen van Frankrijk werpen. Het blad eindigt met het vertrouwen uit te spreken, dat onze koningin ook wel spoedig weer als gast in Duitschland zal verschijnen. Als de rozen niet meer bloeien of weer bloeien, zal vermoedelijk Koningin Wilhelmina weer aan Duitsche hoven verwijlen en Hollanders en Duitschers zullen zijn, wat zij waren en wijselijk zullen zij zijn en blijven goede vrienden en trouwe buren. Dit is verstandige taal. Wij doen als kleine staat voorzichtig, ons zorgvuldig te houden buiten de ruzies der groote staten en den bijbelschen raad op te volgen: Zooveel als in u is, houd vrede met alle. . . mogendheden. Onvoldaanheid over het werk der Grondwetscommissie. Twee jaar lang heeft de commissie, door de regeering benoemd en uit de knapste staatslieden van ons land bestaande, gewerkt, een zeer groot aantal vergaderingen gehouden, de Grondwet bekeken en besproken, maar nu zij met voorstellen komt, om de Grondwet te verbeteren, wekt haar rapport vrij algemeen ontevredenheid. Links ziet men in de voorstellen een reactionairen geest; de macht der Eerste Kamer en der koningin wordt versterkt, de openbare school tot noodschool gemaakt, de kerk finantieel nog meer bevoorrecht; dit alles wordt in de vrijzinnige en liberale bladen aangehaald als bewijs, dat de commissie in meerderheid tegen de ontwikkeling van ons staatsleven in wil gaan. Maar rechts is men ook niet geheel voldaan en betreurt men het, dat het rapport geen oplossing van het kiesrechtvraagstuk aan de hand doet. Lohman verklaart in ~De Nederlander", dat dit rapport inzake het kiesrecht toch wel bepaalde resultaten geeft. Met bijna algemeene stemmen is het bestaande art. 80 afgekeurd. Wat het mannenkiesrecht aangaat, heeft de commissie zich feitelijk voor algemeen kiesrecht verklaard, hetzij voor algemeen mannenkiesrecht in den ruimsten zin, hetzij voor algemeen huismanskiesrecht met toevoeging van niethuislieden, hetzij voor algemeen kiesrecht, doch met de beperking, dat uit één gezin slechts één stemt. Men weet, hoe zwak deze verdediging is. Wie driemaal het woordje hetzij gebruikt, mag niet spreken van een bepaalde conclusie. Lohman verzekert, dat er in de commissie geen strijd is ontstaan over het toekennen van kiesrecht aan zoo goed als allen. Maar waarom dan die verschillende formuleering ? Wanneer men zes bedoelde, waarom bleven sommigen dan hardnekkig spreken van 1 en 5, anderen van 2 en 4 en een laatste deel van 3 en 3. Het rapport zou van kracht getuigd hebben en leiding gegeven hebben aan de komende Grondwetsherziening, indien het klaar en krachtig gezegd had, dat alle leden, hoe verschillend ook van politieke overtuiging, een zoo goed als algemeen kiesrecht voorstaan. Waarschijnlijk zijn nu de voorstellen in zake de Grondwetsherziening van de regeering spoedig te verwachten. Talma blijft ondanks de verwerping der Bakkerswet aan. Het verbod van den nachtarbeid ook van patroons, de bevoorrechting van het kleinbedrijf, het sterk ingrijpen over het algemeen in het bedrijf waren voor de meerderheid der Kamer te groote bezwaren, om met den minister mee te gaan. 't Is verstandig, dat Talma om deze verwerping niet is heengegaan. De sociale wetgeving zou dan weer voor een heele poos zijn stopgezet, wij zitten midden in de behandeling der ziekteverzekering en bovendien met Talma zou het heele kabinet wellicht zijn afgetreden en was dus van de voorstellen voor Grondwetsherziening niets gekomen. Zal Talma echter met zijn Ziektewet gelukkiger zijn? Ook van de zijde der regeeringsmeerderheid zijn er ernstige bezwaren tegen en 't is zeer de vraag, of hij bij deze wet zal kunnen rekenen op den steun der sociaal-demokraten, die bij de bakkerswet den minister meermalen tegen zijn eigen mannen hebben verdedigd. Gaat alles goed, dan zullen wij het volgende jaar een zeer belangrijk verkiezingsjaar doormaken en komt 1913 te staan in het teeken der Grondwetsherziening. --- Advertentie taro::3~Vat~?::32a3C~lS g De grootste kunst bij het ouder worden is, zich te herinneren, dat men jong is geweest, zonder te vergeten, dat men het niet meer is. 12iM211~2M7r1222~2~~iinj Wie zich met I Juli a.s. abonneert op de „Dragtster Courant”, ontvangt de tot dien datum verschijnende nummers gratis. Gemeentelijke Publicatiën. SMALLINGERLAND. BEKENDMAKING. Tonnenstelsel. BURGEMEESTER EN WETHOUDERS VAN SMALLINGERLAND brengen ter openbare kennis, dat I 'door den Raad dezer gemeente het volgend ei is bepaald: ~leder, die zich bij het tonnen. stelsel wenscht aan te sluiten, en daarvoor naar de meening van Burgemeester en Wethouders in aanmerking kan komen zal aan de gemeente hebben te betalen den kostenden prijs van de eerste ton, terwijl de gemeente voor de zag. wisselton zal zorgen.," Dragten, den 10 Juni 1912. Burgemeester en Wethouders voornoemd, A. BRUINS SLOT. De Secretaris, FALKENA. --- BUITENLAND. Politieke waanzin. Aan die gevaarlijke ziekte lijdt het Hongaarsche volk. Pas hebben we de bloedige gevechten in Boedapest achter den rug; nu is het wapen gehanteerd in het parlement en niet de inktkoker, waarmee men daar reeds zoo dikwijls gekaatst heeft, maar de scherp geladen revolver. De voorzitter, het eindelooze gedwarsboom en geschreeuw der oppositie-partijen moe, begon met ijzeren hand door te tasten en liet zelfs lawaaiende afgevaardigden door de politie de zaal uitzetten. Toen heeft uit wraakzucht de afgevaardigde Kovacz eenige schoten op hem gelost, zonder te raken en daarna zichzelf gedood. Kort voor zijn dood sprak hij er zijn blijdschap over uit, dat hij gemist had en dus niet als moordenaar het graf inging. Zal het parlement zoo ook eindelijk tot zelf bezinning komen? Antipapisme. De teleurstelling over de overwinning door de clericalen in België bij de Kamerverkiezingen behaald, heeft in verschillende plaatsen daar aanleiding gegeven tot betoogingen. Werkstakingen werden begonnen als protest tegen den Roomschen triumph ; glasruiten moesten het ontgelden; hier en daar dreigde zelfs een beginnetje van beeldenstormerij ; vooral in de steden Gent, Luik en Brussel laaide het vuur van het antipapisme gevaarlijk op. De teleurstelling is zeker begrijpelijk. Sinds 1894 daalde de katholieke meerderheid. Thans bij deze verkiezingen vochten de liberalen met de socialisten in verbond en men verheugde zich in de overwinning, toen als een duivel uit het doosje een meerderheid van zestien katholieke zetels uit de stembus sprong. De oorzaak der nederlaag schijnt gezocht te moeten worden in het samengaan der liberalen met de socialisten. Er schijnen onder de eersten velen geweest te zijn, die hun stem niet uitbrachten naar het bekende: Liever Turksch dan Paapsch, maar die liever Roomsch dan rood stemden. Vooral in de kringen van handel en industrie vreesde men de toenadering jegens het socialisme. De haat tegen de clericalen moge groot zijn, de vrees voor de socialen is nog grooter. 't Is een les voor de linkerpartijen in ons land. Nu en dan wordt het idee geopperd, dat ook onder ons „liberaal en sociaal" in 1913 zullen samengaan tegen rechts. Men is één in haat, maar de beginselen verschillen tusschen liberalen en socialisten zoozeer, dat dit samenstrijden groote bezwaren heeft, om van het samenwerken, als men won, maar te zwijgen. Wie zich aan een ander spiegelt, spiegelt zich zacht. Het vernielende vuur. Het vuur heeft de energie van een kwajongen. Het moet geleid, beteugeld worden. Het kan machtig zijn in het goede maar ook in het booze. Het is een der fundamenten van elke beschaving, maar het veroorzaakt ook telkens groote rampen. Konstantinopel is de stad der groote branden. Men zoekt daar wel verband tusschen politiek en echt vuur. Vijanden der regeering worden meermalen van brandstichting verdacht en misschien zijn zij ook wel schuldig aan de ramp, die Turkijes hoofdstad de vorige week trof, waarbij 1121 huizen, 119 winkels, 3 kerken en 7 scholen in de asch werden gelegd en voor een waarde van tien millioen verloren ging. Zeer buitengewoon is de petroleumbrand, die in Moreni (Roemenië) gewoed heeft. Daar is een boorput, die dagelijks vier millioen kilo olie uitwierp, waarschijnlijk door de vonk eener electrische lamp in brand geraakt. Sinds 14 Mei stak daar een vuurzuil van 60 M. hoogte omhoog. De hitte was zoo groot, dat men tot op 150 M. moest blijven staan en men op een afstand van zes uur gaans de vurige rookpluim aan den roodgekleurden hemel zag. Het vuur knetterde niet maar brulde als een verscheurend dier. Dagelijks ging voor 60.000 gulden aan olie verloren. 't Is dus een dure fakkel geweest en geen wonder, dat men alles deed, om ze te dooven. Dit is nu ook eindelijk gelukt. Een batallon soldaten heeft in de bron, toen de vlam wat was bedaard, zand geworpen. Ook spoot men er water en stoom bij groote hoeveelheden in. Zoo gelukte het de fakkel te dooven en kan men nu de olie uit de bron weer gaan opvangen en voor nuttiger doeleinden gebruiken. ---