Feuilleton. Abrahams offer. Een verhaal uit den Zuid-Afrikaan schen oorlog, 4) door GUSTAF JANSON. Wel een maand hadden de beide regimenten noodig om van hun verbazing bekomen, daarna herkregen zij hun vroegere kalmte, want uit een blad dat hen eindelijk bereikte, vernamen zij dat er een groote overwinning was behaald en dat juist zij zoo stond er met vette letter een bewonderingswaardige dapperheid aan den dag hadden gelegd, wat ook volkomen waar was, ofschoon zij werkelijk onnoodi„o• was geweest, waarop gelukkigerwijze zelfs niet werd gezinspeeld. Toen zegenden twee duizend man de vriendelijke oorlogscorrespondenten, over wie zij zich vroeger zoo vaak vroolijk hadden gemaakt en namen zich voor om deze waarheidverkondigers voortaan steeds te loven en te prijzen. Dadelijk na dien overgang werden in allerijl twee pontonbruggen gelost en de eersten die hierover trokken, waren de lersche dragonders van haar majesteit de Koningin, die de naast hen zwemmende paarden bij de teugels vasthielden. Hierna schaarde zich het regiment in linie en rende de heuvels op, om den doortocht van het leger te beveiligen, want men durfde nog niet gelooven, dat zoo'n zegeprab.l zoo onbloedig kon zijn gewonnen. Daar het regiment in de allereerste plaats last had om met den vijand voeling te verkrijgen, zoo werd de rit voortgezet, nadat eerst een voorhoede en tiankbedekkingen waren uitgezonden, want het wantrouwen tegen de onberekenbare Boeren had nog de overhand. Onder een luid hoera galoppeerde het regiment over de heuvelkruinen in een eng dal af, klauterde weer tegen een steenachtige glooiing op en aanschouwde een uitgestrekte vlakte. Hier hield het halt en aller blikken weidden nieuwsgierig over de ruime woestenij. Nog was niets" te zien dat de aanwezigheid van den vijand verried, toen eensklaps iemand uitriep: „Daar.... ziedaar I" 't Was onnoodig nader te verklaren, wat men bedoelde, allen hadden het gezien. Twee, misschien drie mijlen van hen af, want wegens de klaarheid der lucht was de afstand onmogelijk te bepalen, aan de overzijde der wijde vlakte, stak een troepje menschen scherp tegen den helderen achtergrond af. Er waren een vijftig, maar al waren er slechts twee geweest, dan zouden zij voor ontdekking wel niet veilig zijn geweest. Zij schenen ook geen plan te hebben om zich te verbergen, stonden onbeweeglijk met het geweer bij den voet en staarden naar den aanrukkenden vijand. „Eindelijk, eindelijk !" mompelde men in de gelederen en zes honderd ruiterharten begonnen sneller te kloppen. En zonder een commando af te wachten, zonder te denken of te rekenen, klemde ieder de teugels in de linkerhand vast en trok de sabel, waarop twaalf honderd sporen zich strijdlustig in de flanken der paarden boorden. Als door een electrischen stroom voortgestuwd, stoof het regiment op de vlakte aan. Als een lawine stortte de gansche massa de helling af en van den overste tot aan den jongste rekruut bezielde allen dezelfde gedachte, werden allen door dezelfde impulsie gedreven. Het gebriesch der paarden, het gekletter van de stijgbeugels en sabelscheeden, het hoefgetrappel op den grond mengelden samen tot een baaierd van geluiden, die den cavaleristen als muziek in de ooren klonk en een verwonderlijk opwekkende werking op menschen en dieren uitoefende. De vlakte die, zooals de dragonders dra bemerkten, slechts op enkele plaatsen met gras was begroeid, was grooter dan zij hadden geraamd en het duurde niet lang of het gansche regiment was in een ondoorzichtige stofwolk gehuld. De lersche dragonders begonnen te hoesten en te spuwen, de vechtlust verging door de zonnehitte, die de helmen loodzwaar maakte en ofschoon zij een kwartier lang met razende vaart waren voortgerend, schenen de heuvels zich nog steeds op denzelfden onbegrijpelijken afstand te bevinden. Nadat het regiment zich volgens alle regelen der kunst in beweging had gezet, drong het tot een kluwen ineen, dat zich allengskens in de lengte afwikkelde en een erg verwarde massa begon te worden. De ordelijk begonnen aanval ontaardde in een gewonen wedren. Blind van het stof vermoedden de officieren wel, dat het geheel der ontbinding nabij was, maar ook duidelijk stond ieder voor den geest wat de eer van het regiinent eischte en de snelheid verminderde niet. De beste dravers hielden vol, de zwakken en ziekbeenigen bleven achter en de toeschouwer ontwaarde een eigenaardig tooneel. In kleine verstrooide troepjes, soms het een na het ander, bereikten de dragonders het doel van hun rit en vonden niets. Zij waggelden in den zadel, droogden de gezichten af, die dropen van zweet, hoesten het stuifzand op uit de droge toegesnoerde kelen en waren een tijdlang buiten staat om behoorlijk te vloeken. Voor hen strekte zich een tweede vlakte uit, welker grenzen hun oog niet bespeurde en daarop ontwaarden zij, hoe zij zich ook inspanden, geen enkel levend wezen, indien zij niet een paar hongerige gieren, die een mijl verder aan een dood paard smulden, daartoe wilden rekenen. Er werd verzamelen geblazen en in de gelederen kwam weer een ige orde. Achter het regiment stonden een twintig man bij hunne gevallen paarden; eenige gebroken sleutelbeenen en een paar verstuikingen, dat was het heele verlies. Al hun inspanning was dus te vergeefs geweest en iets, dat zeer veel op ontgoocheling geleek, maakte zich van allen meester. Na twee uren had de kom mandeerende generaal het halve leger over de rivier gebracht, en hij zond een adjudant om zijn dank voor den prachtigen aanval ter kennis van het regiment te brengen. Daar dit zich vrij willig aan de spits had gesteld, zoo zou het, liet hij zeggen, voortaan de eer genieten om aan de spits van de heele colonne te staan, weshalve de opperbevelhebber wenschte, dat de overste voordurend voeling met den vijand hield. Het streelde harer majesteits lersche dragonders dat men, ondanks den ongunstigen afloop, hun goeden wil wist te waardeeren. Het regiment – zette zich weer in beweging en toen het van de heuvels was afgedaald, dat wil zeggen, uit het gezicht van de legerafdeeling was geraakt, maakte het halt, omdat de paarden eenvoudig niet verder wilden. Een dertigtal was totaal ongeschikt voor verdere actie en minstens honderd zouden gedurende eenige dagen niet in staat zijn om een been te verzetten. De officieren verbleekten, de dragonders werden hoogrood en de overste zag er melancholiek uit. Het gaf intusschen niets om bezwaren te opperen, hoe gegrond ze ook mochten zijn, tegen een op de streelendste wijze gegeven bevel. De zieke paarden van de manschappen was geen sprake vormden de achterhoede, zoo goed dit mogelijk was; de overigen rukten voorwaarts tot weerziens. En het ging voorwaarts. Twee weken lang zwierven harer majesteit lersche dragonders op de waterlooze vlakten rond. De eer, de spits van het leger te vormen, kostte hun ongeveer een vijftig man aan dooden en vermisten, onvermijdelijke vermisten, en de helft der paarden. Toen de tijding, dat de hoofdstad des vijands was ingenomen, de divisie bereikte, telde het reghnent nauwelijks nog drie honderd paarden, die voor den dienst deugden, maar allen beseften ook dat zij een grootsche taak hadden vervuld. Op dien avond werd er in het kamp veel hoera geschre.euwd, en hoewel niemand dan de lersche dragonders zich kon beroemen den vijand ten minste van verre te hebben gezien, waren allen er van overtuigd, dat een deel van het ondernomen werk nu achter den rug was. Toch konden zij niet nalaten met een zekere rechtmatige nieuwsgierigheid zich af te vragen, hoe zij er zouden uitzien, als ook de rest aan kant was. Ondertusschen kwamen er van de dragonders talrijke rapporten in over hun voeling met den vijand; maar hem in 't wit der oogen te zien, dat gelukte hun niet, alhoewel zij bijna eiken avond op aandoenlijke wijze de Voorzienigheid en ook vele andere machten daarom aanriepen. Daar er niets anders overbleef, kreeg het klimaat de schuld dat de paarden verzwakten en met de verklaring werd genoegen genomen, doordien alle regimenten cavalerie in denzelfden treurigen toestand verkeerden. Intusschen ging het, zooals nauwlijks anders mogelijk was, honderdduizend overwonnen langzamerhand tien duizend en op zekeren dag was het volkomen rustig rondom de colonne, die van uit het zuiden naar de bezette hoofdstad optrok. 't Werd ronduit idyllisch in een kring van vijf mijlen om het hoofdkwartier. Nu kon men zonder eigenlijk mistrouwen een hollen weg naderen en was het niet meer noodig om elk kopje of elke verdieping in het veld met kanonnen te beschieten, voor men verder rukte. De opperbevelhebber verklaarde het land ten zuiden van Bloemfentein voor gannexeerd en de bewoners werden gelast naar hunne hoeven terug te kee ren Het meerendeel deed dit ook, doch de voorbijtrekkende Engelsche troepen ontmoetten juist geen vriendelijke gezichten. (Wordt vervolgd.) --- Buitenlandsche Overzicht De Vredesonderhandeiingen of liever de kansen op vrede zijn een voorwerp van speculatie geworden in Engeland, zooals trouwens de geheele oorlog een speculatie in het groot was. Groote sommen worden verwed op den uitslag van de aangeknoopte onderhandelingen. Op 't °ogenblik is de vrede nog „favori" en wordt 5 tegen 4 op het welslagen gewed. De termijn, waarop deze loterij zal trekken, is nog onbepaald. Die van drie weken, waarop de Engelsche ministers den tijd raamden, noodig om alle voorname commando's te hooren, is zeker niet te lang genomen. Zoo oordeelde ten minste de heer Wessels, toen hij er over ondervraagd werd door een correspondent van de Frankfurter Zeitung , want behalve in Transvaal en Vrijstaat zouden ook de commando's in het westen en in het oosten van de Kaapkolonie (bij Dordrecht staan er ook nog) gepolst moeten worden. En dan verwachtten nog de vertegenwoordigers der Boeren in Holland bericht. Natuurlijk wordt reeds vooruitgeloopen op de uitkomsten van het plebisciet. De Morning Leader weet te vertellen dat President Kruger uit Loren9o Marquez bericht heeft ontvangen, dat de meeste commando's tegen het aannemen der Engelsche voorwaarden zijn. Wanneer het blad tevens langs vertrouwbaren weg bericht ontvangen had van den inhoud dier voorwaarden en dit als motief van Zijne meening had aangevoerd, zou er meer waarde aan gehecht zijn. Daaromtrent echter blijft men in het duister rondtasten. Brodrick, de oorlogsminister zeide Vrijdag: Misschien zijn wij in het gezicht van den vrede. Een ander lid van het kabinet sprak Donder- , dag op een vergadering van Unionisten: Ik heb geen inlichtingen over den vrede, maar ik voor mij ben niet zonder hoop. Ook andere leden lieten zich even voorzichtig uit. Opmerkelijk dat Brodriek nog sprak van toerustingen voor den oorlog om dien desnoods nog een paar jaar voort te zetten. Dit moet dan toch wel indruk maken, zal de minister bedoeld hebben, op den onverzettelijken geest onder de Boeren. Lord Londonderry lichtte in zijn toespraak in de Unionistische vergadering een tipje op van den sluier, die over de vredesvoorwaarden hangt. Deze moesten zoo zijn, meende hij, dat er geen sprake meer kon wezen van een herhaling der „betreurenswaardige gebeurtenissen van de laatste drie jaar," en zeide hij na de ondervinding, opgedaan in zake met de Boeren gesloten verdragen, zou het waanzin zijn niet de grootste voorzorgen te nemen. Dit zeggen geeft ons niet veel vertrouwen op de billijkheid der Engelsche voorstellen, daargelaten dat het volkomen in strijd is met de feiten. Het is toch overbekend dat niet de Boeren maar de Engelsche regeering de conventies van Londen en Pretoria geschonden heeft om zich het recht aan te matigen, in het binnenlandsch bestuur van de Zuid-Afrikaansche Republiek in te grijpen. Vrijdagmiddag werd weer een ministerraad in pleno gehouden. De versterkingen die aanhoudend naar het oorlogsveld worden gezonden (alle beschikbare Britsche cavalerie to Shorncliffe heeft o. a. bevel ontvangen zich gereed te houden voor inscheping naar Z.-A. tegen 17 Mei en de Britsche regeering heeft gelast in Hongarije nog 13000 oorlogspaarden op te koopen) zullen nog onvoldoende zijn om de tekorten aan te vullen, in den laatsten tijd weder in het Engelsche leger ontstaan. Het departement van oorlog becijfert het verlies aan officieren en manschappen gedurende de maand Maart op 3749; doch een correspondent van de Petit Bleu te Londen beweert dat die opgave veel te laag is. Een zorgvuldige optelling van de dagelijksche verlieslijsten en van de teruggekomen invaliden en zieken heeft hem gebracht tot een totaal van 10,510, en de corr. beweert dat dit laatste cijfer reeds geruimen tijd het gemiddelde maandelijksche verliezencijfer is. Lord Kitchener heeft een middel bedacht om in het incompleet aan soldaten te voorzien door ijzeren versperringen, bestaande uit staven op onderlinge afstanden van 15 voet, twee aan twee met schroeven verbonden door vijf breede dwarsstaven, alles van gegoten ijzer. Deze zullen beter dan zijn colonnes en beter dan de tot nu toe gebruikte prikkeldraad. tusschen de blokhuizen de Boeren tegenhouden. Veertig mijlen van dergelijk hekwerk zijn reeds geleverd door een firma te Wolverhampton. Of deze ijzeren Chineesche muur ooit voltooit zal worden? Het Engelsche oorlogsbudget zal er zeker met eenige millioenen ponden door verhoogd worden. En als 't dan nog maar helpen mocht. --- Inschrijving v/d Schutterij. Burgemeester en Wethouders van Harlingen, Gelet op de Wet op de Schutterijen van den 11 April 1827 (S. no. 17), roepen bij deze op zich voor den schutterlijken dienst te doen inschrijven: le. alle mannelijke ingezetenen, welke op den lsten Januari 1902 hun 25ste jaar zijn ingetreden en alzoo in het jaar 1877 geboren zijn; 2e. de sedert de inschrijving voor de Schutterij in het vorige jaar ontslagen militairen, die op den lsten Januari dezes jaars den 34 jarigen ouderdom nog niet hadden bereikt, onverschillig hoe lang zij buiten dienst geweest zijn. De registers ter inschrijving zullen op 15 Mei e.k. geopend en op 1 Juli d.a.v. worden gesloten. Allen die bevonden worden zich alsdan niet te hebben doen inschrijven, zullen volgens art. 9 der Wet ambtshalve worden ingeschreven en door den Schuttersraad in eene geldboete worden verwezen, terwijl zij daarenboven zonder loting bij de Schutterij zullen worden ingelijfd. HARLINGEN, 29 April 1902. Burgemeester en Wethouders voornoemd: J. HORA ADEMA, De Secretaris, V. SICKINGA. --- Frankrijk. Zondag was het verkiezingsdag voor de Kamer. De uitslag, voor zoover die gisteren bekend was, is dat gekozen zijn: voor 566 zetels 242 ministerieelen, van wie 87 republikeinen, 40 radicaal-socialisten,- 94 radicalen en 21 socialisten; voorts 151 antiministerieelen, van wie 30 nationalisten, 57 republikeinen, 2 socialisten (partij van Guesde) en 64 conservatieven. Op de 154 herstemmingen schijnt het dat 110 gunstig voor de ministerieelen zullen afloopen, en dus het ministerie over eene voldoende meerderheid zal hebben te beschikken. De reactionaire leiders Drumont, Pion, Humbert en Cassagnac zijn niet herkozen; Labori is in herstemming. De heeren Millerand (minister), de Lanessan, Viviani, Andrieux, Allemane, Paschal Grousset en Clovis Hughes komen in herstemming. Méline is met moeite herkozen; Jaurès daarentegen met voldoende meerderheid. Te Parijs is Zondagavond nog gevochten. Op verschillende plaatsen werd de tusschenkomst der politie vereischt en waren verscheidene arrestatiën noodig. 't Is dan ook hard voor de zoo goed georganiseerde oppositie, die kiezers van diverse pluimage onder één leus, de omverwerping van het ministerie, had weten te vereenigen, al haar moeite en kosten te vergeefs te hebben aangewend. Was voorheen elke algemeene verkiezing noodlottig voor het bestaande kabinet, dat van Waldeck-Rousseau zal op 22 Juni a.s. reeds drie jaar hebben bestaan en schijnt met alle traditie te spotten. Drie jaar samen minister te zijn geweest was nog niet vertoond onder de derde republiek, en nu zal het onvergankelijk kabinet zijn leven hoogstwaarschijnlijk nog wel langer rekken. --- Oostenrijk-Hongarije. Uit alle deelen van het land zoo schrijft men uit Boedapest komen berichten over het koude weder, dat sedert Woensdag heerscht en over de groote schade die daardoor aan de landbouw- 1! gewassen en vooral aan de ooft- en wijngaarden berokkend wordt. Het voorjaar begon ook in deze streken dit jaar zeer vroeg, veel vroeger dan andere jaren; het gevolg er van was dat de voorjaarsgewassen eenige weken eerder verbouwd werden en men zich met de bewerking der wijngaarden haasten moest om door het vroegtijdig uitloopeu der planten niet verrast te worden. Het warme weder, afgewisseld met regen, was oorzaak dat alles prachtig te velde stond en dat de landbouwers en met hen de geheele natie in de blijde verwachting leefden dat na de zeven magere jaren het eerste goede jaar zou komen. En na dit warme voorjaar is het nu op eenmaal winter geworden; uit de steden in de groote Hongaarsche laagvlakte ten oosten van den Donau wordt bericht, dat de temperatuur van twee tot vijf graden Celsius onder nul daalde; uit het noorden en zuiden van Hongarije meldt de telegraaf eveneens vorst en sneeuw en in Zevenburgen sneeuwt het ook heden nog. Het meest hebben de wijn- en ooftgaarden onder dit ruwe weder te lijden, en met een halven oogst zal men ook dit jaar weder tevreden moeten zijn. Voor Hongarije, waar de landbouwbevolking sedert 7 jaar met slechte oogsten te kampen heeft, is dit ongeluk zeer groot. In sommige streken is de regeering reeds genoodzaakt door kostelooze y.erstrekking van aardappelen en gerstemeel onder het volk, in den nood te voorzien. --- Binnenlandsche Beirchten. Hof. De toestand van H. M. de Koningin is steeds vooruitgaande en is de koorts aan het afnemen. Prof. Rosenstein heeft weder ten paleize een consult gehouden met de hofartsen. -- Gesneuveld. Te Poeloe Raja in Atjeh is de le luitenant A. E. H, Constant in een handgemeen met den vijand gesneuveld. Vloot. Hr. Ms. pantserdekschip Holland dat aan de 's rijks werf te Willemsoord belangrijke herstellingen heeft ondergaan en bestemd is om 1 Mei a.s. naar Oost-Indië te vertrekken, heeft bij de ter reede van Texel gehouden proeftochten niet aan de gestelde eischen kunnen voldoen. Er zal dus nog een proeftocht noodig zijn. Door den minister van marine is vergunning verleend aan de Duitsche oorlogsschepen Pant her (kanonneerboot) en Sleipner (torpedoboot) om omstreeks half Mei het zeegat Hoek van Holland binnen te stoomen, te Rotterdam eenigen tijd to vertoeven en daarna langs de binnenwateren op te stoomen naar Dusseldorf, op welke plaats zij gestationneerd zullen worden tijdens de tentoonstelling aldaar. Bewaking. De minister van justitie heeft besloten, dat de bewaking der rijkswerkinrichtingen Veenhuizen voortaan zal geschieden, inplaats van door een detachement infanterie, door marechaussée, gepaard met een telefonische verbinding dier gestichten met de kazerne te Assen, teneinde, zoo noodig, direct militaire hulp te kunnen ontbieden. Signalementen. Door het departement van justitie is uitgegeven een alphabetische lijst van signalementen voorkomende in het Algemeen Politieblad, welke op 1 Januari 1902 nog niet waren ingetrokken of vervallen, waaronder nog niet eens zijn begrepen de signalementen van manschappen, die niet aan de oproeping ter aflevering voor de nationale militie hebben voldaan en personen, die van de landmacht hier te lande of in West-Indië van het korps mariniers en van het 0.-I. leger gedeserteerd of vermist zijn. Gemelde lijst telt ongeveer 8000 namen. Telegrafie. Omtrent de proefnemingen met draadlooze telegrafie wordt het volgende gemeld: Te Scheveningen was een station opgericht in een villa aan de kust, waarvoor een mast van 120 voet was opgericht. Het pantserschip Evertsen, eveneens voorzien van een dergelij ken mast, stoomde vijftig mijlen uit de kust en zocht toen verbinding met den vasten wal. Om drie uur werd te Scheveningen het telegram van de Evertsen ontvangen: „Commandant en officieren Evertsen wenschen door draadlooze telegraphie hun beste wenschen uit te drukken voor spoedig herstel H. M. de Koningin." Hierop werd geantwoord: „Telegram zal aan H. M. de Koningin worden opgezonden." De Evertsen stoomde daarop naar de kust en gingen de aanwezige ministers en autoriteiten een zeetochtje maken. Verkiezing. Naar men verneemt, komt de heer J. P. Havelaar, oud-minister, en directeur-generaal van posterijen en telegrafie, als vrij-antirevolutionair in aanmerking voor een verkiezing tot lid der Eerste Kamer in Zuid-Holland, ter vervanging van wijlen den heer Viruly. Boter. De Landbouwraad te Londen maakt bekend, dat, te beginnen met 15 Mei, boter, bevattende meer dan 16 pet. water, als vervalscht wordt beschouwd. Raadselachtig. In de buurt van de Plantage te Amsterdam zijn de gemoederen in spanning. Aan de Muidergracht is sedert eenige dagen een echtpaar, dat daar geruimen tijd woonde en algemeene sympathie genoot, spoorloos verdwenen. Toen Zaterdag de dienstbode opstond en haar gewone werk wilde verrichten, vond zij niemand in huis. Door de familie werd de politie gewaarschuwd en ook zijn maatregelen genomen, dat gister in den omtrek van de woning is gedregd, daar de mogelijkheid niet is uitgesloten dat hun een ongeluk is overkomen. Flesschentrekkers. Nabij de Beurs te Amsterdam woont een somnambule, die nog al wat toeloop heeft van lui van buiten. Dezer dagen kwam weder een boer haar spreken, doch bleek de alwetende dame niet thuis te zijn. Niet wetende wat toen te doen, stond de boer op den Dam te draaien, toen hij door iemand werd aangesproken. Het was een van de individuen, die in vrij fatsoenlijk kleed gestoken in massa rondzwerven in de buurt van Dam, Warmoesstraat enz., een bekend kwartjesvinder. „Scheelt er wat an, oude?', wordt gevraagd. „Nou meneer," is het antwoord, „ik wou in de Beurs die wijze juffrouw reis vragen; m'n bonte biesten worden allemaal ziek en guster ebbe ze mien uut mien kist 10 pop estclen ; nou, zij weet et bepaold hoe 't zit, maar ze is der niet." Als het anders niet was, dan wist mijnheer wel een wijzen mijnheer, nog beter dan de dame op den Nieuwendijk en het kostte alleen maar 'n pot bier. Boertje mee, naar een van de bekende herbergen in de buurt, waar de kwartjesvinders gewoonlijk hun slachtoffers heenvoeren. Boertje raakte aan het kaartspelen, verloor bijna alles wat hij nog aan contanten had (ongeveer f 190), werd eindelijk op straat gezet en vertelde later aan iemand op de tram „dat hij wel de centen kwijt was, maar nog niets wist van zijn bonte biesten en van de verdwenen tien pop." Staking. Bij eenige groote bouwwerken te 's-Gravenhage is het werk gestaakt onder de opperlieden, die hooger loon eischen. Het blijkt, dat 28 opperlieden bij de bouwwerken voor het Gemeentelijk Telefoongebouw en het Rij kstel egra af kantoor, het werk hebben gestaakt. Terwijl de loonstandaard voor de opperlieden 18 ets. per uur bedraagt werd hun 20 ets. uitbetaald. Men eischt 23 ets. Tengevolge dezer staking kunnen ook de metselaars niet voort, zoodat deze werken stilstaan. De Commissaris der Koningin in Overijsel is te Enschedé aangekomen en had een conferentie van een uur met de heeren G. J. van Heek en J. B. van Heek. Daarna sprak hij met de leden van het organisatie- en stakers-comité cm zich op de hoogte te stellen van den stand van zaken. In een café aan de Oldenzaalsche straat werd een van de 4 nieuwe arbeiders, wien men verzocht had zich te verwijderen, bij hun weggaan met een bierflesch een slag op het hoofd gegeven. Tegen den dader is proces-verbaal opgemaakt. In het logies aan de fabriek ontstond een hevige twist tusschen de nieuwe arbeiders, zeer waarschijnlijk onder den invloed van sterken drank. De baas der fabriek moest worden gewekt om de deur te ontsluiten eer er een einde aan kon worden gemaakt. 61 getouwen zijn thans in werking. Voor de spinnerij worden de volgende week arbeiders verwacht om het werk te leeren. Geregeld gaat de firma Van Heek & Co. te Enschedé door met het aannemen van nieuwe arbeidskrachten; hoe langer de werkstaking duurt, des te grooter wordt het aantal slachtoffers, daar de bezette plaatsen niet weer door de oude arbeiders worden vervuld. Schadevergoeding. Zooals bekend werd de heer dr. v. L., leeraar aan de hoogere burgerschool te Schiedam door de rechtbank tot f 25 boete veroordeeld wegens beleediging van den heer mr. J., bankier en wethouder aldaar. In een socialistisch blaadje was de wethouder voor alles wat leelijk was uitgemaakt. Den beleedigde is het echter nog niet voldoende, dat de schrijver veroordeeld is; thans heeft mr. J. nog een eisch tot schadevergoeding tegen hem ingesteld, ten bedrage van f 2000. Wantrouwig. Een boertje komt met zijn spaarbankboekje aan het kantoor van een provinciestad en vraagt terugbetaling van f 50. Nadat het boekje verminderd, de post ingeboekt en de quitantie geteekend is, telt de ambtenaar hem de rijksdaalders voor. Boertje: „Ziezoo.... ik heb het gezien nou is het goed nou hoeft het niet meer." Ambtenaar verbluft: „Wat bedoelt u?" Boertje knipoogend ; „Wel, ik wou maar eens zien, of je 't nog had! Je kan nooit weten 't is zoo'n rare tijd, tegenwoordig!" Klacht. Eenige drank verkoopers te Zevenbergen hebben zich onlangs bij request tot de regeering gewend om zich te beklagen over den handel in wijnen en gedistilleerd van den heer Jules Pillot, burgemeester, welke handel naar hun meening onvereenigbaar is met zijn ambt. De minister van binnenl. zaken heeft aan adressanten medegedeeld, dat op hun verzoekschrift geen acht kan geslagen worden. ---