BONNEN Van 22 Februari-6 Maart. Bonkaarten KA, KB, KC 802. 150Algem. 2 eieren (geldig t/m 28 Febr.) 207Algem. 750 gram suiker, boterhamstrooisel enz., of 1500 gram jam, stroop enz. of 750 gram versnaperingen. 205Algem. 250 gram waspoeder. 203Algem. 100 gram bloem of zelfrijzend bakmeel of kindermeel. 202Algem. 400 gram brood of 1 rantsoen gebak (geldig t/m 6 Maart). 201Algem, 1600 gram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) 200Algem. 200 gram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) 194 Reserve 800 p:ram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) 196 Reserve 400 gram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) Bonkaarten KD, KE 802. 650Algem. 2 eieren (geldig t/m 28 Febr.) 709, 707Algem. 250 gram suiker, boterhamstrooisel enz., of 500 gram jam, stroop enz. of 250 gram versnaperingen. 705Algem. 500 gram waspoeder. 703Algem. 100 gram bloem of zelfrijzend bakmeel of kindermeel of kinderbiscuits. 702Algem. 400 gram brood of 1 rantsoen gebak (geldig t/m 6 Maart a.s.) 701Algem. 400 gram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) 700Algem. 200 gram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) 694 Reserve 400 gram brood (geldig t/m 28 Febr. a.s.) 696 Reserve 500 gram bloem of zelfrijzend bakmeel of kindermeel of kind&biscuits. Bonkaarten MA, MB, MC, MD, MT-1 803 (bijz. arbeid, a.s. moeders en zieken). 1065 Suiker 250 gr. suiker, boterhamstrooisel enz., of 500 gr. jam, stroop enz., of 250 gram versnaperingen. Tabak- en versnaperingenkaarten enz. QA, QB, QC 802. 13, 14, 17Tabak 2 rantsoenen sigaretten of kerftabak 15Versnap. 200 gram versnaperingen of 200 gram suiker, boterhamstrooisel enz., of 400 gram jam, stroop enz. 18Versnap. 100 gram versnaperingen of 100 gram suiker, boterhamstrooisel enz., of 200 gram jam, stroop enz. Niet aangewezen zijn en vernietigd kunnen worden: de bonnen 152, 154, 155, 654 en 655 Melk, 160, 161, 162, 164, 167, 666 en 667 Reserve, 169 en 669 Algemeen. Keuzebonnen veertien dagen geldig. Reeds enige tijd zijn 12,esprekingen gaande over de aanwijzing der broodbonnen en over de keuzebonnen voor gebak en vermicelli. Laatstgenoemde bonnen zullen blijven bestaan. Over de aanwijzing der broodbonnen is nog geen definitieve beslissing gevallen. Het lag in het voornemen om per 29 Februari de broodbonnen een maal per veertien dagen aan te wijzen. Bekendmaking der broodbonnen voor twee , weken tegelijk blijkt evenwel nog zodanige bezwaren te hebben, dat van de zijde van het bakkerijbedrijf verzocht is deze maatregel vooralsnog geen doorgang te doen vinden. De keuzebon voor vermicelli , zal evenals die voor gebak twee weken geldig blijven. Voorts zal er naar gestreefd worden, de broodbonnen op zodanige wijze aan te wijzen, dat daarop steeds veelvouden van 400 gram verkrijgbaar zullen zijn. --- WAAR HET Zwarte goud GEDOLVEN WORDT Ondergronds „glück auf"! C) I „Wij hebben hier geen geheimen", zegt de I heer Van Aernsbergen van de Voorlichtingsdienst der Mijnen, „en als U wilt en er belangstelling voor hebt, kunt U al onze bedrijven wel gaan bekijken." Ik had belangstelling en ik wou wel en dus was er niets meer tussen mij en de kolenhouwers dan een laag aarde en steen van ongeveer 500 meter dik. Maar dat is 'hier natuurlijk in het geheel geen bezwaar en de lift bracht ons er in een onmogelijk korte tijd heen. Ons, dat waren opzichter Van Kerkvoort en ik. We waren vrijwel eender gekleed, want de mijn had er voor gezorgd, dat ik een complete mijnuitrusting kreeg, bestaande uit een heel 'dik wollen hemd, een soort kiel of jasje, een wollen halsdoek, een broek, een paar sokken en een paar bespijkerde schoenen. Verder hoorde daar nog bij een pet van zeer hard leer, die tegen een stootje kan, en een riem om de hals, waaraan een mijnlamp gehaakt kan worden. En zo stonden we dan in de liftkooi en daalden. Men had mij rare dingen verteld van de afdaling in de lift. De maag kwam je tegen de keel te zitten en nog enkele onplezierige dingen meer. Dus lette ik goed op, waar mijn maag bleef, maar die bleef waar een maag gewoonlijk behoort te zitten. We stappen uit de lift en wandelen door een vrij hoge, tamelijk goed verlichte gang. Tot mijn grote verbazing merk ik er vrijwel niets van, dat we nu 485 m. onder de grond zijn. De gang is, zo te zeggen, goed dóortimmerd en in het eerste stuk merk -je niets van stenen. Later wel, want dan is de gang niet meer zo betimmerd, maar gestut. Op korte afstand van elkaar staan ijzeren palen, een soort rails, en steunen de zolder, welke bestaat uit dicht tegen elkaar gelegde balken. Zo te zien kan er niets gebeuren en de opzichter verzekert me, dat er ook niets gaat gebeuren. Last van de kou heb ik niet, want het is hier vrij warm. Het duurt dan ook maar even of ik volg het voorbeeld van de opzichter en steek de halsdoek in mijn zak. Gemoedelijk keuvelend, met een 500 meter berg boven ons, wandelen we door de gang, die intussen geheel donker is geworden. De grond is tamelijk vlak, al ligt er wel eens een steentje, en als we buiten de rails blijven er ligt hier een dubbel spoor hebben we weinig kans te struikelen of te vallen. Heel in de verte zie ik enkele dwaallichtjes in het zwarte duister. Als die lichtjes dichter bij komen, blijken het mijnwerkers te zijn met de electrische mijnlampjes voor de borst of in de hand. De opzichter wisselt een paar woorden met hen en ze zijn al weer voorbij. Opzichter Van Kerkvoort laat het licht van zijn lamp omhoog schijnen en wijst me de dikke buizen, welke langs de zolder zijn bevestigd. „Dat zijn de buizen voor de samengeperste lucht", legt hij me uit en als wij dan voorbij een machine komen die in een nis in de wand is ingebouwd, vertelt hij me, dat die dienst doet om het condensatiewater uit de persluchtbuizen af te voeren. Hij draait aan een kraan en een stroom van geelbruin water spuit er uit en loopt weg in een goot terzijde van de gang. Op mijn vraag, waar dat water blijft, zegt hij, dat het nog een honderd meter daalt naar de „onderste verdieping" en vandaar wordt het weer naar de oppervlakte gepompt. „Is het daar onder nog warmer dan hier?" vraag ik, de bovenste knoop van mijn jasje losmakend. „Ja, natuurlijk, het is daar enige graden warmer. Hoe verder men daalt, hoe meer de temperatuur stijgt." We komen aan een paar scheef staande deuren, welke een gang afsluiten. „Probeer maar eens, die open te doen", inviteert Van Kerkvoort. Er is geen kruk te bekennen, dus moet ik er tegen duwen. Waarachtig, als ik al mijn krachten inspan, geeft de deur mee en als ze een klein eindje open is, gaat het ineens vanzelf. Het blijkt een soort luchtsluis te zijn. De verbruikte lucht wordt uit de mijngangen weggezogen en frisse lucht komt er voor in de plaats. Wordt die luchtstroom gestuit, zoals tegen die deuren, dan merkt men pas, hoe sterk die stroom is. Achter die deuren is verder weinig anders te zien dan een soort reservelift, die daar eenzaam hangt te treuren om zijn verlatenheid. We laten het maar zo en gaan verder. Dan passeert ons vrij onverwacht een kolentrein. Een ster verschiet in het donker en het blijkt een locomotief te zijn met een lange staart van grijs ijzeren kolenwagentjes. Lichtschampen van onze mijnlampen huppelen over de glanzende kolen. Een merkwaardige locomotief. Het zijn vier of meer wielen, dat kon ik in het donker niet zo gauw zien, waarop een aantal horizontale stalen cylinders liggen en daar ergens tussen in zit de machinist. Zoals bijna alle beweegkracht in de mijn, wordt ook deze machine gedreven door samengeperste lucht. We passeren een aantal wissels, gaan een zijgangeee in en moeten dan langs ijzeren laddertjes afdalen in een stikdonkere put. Om de 5 meter moeten we een paar stappen omlopen om bij het volgende laddertje te komen. Er was geen kunst aan, alleen moest je er voor zorgen niet zonder ladder in de put te stappen. Het geruststellende was, dat je door de grote duisternis de donkere afgrond niet zag gapen. • We kwamen weer uit in een andere, veel kleinere gang, overal gestut met z.g. mijnstutten, ronde paaltjes van dennenhout. Al spoedig hadden we het einde van de gang en daarmede het begin van de „pijler" bereikt. De pijler, dat is de kolenlaag welke men bezig is „uit te hakken." De gang stond precies dwars op die laag. Opzichter Van Kerkvoort, die zeker dacht, dat enige gymnastische oefeningen ,mij geen kwaad zouden doen, had mij gebracht bij „De Finefrau", een sleuf •in de aarde van ongeveer 60 cm hoog en hier en daar nog heel wat centimeters minder. Maar dat wist ik toen nog niet. Ik zag op borsthoogte een smalle sleuf, waarin zich helemaal vooraan, vlak onder het electrische licht, een transportband bewoog, dat is een band zonder eind, die steeds maar doorrolt, zoiets als een gladgestreken roltrap. De mannen bij ons in de gang gooiden mijnstutten stempels op de band en ruwe planken van ruim 1 m. lengte en met de kolen, 'die er op lagen, verdwenen die ergens in die sleuf. Vlak voor ons en uit de sleuf kwam het nijdig gerikketik van pheumatische hamers en dat maakte zoveel lawaai, dat ik de opzichter vrijwel niet kon verstaan, toen hij me vroeg hem te volgen. Hij gaf bevel de transportband te laten stilstaan en werkte toen zichzelf er over heen en aan zijn uitnodigend gebaar begreep ik, dat het de bedoeling was, dat ik hem zou volgen. Dat deed ik en de daar liggende mijnwerkers zullen zich wel heerlijk vermaakt hebben over de manier, waarop ik over de band crawlde. Ik ben in het water dan ook beter thuis dan in „de Finefrau." Plat op mijn buik schoof ik door de smalle opening en verloor natuurlijk mijn mijnlamp, die ergens op de band bleedf liggen, maar die ik toch nog weer kon grijpen, voordat de band er mee vandoor ging. „Hier onder in de pijler ligt een Fries", raasde Van Kerkvoort mij in het oor en meteen schoof hij op de manier van de zeehonden voor me uit. Ik zag het wit van ogen schitteren en een dubbele rij blinkende tanden, die bij nader bezien bleken te behoren aan Jan Rinia van Makkum. Hij keek verbaasd op en het is eigenlijk ook wel een beetje gek, als je daar ruim 500 meter onder de grond plotseling een oudplaatsgenoot de hand gaat drukken, „Hoe foldocht it dy hjir?" vraag ik, nog hijgend van de inspanning. „Och, wol goed, ju. It bigjint al aerdich to wennen. Ik bin hjir nou ryklik in jier." „Giest ek wer foart, as dyn tijd om is?" ben ik belangstellend te weten. „Dat wit ik noch net. Hwat moat men yn Makkum. Ik fortsjinje hjir bést. Tsien goune deis yn in sjicht fan 8 áren en der wurdt dan sahwat seis áren fan arbeide'." Wij praten nog even 'over dit en dat en over mijn neef, die ook in deze pijler gewerkt heeft, maar omdat hij te groot was en zich wenden noch keren kon, nu ergens anders aan het werk was. Wij draaien ons zo goed en zo kwaad als 't gaat om en verdwijnen weer en reeds hoor ik zijn pneumatische hamer weer in de kolen bijten. En dan begint de tocht, waar ik nu met plezier aan kan terugdenken, maar die me toen dikwijls mezelf heeft doen afvragen, hoe ik in hemelsnaam zo gek kwam om door die smalle gleuf te kruipen, terwijl er boven zoveel. ruimte was. Het gangetje was meestal niet hoog genoeg om te kunnen kruipen en dan moesten we ons zelf vooruit schuiven, en niet alleen vooruit, maar ook omhoog, want het pad voerde zacht hellend naar boven. Mijn knieën, alleen bedekt door een dunne broek, voelden elk stukje steenkool en er lagen zoveel stukjes. Het duurde dan ook niet zo heel lang, of ik moest eerst voorzichtig tasten naar die plaatsen, die het minst hard waren. Lagen er veel fijne kolen, dan was het niet erg, dat was zacht, maar als er weinig lagen op de leistenen van de bodem, dan was het erg. De opzichter haastte mij niet, want bijna bij elke houwer bleef hij even liggen om een technisch kolenhouwers-gesprek te voeren. En er lagen nog al een stuk of wat in deze 180 m. lange aardsleuf, Limburgers, maar ook uit andere provincies. Bijna allen waren ze zeer tevreden over het werk. Ze laten hun pheumatische hamers ratelen en hakken hun 8 bij 1 meter kolen er uit en gooien die met grote schoppen op de band. Zo gauw ze ergens de kolen hebben weggehakt, moeten ze eerst „bouwen." Ze zetten een „stempel" en daar -boven op een plank, waar ze eerst een inkeping in gemaakt hebben met de bijl, die ze bij de hand hebben. De plank ligt dan langs de zolder en wordt daar door de stempel, die natuurlijk rechtop staat, er tegenaan gedrukt. Op 't eind van de plank wordt later weer een stempel gezet. Op die manier steunen ze dezolder. Overigens was ik uiterst verbaasd te zien, hoe glad die zolder was; het leek wel of die gepolijst was. Zo'n laag steenkool zit glad afgepast tussen twee leisteenlagen in. Ik heb ook nog geprobeerd om een rantsoen kolen er uit te steken, maar de persluchthamer was te wild voor mijn onbewende handen, en als ik me deze winter moest warmen bij de kolen, die ik heb gehouwen, dan zat ik lang in de kou. Vanzelfsprekend kan ook daar de één er beter mee overweg dan de ander. Er zat daar ergens een leerling van de Ondergrondse vakschool en zelfs mijn ondeskundige ogen zagen het grote verschil met het werk van vele anderen. En steeds kropen we verder, begeleid door het ',Glck auf" der houwers, tot ik op het laatst alleen nog maar interesse had voor het einde van de tocht, dat nooit scheen te komen. Mijn knieën protesteerden hevig en het laatste gedeelte van de pijler kon ik alleen maar doorkomen door mijzelf op mijn zij voort te bewegen. Bovendien had ik het vreselijk warm. Het zweet liep .mij in de ogen en het benauwende was, dat ik nergens even mijn hoofd uit een raam kon steken om wat frisse lucht te happen. Nu en dan moest ik even naast de transportband op mijn rug liggen om uit te blazen en de koelere luchtstroom van de luchtverversing over mijn gelaat laten gaan. Merkwaardigerwijze heb ik aan gevaar helemaal niet gedacht; trouwens, de indruk, dat 't daar gevaarlijk zou zijn, krijgt men helemaal niet. En de ingenieurs, èn de opzichters èn de mijnwerkers zelf, hebben me er van weten te overtuigen, dat ongelukken in de mijn practisch niet voorkomen als de veiligheidsmaatregelen goed worden nageleefd. Het gevaar is zeker niet groter dan in het drukke verkeer van een grote stad. Men moet opletten, 'uitkijken en weten wat men doet en dat laatste wordt de mijnwerkers grondig geleerd. Het werk is niet gemakkelijk en niet licht en een goed vakman wordt men pas na jaren, waar tegenover staat dat het goed wordt betaald, terwijl men tegenwoordig bovendien nog verschillende voordelen geniet, die een gewone arbeider niet heeft. Ik zou U nog veel kunnen vertellen over mijn ondergrondse omzwervingen, over de grote ruime „steengang" die men er maakte en die nodig was om weer een nieuwe kolenlaag aan te boren, over het vlak leggen van de rails, over de eigenaardige piepende geluiden als van krekels, welke geluiden volgens de opzichter ontstaan door ontsnappende lucht onder hoge druk, terwijl mijn neef beweerde dat er ook inder• daad krekels waren over de roofcolonne, die de afgewerkte kolengangen weer laten instorten, over het opvullen van gangen met fijngemalen steengruis, dat er in wordt geblazen en nog veel meer. Maar nu gaan we weer naar boven, want ook daar is iets te zien. H. F. F. / Een uiterst belangrijk werk in de pijler is het stutten van het dak, teneinde instortingen te voorkomen. Hier wordt een stempel geplaatst. Ook deze gang is weer veel hoger dan de Finefrau, de kolenlaag dus dikker. Deze houwer draagt het 4electrische lampje op zijn pet en de batterijhouder op de rug, terwijl hij gekleed is in de traditionele werkkleding: broek en heel dun, zwart hemdje. Kolenhouwer aan het werk in een pijler. Deze pijler is nog al even hoger dan de Finefrau. Hier kan de houwer tenminste behoorlijk bij staan. De hcogte van de pijler hangt af van de dikte van de kolenlaag. --- DRIE IN DE PAN. In ieder mens schuilen drie karakters: Het karakter, dat hij toont; Dat, wat hij meent te hebben; Dat, wat hij werkelijk heeft. --- Buitenland Al is de tijd, waarbinnen de Marshallhulp Europa zal moeten worden verleend krap toegemeten en al dreigt ze door be- ' snoeiing in het Amerikabnse Congres lager te worden dan waarop aanvankelij`k was gerekend, dat ze komt schijnt wel vast te staan. Dat ze nodig is, staat nog vaster, zowel minister Lieftinck in Nederland als sir Staf ford Cripps, zijn Engelse collega, hebben een somber beeld geschilderd van de toekomst voor hun landen, wanneer die hulp zou uitblijven. Misschien ; is die schildering ook wat overdreven, om het Amerikaanse Cong'res vooral te over- 1 tuigen, dat toch snel afdoende hulp moet 1 verleend. Die overtuiging kan het Congres I ook worden bijgebracht door de prijsdaling in de Ver. Staten. Deze heeft een vrij zenuwachtige stemming in economische en industriële kringen daar veroorzaakt, maar is slechts een kleinigheid bij wat er daar zou gebeuren als het Congres de Marshallhulp afwees. Dan immers zou de rij der afnemers van Amerikaanse producten zo worden gedund, dat de bodem totaal uit de markt zou vallen. Ook daarom staat het wel vast, dat deze hulp zal worden verleend en dan kan de prijsdaling gunstig werken, omdat voor de dollarbedragen, welke beschikbaar worden gesteld, nu meer Amerikaanse goederen kunnen worden gekocht. Intussen zouden de Amerikanen geen zakenlieden zijn, wanneer ze aan de te verlenen hlulp geen reeks voorwaarden wilden verbinden, welke vooral hierop neerkomen, dat de landen die hulp wensen, onderling elkaar ook zullen moeten bijstaan. In de praktijk komt dit neer op economische samenwerking, tolunies en dergelijke in West-Europa, en op het opnemen van West-Duitsland in eert economisch plan voor dit gebied. Ook de te Rome te houden conferentie van vertegenwoordigers van Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië en de Beneluxlanden over de mogelijkheid een tolunie tussen deze landen te vormen, moet in dit licht gezien evenals het Engelse plan tot vorming van een Westerse Unie, dat nog steeds in het eerste stadium van voorbereidng verkeert, waarbij de Beneluxlanden terecht de eis hebben gesteld, dat zij eerst als gelijkberechtigden wensen deel te nemen aan het overleg der Westelijke geallieerden over het lot van West-Duitsland. In een conferentie, welke op 23 Februari te Londen tussen Engeland, de Verenigde Staten en Frankrijk gehouden wordt over het Duitse vraagstuk zal de Benelux deelneming dan ook als eerste punt op de agenda staan. Rusland heeft tegen deze conferentie al geprotesteerd en het spreekt, dat al die onderhandelingen over West-Europese samenwerking trouwens Polen. Tsjecho-Slowakije en Zuid-Slavië houden thans ook een gezamenlijke conferentie over het Duitse probleem Oosten en Westen steeds verder uit elkaar drijft. De Russen, daarin voorafgegaan door de Amerikanen, publiceren nu op hun beurt officiële stukken, welke licht werpen op de toegevende houding, welke de Angelsaksische landen tegenover Hitler aannamen voor de oorlog uitbrak. Men weet daar nog wel alles van. München, waar Tsjecho-Slowakij e door Engeland en Fgankrijk werd opgeofferd, is nog niet verten en dat de Ver Staten, doordat zij zich te lang afzijdig hielden van verplichtingen jegens Europa, mede schuld hebben aan het uitbreken van de oorlog, kan niet ontkend. Overigens is het nieuws uit Europa niet groot, de stakingen in België wijzen op toenemende sociale spanningen, in verband met de prijsstijgingen, ook al zit er communistische actie achter. De Ver. Staten schijnen bereid ook Franco-Spanje in de Marshall-hulp te doen delen het moet toch ook in de West-Europese samenwerking opgenomen mits het enige hbrvormingen in democratisehe richting invoert, waaruit blijkt, dat Marshall-hulp en politiek niet te scheiden zijn. In Griekenland en Palestina spanning en nog eens spanning! In laatstgenoemd land worden de Arabische aanvallen steeds omvangrijker en de Ver. Staten worden blijkbaar al afkeriger van een deling, die hun de Arabische vriendschap zal kosten. In Noord-Korea is gebeurd wat men onder een Russische bezetting kan verwachten, de democratische volksrepubliek is er uitgeroepen en het zal even moeilijk blijken Korea weer tot een eenheidsstaat te maken als Duitsland. En ook even moeilijk om in het verdeelde China weer vrede tot stand te brengen tussen de regering en de communsten. De legers der laatsten hebben vooral succes in Mantsjoerije en, bevreesd voor de steeds wassende communistische invloed, waarachter ten slotte toch ook weer Moskou staat, hebben de Ver. Staten Tsjang-kai-sjeks regering opnieuw steun beloofd, een regering, welke deze steun nauwelijks waard is, omdat zij door een reactionnaire politiek hervormingen in de weg staat, welke de boeren zouden tevreden stellen en hun steun aan de 1 communisten doen ophouden. Een netelige kwestie voor Engeland zowel als de Ver. Staten is ontstaan door het besluit van de regeringen van de Z.-Amerikaanse staten Chili en Argentinië om eilanden in het Zuidpoolgebied, behorend tot de Falkland-groeP, welke in feite Brits gebied wordt geacht, te bezetten. Het was aanvankelijk een wedstrijd tussen Argentinië en Chili wie er het eerst zou zijn. Nu heeft Peron op Deception-eiland een weer- ; station doen inrichten en president Videla van Chili is op Greenwich aangekomen om " er een militaire basis te stichten. De Engelsen hebben er nu de kruiser Nigeria heengezonden en de Engelse regering heeft de hoop uitgesprokeny dat de Z.-Ameri-) kaanse landen geen geschil zullen uitlokken. Zij is steeds bereid de kwestie door een internationaal scheidsgerecht te doen uitmaken. De Z.-Amerikanen vermoeden echter, dat Engeland, dat al moeilijkheden genoeg heeft, een voldongen feit wel zal accepteren, het kan landen als Argentinië ook heel moeilijk in zijn uit- en invoerhandel missen. Lastig is de kwestie ook voor de Ver. Staten, dat graag één lijn trekt met Zuid-Amerika, maar ook Engeland niet voor 't hoofd wil stoten en tenslotte zelf graag de uraniumgebieden in handen zou hebben, welke de betrokken landen in het Zuid-Poolgebied schijnen te zoeken. Washhigton heeft zich in het geschil zo'n beetje neutraal verklaard en de wens geuit, dat het Internationale Hof de zaak zal onderzoeken, en de hoop, dat geen incidenten de kans op zo'n onderzoek zullen verkleinen. Misschien komt er weer meer werk voor de Veiligheidsraad! Deze krijgt trouwens nog een hele kluif aan de kwestie Palestina, dat op 24 Febr, in de Raad zal komen. Thans is men bezig met de Indonesische kwestie en wordt het rapport van de Commissie van Goede Diensten bekeken. De woorden van de sprekers, die achtereen!. volgens aan het woord kwamen, kenmerkten zich door gematigheid alsmede de genegenheid aan alle kanten om de handen tot verdere opbouw ineen te slaan. Uiteraard kwamen ook nu nog verschillen in opvatting naar voren, terwijl de denkbeelden omtrent de rol, Welke de commissie in de toekomst zal worden toebedeeld eveneens uiteen bleken te lopen. Het Australische lid der Commissie, Kirby, wilde de commissie nu ook bevoegdheid geven om zelf meer het initiatief te kunnen nemen bij de verdere onderhandelingen, lets waarmee de republikeinse woordvoerder het wel mee eens bleek te zijn, doch van Nederlandse zijde niet veel voor werd gevoeld. De Russische afgevaardigde Gromyko bleek echter niet van plan te zijn, zijn medewerking te verlenen bij deze behandeling geen element te scheppen, dat de moeizaam bereikte overeenkomst van d£ Renville zou verstoren. Hij bleek helemaal niet over de hulp der commissie te spreken te zijn en trok weer eens hard van leer. De commissie, zeide hij 0.m., was een werktuig geweest van de Nederlandse militaristen en men zou moeten toegeven, dat het sluiten van de overeenkomst op de Renville een verraad was aan de Indonesische volkeren. Bepaalde andere staten, aldus Gromyko, in zijn zeer uitvoerige rede, zagen een dergelijke gang van zaken gaarne in verband met hun eigen koloniale politiek. ---