Advertentie ADVERTENTIEN. -Gemengd KIPPEN VOER. Buitengewoon zwaar, wegende :: 72 kilogram per mud. :: Bestaat uit Gerst, Tarwe, Odessa mais (kleine), Hennepzaad, Boekweit, Groene erwten. Aanbevelend, Drachten. T. HUISMA. iiii•••••••••••sso•••••••••••••1 • , • Prima Wollen Garens en Sajet. • Gebreide Ondergoederen enMolton. Scherp concurreerende prijzen.• 4) Aanbevelend, E. J. BOS, v/h P. F. DE ZEE. 2 w••••••••••••••••••••••••••*4 Eenparig is het oordeel van H.H. Technici, dat de toepassing van het Kogellager op het Rival Rijwiel de meest volmaakte is. Geen wrijving ! Geen slijtage! PRIJS I 130. Firma Oosterbaan &van Zanden, DRAGTEN. --- Advertentie NOORD-AIVIERIKAANSCHE – , LEEUWARDEN. HYPOTHEEKBANK Raad van Toezicht: • Jhr. Mr. J. M. VAN BEYMA, Jhr. 0. B. VAN VIERSSEN TRIP, COR. VISSER. ' Commissie van Toezicht op de uitgifte van Pandbrieven: E. NIERSTRASZ, Mr. J. M. VAN HETTINGA TROMP, Mr. A. VAN GIFFEN. – • Uitgifte van 5 pCt. PANDBRIEVEN, • in stukken van 11000.—, 1500. en 1 100,—, tot den koers van 101 pCt. Verkrijgbaar bij den Heer R. K. ZIJLSTRA, Drachten. De Directie : P. D. BIERMA, H. MEDENDORP. tr,.;: ,- -;*-k, . ....(..- A --, "•., '.!.. ,:s..- , . .1:114° .;:' ''' 4,9,1,,,., 11.:, j-,, .. 't •.:- 4t4,..' – – „ ... ~- Na elke i proef met een ander , ~. merk, zult ge de kwaliteit van 3/5 ~ :.- , . IA ii.IE ft s i' – , ~.., ~ -.)„. .• , ... .. ›, •.,, . ',2a• ''''',. aa Ze.. 4. . a '‘ "a'e.• , , ' nog ;neer waardeeren dan ge ~:,....4, .". , ~...ar reeds deedt, : . e j;: --- FEUILLETON. Clement's liefciesgeschiedenis. •-•/ „Nooit, nooit!" riep zij uit, en met een sprong van een wild dier was zij naast hem, greep het zakboekje haastig uit zijn handen, en dan naar den anderen kant der tafel snellende, stond ze tegenover hem met woeste uitdaging in haar oogen. Clement ging opstaan; toen was er een pauze, gedurende welke hij en zijn vrouw elkander aanzaten, zooals ze elkander nog nooit hadden aangezien. – „Geef mij dat boekje terug," zeide hij bedaard. „Ik kan het met geweld nemen, maar gij weet, dit doe ik liever niet." \ ,-,En het zou ook beter voor u zijn, dit niet te doen," zeide Angelica op een verachtelijken toon. „Het zou beter voor u zijn, als gij mij een weinig lief hebt. Ik zeg u, wanneer gij dat geld terug geeft aan Steven, is alles tusschen ons afgedaan. Ik zal u verlaten en van u gaan, en nimmer zult gij mij vinden zoolang gij en ik leven." „Al gingt gij tot het einde der wereld, ik zou g vinden, riep Clement boos, maar toch vol liefde. „Ja, en u terug brengen ook: gij zijt mijn vrouw en ik zal u nooit laten varen, Angelica, nooit, nooit!" „0, ik Weet het," lachte ze, gij kunt mij de -gerdarmes nazenden, en die zullen mij hier terugbrengen. Maar kunnen gendarmes maken, dat ik hier blijf? Kunnen zij maken, dat ik u lief heb, Clement? „Neen, neen," zeide ze triumfantelijk, „dat kunnen ze niet! En bedenk, dat ik ook kan haten bedenk het wel !" Hij zag haar zeer ontsteld en verdrietig aan. Was dit de lieve vrouw, die een half uur geleden hem met open armen en lachend gelaat verwelkomd had? „Angelica," riep hij door angst efolterd, „gij kunt niet willen, dat ik een dief moet worden, om de liefde van mijn vrouw te behouden." „Ik waarschuwde u," zeide zij onverzettelijk, dat gij mij nooit aan u gelijk zoudt kunnen maken, maar dat gij aan mij gelijk kondt worden. Ik heb u tijd tot beraad gegeven, en daaraan moet gij u nu houden." „Angelica, breng mij niet in verzoeking." Maar Angelica lachte en schudde het fiere hoofd. Hij was op het punt van toe te geven. „Doe het niet," zeide hij nog eens. Weder schudde zij het hoofd en lachte, maar vóór zij er aan dacht, stond hij naast haar, omvatte haar met zijn gespierde armen, en het boekje was in zijn hand. „En gij denkt, dat gij over mij kunt heerschen," r.iep ze, terwijl ie zich losrukte en naar de deur iiep. „Gij denkt, dat ik dien verrader zijn geld zal teruggeven, opdat hij het verkwiste aan zijn Geertruide ?" „En denkt gij, dat ik zal toelaten dat gij een stuiver van Steven's geld bezit ?" riep Clement met vlammende oogen. „Ik zou liever nooit uw gelaat weder alnschouwen, dan te moeten zien, dat gij een katoenen doekje droegt, gekocht voor één van die vijf honderd franken." Eindelijk had hij een gevoelige snaar in hei hart zijner vrouw getroffen. De boosheid verdween van haar schoon gelaat. Driftig zeide zij: „laat ons z66 doen, werp dat boek in het vuur, zoodat hij het geld niet krijgen kan; wat geef ik er ook om.” ,Neen, dat kan ik niet doen." ~Dan zeg ik u vaarwel! Gij weet, hoe duur uwe grillen u komen te staan.' Zij stond aan de deur met haar hand aan de klink, alsof ze gereed was in het nachtelijk duister hem voor eeuwig te ontvluchten. Hij zag haar aan, doch er was geen toegevendheid in haar oogen. Steven's geld was de prijs, dien hij moest betalen voor haar liefde. Zooals ze daar stond, hem met uittarting aanstarende, geleek ze wel een schoone, maar booze engel, gereed om zich op hem te werpen en hem neder te storten in de diepten der hel. „Steven is rijk; hij heeft dat geld niet noodig," dacht Clement, „en ik heb mijn vrouw wel noodig ; zij is alles wat ik bezit ik kan mijn vrouw niet missen." „Het zij Zoo," zeide hij luide, en zonder verder nadenken wierp hij het zakboekje in het vuur. Hij zag, hoe de vlammen het gretig verstonde& en hij gevoelde eenigermate, dat in die vlammen de eer en de trots zijns levens mede verbranden. Den volgenden morgen vroeg ging de oude Baptist, de trommelslager, geheel Manneville rond, slaande op zijn trom, gevolgd door een troep jongens en hier en daar staan blijvende, om met zijn zware schorre stem bekend te maken, dat mijnheer Steven Grandsire den vorigen avond een zakboekje had verloren en een flinke belooning beloofde aan hem, die het gevonden had en terugbracht met de vijf honderd franken, die er in waren. Als om de wraak van Angelica op haren vijand meer volkomen te maken, was werkelijk de eerste plaats, waar Baptist stil hield om zijn bekendmaking af te lezen, tegenover haar deur. Een schoone heldere morgen was gevqlgd op den somberen nacht. Helder als de zonnestralen, die haar beschenen, stond zij op den drempel. Met een gemaakten glimlach op haar rozeroode lippen zag zij om, en werd haar echtgenoot gewaar, die, bleek als een doode, achter haar had staan luisteren. Minachtend staarde ze hem aan en begon te zingen met een stem als van een leeuwrik, terwijl hij naar zijn weefstoel terugging, welken hij had verlaten om het nieuws van Baptist te vernemen. „Hij werkt niet," dacht Angelica, toen haar gezang stakend te vergeefs luisterende naar het geluid van het weefgetouw. Het was waar, Clement werkte niet. Hij dacht er aan, dat de zonde vreeselijk, ja onherstelbaar is. „Haar bezoldiging is de dood," zei Clement in stilte. „Het is gedaan, en kan niet ongedaan gemaakt worden. Ik zou jaren moeten werken, vóór ik vijf honderd franken kon besparen. Ik kan het nooit doen nooit. Ik moet leven en sterven, bezwaard met zonde. Voor mij is er geen herstelling, geen vergiffenis." Ja de mensch moge berouw hebben, God moge hem vergeven en de wereld onbekend blijven met des zondaars misdrijf, de gemoedsvrede komt zelden weder in het bereik van den zondaar. Deze waren de gedachten, waarover Clement peinsde. Angelica las het op zijn gelaat toen hij des middags in de kamer kwam. Zij begreep ook den blik, dien hij op het vuur wierp, toen hij zat te eten: een blik, die scheen te vragen aan de meedoogenlooze vlammen, waarom ze zoo gereed aan zijn verzoek hadden voldaan. Zij hoopte, dat hij zou spreken, en haar verwijtingen doen; zij hoopte, dat hij iets anders zou doen dan zoo neerslachtig kijken en zwijgende daar heen te zitten. Maar Clement was nooit een man van vele woorden geweest, en ook nu verweet hij zijn vrouw niets, noch opende zijn hart voor haar. Zij raadde inderdaad veel en gevoelde een stil berouw -over zijn gewetenswroeging, maar nooit giste ze hoe hevig die was, en hoe groot zijn verdriet was, tot dat het weder Zondag werd. Angelica was een zorgvuldige en voorkomende vrouw; op dien Zondagmorgen legde zij als gewoonlijk het schoone linnen en den zwart zijden halsdoek haars echtgenoots op het bed in hunne kamer. Zij kon niet met hem gaan naar de kerk, maar toch zag ze gaarne dat Clement er netjes uitzag in de kerk van Manneville, en daarom nam ze zijn jas uit de kast om hem af te borstelen, toen hij tot haar zeide : ~Het behoeft niet Angelica ; ik ga vandaag niet naar de kerk." „Zijt gij niet wel?" vroeg zij zich haastig naar hem wendende. „Heel wel, maar ik ga niet naar de kerk." „Waarom niet ?" „Ik heb niets te maken in de kerk," zeide hij ' droefgeestig, en terwijl hij sprak verliet hij de kamer en sloeg het pad in naar den tuin achter het huis. Zijn vrouw zag hem na door het raam en zag hem achteloos heen en weer wandelen, terwijl de Novemberzon helder scheen en de kerkklokken hunne toonen door het luchtruim deden weergalmen. „Ik wist het," riep zij uit in weemoed, „ik gebood het hem, ik heb hem ongelukkig gemaakt en hij is een verloren mensch." Toch gevoelde ze wroeging noch schaamte. Zij zou haar daad aan gansch Manneville bekend en Steven in zijn gezicht hebben uitgelachen, maar het kwaad dat zij Clement had aangedaan, vervulde haar hart met droefheid. (Wordt vervolgd.) --- Opvoeding. – je elarleelijke woord je afwent Keesje, krijg je van mij een cent. 0, hoe leuk, oom. Dan zal ik woorden zoggen, die minstens een gulden waard zijn. ---