BUITENLANDSCH OVERZICHT. Het was Zondag, 13 Maart, vijftig jaar geleden, dat koning Willem H het initiatief nam tot de grondwetsherziening, die ons staatswezen op nieuwe grondslagen heeft gevestigd en, door zijne onschendbaarheid vast te stellen, het koningschap heelt gesteld tot een onwrikbaar steunpunt van onze nationaliteit. »Europa staat in brand," zeide de Koning, »en wij moeten zorgen, dat de vlam niet oversla." Wel stond Europa in brand, en wordt het jaar 1848 terecht het jaar der omwentelingen genoemd. In verschillende landen van Europa braken gevaarlijke opstanden uit, voA.al in Frankrijk, Duitschland, Oostenrijk en Italië, als een gevolg van het nationale streven naar meerdere vrijheid. In Hongarije stelde de advocaat Kossuth zich aan het hoofd eener beweging, die eene algeheele alscheiding van Oostenrijk en een zelfstandig bestuur ten doel had. De door Kossuth ingestelde republiek had een kort bestaan. Het volgende jaar werden de [longaren door de Oostenrijkers met behulp van een Russisch leger bedwongen. De tegenwoordige Hongaarsche staatsregeling dagteekent van 1867, doch beantwoordt in velen aan de in '4B door de Hongaren gestelde eischen, neergelegd in de wetten van 11 April 1848. Zaterdag jl. heeft het Hongaarsche huis van Afgevaardigden zich bezig gehouden met een wetsontwerp tot herdenking van den vrijheidsstrijd. Het daartoe strekkende ontwerp bedoelt den lldeb April le verheffen tot een nationalen feestdag, waarop een gemeenschappelijke vergadering van de beide huizen zal plaats vinden en den Koning een adres worden overhandigd. Dit adres, vrij van de kruipende vleierij, waaraan zulke stukken plegen te lijden, getuigt van vrijheidszin en gehechtheid aan de verworven rechten, zelfvertrouwen en hoop op de toekomst, trouw aan den Koning, »met wiens wijze medewerking" in Hongarije zooveel groots is tot stand gekomen. Kossuth, zoon van bovengenoemde, had liever gewild, dat de 15e Maart, de dag van de wet op de vrijheid van drukpers, tol gedenkdag ware veoeven, maar hij vereenigde zich met hef adres. De minister-president zeide dat de lle April de aangewezen dag was, aan welks viering de geheele natie, van den Koning af tot den geringsten man toe, deel kon nemen. Hij verklaarde zich tegen een voorstel van de oppositie om een nieuw adres te laten ontwerpen door een commissie van vijftien leden, maar vond goed dat het ter omwerking aan de commissie van redactie werd teruggezonden. Als de dagbladen ze niet in herinnering brachten, zouden weinigen in ons land gedacht hebben aan de belangrijke gebeurtenissen van voor vijftig jaar. Men geniet de vruchten van den vrijheidsboorn in eiken kring, onverschillig bij welke partij in den staat men zich moge aansluiten, maar vergeet dikwijls de planters. Toch kunnen de aanstaande Septemberleesten in verband met het vrijheidsjaar 1848 eene dubbele beteekenis verkrijgen. Honderdtwintig Boedapester burgers hadden een prachtige eeresabel laten vervaardigen en wilden die aan overste Picquart zenden. De politie heeft haar echter bij een juwelier in beslag genomen op verzoek van den Franschen gezant te Weenen, die verklaard had dat tiet aanbieden van de sabel de Fransche regeering zeer onaangenaam zou aandoen. Als voorwendsel voor het in beslag nemen gal de politie op, dat op de eeresabel het llongaarsche wapen stond en dat men daarvoor eerst den minister-president verlof had moeten vragen. Natuurlijk begreep iedereen, dat het daar niet om was. • * • De vlootversterking in Duitschland is een voortdurende twistappel tusschen de politieke partijen in liet binnenland. De regeerino- houdt vol den aanbouw van de oorlogsschepen uit de bestaande belastingen enz. te kunnen bekostigen. Het centrum daarentegen wil wettelijk vastgesteld hebben, dat bij onvoldoende inkomsten een extrabelasting van de inkomens van meer dan 10,000 ink. zal geheven worden. In tegenstelling hiermee verlangen de radicalen in zoo'n geval een extra-belasting op de vermogens van meer dan 100,000 mk., en de sociaal-democraten zijn het verst gegaan door Le wenschen, dat de nieuwe vloot heelemaal bekostigd wordt uit een fonkelnieuwe rijksinkomstenbelasting, die elk treit niet meer dan 6000 ink. jaarlijksch inkomen. Eugen Richter is op het denkbeeld gekomen van eene verhooging der vermogensbelasting, die ten hoogste 170,000 belastingbetalende() in het heele rijk zou treffen, waaronder een heele kluit millionairs. De middenpartijen en de rechterzijde staan er vrij hulpeloos tegenover. Nog daargelaten dat in hunne gelederen de rijkste lui zitten, zijn zij er door in een lastige klem gekomen. Nu bet centrum zegt: de scheepjds staan wij toe, de belastingen eventueel ook, maar de welgestelden moeten ze betalen en niet de kleine man, en Engen Richter en August Rebel dr. Lieber napraten, nu missen ZIJ -- het gaat tegen de verkiezingen een nationaal-populaire verkiezingsleus; want ai verklaren de nationaal-liberalen en con..evatieven dat het een vernedering voor den Duitschen arbeider en boer, in het algemeen voor den kleinen man, zou zijn hem te beletten zijn penningske bij te dragen voor de nieuwe Duitsche vloot, dat men hem verlaagt tot een burger tweede ldas, enz., die burgertjes zullen gaarne aan hunne medeburgers eerste klas, bij wie zij Lach reeds in zooveel moeten achterstaan, de eer gunnen en het centrum en ie radicalen bijvallen. D6 beraadslaging in den Rijksdag over de vlootwet is nog een weekje uitgesteld. * Van het tweegevecht tusschen Esterhazy en Picquart komt niets. De laatste heelt ook het voorstel der getuigen om de zaak aan een raad van eer te onderwerpen afgeslagen, waarop de getuigen verklaarden hun opdracht als geëindigd te beschouwen. En ofschoon Picquart door zijn optreden in de zaak-Dreylus en nu laatstelijk in zijn duel mei generaal Henry overtuigende blijken van moed heeft gegeven, durft zijn tegenstander hem te beschuldigen van laf heid. »Dij is voortaan nog slechts waard," zei hij tegen zijn getuigen, *dat ik hem met mijn rijzweep afransel. Laat dat maar aan mij over." Picquart heeft aan een redacteur van de Temps verklaard zich boven die beleedigingen en bedreigingen verheven te achten. Men zal ze, zoo besloot hij, naar waarde kunnen schatten op den dag, waarop de geheele waarheid bekend zal zijn, en die dag is meer nabij dan men wel denkt; dat verzeker ik u. In de Kamer hield de socialist Dron een interpellatie over de algerneene politiek en verweet hij de regeering een verbond te hebben gesloten met reactionnairen en katholieken. De minister Barthou kwam met kracht tegen die beschuldiging op, en Méline verweet op zijne beurt aan de socialisten de onderwijzers in hun gelederen aan te werven. Ten slotte nam de Kamer eene door Méline aanvaarde motie van orde aan, waarbij zij haar vertrouwen in de regeering uitsprak, met 319 tegen 231 stemmen. --- FEUILLETON. De Koning der Smokkelaars. WAAR WOLDEMAR URBAN. 26.) Carmen schrikte er van. „Pepita!" riep zij, „onn Gods wil, wat scheelt u toch ? Zijt gij niet wel?" Het jonge meisje loosde, in plaats van te antwoorden, een dieuen, smartelijken zucht, die zich onwillekeurig aan hare borst ont• wrong. „Hoort gij," vervolgde Carmen, „wij moeten een telegram naar uw broeder sturen ; het is bepaald noodig dat hij hier komt. Laten Wij het telegram maar dadelijk stellen. Gij zult het wel even willen doen, niet waar ? Gij ziet wel, dat wij hier doodverlegen staan. Hij moet dadelijk overkomen. Hij zal immers nog op Vaiverde zijn ?" Pepita hief de handen ten hemel. „God en Vader in den hemel," bad zij, „sta mij bij in mijn angst en nood !" En die bede scheen uit het diepst harer ziel op te rijzen. „Kom, mijn kind," zeide Carmen hoofd. schuddend, terwijl zij haar een blad papier toeschoof, „schrijf gij maar even aan uw broeder op het slot Valverde bij Saragossa." „Zou hij daar zijn ?" „Wel, waar anders? Schrijf maar, dat hij ons per telegram moet antwoorden, of en wanneer hij komt, dan weten wij meteen, dat hij thuis is." Ilaastig trok Pepita het blad naar zich toe. 't Was of haar opeens een vertroostende gedachte inviel. „Dat moeten wij weten ... weten!" mom • pelde zij met een ongewonen nadruk op het laatste woord. „Ja, ja, wij moeten weten of hij tehuis is of niet." Zij schreef een weinig bevend doch snel het verlangde telegram. 't Was tegen tien uur in den morgen. Carmen droeg zorg, dat de depêche dadelijk verzonden werd. Als de draad vrij was en de bezorging op het slot niet te veel tijd vorderde, kon uien met een uur antwoord hebtlen. Met angst en beving wachtte Pepita dit antwoord af. Carmen was veel kalmer dan zij. Zij twijfelde niet of Galvan zou komen, misschien na eenige vertraging, veroorzaakt door eene korte afwezigheid van het slot. In don loop van dezen dag zou hij er vast terugkonen, en dan zou hij het telegram wel in handen krijgen, dacht zij. Onverklaarbaar bleef haar de opgewondenheid van Pepiia en haar %,reeslijke angst. Het meisje moest wei erg zenuwachtig zijn, dat het treurig voorval van dien nacht haar zoo kon trtffen. Inderdaad bestond er voor Pepita's opgewondenheid en onrust CCD andere reden. Zij had dien nacht een lieele poos aan bet venster gezeten, daar zij den slaap niet kon vanen. Toen had zij een man niet een guitaar door het park zien loopen, pas tien ot vijftien schreden van haar verwijderd. De man had zooveel van haar broeder Galvan, dat zij hem bij zijn naam had willen roepen. Alleen de gedachte, dat hij Carmen een nachtelijk bezoek wilde brengen en niet haar, had haar daarvan terug gehouden. Hoe onder deze omstandigheden het bericht van ,den plotselingen dood des beuren Mnnoz haar moest treffen, is licht te begrijpen. Zij moest er wel toe komen den man, dien zij in het park had zien loopen, en dien zij voor haar broeder had aangezien, voor haren zoo innig geliefden Galmt, in verbintenis te brengen met een mogelijke misdaad, en deze vermoedens en deze twijfel brachten haar geheele zoo ontvankelijke ge moed in oproer, in den toestand die Carmen zoo onverklaarbaar voorgekomen was. Maar waarom wierp Pepita de gedachte aan zoo iets verschrikkelijks niet dadelijk verre van zich? Het arme kind droeg al lang de vrees met zich om, dat haar broeder zich op verkeerde wegen bevond en veel voor haar te bedekken had. Zijne herhaalde tochten, welker doel zg zich niet wist te verklaren, Zijne doldriestheid, zijn heerschzuchtig karakter, Zijne afgetrokkenheid, dit alles was voor haar grond genoeg om het ergste te vreezen. Al lang had zij een voorgevoel van eene ontknooping, eene catastrophe, waarin haar broeder in den strijd tegen de wereld het onderspit zou moeten delven. Nu zat zij daar en luisterde met angstig kloppend hart naar de voetstappen, die zij in de verte hoorde. Naderden zij, dan rees telkens de vraag: „Zou bet de bode van het telegraaf kantoor zijn? Zou hij het antwoord van Galvan brengen ?" Van dat antwoord scheen haar leven af te hangen. Kwam het van Saragossa, van het slot Valverde, dan kon hij 's nachts niet te Madrid geweest zijn en kon zij hem niet in den tuin gezien hebben; kwam het niet, dan zou zeker hare vrees bewaarheid worden. Tegen den middag trad Carmen nog eenmaal bij haar binnen. „Is er al antwoord van Valverde?" was haar eerte vraag. „Neen, nog niet." „Groote God!" „Gij moet u zoo niet opwinden, arm kind. De vertraging zal zich spoedig ophelderen. Misschien was de draad niet vrij of was Galvan niet dadelijk bij de hand, op de jacht of zoo, of er was geen bode beschikbaar om het telegram dadelijk op Valverde te bezorgen. Het antwoord kan elk oogenblik komen." Natuurlijk konden honderd verklaringen voor het oponthoud worden bedacht, Pepita geloofde aan geen van alle. Een bediende kwam Carmen berichten, dat zij in de voorkamer geroepen werd. „Wat is er dan?" vroeg het meisje verwonderd. „Och, zekere formaliteiten ..." antwoordde de man. Carmen ging en weder was Pepita aan hare sombere bepeiuzingen overgelaten. Waarom bleef dat antwoord uit? Waar was Galvan? Deze vragen wouden haar weer en meer op Na een minuut of tien hoorde zij weder voetstappen naderen. Zou dat eindelijk de besteller zijn ? Neen, het was dezelfde bediende, die ook Carmen naar voren geroepen had. „Wat begeert gij?" vroeg zij. „Ik ben hier geheel alleen 1" „Segnorita, zoudt gij zoo goed willen zijn ook even mee naar de voorkamer te gaan ?" „Naar de voorkamer? Wat moet ik daar doen?" vroeg zij, met nog meer bevreemding dan Carmen. En wederom was het antwoord: „Och, zekere formaliteiten . . Pepita was nog in nachtgewaad, trok nu haastig een ander kleedje aan en maakte wat toilet. Hoe snel dit in zijn werk ging, er verliepen altijd wel eenige minuten, gedurende welke de bediende in de gang op haar wachtte. De voorkamer was eigenlijk een groot° ontvangzaal, die uitzag up de straat. Toen Pepita er binnentrad, zaten er drie mannen aan een uitgeschoven lange tafel, van wie een een portefeuille met papieren bij zich had en ijverig schreef. Nevens hem zat een dikke heer met een lange toga om ; de andere twee waren in burgerkleeding. De eerste droogde zich met een zijden zakdoek herhaaldelijk het zweet van het voorhoofd. „Oef !" zuchtte hij dan, alsof hij de zaak recht vervelend begon te vinden. Dat was de president van de commissie van onderzoek, die er door de twee dokters bij geroepen was. Don Ignacio Lawiél heette hij. „Hebt gij alles, don Vicente?” vroeg hij aan den griffier. „Zoo dadelijk, mijnheer de president, zoo dadelijk," antwoordde deze, rustig doorschrijvend. „Dan waar verder," hernam de president. „Wij moeten ons haasten ; er is haast een uur om, en nog hebben wij het einde niet. Men is toch ook mensch en wil op tijd het noodige gebruiken. Verder maar. Wij hebben nu de laatste van de huisgenooten." Pepita begreep dadelijk waar het hier om te doen was en werd er niet rustiger op. Men wilde haar in verhoor nemen. Wat zou zij zeggen? Wat durfde zij zoggen ? Zij keek vlnchiig om zich heen. Allen waren tegenwoordig: mevrouw Munoz, Carmen, de weduwe Veregno en de mannelijke en vrouwelijke bedienden. Zij wilde de dames, die zij nog niet ontmoet had, groeten, maar de president gunde er haar den tijd niet toe. „Is dit de jonge dame uit Saragossa ?" vroeg hij. Mevrouw Munoz knikte toestemmend. „Goed; de laatste, niet waar ? DOtb Vicente, schrijf op. Wees zoo goed, mejuffrouw, ons te zeggen hoe gij heet !" Dat alles ging in één adem door. Of de president had dien morgen nog niet ontbeten en dus een vreeselijken honger, ?.tf de zaak begon hem de keel uit te hangen. Misschien hadden beide oorzaken schuld aan zijn ongeduld. Eer Pepita nog antwoorden kon, begon hij reeds weer: „Bij onze Lieve vrouw van Palombella, segnorita, zeg ons toch hoe gij heet, of wij zitten hier van avond nog. Gij heet dos Pepita, condesa de Valverde en zijt uit Saragossa, niet waar?" „President, veroorloof mij u op te merken dat ik niet uit Saragossa maar uit het kasteel Valverde bij Saragossa afkomstig ben," wierp Pepita er schuchter tegen in. Ofschoon men haar gezegd had, dat het slechts formaliteiten betrof, meende zij toch naar waarheid en nauwgezet de haar gedane vragen te moeten beantwoorden. „Goed dan!" hervatte de president met kluchtige gejaagdheid, „schrijf maar : uit het slot Valverde, don Vicente. Katholieke godsdienst, segnorita?" „Ja." „Mooi. Met welk doel aanwezig in het huis van wijlen den heer Munoz?" Dat was een nioeielijke vraag voor het arme meisje. Met welk doel was zij hier? Eigen lijk zonder bedoeling. „Ik ..." stotterde zij, „ik ben eerst ..." „Zij is op de uitnoodiging mijner dochter eerst gisterenavond hier aangekomen en met ons van Val verde naar Madrid gereisd, mijnheer de president," kwam mevrouw Munoz tusschenbeide. „Schrijf dus, als het u belieft, dat condesa Pepita hier op bezoek is om kennis met de hoofdstad te maken " „Is dat zoo, segnorita Cocdesa ?" „Ja, heer president." „Alzo°, schrijf maar, don Vicente: op bezoek hier oef t chrijf maar wat ge wilt. Verder. Wat weet gij van den heer Munoz, segnorita Condesa ?" „0 mijn God, ik hoor dat hij dood is. Anders weet ik niets van hem, mijnheer.” Don Ignacio zag haar verbaasd aan. Misschien begon hij te denken, dat zij Zijne vragen wilde ontwijken. Doch een blik op het angstige, sidderende meisje bracht hem spoedig van dat vermoeden terug en haastlg hernam hij: „0 heilige onnoozelheid 1 Dacht gij dan, segnorita, dat wij dat niet wisten? Daarom immers zitten wij hier. Gij moet ons zeggen, wat gij van de oorzaak van het ongeval weet, of wel dat gij er niets van weet. Dit laatste is hut eenvoudigste, en dan zijn wij klaar. Gij weet dus van niets, segnorita, ?" liet begon Pepita voor de Gogen te schemeren en 't was of haar de keel werd dichtgeschroefd. Na was het oogenblik aangekomen, waarroor zij zich bij voorbaat al zoo vreeselijk beangst gewaakt bad. Zij had kunnen zeggen de woorden werden haar in den mond go. geven „ik weet niets 1" waar dan had zij gelogen, had verzwegen wat zij wist. „Mijnheer de president . . ." begon zij op angstigen toon. „Ore 's hemels wil, word nu niet zenuwachtig, meisje!" viel de president haar in de rede. „Gij weet immers van niets, niet waar ?" En toen Pepita niet dadelijk antwoordde, vervolgde hij, opstaande en zich tot zijn griffier wendei,de : „Schrijf maar op, don Vicente, de getuige weet niets ter zake dienende, .en daarmee uit. Ik wil u groeten." Wordt vervolgd. --- BINNENLANDSCHE BERICHTEN. Atjeh. Over Atjeh moet al weder een nieuwen gouverneur aangeeteld worden, daar de tegenwoordige kolonel Van Vliet zijn ontslag als zoodanig heeft aangevraagd. Werkloonen. Bij de behandeling der begrooting van oorlog in de Tweede Kamer verzocht de heer D. de Klerk den Minister, de bonnen der werklieden aan de constructie-werkplaatsen voortaan om de 6 dagen te doen uitbetalen, in plaats van om de 10 dagen, zooals no geschiedt; voorts den werktijd zoo te regelen, dat aan de werklieden ook voor de erkende christelijke feestdagen zou worden uitbetaald. Volgens de .N. R. C. moet de Minister besloten hebben, aan dit verzoek te voldoen. -- Belastingplichtigen. De minister van financiën heeft beslist aat overlijden van een belastingplichtige voor de belasting over het loopende jaar geen verandering ten gevolge heeft. Wordt de woning van dell overledene ontruimd en 'tarnen de achtergebleven leden van diens gezin binnen zes weken een ander perceel in gebruik, dan geldt art. 88, 2e lid der wet. Ver.anging van dienstboden door lager belastbare geeft geen aanspraak op ontheffing. Het vorenstaande is niet van toepassing wanneer de woning van een overleden belastingplichtige wordt ontruimd, en de achtergebleven leden van diens gezin verschillende woningen betrekken. -- Inhuldiging. De broeder van den Soesoehoenan van Soerakarta, Pangeran Ario Mataram vertrekt met de Salak naar Nederland om zijn broeder te vertegenwoordigen bij de inhuldiging van Koningin Wilhelmina. De prins zal vergezeld worden door den luitenant-kolonel Rbaden Mas Ario Soetnowinoto en door Rheden klas Pandji Poespo Atmodjo. Kroningsfeesten. B. en W. van 's Gravenhage hebben aan den gemeenteraad voorgesteld voor de kroningsfeesten een som van f 15000 beschikbaar te stellen. -- Wraakneming. Zaterdagavond werd door onAtikend geoleven jongens op de Nieuwmarkt te Rotterdam een kraam in brand gestoken, die door den eigenaar, den A ulsterdamschen koopman Van Kleef, onbeheerd was gelaten, omdat hij de vlucht had moeten nemen, teneinde aan de woede van het volk te ontkomelt, hetwelk hij bij den verkoop van illustraliën zou hebben bedrogen. De brand werd door de politie met emmers water gáluscht. -- Ontvangers. Binnenkort is eens aanzienlijke wijziging te wachten in de beloonin« gen der Rijksontvangers en de regeling daarvan in verband met de klasse der kantoren, zoomede in de vergoeding en betaling der bureaukosten. -- Leerplicht. Het wetsontwerp op den leerplicht • is gisteren bij de Tweede Kamer ingekomen. -- Posterijen. De directeur der posterijen en telegrafie heeft, naar medegedeeld wordt, een reorganisatie van de korpsen voorgesteld, teneinde een einde te maken aan den halfslachtigen toestand waarin vele post- en telegraaf-ambtenaren verkeeren, als gevolg der vereeniging sedert 1871. -- Politiehond. De Nederl. politiehond telt ruim 4000 leden, waarvan het vorige jaar alleen 1200 werden ingeschreven. Bij de spoorwegbesturen zullen pogingen worden aangewend de politie-beambten voor half geld te kunnen laten reizen. Handelsbedlenden. De voorjaarsexamens voor de praktijk ter vervanging van die, tot nog toe gehouden door de Vereeniging „Vooruit," zullen bij voldoende deel neming op 20 en 21 April a.s. te Amsterdam worden afgenomen; in het Boekhouden door de heeren C. Knapper Kzn. en C. J. Thennisse; voor de Nederlandsche en Fransche taal door den heer C. J. Voortman en voor de Duitsche taal door den heer Dr. C. E. Poser. Prospectussen zijn verkrijgbaar bij den heer W. C. de Graaff, 2e Jan Steenstraat No. 107 te Amsterdam, bij wien men tot 10 April a s. zich voor het examen kan aangeven. -- Verkiezing. Te Zeist deed zich bij de laatste verkiezing van een lid voor den gemeenteraad het geval voor, dat de voorzitter van het stembureau driemaal achtereen bij vergissing inplaats van den naam Van Ginkel den naam Gadellaa op las. Deze vergissing zette kwaad bloed, vooral bij den slager van Ginkel, den vader van den candidaat van dien naam. Vergezeld van een kantoorbediende, die ook meende te moeten meeschreeuwen, verscheen hij op het stembureau en ging den burgemeester, voorzitter van het bureau de grofste verwijtingen en beleedigingen naar het hoofd werpen. De leden besloten de biljetten nog eens over te tellen, met hetzelfde resultaat. De burge meester was evenwel te voren vertrokken. Tegen den slager zal proces-verbaal opgemaakt worden. -- Onderscheiding. De .New.. York Herald deelt mede dat kapitein William G. Randle, gezagvoerder van het stoomschip St. Louiß, tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau benoemd is wegens het redden van do opvarenden der Feendanz Het bericht van zijn benoeming werd den 28en Februari ontvangen ten kantore van de maatschappij te N e w -York. -- Alweer een. De gemeente-ontvanger B. te Baarn, sinds eeuige dagen geschorst is gearresteerd en gevankelijk naar Utrecht getransporteerd, waarmede de plundering van de Baarnsche gemeentekas vrijwel tot klaar. heid wordt gebracht. -- Liefdadigheid. De zeeofficieren te Nieusvediep hebben onder elkaar een som van f 1648 bijeengebracht ten behoeve van de personen, die door de aardbeving• op Ainboina hebben geleden. -- Apothekers. Door een 500 tal apothekers is een adres gericht aan den minister van binnenlandsche zaken, waarin gewezen wordt op do groote concurrentie, welke zij ondervinden van de drogisten, die straffeloos geneesmiddelen afleveren. Op een betere handhaving der wet regelende de uitoefening ddr artsenij- bereid kunde wordt daarom aangedrongen. -- Krankzinnigen. Het krankzinnigengesticht te Dordrecht, behoorende aan de gemeente, zal ingericht worden tot centraal Israëlietisch gesticht voor krankzinnigen. Het bestuur hiervan heeft het gebouw voor f7OOO per jaar gehuurd. -- Ontploffing. Te Noordwijk is de nieuwe gasfabriek door een ontploffing geheel afgebrand. De directeur werd door de ontploffing een eind weggeslingerd, doch bekwam geen letsel. Illoesneneorso. In een vrij rumoerige vergadering te Utrecht is het besluit van Alg. Ned. Wielrijdersbond om f 10.000 te besteden voor een te 's Gravenhage te honden bloemencorso met algemeen° stemmen gehandhaafd. Staker. De letterzetters van het blad de Gelderlander te Nijmegen, die dezer dagen het werk neerlegden wegens het geringe loon, hadden er genoegen mede gevonden, dat er een scheidsgeracht benoemd werd om de kwestie tot een goed einde te brengen. Het scheidsgerecht heeft echter beslist, dat de werklieden ongelijk hadden. Toen deze zich daarop weder bij de drukkerij aanmelden bleek het dat de meeste hunner plaatsen reeds waren ingenomen door anderen, zodat 13 hunner werden afgewezen. Dit feit heeft veel verbittering verwekt. -- Hondenvleeseh. Sinds den laatsten tijd werden er te Maastricht verscheidene honden vermist. De politie stelde naar aanleiding hiervan een onderzoek in en nam ten huize van een kastelein, een bekend socialistisch colporteur, een ketel gekookt hondenvleesch en een aantal vellen in beslag, welke van de vermiste honden afkomstig bleken te zijn, deze werden opgevangen, gedood en het vleesch aan de bezoekers voorgezet, die niets vermoedend het met graagte nuttigden. -- Veeuitvoer. Nabij Esschen worden aan de Belgische grens vier groote quarantaine stallen gebouwd. Men brengt dit in verband met een binnenkort te verwachten opening der Belgische grenzen voor den invoer van Hollandsch vee. -- Bevolking. De bevolking van Friesland, die gedurende eenige jaren ?)f achter uitgegaan M' nagenoeg onveranderd was gebleven, is nu sedert drie jaren weder aan het toenemen, zij ook niet in groote mate In 1897 bedroeg de vermeeidering omstreeks 1100. Dit is te danken aan het aanzienlijk getal meer geboorten dan sterften (9690 tegen 5164), daar ruim 3400 personen meer uit de provincie vertrokken, dan er zich vestigden. De sterfte was niet meer dan 15,23 op 1000 inwoners. Op 1 Januari bedroeg de bevolking 340,514 zielen. Opmerkelijk is, dat het verschil tusschen het getal mannen en vrouwen voortdurend kleiner wordt. Vroeger bedroeg het eenige duizenden, thans zijn er nog slechts 916 meer mannen dan vrouwen. In weerwil van de klacht over de slechte tijden, neemt het aantal gesloten huwelijken niet af. -- Brievengaarders. De brievengaar ders in de provincie Friesland hebben van den directeur-generaal der posterijen en telegrafie mededeeling ontvangen, dat zij om de drie weken een vrijen Zondag kunnen erlangen. Op kosten van het rijk, zal den dienst door een hulpbesteller worden waargenomen. -- Tramwegen. Wij hebben in Friesland reeds vrij wat kilometers traruweg, doch nog meer staan er op papier. De ontworpen lijnen Oostmahorn —Leeuwarden, Leeuwarden —Bildtdorpen—Harlingen, Gorredijk—Assen, Leinmer—Joure, Makkum—Wttunarsum zullen nog vermeerderd worden met de lijn Franeker—Bolsward—VV orkuin, waartoe een vijftal hoeren het initiatief hebben genomen. ---