LACHENDE DE WAARHEID ZEGGEN Als twee hetzelfde zeggen, is het nog niet hetzelfde. Men kan iemand een standje maken op zoo'n prettigen, luchtigen toon, dat men het niet als standje voelt. Men kan echter ook een kleine opmerking maken, maar zoo aangenaam en bits, dat het als een beleediging gevoeld wordt. Het is de toon, die de muziek maakt, maar die ook doet lachen of boos maakt. Als de rechte kunst, om standjes te geven, beter beoefend werd, zou er ook geen dienstbodenkwestie bestaan en er zouden ook veel minder echtscheidingen voorkomen. De zomer is de kampeertijd. In het kamp hangt alles af van mooi weer en den goeden toon. Dan is het Indianenleven in tenten en bij kampvuren een heerlijkheid. Maar een zuur, scherp, vitterig mensch kan alles bederven, nog veel meer dan twee dagen onophoudelijke wolkbreuk. Er zijn in het kampleven ook menschen, die ergernis geven en verkeerde toestanden, waarover men zich nijdig kan maken. Zonder veel blijmoedigheid, verdraagzaamheid en zin voor humor moet men niet gaan kampeeren. In het ~Kampeernummer" van het maandblad der Practisch-Idealisten Associatie Wordt op een prettige en geestige manier op verkeerde dingen in het kampleven gewezen. De schrijver gaat uit van de onderstelling, dat een neger, een Wilde een kamp bezoekt. Hij heet Lukanga Mukara. Deze gefantaseerde neger merkt reeds in den vroegen morgen een scherpe scheiding op tusschen „geslepenen", die zich kampraad noemen en zich als zoodanig afzonderen, om wat na te ontbijten, een zonnebad nemen of een morgenslaapje te doen, en „naivelingen", die zich laten ronselen voor een vrijwillig korvee. 's Avonds wanneer de kampeerders zich om een groot /'uur vereenigen, is er een klasse, die zich dicht in de nabijheid ervan legert en alle warmte tot zich neemt en een andere klasse, die achter hen zt en alle koude tot zich trekt. 's Morgens vertrekt een groote groep naar een kleine verzameling hoornen, die zij bosch noemen; dan verheft een der ouderen en wijzeren, soms ook een van de jongeren en onwijzeren zich en spreekt tot hen lang en langwijlig, breed en breedsprakig, hoog en hoogdravend. De anderen luisteren met benauwde gezichten en starende, soms geloken oogen. Zwijgt de spreker en sterven zijn woorden weg, dan s.qhijnen allen opgelucht en rekken zich uit, \vaarbij zij hun armen ten hemel heffen en sommigen de laatste klanken een vaarwel toewuiven. Zij achten het ook blijkbaar een verkeerde gewoonte iederen nacht gedurende lan gen tijd te slapen. Daartoe loopen om beurten eenigen van hen rond en maken daarbij zooveel mogelijk lawaai, terwijl zij de slapers met sterke lichten in het aangezicht schijnen. Zij noemen dit wacht houden. Vooral zij, die wel eens gekampeerd hebben, zullen dezen humor verstaan en zij, die nog eens gaan kampeeren, zich deze dingen voor gezegd en wel lachend gezegd houden. --- FEUILLETON Tante Mietje. Vrij bewerkt naar een novelle van J. G. L. MARUNIER 1) Hoor eens, mijn lieve mevrouw, om reeds aan het huwelijk van haar zoon te denken, terwijl ze nog in den rouw over haar man is, vind ik niet heel teergevoelig; ik verzeker u dat de heele stad er schande over spreekt. 't Is waar, men had dat huwelijk kunnen uitstellen, doch mevrouw oland kon wel eens andere redenen gehad hebben om op spoedige voltrekking aan te dringen, hernam de aangesproken dame, terwijl zij bedenkelijk 't hoofd schudde en mevrouw Roland's aanvallende partij een overwinnenden blik toewierp. Zoo, dat wist Ik niet, hernam de beenige luffer verrast, en is 't een geheim, of mogen de oude vrienden 't ook weten? Wel zeker, maar doe file een plezier en vertel het niet verder hoof! Ik heb van zeer goede zijde vernomen, dat de oude heer Roland volstrekt niet zoo veel heeft nagelaten als men wel verwacht had, en dat mevrouw en haar zoon moeilijk op zulk een voet zou kunnen voortleven, wanneer zij die zonderlinge tante Mietje niet hadden en Louis Roland geen rijk meisje trouwde. En dáárom zou het mij niet verwonderen dat mevrouw Roland dit huwelijk wat verhaast, begrijp je. Zoo storiden de twee vriendinnen in een modemagazijn op de groote markt van X druk te babbelen. Eenige jonge dames, die aan de andere zijde der toonbank inknopen deden, schenen het ,o6k owir dit onderwerp te hebben. — 't Is een verschrikkelijke nuf> die Hermina Lande, .en nu zjj .geëngageerd is, schijnt ze bijna ongenaakbaar, zei een jonge dame op eenigzins spijtigen toon. En toch schijnt ze niet bijzonder veel eischend te wezen, want die Louis Roland moet niet veel bijzonders zijn geweest, en ik geloof dat menig fatsoenlijk meisje hem geweigerd had, ging een Magere blondine met ten scherp stemmetje voort. Aan de overzijde van het modemagazijn zaten ,eenige heeren in gemakkelijke rieten stoelen voor hun societeit. Wat een gelukkige drommel is die Louis Roland toch, sprak een jong officier tot zijn buurman, een advokaat zonder praktijk, een lief meisje, een groot fortuin en een deftige familie, dat alles wordt nu zijn deel. Ja, ja, maar 'Louis moet zelf toch ook zeer rijk zijn. Ga eens na, wat een kapitaal is er toch noodig, om op een voet te leven, zooals Louis met zijn moeder; een der grootste heerenhuizen op de Koningsgracht, auto, buiten, bedienden, dat alles kost ortitzaggelijk veel geld. Maar kerel was die weduwe Rolarid geen partij voor jou, hé? zei een dikke rentenier, die naast den jeugdigen advo'kaat zat, tot zijn mageren buurman, een krassen vijftiger, wiens geheele voorkomen den militair in burger verried. – Voor mij, neen man; mevrouw Roland is veel te ijdel en wereldsgezind'. Ik zou moeten beginnen met mijn kalm leven op te offeren en weer als een saletjonker naar .de oogen mijner echtgenoote zien en daar ben ik te oud voor, zei de majoor terwijl hij een krachtige trek aan zijn sigaar deed en den rook met een bedenkelijk gezicht wegblies. Op deze wijze was de geheele wereld te X met het nieuws van Louis en Hermine Lande vervuld, om, na verloop eener week, dit onderwerp wispelturig te laten glippen en gretig naar een ander te grijpen, dat met denzelfden hartstocht ontleed en met dezelfde afgunst besproken zou worden. Doch, wat deze kletswereld er ook over kakelde, mevrouw Roland, de moeder van Louis was overelukkig met deze verbintenis. Inderdaad was haar man, kort voor zijn dood, ten gevolge eener mislukte speculatie, verplicht geweest zijn zaken aan kant te doen, wilde hij op den ouden roem van het vermaarde handelshuis geen schaduw werpen. Ofschoon .de oude Roland nu op eervolle wijze den handel verliet en bijna niemand de ware oorzaak ver moedde, had zijn fortuin echter een zeer gevoelig verlies geleden en 'bleef er na zijn dood slechts juist genoeg voor zijn vrouw en zoon over om 'deftig, maar eenvoudig te kunnen leven. Voor weinig mensc'hen ware deze toedracht zoo verschrikkelijk geweest als voor mevrouw Roland, de vrouw van de uitgaande wereld, wier leven een aaneensehakeling van fe-es-ten, bezoeken en toiletmaken was; de vrouw, die nauwelijks tijd had om den roman van de mode te lezen, laat staan zich om eenige huishoudelijke zaak betreffende keuken of kelder te bekommeren. Derhalve had zij 't denkbeeld van een rijk huwelijk voor haar zoon terstond aangegrepen, en met echt vrouwelijken tact naar een goede partij rond gezien, totdat haar zoon Louis, de rijzige, bevallige cavalier, de vlugste danser uit de stad, de stoutste paardrijder uit den omtrek, de innemendste prater der goede kringen;haar op zekeren morgen met de bekentenis verraste, dat hij Hermine Lande ten huwelijk gevraagd en haar hand verkregen had. Geen keus ware mij welkomer geweest, Louis, zeide zij, hem 'de handdrukkende; Hermine is een bevallig, fijn beschaaf d en rijk meisje en de familie Lande is een echt patricische familie. Denk er evenwel om, dat vóór ie dit groote nieuws aan anderen vertelt, dat je eerst tante Mietje er mede in kennis stelt. Zoo eenvoudig en teruggetrokken zij ook schijnen moge, weet je niet hoe fijngevoelig zij voor dergelijke miskenning is. Maar moeder, tante Mietje zal zich evenmin om mijn engagement als om een nieuwe opera bekreunen: tante Mietje hoor 'de in een museum van zeldzaamheden of op 't veld als vogelverschrikker thuis! had Louis minachtend, spottend zijn moeder in de rede gevallen. ^Onverstandige jongen, schudde ze berispend 't hoofd, en daarop haar stem een zachter toon gevend sprak ze: begrijp ie dan niet dat het je eigen belang is, om tante Mietje in niets voorbij te gaan en haar in alles ie kennen ten minste den schijn daarvan aan te nemen. OfsChoon zij zich altijd op den achtergrond plaatst, 'is evenwel heersChzucht een harer karaktertrekken. Geef 'haar daarin toe, want waarlijk 't mag ons niet onverschillig zijn of zij ons genegen blijft of niet. Ik heb ie immers al reeds meermalen gezegd, dat tante Mietje, volgens je vaders berekening, een zeer groot vermogen bezit, waarvan jij de vermoedelijke erfgenaam wordt, zoo je het slechts verstandig en met doorzicht aanlegt. Geef haar eigenzinnige nukken toe, spot niet met haar zonderlinge manier of ouderwetsche kleedij en toon haar vooral eerbied en ontzag. Je zult in de wereld nog zoo dikwijls wat oprechtheid moeten opofferen, en vriendschap of achting huichelen, om op een andere wijze tot je doel te komen. Welnu, ma, ik zal uw raad volgen en tante Mietje onmiddellijk deelgenoot maken van het groote nieuws, was het antwoord. Hij had zich bij dien raad zijner moeder wellicht herinnerd, dat een kleine onoprechtheid of huichelarij hem tegenover tante Mietje weinig moeite kostte: want wanneer hem op nieuwjaarsdag en zijn ver jaardag, de eenige dagen waarop tante Mietje zich in den prachtigen salon zijner moeder vertoonde, het welkome tienguldenstukje uit haar magere, knokkerige vingers in zijn kinderhand werd gestopt, 'had hij zijn tante immers steeds zoo lief en innemend toegelonkt en haar beenige wangen zoo hartelijk gekust! Begreep hij dus als kind zijn eigenbelang reeds zoo goed, zou 'hij dan als volwassen man nog minder schranderheid toonen? Wie echter tante Mietje, door een bijzonder toeval, eens gezien of ontmoet had, kon gemakkelijk begrijpen, dat men weinig eerbied toonde voor een wezen dat zoo teruggetrokken en menschenschuw scheen te leven; en dat derhalve houis, de onnavolgbare dandy, de ,gezochte saletjonker het een overwinning op zichzelf kon noemen, wanneer hij haar met fijne oplettendheid en schijnbare sympathie behandelde. (Wordt vervolgd). --- KWAM BETER UIT. rk kan vandaag niet dansen. Waarom niet? Ik 'heb een gat in mijn kous. Laten we dan naar de bioscoop gaan --- VOORZICHTIG Wij waren schoolkameraden, doktel Pk weet niet, of u mij nog kent? Ja, mijn waarde, dan moet u mij eerst zeggen, wat u verlangt. --- PLUIMVEETEEIT VR AGE N, deze rubriek betreffende, kunnen door de abonne's worden gezonden aan Dr. B. J. C. TE HENNEPE, Diergaardesingel 96c Rotterdam. Postzegel van 7.5 cent voor antwoord insluiten. De Coccidiosis der Kuikens. De oorzaak en bestrijding. We krijgen dus de ziekte heel gemakkelijk door aankoop van besmette kuikens. Deze kunnen schijnbaar gezond zijn. Dat is dus weer een zeer voornaam punt en het brengt ons op de meest voorkomende manier van ziekteverspreiding, n.l. door smetstofdragers. Zieke kuikens kunnen óf sterven óf genezen. In het door mij beschreven geval waren er in den koppel verschillende gestorven en de rest was genezen of niet ziek geweest. De genezen kuikens kunnen echter de parasieten toch in hun darmen houden en blijven dus voort durend waar ze komen smetstof verspreiden. Het is nog sterker. Vrijwel alle terrein waar men gedurende eenige jaren kippen houdt is besmet met deze parasieten en een vrij groot aantal kippen (volwassen) zijn dan ook behept met coccidiën al vertoonen ze niet de minste ziekte daardoor. Vandaar dan ook deze uiterst voorname les: Breng geen kuikens op terrein waar oude kippen geloopen hebben of fok geen kuikens op temidden van oude kippen. Men zal mij verschillende gevallen noemen waar het goed ging, maar begrijpt wel dat dit allemaal gevallen zijn van meer geluk dan wijsheid. Door opfokken van kuikens op gebruikt terrein of tusschen oude kippen loopt men de grootste kans coccidiosis onder de kuikens te zien uitbreken. Maar tevens begrijpt men nu ook dat de man, die van zijn kippenhok komende, direct tusschen zijn kuikens gaat loopen, ook groote kans heeft besmetting aan te brengen. Vandaar dat in mijn 'kuikenop• fokhuis aan -den ingang een mat ligt in een creolinebak en niemand naar binnen mag af hij moet eerst een voetbad van creoline genomen hebben. Vandaar ook dat in Amerika de revolutie zich voltrok ken heeft in het opfokken der kuikens, dat men deze n.l. niet meer los laat loopen doch ze steeds binnen houdt. De Amerikaan redeneert aldus: Mijn terrein is honderd tegen één besmet, dus fok ik mijn kuikens binnen op. In •ons land op bedrijven waar men ruimte heeft en voor betrekkelijk versch terrein kan zorgen, kan men, als men goed in aanmerking neemt wat ik nu verteld heb, ook buitenshuis nog wel kuikens laten loopen niaar het betrekkelijk veelvuldig vooikomen van coccidiosis bewijst wel, dat de hokken en terreinen veer meer besmet zijn dan men wel denkt. Blijft nu ons terrein lang besmet of verdacht als er kuikens pp geloopen hebben of volwassen kippen? Om dat te beantwoorden gaan we nu eens even den parasiet zelf bespreken. De oorzaak der ziekte is een microscopisch klein diertje, wetenschappelijk „Coccidium avium" genaamd. Ook bij konijnen komen coccidiën voor en veroorzaken daar de beruchte buikwaterzucht der jonge dieren. Dit is echter een ander soort van coccidiën. De parasieten leven in de cellen der darmwand en iedere cel waarin zoo'n coccidium zich gaat nestelen sterft af. Met de ontlasting komen de eitjes der parasieten naar buiten en als deze nu op vochtige plekken terecht komen, ontwikkelen zich na vier dagen in deze eitjes de jonge parasietjes. Deze jonge parasietjes zijn zeer gevaarlijk, de eitjes niet. Pas gedeponeerde mest van zieke kuikens is dus eigenlijk niet gevaarlijk. Vandaar dus al weer een zeer nuttige les die ons leert, dat we ter voorkoming van coccidiosis veel kunnen bereiken door iederen dag het hok te reinigen. Ik ken pluimveehouders die dat werkelijk doen, doch hoevelen zouden dat er zijn? De meesten hebben er heusch geen tijd voor, alleen in tijd van ziekte is het beslist noodzakelijk. Wordt het rijpe eitje opgegeten dan ontwikkelt zich in den darm de nieuwe parasiet. Dit geschiedt door een heel ingewikkeld proces dat ons bitter weinig kan schelen. In den darm vermenigvuldigen zich de parasieten op reusachtige manier langs ongeslachtlijken weg, gewoonweg door zich telkens weer te splitsen tot jongere individuën. Op een geg,even ()ogenblik ontstaan er uit dit splitsingsproduct mannelijke en vrouwélijke individuën en dan pas worden er ei'tjes gevormd, die buiten het lichaam der kuikens tereCht komen. Deze eitjes nu z ji n verbazend goed betand tegen allerlei invloeden ZOO lang ze maar niet te veel uitdrogen. Ze kunnen echter blijkbaar in den bodem "best overwinteren, dus van seizoen lot seizoen ziekte veroorzaken. Heeft men dus een besmette kuikenren 't n laat men deze zonder er iets mee te doen een jaar leeg staan, dan kunnen toch volgend jaar er weer zieke kuikens door ontstaan. Neemt men nu nog in aanmerking wat ik al vertelde van volwassen kippen en smetstofdragers, dan begrijpen we dus nu wel dat het een heele toer is om bij het opfokken in het groot van kuikens, vrij te blijven van coceidiosis. Nu weten wij dunkt mij genoeg van coccidiosis om de ziekte te kunnen bestrijden en zullen we het volgende kunnen begrijpen. Coccidiosis is ,een vervuilingsziekte en alleen de uiterste reinheid kan ons redden. De vloer in het opfokhuis moet voortdurend gereinigd worden en bedekt met versch strooisel. Als zoodanig is in tij,. den van gevaar zuiver wit zand of turf-6trooisel het best. Rennen een voet diep uitgraven, omspitten en laten begroeiën met een snel groeiënd gewas dat veel vuil uit den bodem als het ware opneemt voor zijn groei. Wat drinkbakken en voerbakken betreft, het allerbeste zijn de door mij beschreven modellen te gebruiken, waarbij dus water en voerverontreiniging tegen gegaan wordt In geen geval graan over den grond strooien. Graanvoer evenals meelvoer uit bakken voeren. Ook groenvoer mag niet op den grond geworpen worden, doch moet tilt ruifjes van gaas verstrekt worden. Geneesmiddelen zijn niet bekend. Het eenige middel dat eenigzins helpen kan bij zeer lichte gevallen is melkzuur. Vandaar de bestrijdingsmethode met karnemelk. Kar nemelk is op zichzelf reeds een prachtig kuikenvoer en als men de kuikens nu in hygiënische voerbakken droog meel verstrekt en in dito drinkbakken karnemelk en geen water, dan moeten ze van zelf wel karnemelk drinken, wat een gunstige invloed heeft op de spijsvertering en een ongunstige invloed op de parasieten. Kan men geen karnemelk krijgen di kan men zich behelpen door in het meelvoer 40 pCt. gedroogde karnemelk te mengen en dan bijv. in het drinkwater een ontsniettingsmiddel zooals chios6l. Ik heb onlangs al vermad dat men ook wel met chloor het water tracht te ontsmetten, doch dit middel is voor pluimveedrinkwater waardeloos, daar het door de groote hoeveelheid organische stoffen die de kippen er in brengen direct uitgewerkt is. Dus bij coccidiosis: Drinkbak en voerbak op gaasvloertjes precies zooals ik het bij pullorum beschreef en turfmolm in het kok of, wat nog beter is de kuikens op gaasbodems te zetten. Met beide manieren had ik dit jaar bij proeven koed succes. Dr. TE HENNEPE --- DE OOLUKE OESTERS! 161. Op Marinus' aanraden zullen ze nu maar naar den grooten Dierentuin gaan. Daar valt oo'k heel wat te zien. En tante wil wel, vooral als Marinus haar vertelt van het groote aquarium met de visschen en andere zeedieren. Die willen ze allen graag zien! 162. Weldra staan ze voor de groote aquaria en ze kijken aandachtig of ze onder de schichtig rondschietende visschen en andere zeedieren in het groene water misschien niet een of anderen oude kennis ontdekken. Maar hun Gogen zijn daar nu zeker te menschelijk voor geworden, ze zien niets! 163. Marinus brengt tante en de zusjes nu naar het naastgelegen Slangenhuis, waar ze vol griezel kijken naar de groote kruipende dieren met hun mooie huiden en hun valsche oogen. Onderwijl zijn Ot en Oscar in het aquariumzaaltje achter gebleven en daar broeden ze stilletjes een stout plan uit. 164. „Eerst kijken of er iemand komt", fluistert Oscar. „Neen, we zijn hier moederziel alleen!" En dan smoezelen ze samen weer even. Nu ja, het is waar, ze hebben erg veel medelijden met de visschen die hier zoo gevangen leven in die glazen kastjes en die de vrijheid en de groote zee niet meer kennen. Wat ze doen gaan? Dat zal het volgende plaatje je vertellen! ---