Buitenlandsche Berigten. ENGELAND. De heer Berkeley heeft in het huis der gemeenten inlichtingen van de ministers gevraagd omtrent de middelen, welke Engeland bezit om zijne kust-vestingen en gepantserde schepen met nog zwaarder geschut te wapenen, dan thans daartoe gebezigd wordt. De minister van Oorlog heeft daarop de volgende bijzonderheid medegedeeld: Het departement van Oorlog heeft geen contract met den heer Armstrong gesloten, voor de levering van getrokken geschut, maar wel met de n Iron Compagny" van Elswich. Ingeval het departement van Oorlog geheel ophield met de levering van kanonnen aan die maatschappij op te dragen, zou het haar daarvoor eene schadeloosstelling van 85,000 P. st. moeten betalen. De grootste soort van de Armstrong-kanonnen, welke tot dus ver voor de dienst gebruikt wordt, zijn 110 ponders; een groot aantal stukken van dit kaliber zijn op de britsche schepen en batterijen, niet alleen in Engeland, maar ook in de kolonien geplaatst. Met een gegroefd kanon volgens het stelsel van Armstrong, hetwelk kogels van 140 pond, uitwierp, zijn proeven genomen, en deze zijn zeer voldoende uitgevallen. Een zeker aantal stukken van deze soort worden thans vervaardigd, en zullen eerlang afgeleverd kunnen worden. Thans worden proeven genomen met een gegroefden 300 ponder. De directeur-generaal der artillerie heeft een plan voorgedragen omtrent de vervaardiging van stukken, die kogels van 300 pond zouden kunnen werpen, of, als zij gegroefd zijn, kogels van 600 pond. Behalve de genoemde kanonnen wordt nu ook nog een 120 ponder volgens het stelsel van Whitworth en een 200 ponder in de gieterij van den heer Thomas vervaardigd. --- FRANKIRIJK. Uit Parijs wordt gemeld, dat, ter zake van den weifelenden toestand van de gezondheid des Pausen, de fransche troepen in geen geval uit Rome zullen worden teruggeroepen. Dit berigt wordt in Parijs geenszins als onwaarschijnlijk, en ook in 't minst niet als onverwacht aangemerkt. De Moniteur verkondigt, dat de Keizer, ten einde de lasten der schatkist door mogelijke bezuiniging te verligten , voor het dienstjaar van 1863 eene vermindering der krijgsraagt van 32,000 man en 2000 paarden, en het ontbinden van twee regimenten infanterie, namelijk het 101ste en 102 de , heeft bevolen. Le Siècle vergelijkt den strijd tussehen den zoogenaamden vooruitgang en het Pausdom met dien, welke is gevoerd in de wateren van Amerika, waar de Cumberland , "vervolgd en doodelijk gekwetst door een zwarten toovenaar, niet te min met zij ne magtelooze kogels den Merrimac bestookte, die onder Zijne betooverde wapenrusting spottend glimlachte over deze niets afdoende krachts-ontwikkeling". Volgens le Monde moet men de door /e Siècle genomene hooge dichterlijke vlugt allezins bewonderen , en is het alleen nog maar de vraag, wie de Cumberland is en wie de Merrimac. Le Siècle zal zich toch niet inbeelden een .Merrimac te zijn." --- ITALIE. Uit Turijn wordt gemeld, dat de fransche Regering zich bij het italiaansche gouvernement heeft beklaagd over de gisting en de opgewondenheid welke het gevolg zijn van den togt van Garibaldi door Lombardije. De heer Ben edetti moet mondeling aan den heer Rattazzi zijne bezorgdhei :! hebben te kennen gegeven en de vrees uitgedrukt, dat de opgewondenheid wettigt hooger zal stijgen dan door het Bewind te Turijn wenschelijk wordt geacht. De Rattazzi zou daarop hebben geantwoord, dat men zich geen overdreven denkbeeld moet vormen van de gevaren dezer opgewondenheid; dat het volk doordrongen is van bewondering en dankbaarheid aan Garibaldi en het gouvernement zich tegen openbare demonstratien kan verzetten, zoolang deze binnen de grenzen der wettigheid blijven. De minister zou inmiddels de verzekering hebben gegeven, dat Frankrijk gerust kan zijn en hij vast besloten heeft, om zich nadrukkelijk te verzetten tegen alles, wat aanleiding zou kunnen geven tot magtverplaatsing , waardoor welligt, buiten de Regering om, de nog hangende gewigtige vraagstukken tot eene overhaaste beslissing zouden worden gebragt. Naar aan reiding der vertoogen van den heer Benedetti zou de italiaansche Regering inmiddels Garibaldi en diens omgeving op nieuw tot de meest mogelijke voorzigtigheid en magtiging hebben aangespoord. Volgens telegrafische berigten uit Rome, zouden thans op het pauselijk grondgebied vijf duizend reactionairen, of dusgenaamde bandieten, aanwezig zijn, welke slechts op een gunstig tijdstip wachten om de grenzen te kunnen overtrekken. Hunne opperhoofden achten dit aantal niet genoegzaam voor eene eenigzins belangrijke onderneming, maar wel voldoende, om door partiële invallen de in het Napelsche steeds heerschende onrust levendig te houden. Naar men verzekert, beschouwt de markies de Lavalette den toestand van Rome als zeer bedenkelijk. De heer Thouvenel moet, in een gesprek met dien staatsman, hebben verklaard, dat aan eene ontruiming der stad niet! kon worden gedacht: dat men den loop der zaken moest afwachten en de Paus welligt ten laatste, gedrongen van alle zijden, zich uit eigen beweging uit Rome zou verwijderen. De heer de Lavalette had hierop geantwoord, dat dit laatste zeer zeker niet zou gebeuren en de Paus veeleer den marteldood zou ondergaan dan besluiten tot het vrijwillig verlaten der hoofdstad. --- HONGARIJE. Uit de Hoofdstad van Hongarije wordt geschreven: „ Wij zijn dezer dagen alhier te Pesth twee gebeurtenissen rijker geworden, beide even karakteristiek. De Regering namelijk heeft, getrouw aan haar beginsel van volkomen gelijkstelling aller natien en belijdenissen , een israëliet benoemd tot medelid van eene onzer regtbanken. De regtbank zelve heeft tegen die benoeming geprotesteerd, op grond dat de aangestelde persoon, hoewel een algemeen geacht man die met verscheidene eereposten is bekleed, tot de joodsche belijdenis behoort. De zaak zal onderworpen worden aan de beslissing van den stadhouder. Waarlijk, indien deze midden- eenwsche castengeest de kenmerkende eigenschap der hongaarsche vrij, heids-mannen is, dan mogen zij afstand doen van de sympathie van het beschaafde Europa. De andere gebeurtenis is, dat de cornitaatsbeambten een aanvang hebben gemaakt met hunne openbare zittingen , en dat bij die gelegenheid met duidelijke woorden de eischen der ware vrijheid in herinnering zijn gebragt, 'als onafscheidelijk van tucht en orde. De comitaatsleden , is daarbij gezegd, mogen niet voor eigen rekening politiseren en eigendunkelijk wetten maken. Hun pligt is, het land 'op een deugdelijke wijze te besturen en voor de algemeene welvaart te waken. Doch hoe gezond en eenvoudig deze beginselen ook wezen mogen, zij vinden in den lande nog slechts geringen weerklank. Het pacha-leven der voormalige stoelregters , met de daaraan verbondene volmagt tot het uitdeelen van stokslagen, acht men een aanmerkelijk verhevener ideaal van vrijheid te zijn. Wat ook in de staatkundige wereld zijn de smaken verschillend”. --- PRUISSEN. Met het oog op den thans in Pruissen aanhangigen strijd tusschen Koningschap en Volksvertegenwoordiging, merkt de engelsche Daily News het volgende aan: ti De worsteling der staatkunde in Europa is niet meer, gelijk vroeger, die van het naakte despotismus tegen de vrijzinnige instellingen. Deze periode van het ontwikkelingsgeding is doorgeleefd. De voorvechters van liet goddelijk regt der Koningen zijn of de eeuwige rust ingegaan, of spreiden die zekere hardnekkigheid tentoon, die geene vrees, maar slechts medelijden inboezemt. Thans wordt de strijd gevoerd tusschen het ware en het schijn-liberalismus. De natie te begiftigen met de schaduw eener parlementaire Regering, en onderwijl de meest onbeperkte en finantiele magt aan den heerscher in handen te geven, dit is het probleem, met welks oplossing meer dan één Hof op het vasteland zich in den tegenwoordigen tijd onledig houdt. Haar aantrekkings vermogen ontleent deze staatkunde ongetwijfeld aan het uitmuntend, of vermeend uitmuntend gevolg , waarmede Keizer Napoleon Frankrijk in de laatste jaren bloeijend , rustig en gevreesd heeft gemaakt. Ongelukkigerwijze heeft zelfs het Hof van Pruissen den onbegrijpelijken misslag begaan van te meenen , eerstens, dat in Pruissen de noodzakelijkheid voorhanden was , de parlementaire vrijheid tot een hersenschim te maken, en in de tweede plaats, dat deze zaak aldaar met hetzelfde goed gevolg kon worden tot stand gebragt als in Frankrijk. Doch de verwerping der dotatie Palicao heeft getoond , dat ook de best afgerigte heerscher niet gevrijwaard is tegen mogelijke struikelingen op eene baan, zoo glad als deze." ---