Advertentie Bij al de schaarschte aan WOLLEN GARENS vindt u nog steeds de grootste keuze bij ondergeteekende. HEDEN WEER ONTVANGEN: Schapegrauw, 5-draads. E. Ja BOS v/h P. F. de Zee. B. S. ZIJLSTRA Noorderbuurt – Drachten. Stalschuppen. Stallantaarns. Koekettingen. Spankettingen. Billijke prijzen. Wij zijn nog steeds koopers van EIKELS tegen den hoogsten prijs. D. TURKSMA. NOG EEN BEPERKTE VOORRAAD Leidsche Wollen Dekens TEGEN UITERST BILLIJKE PRIJZEN Aanbevelend, E. J. BOS v/h P. F. de Zee. --- Advertentie HOEST GIJ? gebruikt WOUDSMA's HOESTDRANK. I Prijs 69 cent per ilesch. Alom verkrijgbaar. Verkrijgbaar te Dragten bij H. A. OTTER en JELLE HELFRICH en alle drogisten. Pr ~wi Geen koude voeten!! Voetenwarmers gt" voor Heeren en Dames — bij — En J. BOS v/h P. F. de Zee. 111~111~111111111~1~11111111111111111~ Goud, Zilver en Uurwerken. L•VISSER knal PEPERSTRAAT 4 TEL.BI7 LEEUWARDEN. Groote keuze Heeren- en Dames-Zegelringen, Horloges met kettingen, Rokspelden, Broches, Armbanden enz. Breed en Smal Gouden Oorijzers en Juweelen Veeren, waaronder voor oud. BELEEFD AANBEVELEND. --- Advertentie Groote keuze in Heeren tricots in zuivere wol, tegen fabrieksprijzen. Aanbevelend, E. J. BOS v/h P. F. de Zee. Kachels! Kachels! De nog voorradige Kamerkachels worden nog voor zeer billijke prijzen OPGERUIMD. Men haaste zich hiervan te profiteeren. Zie Etalage-prijzen. Aanbevelend, F. VELTMAN Noorderbuurt Dragten. Voor Stal-verlichting Carbid-Lantaarns B. S. ZIJLSTRA Noorderbuurt, Drachten. Autosjaals voor spotprijzen. ROKKE WOL voor Sjaals en Mutsen – -- – -- ---- in verschillende kleuren,. Aanbevelend, Es J. BOS v/h P. F. de Zee. --- Voor 't vee. Burgemeester (tot boer), Hoe is 't mogelijk, Koevort, dat gij op uw jaren nog wilt trouwen! Boer. J0a.... ziede, 't is eigenlijk nie veur men.... 't is veur 't veel --- Meer kans. Een luiaard, die altijd in de lo.terij speelde maar nooit iets trok, 'ldaa,grie aan een buurman zijn nood. „Trek dan eens aan een handkar, misschien ben je dan geluk k lier ", was 't antwoord. --- Advertentie GROOTE VOORRAAD 1 r 4,. , ... I _ i I 91111M111111 VROOM & DREESMANN, Nieuwstad110-112, Leeuwarden. --- FEUILLETON. BOGORIANA (LIEF EN LEED IN INDIË) 52. door ANNIE FOORE XXIV, Zelfverloochening. De gouverneur-generaal is na het diner Van Beevelant voorgegaan naar zijn kabinet fen heeft daar plaats genomen in zijn luierstoel, zoo gemakkelijk als men op dit uur gaarne doen mag. De balkondeuren ,staan wijd open, ze laten de frissche avondikoelte binnen tegelijk met een streep helder maanlicht en het gepraat van de beide knapen, die met hun zuster het terras op ,en neder wandelen, „U hebt me van .morgen om een onderhoud laten vragen," begint de baron vriendelijk. „Het spijt me dat ik u tot nu toe moest laten wachten, maar mijn tijd was zeer bezet heden.... Wil u niet gaan zitten?'' De jonge man z,et zich, blijde met dit verlof, want de knieën .knikken hem onder het lichaam: hij weet dat hij vóór alles sterk moet zijn op dit uur, en hij voelt zich zwak; zwak en levensmoe, sinds hij plotseling verloor wat hem jaren lang een zoo kostbare schat was geweest; de vriendsc,ha,p 'van Gusta,af ,Verschuere. Er zijn weinig -woorden gewisseld tusschen de beide mannen, te weinig misschien. Het gif had gewerkt in de borst van den een, zooals zij, die het toediende, hoopte dat het werken zou, en de omstandigheden. hadden me.d,egeholpen, lot hij geloofde in de schuld van den ander.. Die ander heeft hem niet dadelijk verstaan, niet geheel ,kunnen, begrijpen. Toen hij verstond, 'toen hij begreep, toen heeft hij den spe,elmakker zijner jeugd zelfs niet meer aangezien; haastig wendde hij het hoofd af, om hem ,geeni getuige te doen zijn van zijn zwakheid, „Verdedig je!" riep Verschuere. „Bewijs dat het alles laster is en logen. Verdedig als je kunt." Maar Van Beevelarit behoort niet tot de mannen, die zich verdedigen tegen 'een beschuldiging wanneer die komt van vriendenlippen; den vreeimide die hem !beleedigde zou hij voldoening hebben gevraagd, de vriend, die aan hem twijfelen kon, moest hem verlaten zonder dat hij één woord had gesproken te zijner rec,htvaardiging. Met al haar list had de abooze geest van het paleis geen beter °ogenblik kunnen; kiezen, dan het ,00genblik dat het noodlot koos am de vrienden elkaar te doen ontmoeten..., en voor altijd te scheiden! Het gebeurde aan den morgen van dezen zelfden dag. De nacht was bang geweest; dubbel bang om zijn wonderbare lieflijkheid, met zijn zuchten van verlangen en zijn ruischen van beloften, met zijn droomen van lust en zijn zingen van liefde! dubbel bang, omdat in nachten als deze het ,hart zoo luide roept om wat het bemint. Ach, waarom heeft ze dat woord gesproken, dat hem het hoogste mocht doen hopen? Waarom die blos, die blik, die hem zeiden wat ze vergeefs .trachtte te verbergen.... dat hij de hand maar ;behoeft uit te strekken om de bloem te plukken, de bloem die zelfs in deze ure van strijd en` twijfel ontveinst hij het zich, niet hij niet plukken; mag! Neen, duizendmaal neen! Het zou laagheid zijn misbruik te maken van het goed vertrouwen, waarmede hij is toegelaten in den huiselijken kring; het zou laagheid zijn, de 'kiesche wijze waarop hij behandeld is te bonen met zoo zwarten ondank: laagheid jegens den man die hem heeft welgedaan. Immers, ieder weet het, de heer Van Waliënhove droomt zich voor zijn dochter een .sehitterend huwelijk, rijkdom, rang! leder weet het, de beste partijen' zijn hem niet goed genoeg. Wie is hij, Frans van IBeevelant het schoolmeestertje zooals haar moeder hem bij voorkeur noemt om haar te 'durven 'begeeren? Wat kan hij bieden in ruil voor haar stand., haar titel, haar fortuin? Hij denkt geen oogeriblik aan de tegenwerking, die hij van de stiefmoeder zon ondervinden, hij voelt ,zich sterk om alle tegenwerking het hoofd te 'bieden', hij weet dat, gesteund door Clotilde's liefde, hij slechts zou behoeven te willen.... Als hij eens wilde! Ze hadden 'elkaar wel lief! Waarom moesten die verblinde' ouders geld vragen en titels, als hun kind tevreden was met liefde? 't Was krankzinnigheid, bet geluk eener vrouw te zoeken: in aanzien. Moest .Clotilde opgeofferd worden aan een, vooroordeel? mag hij, aan wien ze vrijwillig haar hart schonk, dat heerlijk geschenk weigeren, ten koste van zijn en haar geluk? Is dat niet te veel gevergd? Men zal hein een intrigant noemen, een fortuinjager. Maar als hij en zij beter weten', wat deert hen dan het oordeel der wereld? Bron Van Waliënhove is zeer goed 'geweest voor den zoon van zijn vriend, maar is hij hem, welbeschouwd, zooveel dankbaarheid schuldig? Heeft hij ook niet zijn plicht gedaan, meer dan Zijn plicht zelfs? En dan zal iemand kunnen geven wat hij .geven heeft, een jeugd zoo rein bewaard, een liefde zoo groot, een hart zoo vrij van eiken anderen hartstocht? Heeft hij niet de hoogste rechten? de rechten die eeuwig hebben gegolden, de onveranderlijke rechten van jeugd en liefde? Ja, de nacht was bang. Eerst toen maanlichtglans week voor morgenblond, eerst toen gelukte het ,den eenzamen strijder om de .demonen te verjagen„ die hem vervolgden, met hun verzoeking; eerst toen kon hij de .00gen zijner ziel dwingen om iets anders te zien dan het smeekend ',gezichtje, naar hem opgeheven met zoo zoete teederheid, Maar toen het hem eindelijk gelukt was, toen zag hij een ander gelaat, streng en ernstig, zooals vronwengezichten •wouten kunnen door langdurige ,zelfverloochening; hij hoorde .een stem, zacht maar toch zóó krachtig, dat zij alle andere stemmen tot zwijgen bracht, en die stem sprak: „Wees sterk!" En de morgen vond hem sterk; hij schreef een woordje aan den adjudant van dienst op &taanden voet om te vragen op welk, uur van den dag Zijne Excellentie hem zou kunnen ontvangen; hij was besloten' te 'vertrekken. Toen ging hij zijne gewone wandeling maken, en de ,ochtendure deed wat ze zoo wèl vermag: ze stilde den storm door den nacht gewekt, ze bestraalde zijn hart, tot al wat er goeds in was ontwaakte en hij keerde terug, het hoofd hoog, de borst ruim, ,waardig 'en fier door die kracht die men put uit het bewustzijn iets groots te. volbrengen. hij ontmoette Verschuere, die aarzelde hem de hand te reikenl en wat twintig jaren, van vriendschap hadden vereend was gescheiden Na, een pauze, waarin hij tevergeefs w'acht of niet van de andere zijde een aanvang zal wouten gemaakt, (vraagt de landvoogd: „Wat had u te bespreken?" „Excellentie!" ,stamelt de gouverneur, „ik bid u.... een, .00genblik.... 't is zoo moeilijk wat ik u te zeggen heb." Die heer Van Waliënhove treedt door de openstaande deuren op het balkon: de bloemdragende boormen, die als reusachtige witte ruikers pronken in het 'maanlicht, zenden. hun geuren tot hem op; Clotilde werpt 'hem een kushand toe; de jongens roepen dat ze gaan roeien op dien vijver; hij belooft zich straks met hen te genieten van den heerlijken nacht, straks als dit onderwerp is afgelo open, „Rook een ,sigaar met me, mijnheer Van Beevelaint," zegt hij, ,ers biedt hem, weer 'binnentredend, den ge openden sigarenkoker aan, houdt zich alsof hij niet zag hoe de vingers beven, die de lucifer beproeven aan te strijken en gaat op ,d'enzelfdien vriendelijken toon voort: „Komaan, frisch begonnen' is half gedaan! Hebben de jongelui wat uitgehaald?.... Zijn er misschien minder goede berichten van uwe louders?. Of gaat het u Jpersoonliik aan?" ,Mij persoonlijk, Maar.... de jongens toch o, het moet u .zoo,ondankbaar schijnen na al het goede mij bewezen." Die landvoogd' ziet hem aan met idien scherpen blik waaraan niet te ontwijken valt..., hij herinnert zich anderen op dezelfde plaats', in dezelfde verwarring, en een •groote schrik is te lezen op het anders zoo welbeheersc'ht gelaat. ,„U wilt... . uw ontslag vragen?" Zwijgend buigt Van Beevelant het hoofd. Er volgt een lange stilte, Alleen nu en dan komt het gelach tot hen van Clotilde, ,die met haar broers zingt ien schertst in het bootje op den vijver, ,Da had ik niet van lu verwacht." 'Alles had Frans van ,Beevelant beter kunnen dragen dan dien toon van zacht verwijt, dan dier i blik vol smartelijke teleurstelling, dan het woord dat nu volgt: „Ik dacht dat u mijn vertrouwen zoudt gewaardeerd hebben." – „Ik waardeerde het, Excellentie, Ik was er trotsch op. Wat meer is, ik geloof te durven zeggen dat 'ik het me tot nu toe waardig heb betoond." ,„U vraagt ontslag.... Ik kan het u niet weigeren. U zijt vrij." Wordt vervolgd. ---