HARL. DILETTANTEN KUNSTKRING. (Vervolg.) Van den in Harlingen niet onbekenden componist Anton Bruckner worden 2 werkjes uitgevoerd, n.l. Gebet en Weihe. lets heel eigens in de kunst van dezen grooten toondichter is het herhaaldelijk opbouwen van climaxen, welke telkens verebben, om opnieuw weer aan te groen. Bruckner's buitengewoon religieus karakter openbaart zich o.a. in het veelvuldig gebruik van choralachtige thema's. Bruckner (1824-1896) was de zoon van een armen dorpsschoolmeester te Ansfelden bij Linz in Oostenrijk. Ook hij was voor het onderwijs bestemd, doch kreeg ook les in orgel-, klavier-, vioolspel en zang. Hij werd, na de opleidingsschool doorloopen te hebben, hulpleeraar in een klein gehucht op een tractement van 2 gulden per maand, waarvoor hij ook nog organisten- en kostersdiensten moest vervullen. Hij had dus weinig gelegenheid , zijn muzikale gaven verder te ontwikkelen. Na eenige jaren van zwoegen en tobben werd hij na een vergelijkend examen benoemd tot leeraar te St. Florian (1845)• Drie jaar later werd hij ook organist van het prachtige orgel aldaar en nu kon hij zijn geliefde studieën voortzetten. Dat deed hij met zooveel energie 'dat hij vijf jaar later te Weeneen een schitterend' examen als organist aflegde en als meester in het orgelspel werd geroemd. Toen de betrekking van organist aan den Dom te Linz open kwam, overwon Bruckner zijn medeconcurrenten en werd tot organist be. noemd• Toen eindigde zijn werkkring als onderwijzer. Hij was nog jaren lang de leerling van Sechter, die hij in 1868 opvolgde als leeraar in de harmonie en contrapunt aan het Weensche Conservatorium. Zijn hoofdbeteekenis heeft hij als symphonicus; hij hield zich formeel aan Bieetboven, doch breidde de afmetingen van diens vormen uit tot in het overdadige. Hij schreef er 9 symphonieën (de laatste onvoltooid), verder missen, het grootsche Te Deum; Psalm 150 enz. Van Wolfgang Amadeus Mozart wordt op verzoek nogmaals het prachtige Ave Verum met begeleiding van strijkorkest gezongen. Het voornaamste werk van de uitvoering is de grootsche cantate (helaas wordt deze zoo sporadisch uitgevoerd) van den componist Georg Barn: „Mein Freund ist mein, und ich bin sein". Het werk bestaat uit 2 koren, gescheiden van elkander door 4 aria's, één van deze wordt uitgevoerd (Sopraansolo)• Tusscher het begin- en slotkoor bestaat groote overeenkomst (bv. slot le koor, begin 2e koorl verder nog verschillende motieven uit het le deel die eenigszins gevarieerd in het slotkoor weer terug komen. Ook in de Sopraan Aria heeft hij motieven gebruikt uit de koren. Het is één van de belangrijkste werken die voor Bach z'n cantates zijn geschreven. Bshm (1661-1733) is geboren te Hohenkirchen in Thiiringen. Van 1698 af tot aan zijn dood was hij organist in de Johanneskirche te Liineburg. Hij is de leermeester geweest van den grooten Johan Sebastiaan Bach. Aan het slot van m'n inleiding voor het a.s. Dinsdagavond concert wil ik nog eenige woorden zeggen over de groote cantate: „Herr, auf dich traue ich' van Dietrich Buxtehude. B. heeft veel van deze cantates geschreven. Dit 01 erk wordt uitgevoerd met begeleiding van le, 2e violen en orgel. In het le deel van dit intieme werk is vocaal en instrumentaal het medelijden ontroerend stil en zachtmoedig uitgedrukt. Dan volgt de aria: „ Jesu, ich bin blind von Sinnen". Alles werkt samen tot een toon van innig smeeken om erbarmen die in het tusschenspel door de strijkers met hun warmen klank en teederheid nog wordt verhoogd. _ _ GEZINUS SCHRIK. --- Voor de 26ste maal „officieel" naar België Hoe een gezellig onderonsje groeide tot het evenement voor tienduizenden. Onze kansen staan best, maar voetbal blijft spel. Voor de 25-ste maal trekt onze ploeg Zondag „officieel" naar België. Met lette wel op dit woord „officieel", dat men vooral niet met „officieus" mag verwarren, wil men niet voor de gekste consequenties komen te staan. Er is b.v. een bekend liollandsch speler, die jarenlang in de zalige overtuiging heeft geleefd, dat hij „international" was, omdat hij eens meegespeeld had tegen de Belgen. De bittere ontgoocheling volgde, toen men hem mededeelde, dat bedoelde wedstrijd tegen België Wel „officieus", doch niet „officieel' stond geboekstaafd, zoodat hij.op het praedicaat „internationaal" geen aanspraak kon doen gelden. Er zijn spelers, die tien wedstrijden voor het Nederlandsche elftal hadden gespeeld en uit hoofde daarvan aanspraak meenden te mogen maken op een doorloopend bewijs van vrijen toegang voor alle internationale wedstrijden; het onderzoek bracht echter aan het licht, dat zij zich in één wedstrijd slechts „officieus" hadden uitgesloofd, waardoor zij genoodzaakt zijn voor eiken wedstrijd hun plaatskaart te betalen. Het dwaze van het geval is, dat het verschil tusschen „officieel" en „officieus" álléén gelegen is in het feit, of een wedstrijd wèl of niet op een lijst staat ingeschreven, die ten kantore van de moet berusten. Niemand heeft echter die lijst buiten het kantoor ooit gezien, zoodat het vermoeden ons bekruipt, dat bedoelde lijst wel eens een „fictie'' kon zijn... want: eenig verder verschil bestaat er tusschen „officieele" en „officieuse" interland-wedstrijden niet; men komt even moeilijk aan een kaart, betaalt er evenveel duiten voor, de elftallen worden precies eender voorbereid en samengesteld, met „officieele" of „officieuse" opstoppers op het veld houdt men zich niet bezig, op de kaarten staat zelfs een van beide woorden niet aangegeven kortom: de F.1.F.A.-lijst beslist en niets anders! Hoe dit ook zij, volgens die beroemde F.1.F.A.-lijst heeft Nederland tot op heden in totaal 140 internationale wedstrijden gespeeld, waarvan 64 werden gewonnen, 23 gelijk gespeeld en 53 verloren, terwijl het doelgemiddelde met 338-294 in ons voordeel staat. Bedenkt men hierbij, dat van deze 140 wedstrijden er 51 gingen tegen België, dan blijkt wel overduidelijk, dat de ontmoeting Holland—België, of zij boven dan wel beneden de Moerdijk gespeeld wordt, nog steeds als de belangrijkste wedstrijd van het internationaal voetbalseizoen wordt beschouwd. Nu we toch eenmaal aan cijfers bezig zijn, zij tevens gemeld, dat we van de 51 wedstrijden tegen België er 27 wonnen, 9 gelijkspeelden en 15 verloren en dat het doelgemiddelde bedraagt 132 voor en 89 tegen. Van de 25 wedstrijden, die in het gebied der Belgen werden gespeeld, wonnen wij er 12, speelden wij 4 gelijk en verloren wij er .9, terwijl de doelcijfers met 52-46 in ons voordeel staan. Het is wel merkwaardig, dat de serie 'van 140 internationale wedstrijden, die Nederland. tot nog toe verwerkte, geopend werd met een uitwedstrijd tegen de Belgen om den 'Coupe van den Abeele, meer bekend als het „Koperen Dingetje". Een aantal gereserveerde coupé's, nog niet eens grodt genoeg om een geheele wagon noodig te maken, was voldoende om spelers plus supporters naar het land van de Belgen te vervoeren. Vergelijk daarmee nu eens de stellig 25.000 Nederlanders, die van den komenden wedstrijd in de Brusselsche hoofdstad getuigen zullen zijn, dan is het eigenlijk onbegrijpelijk, dat een eenvoudige internationale voebalwedstrijd tot zpo'n evenement voor beide landen is gegroeid. Een 'evenement, dat tienduizenden over de -grenzen drijft en honderdduizenden voor het tooverkastje van de radio te luisteren zet! Ja, een 'evenement, dat zelfs een officieele strijd ontbrand heeft tusschen de gemeentebesturen van Antwerpen en Brussel over de vraag, wie den wedstrijd binnen zijn poorten zal hebben. Momenteel is Brussel de gelukkige, *maar de kans is zeer groot, dat het volgend seizoen het evenement weer naar de Sinjorenstad zal verhuizen, waar het, eerlijk gezegd, krachtens traditie ook thuis hoort. Er valt uit dien „eersten" internationalen wedstrijd nog iets bijzonders te vermelden. Misschien herinneren zich sommige onzer lezers, dat wij met 4-1 wonnen. Als ooit cijfers ,gelogen" hebben, dan waren het wel de cijfers van dien eersten wedstrijd! Bij het verstrijken van den officieelen speeltijd was de stand nog steeds 1--1, zoodat 2 maal een kwartier werd verlengd. Het eerste kwartier verstreek eveneens puntloos en waar onze jongens daarna wind tegen kregen, begon men het ergste te vreezen. En toen geschiedde er iets, waarover de tegenwoordige supporter wel hartelijk zal lachen. Ziehier, wat de bekende journalist Hans er over schreef in het destijds gezag-hebbend „Het Sportblad": „Nu krijgen onze jongens den wind tegen. De toestand is somber. Wij, supporters, staan zwijgend aan 't lijntje. Maar Bill Dyxhoorn neemt 'n kloek besluit. „Allemaal bij mekaar"' zegt-ie. De over het veld verspreide Hollanders worden bijeen geblazen, nestelen zich dicht bij het vijandelijke doel en hebben het heilige voornemen om met een soort Indiaansch krijgsgeschreeuw hun spelers den moed te schenken, die zoo hoog noodig is. Daar gaan ze met den bal- En wij gillen onze geestdriftkreten de lucht in.' Dat het inderdaad geholpen heeft, bewijzen de drie doelpunten, die de onzen in dat laatste kwartier verlenging hebben gefabriceerd. Maar als men zich afvraagt, hoe het thans zou gaan, wanneer de aanwezige Nederlanders in Brussel die order ontvingen om zich achter het vijandelijke doel te verzamelen, dan schiet men toch wel in den lach over (re gemoedelijkheid, waarmede in die oude dagen moeilijke °ogenblikken tijdens internationale voetbalwedstrijden werden opgelost. Vraagt men ons, wie wint, dan antwoorden we, dat, menschelijkerwijs gesproken, Holland moet winnen. Braine mag thans als middenvoor van de partij zijn, maar die was er óók, toen de Roode Duivels in Den Haag door een lang niet sterke 8.- ploeg met 3-2 werden geslagen. De Belgische bladen laten dan ook de meest sombere geluiden hooren, waarbij verwijten natuurlijk niet worden begpaard. Wij distilleeren er slechts dit uit, dat men in België op een wat dragelijker nederlaag dan .8-0 hoopt. Hetgeen natuurlijk lichtelijk is overdreven en er alleen maar op berekend kan zijn, om de onzen wat zorgeloos te maken. Maar _de Oranjes begrijpen zelf al te goed, dat iedere wedstrijd opnieuw gewonnen moet worden, zelfs al start men als gedoodverfd kampioen. Zij zullen daarom niet eerder rusten, voor zij de Belgen zeker onder hebben én zelfs dan nog niet. Want den volgenden Zaterdag speelt het Engelsche elftal te Brussel tegen de Belgen. En zou het voor de onzen, die uiterz aard gaarne hun krachten eens op Engelschen bodem met de Bidden zouden meten, nu niet een stevige stap in de goede richting zijn, wanneer zij de Belgen met grooter cijfers sloegen dan de Engelschen vermogen te doen? Men vergeve het ons, dat wij ditmaal zóó optimistisch zijn, dat wij niet eens aan een nederlaag denken. Maar dát valt ons be moeilijk na het verschil in klasse, dat wij te Amsterdam hebben geconstateerd. En als we daarna hooren,. dat men b.v. in België een tot nog toe onbekende speler uit een lagere club, wiens haren met het klimmen der jaren reeds dunnen, plotseling tot rechtsbuiten heeft gebombardeerd, dan meenen wij den toestand juist aan te voelen, wanneer we zeggen, dat men in België met een „gezegend-zij -de-greep-experiment" er het beste van hoopt te maken. Men heeft altijd kans bij zoo'n gokkie, want voetbal is en blijft een kansspel, zal nooit een rekensommetje worden. Maar nog eens, er moet zich al een heel buitengewone samenloop van omstandigheden voordoen, wil Oranje Zondag het onderspit delven. DIGO. --- Advertentie Wij staan weer voor U klaar met voorlichting en mooie afwerking om IJ het I otografooren tot een waar genoegen te maken! Fotohandel PETER KUIPER, BROUWERSSTRAAT I Kodak-, Gevoelt- en Seldfilms 45 cent. ---