Advertentie ISraßSTavanW-kemburc's-- I – A ••iLEVERTRAMI • DRAISttIA'VfINVALKEMBURG'S-- – A -iLEVERTRAAtn • ËlpifaÉi *• rr p*r ' L LPTJJ\X/APr*FN • pwainaw _.LEEUWARDEN' --- Van de Eilanden. Uit de Oude Tijd. Executie van Crimineeie Justitie te Vlieland. —o„Vlieland, 26 Februari 1807. Hedenmorgen ontving baljuw Heertje Pon van Coert Smit de ontstellende mededeeling, dat diens moeder, genaamd Jannetje Prangers, weduwe van Volkert Aatses Koudenburg vermoord in haar huis was gevonden. liet door den baljuw ingestelde onderzoek wees uit, dat in de kamer, waarin de vermoorde oude vrouw werd aangetroffen, een kast was opengehakt. Chirurgijn Ph. lieydelman zal trachten de doodsoorzaak vast te stellen. Teneinde een mogelijke vlucht van dader of daders te beletten, heeft de baljuw bekend gemaakt, dat geen schipper met zijn vaartuig het eiland mag verlaten, alvorens het schip behoorlijk is gevisiteerd, terwijl schepenen bevolen hebben, alle huizen zonder uitzondering te doen visiteeren. Winkeliers en bakker worden ernstig aangemaand, mededeeling te doen wanneer zij bij dezen of gene een ruimte van geld zouden waarnemen. liet is verder verboden, om passagiers van het eiland te vervoeren anders dan tegen vertoon van een door den secretaris geteekend permissiebiljet". „Vlieland, 5 Maart 1807. Pieter Vliegop heeft verklaard, dat hij en zijn zoon in den morgen van 26 Februari omstreeks 4 uur Eynte liarmens op de Horn hebben ontmoet. liet is hun opgevallen, dat Eynte geen halsdoek droeg en een nieuwen hoed op had. Ze zijn daarop gezamenlijk naar het dorp gegaan en hebben bij Boas Mittemeyer Jr. twee glaasjes jenever gedronken, die door Eynte flarmens zijn betaald". Deze misdaad behoort wel tot een der meest ernstige zaken, welke de Heeren van den Gerechte te Vlieland te behandelen kregen. De dader werd gevat en ter dood veroordeeld. De terechtstelling is de laatste welke op Vlieland plaats vond. Een bejaarde Vlielandsche vertelde ons in dit verband, dat haar grootmoeder als jong meisje deze terechtstelling had bijgewoond. Zoo ging dat in den goeien ouwen tijd. De dader zou tevoren, met hulp van buitenaf nog ontvlucht, doch met paarden nagezet, tenslotte weer gegrepen zijn. Liet vonnis luidde als volgt: In den Naam des Konings, Alzoo Eynte flarmens, oud omtrent 25 jaren, laatst gewoond hebbende, op Vlieland en thans gevangen aldaar, aan Schepenen van Vlieland eerst wel heeft ontkend, doch naderhand volmondig en vrijwillig beleden en schepenen ook gebleken is, dat de gevangene op zekeren Zaterdag in de herfst van den jare 1806 met en benevens Klaas Siebes, gewezen medegevangene voor Schepenen van Vlieland van het kaagschip van Tjeerd Volkerts Koudenburg, te dien tijd liggende op het Pierveld, heeft gestolen een stuk spek en een wil- of wrijftouw, dat .de gevangene op dien zelfden dag met zijn voornoemden, gewezen medegevangene van het kaagschip van Cornelis Cornelisz. Snor, insgelijks liggende op het Pierveld, mede heeft gestolen een eind ankertouw, zijnde de gevangene en zijn voorn. gewezen mede-gevangene aan boord van die beide kaagschepen gevaren met de werrij van het recherche-jacht, waarin zij beiden als wachters zich bevonden, dat zij beiden daarna met deze ge.. stolen goederen aan wal gevaren zijnde, het in voege voorschreven, gestolen spek hebben gebraden en opgegeten en het gestolen wil- of wrijftouw mitsgaders het ankertouw op het eiland Vlieland hebben verkocht en daarvoor hebben ontvangen iets over de drie gulden, dat ieder van hen voor diens aandeel in dat geld elf stuivers heeft genoten: dat zij voorts tesamen voor tien stuivers aan jenever uit dat geld gekocht en gedronken hebben en dat zij het overschot van dat geld hebben gestrooid of verloren, dat de gevangene omtrent St. Nicolaas van datzelfde jaar 1806 een touw van 25 â 30 pond gewicht heeft gestolen van de vischaak van Douwe Jans Visser, liggende op het Pierveld en dat de gevangene nog in dienzelfden nacht dat touw op Vlieland heeft verkocht voor dertig stuivers, hebbende de gevangene ook volmondig erkend door deze dieverijen te hebben misdreven en dies wegens strafschuldig te zijn, zonder dat de gevangene daartegen iets tot zijn verschooning heeft weten in te brengen, – dat de gevangene op 25 februari 1807 zich des avonds van acht tot ruim half tien uur heeft bevonden ten huize van zekeren herbergier op het eiland Vlieland, door hem aan Schepenen met name genoemd en aldaar drie glazen jenever gedronken hebbende, vervolgens tusschen half tien en tien uur des avonds is gegaan naar het huis van zijn vrijster, alwaar hij koffie heeft gedronken en gebleven is, zoo hij meende tot tien uur des avonds, doch dat hij een uur vergist kon geweest zijn en het alzoo elf uur kan geweest zijn, dat de gevangene daar vandaan komende aanstonds is gegaan naar het huis zijner ouders, alwaar hij omtrent een half uur is gebleven en alstoen vandaar is gegaan naar het huis van Jantje Prangers, weduwe Volkert Aatses Koudenburg, mede op den eilande Vlieland woonachtig, met oogmerk, zoo de gevangene zegt, om haar 14 stuivers te betalen, welke de gevangene aan die vrouw nog schuldig was en aldaar jenever te drinken, dat de gemelde Jantje Prangers over haar deur lag, toen de gevangene aan haar huis kwam en dat zij den gevangene heeft binnengelaten, dat dezelve weduwe van den gevangene, zoo hij voorgeeft, meer geld geëischt hebbende, dan hij haar schuldig was, daaruit tusschen hen ongenoegen zou zijn ontstaan, tengevolge waarvan de gevangene haar heeft aangevallen en met haar geworsteld, waartegen zij zich heeft verzet en ook heeft geschreeuwd, dat de gevangene, om haar het schreeuwen te beletten, haar den hals heeft toegeknepen en dat de gevangene haar onder dit alles met zijn hand een slag heeft toegebracht, waardoor zij buiten kennis is geraakt, dat de gevangene toen buiten de deur van dat huis is gegaan en van de straat den klinkersteen heeft genomen, hem en Judicio geëahibeerd en door hem erkend en weder in het huis gekomen zijnde, aan die vrouw met denzelven klinkersteen een slag op het hoofd heeft toegebracht en haar daarmede heeft doodgeslagen, waarna hij dien steen bij het lijk op den grond heeft geworpen en dat de gevangene ook toen nog de gemelde vrouw met zijn handen den hals toegeknepen en haar geworgd heeft, -- dat de gevangene wederom uit dat huis is gegaan om bij iemand zijner naastbestaanden, die zeer nabij het huis van de voorm. Jantje Prangers woonde, de bijl te halen, aan den gevangene in Judicio geëxhibeerd en door hem erkend, met welke bijl de gevangene altoen in dat huis is teruggekeerd en daarmede heeft opengehakt een aldaar staand kabinet, dat de gevangene uit dat kabinet gestolen heeft aan contant geld acht en dertig guldens in onderscheiden grove geldspeciën en bovendien vier dubbeltjes, een stuiver en een hoeveelheid duiten, tesamen bedragende twee guldens en negen stuivers, dat de gevangene vervolgens het voorzegde huis verlaten hebbende, dat geld voor een klein gedeelte in de áarde heeft begraven en voorts daarvan eenige goederen gekocht of nog gedeeltelijk onuitgegeven in zijn zak gehouden heeft, dat de gevangene alleen doordien hij geld benoodigd had op het denkbeeld is gekomen, om die vrouw te bestelen en alleen door dien tegenstand, welken zij hem geboden, als verwoed geworden iS ei alzoo op het denkbeeld is gekomen, om I4ar te vermoorden, – dat de gevangene alsmede de verregaande stoutheid heeft gehad om, tijdens dat uit hoofde van het gesloten blijven van hét huis van die ongelukkige en door hem vtrmoorde vrouw, derzelver familie de deur deed openen, daarbij tegenwoordig te blijven; dat hij aan een der vensters zelf heeft gehaald, en het zoo jammer mishandeld, dood lichaam en verdere schrikkelijke omstandigheden als een toevallig aanschouwer heeft bezichtigd, hebbende de gevangene dan ook moeten bekennen, dat hij zich mitsdien heeft schuldig gemaakt aan het wreedaardig en opzettelijk mishandelen en vermoorden van een oude weerlooze vrouw in haar eigen huis, in den hollen nacht, met oogmerk om haar te bestelen, mitsgaders aan een daarop gevolgde geweldige braak en diefstal, zonder dat de gevangene daartegen iets tot zijn verschooning heeft weten in te brengen, dan dat hij, bezwaard van drank en half dronken zou geweest zijn en om een genadig recht verzocht. En gemerkt, hetgeen in voege voorschreven door den gevangene begaan en beleden is, zaken zijn van zeer kwade en dangereuse gevolgen, importeerende herhaalde dieverijen, een execrabelen moord aan een oude en weerlooze vrouw in haar eigen huis, in den nacht bedreven en daarop gevolgde geweldige braak en diefstal, alwaardoor de gevangene zijn leven heeft verwerkt en welke misdaden itj een land van goede Justitie niet kunnen worden geleden, maar anderen ten afschrik en exempel met de uiterste gestrengheid behooren te worden- gestraft. Zoo is het, dat Schepenen van Vlieland met rijke deliberatie van rade, doorgezien en overwogen hebbende al hetgeen ter materie dienende was en heeft kunnen of mogen moveeren, na ingenomen advies van twee neutrale rechtsgeleerden, doende recht in den Naam vanwege Zijne Majesteit den Koning, den gevangene gecondemneerd hebben en condemneeren hem mits dezen, om gebracht te worden ter plaatse alwaar men gewoon is alhier Executie van Crimineele Justitie te doen en aldaar door den scherprechter op een kruis gebonden, van onderen op te worden geradbraakt, dat er de dood na volgt; condemneeren wijders den gevangene in de kosten en misen van Justitie, ter taxatie en moderatie van schepenen voornoemd. Aldus gevonnisd door Schepenen van Vlieland, den 16en Augustus 1807 en gepronuncieerd den 13en April 1808. Was geteekend: A.. Blom, Secretaris. W. F. NOORDBERG. --- Advertentie Moubel tob ri elet „BE ARDA» ouverneurfp ein 3 L-eu ard e n Telefoon 370 Prima werk Lage prijzen --- DIE ELLENDIGE RUGPIJN. Wanneer gij 's morgens bij het opstaan gekweld wordt door pijn in uw rug, welke onuitstaanbaar is bij bukken, bij de geringste inspanning en die u steeds ondragelijke last veroorzaakt bij uw dagelijkseh werk, toont dit aan, dat de onzuiverheden niet voldoende uit uw bloed gefiltreerd worden. Vooral ook als zich daarnevens verschijnselen vertoonen als voortdurende hoofdpijn, duizeligheid, wallen onder de oogen, een afgemat gevoel, enz. De organen, wier taak het is om het bloed te zuiveren van de erin voorkomende afvalstoffen, werken traag of zijn verzwakt, en verwaarloozing van deze verschijnselen kan voeren tot zeer ongewenschte verwikkelingen. Foster's Rugpijn Nieren Pillen zijn een speciaal middel voor bovengenoemde kwalen. Zij zijn wetenschappelijk samengesteld en beoogen slechts één doel: het opwekken tot gezonde werking der organen, die zorg dragen dat uw bloed voortdurend goed gefiltreerd wordt en die de onzuiverheden eruit afvoeren. En dat zij inderdaad volkomen voldoen aan de eraan gestelde verwachtingen, toonen de duizenden getuigschriften uit alle deelen der wereld van dankbare personen. die hun gezondheid herkregen met behulp van Foster's Rugpijn Nieren Pillen. Verkrijgbaar apothekers en drogisten k1 1; J 1.75 en 13 p. doos Let vooral ot) den juisten naam. .~1~•••• --- Het zwaarste van de „Pelikaan"-vlucht, Heel Nederland volgde met angstige [spanning De tocht van het vliegtuig, belééfde [de vlucht; Heel Nederland wachtte met enthousiasme De mannen die slaagden, de helden [der lucht. Heel Nederland bracht hen de eer die [hen toekwam Toen zij, neergestreken aan 't eind [van den tocht Weer deden herleven de tijden van vroeger Van 't voorgeslacht, dat zich een [eereplaats vocht. Wij waren getuige, al was 't op een [afstand, Wij hoorden de hulde aan 't viertal, [gebracht Voor hun energie en hun durf, waar[door Neerland Nieuwe roem vergaarde voor 't [komend geslacht. Wij hoorden de mannen verlegen bedanken Een paar woorden slechts, maar voor [ons was 't genoeg Want wij hoorden eruit, dat dit kort [oogenblikje Het moeilijkste was, wat de tocht van [hen vroeg.... --- Advertentie Fr ci as pap uoediaam --- FEUILLETON. Neil Lyndon ontsnapt Uit het Engelsch. (Geautoriseerde vertaling.) 55) Als een nauwkeurige beschrijving van mijn houding liet dit wel eenigszins te wenschen over, maar het scheen, dat het een zeer gunstige uitwerking op Sir George had. Hij kwam een stap nader en drukte mij ernstig en eenigszins plechtstatig de hand. ,„Mijnheer," zei hij, „vergun mij u geluk te wenschen zoowel met uw gedrag als met uw dramatisch bewijs van onschuld. Het zal mij een aangename taak zijn te zorgen, dat u alle vergoeding voor het groote onrecht, dat u aangedaan is, wordt toegekend." Lammersfield, die weer aan tafel had plaats genomen, onderbrak hem opnieuw: „U bent het immers met mij eens, Frinton, dat mijnheer Lyndon zich als op vrije voeten gesteld mag beschouwen, tot definitieve .stappen genomen zullen zijn door den premier en u?" Sir George scheen eenigszins verlegen. ,Wel, eh, in zeker opzicht, ongetwijfeld. Ik heb Scotland Yard bericht, dat hij zich vrijwillig heeft aangemeld, zoodat men het bevel tot arrestatie heeft ingetrokken. Ik ik stel voorop, dat de heer Casement en Latimer voor hem instaan?" De eerste knikte toestemmend. „Zeker, Sir George", zei hij. „Ik ben geheel tot uw dienst,” zei ik. „Ik had enkele dingen willen afdoen, maar wanneer u het beter vindt, dat ik mij als onder arrest beschouw. ..." „Nee, nee, mijnheer Lyndont" onderbrak hij mij; „dat is volstrekt niet noodig. Strikt genomen bent u natuurlijk nog een gevangene, mar op het oogenblik zal het misschien zelfs het beste zijn, alle formaliteit te vermijden. Ik begrijp, dat zoowel Lord Lammersfield als de heer Casement het raadzaam oordeelen, de zaak zoo stil mogelijk te houden, tenminste tot de terugkomst van den eersten minister. Daarna zullen we een beslissing nemen." t „Ik ben u zeer verplicht,' zei ik, ~maar er is één vraag, die ik graag zou stellen, wanneer u dat toestaat." Hij zette zijn bril af en poetste de glazen met zijn zakdoek. „Wel?" vroeg hij aanmoedigend. „Ik zou graag weten of de dochter van Savaroff gevangen genomen is dat meisje, dat de politie over mij inlichtte." „Ah!" zei hij met zekere voldoening, „dat is een punt waaromtrent u allen een verkeerde meening hebt. Ik heb zoo juist den heer Casement hieromtrent ingelicht. De informatie, waarnaar de politie handelde, werd niet verstrekt door een meisje." Hij wachtte even. „Die werd verstrekt door uw neef en vroegeren compagnon, George Marwood." „Wat!" riep ik uit en ik hoorde, hce Tommy zijn hart luchtte in een half gesmoorde uitdrukking, die ons aanzienlijk gezelschap niet te best paste. Sir George knikte, blijkbaar met onze verbazing hoogst ingenomen. „Marwood belde gisteravond om half elf Scotland Yard op. Hij vertelde, •dat hij in een anoniemen brief twee adressen gekregen 'had, aan het eene waarvan u waarschijnlijk te vinden zou zijn. Ook gaf hij een volledige beschrijving van de verandering in uw uiterlijk.” Ik wendde mij tot Latimer. „Zou Sonja dat bewerkt hebben?" „Waarschijnlijk", antwoordde hij met zijn onverschillig klinkende langzaamheid. „Ze wist dat je neef al het mogelijke zou doen, om jouw weer achter slot en grendel te krijgen en tegelijker tijd vermeed zij op deze 'manier Som gearresteerd te worden." ~Zoo is het, zoo is het," zei Sir George met zijn wijzen hoofdknik. „Voor zoover ik zie is zij een hoogst gevaarlijke jonge vrouw. Ik zal bijzondere zorg dragen voor haar arrestatie.' Zijn woorden waren mij als een plotselinge, snelle steek van medelijden en be. rouw. Het was een verschrikkelijke gedachte: Sonja in de gevangenis. Sonja, wier wilde en hartstochtelijke natuur wegteerde in de afschuwelijke slavernij, die ik zoo goed kende. Die herinnering aan alles, wat zij voor mij gewaagd en doorstaan had, kwam overweldigend in mijn gedachten en ik deed een stap naar Sir George. „Sir George,' zei ik, „een °ogenblik geleden was u zoo goed, mij te verzekeren, dat 'de regeering zou trachten, mij de onrechtvaardigheid, die mij aangedaan is, te vergoeden. Hij keek mij aan, blijkbaar zeer verrast. „Zeker," zei hij, „zeken Ik ben er van overtuigd, dat zij op de meest edelmoedige wijze met alle omstandigheden rekening zal houden." „Ik vraag maar één ding.," antwoordde ik. „Zonder dat meisje, Sonja Savaroff, zouden de Russen thans in het bezit van mijn uitvinding geweest zijn. Wanneer de regeering meent mij iets verschuldigd te zijn, kan zij de rekening geheel vereffenen door haar vrijuit te laten gaan." Sir George zette zijn bril op. „U vraagt dit, terwijl zij haar best deed u weer in de gevangenis te brengen?" vroeg hij. Ik knikte. „Ik ben er niet geheel zeker van of ik dat niet verdiend zou hebben", antwoordde ik. Een °ogenblik staarde Sir George mij wonderd aan. „Goed dan", zei hij tenslotte; „het zal wel zoo kunnen worden geschikt. Zooals u zegt, is zij ons ten zeerste van dienst geweest, ofschoon buiten haar bedoeling. Dat is een punt in haar voordeel, stellig in haar voordeel." „Maar uw vriend Marwood?" vroeg Lammersfield welwillend. „Voor valsche aanklacht en het verkoopen van gouvernementsgeheimen denk ik, dat wij genoeg bewijzen hebben om zijn arrestatie te rechtvaardigen." ~Dat denk ik wel," zei Sir George, plechtig knikkende. „Ik heb er al instructies toe gegeven. In een geval als dit is de veiligste kant de beste." Zijn woorden stelden mij eenigszins teleur. Niet, dat het onrechtvaardig was om George te arresteeren, maar ik had zoo graag nog eens met hem willen pra, ten, al waren het maar vijf minuten, Lammersfield onderbrak de gedachte hieraan. „Ik denk, dat u beiden, evenals Latimer, wel zoo ongeveer sterft van honger," zei hij vriendelijk. „U zult na het ontbijt nog wel niets gebruikt hebben?" Tommy sprong dadelijk op uit zijn stoel met een heftigheid, die de vraag direct beantwoordde, voor zoover het hem betrof; en ik gaf toe, dat een korten tusschentijd om ons wat te verfrisschen, geenszins onwelkom zou zijn. „Ik vrees, dat ik Latimer nog niet kan missen," zei hij, „maar u beiden kunt wel eerst een flinke lunch gaan nemen. Komt hier terug, zoodra u klaar bent. Ik zal Oorlog en Marine opbellen, terwijl u weg bent en zorgen dat hier enkele menschen komen, aan wie u dan uw nieuwe springstof uitleggen kunt. Ik denk wel, dat u een waardeerend auditorium vinden zult!" Hij drukte op een bel, naast zich en op. staande van tafel, bracht hij ons naar de deur waar ik een oogenblik bleef staan om te trachten zoowel hem als Sir George te bedanken. ',Mijn beste Lyndon," onderbrak hij mij hoffelijk, „u bent drie jaar in de gevangenis geweest voor een misdaad, die u niet hebt bedreven en ter vergelding daarvan hebt u het land een dienst gedaan, die men niet te hoog schatten kan." Terwijl hij nog sprak, werd er geklopt en op zijn „binnen!" verscheen de onbewogen man-als-een-bottelier op den drempel. „Laat deze heeren uit, Simpson," zei hij; „en laat het mij dadelijk weten, wanneer zij terugkomen.' Toen drukte hij mij vriendschappelijk de hand en voegde er met een fijnen glimlach aan toe: „Wanneer u misschien een wederzijdschen kennis ontmoeten mocht wilt u dan zoo vriendelijk zijn „mijn onofficieele gelukwenschen over te brengen? Ik hoop spoedig het voorrecht te hebben, die persoonlijk uit te spreken." Ik beloofde zijn boodschap over te brengen en volgde onzen gids de trap af en naar buiten. „Een kerel, waarvan ik hou," zei Tommy. „Geen dwaas in geen enkel opzicht. Joyce zei altijd al, dat-ie van een goed soort was." Hij bleef midden op 'de straat staan en begon met zijn volkomen negatie van fatsoen een groote, houten pijp te stoppen. „Wat staat er nou op het program?" vroeg hij; „ik kan haast niet meer van van honger." „We nemen een taxi, rennen naar huis en pikken Joyce op," zei ik. ~Vandaar naar het café Royal; we nemen de beste lunch, die ooit in Londen genomen is." Tommy gaf zijn blijdschap te kennen door een diep gegrinnik. „Als iemand mij voor zes uur in Downingstreet terug verwacht", zei hij, „kan die zijn testament wel maken." Gedurende dien rit bespraken wij met veel genoegen de voorname kwestie, wat we zouden nemen bij de lunch. Na een week lang geteerd te hebben op sardines en tong uit het blik ,vond ik dat een zeer boeiend onderwerp. Toen we Che Lea Embankment bereikten, schoot mij een gelukkige gedachte te binnen. „Ik zal je eens wat zeggen, Tommy," zei ik. „We bellen niet bij Joyce aan. Laten we achterom gaan, net als den vorigen keer en haar overvallen." „Je hebt gelijk! Zij zal de deur waarschijnlijk open hebben. Dat doet ze meestal op zoo'n warmen middag." De taxi hield stil bij Florence Court en terwijl wij den chauffeur voegen om te wachten, gingen we de gang in en liepen Tommy's flat binnen. Er lagen verscheidene brieven voor hem op den grond en terwijl hij zich bukte om ze op te rapen, liep ik door de kamer en door de met glas overdekte gang aan de achterzijde van het huis. Het was maar een kort stukje naar het atelier van Joyce en van de plaats waar ik stond, kon ik zien dat haar deur op een kier stond. Ik liep langzaam om geen leven te maken en toen ik ongeveer de helft had afgelegd, bleef ik plotseling stokstijf staan. Een oogenblik bleef ik doodstil. Een paar meter verder achter de deur kon ik twee tmenschen hooren praten. Een van hen was Joyce; de ander de ander wel, ik geloof, dat ik die stem onder elke omstandigheid ook altijd zou herkennen Ik hoorde eenig geluid achter me en me voorzichtig omdraaiende, was ik juist op tijd om Tommy te beduiden, dat hij zich absoluut stil moest houden. Mijn hart bonsde geweldig, terwijl ik voorzichtig weer vooruit sloop, tot ik bijna bij de deur was. J. • • .je hebt het dus begrepen!" (ik kon alles goed verstaan) „Ik behoef alleen maar de politie op te bellen en hij zal binnen het half uur weer in de gevangenis zitten voor zijn heele leven. Hij zal er geen tweede keer uit ontsnappen daar kun je zeker van zijn." Dit eene woord kwam er duidelijk en helder uit, maar het zou onmogelijk zijn de diepe verachting te beschrijven, welke Joyce er in wist te leggen. Dit had eenige uitwerking op George. „Je hebt alleen maar te doen wat ik ie zeg -- dat i s alles," riep hij nijdig uit. „Geef je me vanavond je woord niet, dat je binnen afzienbaren tijd met me zult trouwen, dan zal ik weggaan en Scotland Yard opbellen. Je kunt nu ie keus doen. Of ie huwt met mij of Lyndon gaat morgen terug naar Dartmoor." „Dan heb je gelogen toen je zei, dat ie bang was om hem te helpen." • Met een krachtige beweging scheen George zijn tong weer in bedwang te krijgen. „Neen, Joyce, dat deed ik niet. De hemel weet, dat het me spijt voor dien armen kerel -- het heeft me altijd verdriet gedaan; maar niets ter wereld kan me. iets schelen, behalve jou. Ik ik raakte buiten mijzelf toen je zei niet te willen trouwen. Je meende dat toch niet, is bet wel? Lyndon kan toch niets meer voor je zijn; hij is toch dood voor ons allen. Op zijn best is hij een sluipende misdadiger, die zich tracht schuil te houden voor de politie in Zuid-Afrika of zoo. Kom, je zult er geen berouw van hebben. Ik heb overvloedig geld en ik zal je alles geven, wat een vrouw maar voor zich wenschen kan." „En als ik weigerde?" vroeg Joyce kalm. Naar het geluid te hooren, deed Georp.;,2 een stap in haar riclyking. (Slot volgt). ---