DE RENTEBELASTING. Wij zeiden, dat een nieuw belasting-voorstel niet zoo spoedig weer in staat van wijzen zijn zou. Toch willen wij nogmaals herinneren aan ons meermalen gevoerd betoog' dat bijv. eene belasting als die op den tabak, alle aanbeveling zou verdienen. Ook in dit opzicht vinden wij in den tegenwoordigen minister een medestander' daar hij in zijn meer besproken Handboek de voorwerpen van vrij willig algemeen gebruik geschikte voorwerpen van belasting noemt, die meer opbrengen dan de overigens zeker ook niet drukkende belastingen op de uitgaven van weelde, en volstrekt niet zoo drukkend zijn als de overigens veel op-. brengende belastingen op eerste levensbehoeften. Zulk eene belasting zou in de tegenwoordige omstandigheden meer aanbeveling verdienen dan de rentebeFasting , en waarom? Zij bleef buiten alle verband met bestaande belastingen, terwijl men- met de rentebelasting op allerlei moeielijke vragen stuit, juist ten aanzien dier andere belastingen, wanneer men haar namelijk zooals nu op- zich zelve beschouwt, behandelt en invoert. Zóó rijst bijv. in de eerste plaats de vraag: welken invloed zal de bevoegdheid der gemeentebesturen om opcenten te heffen, op den druk der rentebelasting hebben? Men bedenke wel, dat in -vele gemeenten inkomsten-belastingen bestaan. Worden nu naast deze opcenten op de rentebelasting gelieven, dan za de couponknipper zeker genoeg gedrukt worden, maar zal die couponknipper niet, meer nog dan thans, in werkelijkheid of in schijn, maar in beide gevallen ten nadeele der schatkist in grootere gemeenten, zijn verblijfplaats vestigen in gemeenten waar minder zware belastingen geheven worden. En zal dat niet ten nadeele strekken der ontwikkeling, juist van de grootste gemeenten? Dat de invoering eener rentebelasting weder een groote verandering brengt in de toch al scheve verhouding tusschen de directe- en de indirecte belastingen, behoeft geen nadere aanwijzing , en welken invloed zij hebben zal op de kieZerslijsten is voor geen berekening vatbaar. Mn 'zegge nu niet: dat aan alle belastingen bezwaren verbonden zijn. Wij weten wel, dat het gemakkelijker gaat tegen eene belasting bedenkingen aan te voeren, dan een betere voor te stellen. Wat het hier aangevoerde betreft, dit geldt de natuur der belasting. 'Hit haar aard is zij alleen ingevoerd, onevenredig drukkend , ingrijpend in het samenstel der directe belastingen, van onberekenbaren invloed op de kiesbevoegdheid, vatbaar voor onmatige verhooging door opcenten van de gemeenten. Tot die bezwaren bepalen we ons. Andere, die er ook tegen aangevoerd worden, kunnen weggenomen worden, als daar zijn: het onbil,lijke van belasting der inkomsten van diakeniën en dergelijke instellingen, de onvoldoende vrijstelling van kleine inkomens enz. Bezwaren van die kracht zijn tegen elk belasting-voorstel te maken, en kunnen, of uit den. weg geruimd worden, of zijn van niet zoo groote beteekenis. Maar de reeds aangevoerde bezwaren hebben inderdaad een ingrijpende beteekenis en zijn van 't wezen der belasting, zoolang zij op zich zelve staat, onafscheidelijk. Dat is ook in hooge mate het geval met de wijze waarop de aanslag moet plaats hebben. Ambtshalve aanslag is niet mogelijk, omdat er geen enkel middel is, om na te gaan, hoeveel effekten iemand heeft, en veel minder hoeveel inkomsten hij daaruit trekt. Dit bezwaar wordt grooter, , naarmate het vermogen- grooter wordt en de belasting dus meer beteekenis bekomt. Men moet derhalve op de eigen aangifte afgaan, maar wat daarvan terecht zal komen, kan ieder begrijpen, die eenigermate gevolgd heeft, welke middelen gemeentebesturen hebben moeten aanwenden om oenigermate op de hoogte te komen van de inkomens der ingezetenen. Hoe zal dat gaan nu het niet het geheele inkomen maar slechts een deel geldt, en nu de aangiften niet voor, eene enkele gemeente, maar over het geheele Rijk moeten geconfronteerd worden ? Met het oog op dat alles zoude het ons voorkomen, dat het wenschelijker ware geweest indien men, in stede van de rente-belasting een tabaksbelasting, wellicht nog eene of méer dergelijke belasting hadcle ingevoerd, om daarna de rentebelasting op te nemen in een Wem% scheel van. Ja-tn-il, gelde belastingen. Wrnt men verdenk° ons nu we de bezwaren tegen de rentebelasting uiteenzetten, niet van voorliefde voor de couponknippers. Wel zien we geen grond voor de uitvallen, die men _hier en daar ten beste geeft tegen hen die de" vruchten plukken van vroegere besparingen, hetzij van hun zelven of van hun voorgangers. Wij betreuren het wel is waar en dat staken we nimmer onder stoelen of banken, dat zoovele leeningen gesloten worden, en dus zooveel nuttig aan te wenden kapitaal beschikbaar gesteld wordt ter bekostiging van volkomen nuttelooze, zoo niet schadelijke zaken; dat echter kunnen zij niet helpen die hun geld in staatsleeningen beleggen, en, in zoover de meesten hunner pootendeels van de opbrengst van hun geld, dat is van de te trekken rente moeten leven, kan men het hun niet euvel duiden, dat zij liever in staatsleeningen deel nemen dan in andere, waarbij het kapitaal niet zoo veilig en de rentebetaling niet zoo zeker is. Intusschen, hoezeer wij er tegen zijn, dat men de couponknippers beschouwe als lieden, die er maar aan gelooven moeten, toch stemmen we dadelijk en onvoorwaardelijk toe, dat, als er van belasting der inkomsten sprake moet zijn, die uit de inkomsten niet in de laatste, maar wel in de eerste plaats in aanmerking moeten komen. Handel en nijverheid worden genoeg gedrukt en alleen zou voor ons de vraag rijzen of niet een hooger grondbelasting evenzeer als eene rentebelasting in aanmerking zonde moeten komen. Maar ook de landbouwer of de grondeigenaar behoeven zeer zeker niet zwaarder getroffen te worden dan degeen, die zijn geld in effecten belegt. In een stel van belastingen, waarin zij een voor haar passende plaats inneemt, of in eene algemeene inkomstenbelasting zouden wij eene belasting op de effecten, of op de daaruit genoten renten noode missen. Maar waar we ons tegen kanten is: dat men eene belasting invoere, die uit haren aard eenzijdig en oingelijk werkt, dat men nieuwe sprongen in den blinde doe, en het reeds zoozeer, uit zijn verband gerukt samenstel onzer directe, belastingen nog verder in de war sture. --- BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. In Frankrijk zijn de besluiten tegen de niet erkende geestelijke orden in volle' uitvoering. De Jezuïeten waren er de eerste slachtoffers van. Het is thans minstens de vierde maal, dat het burgerlijk gezag in Frankrijk zich genoopt ziet maatregelen te nemen tegen de Jezuïeten. Zij zijn lastig gevallen in 1762 door een koninklijk besluit, dat kort daarop (21 Juli 1773) gevolgd werd door een pauselijke breve, waarbij de Jezuïeten-orde werd opgeheven. De eerste Republiek (3 Messidor, jaar XII) nam op haar Beurt maatregelen te-e-.31 de -ezuïefpn Tijdens de reeeering var KIM. X in 1828, onae,r ina-r-tignae , 'werden onderscheidene Jezuïeten-inrichtingen gesloten en thans dringt de derde Republiek op nieuw de orde van Loyolá terug uit de stellingen, die zij weder langzaam, maar zeker heroverd hebben. De Jezuïeten zijn niet ten onrechte vergeleken bij het fluweelen huisdier, dat, als het uit een venster geworpen wordt, steeds op zijn "vier pooten terecht komt. Te vergeefs schreef Pascal zijn vermaard werk tegen hen, te vergeefs schreef d'Alembert een groote verhandeling tegen hen, te vergeefs gedacht Béranger de Jezuïeten in een liedje, dat jaren lang klonk uit den mond der werklieden, te vergeefs hebben vele van de grootste rechtsgeleerden, Dupin, Portalis,Montlosier, Pasquier tegen hen gepleit, toch hebben zij telkens weder in Frankrijk vasten voet gekregen. Het is dus zeer waarschijnlijk dat hun uittocht thans weder een tijdelijke is, en is het wel aan die omstandigheid te wijten, dat zij over het geheel de maatregelen waaraan zij bloot staan, niet zeer hard opnemen. Opmerkelijk is daarbij ook de volslagen onverschilligheid der groote menigte ten opzichte van de 'onaangenaamheden die hen te beurt vallen. Te -Parijs zijn op het Jezuïeten-gesticht in de rue de Sèvres het eerst de besluiten toegepast. In de daaraan verbonden kerk werd op Petrus en Paulusdag te 5 ure de laatste avonddienst gehouden, die door vele dames van de aristocratie en ook door vele tooneelspeelsters in rouwgewaad werd , bijgewoond. Pater Lefebvre hield een toespraak over het scheepje der kerk, dat heen en weder geslingerd wordt door de golven. Na afloop der dienst- werden de toegangen der kerk door twee commissarissen van politie verzegeld. Den. volgenden ochtend te 4 ure kwamen zij aan het kloosten, om de Jezuïeten het gebouw te doen ontruimen. Zij vonden er vele senatoren en afgevaardigden der rechterzijde, die hun goede vrienden tot het laatst wilden bijstaan. Pater Pitot stond hen te woord. Van de ongeveer 200 paters waren er nog een dertigtal in het gesticht, die één voor één weigerden het huis te verlaten, zoodat men beleefdelijk met den sterken arm heeft moeten dreigen, om ze het klooster te doen verlaten. Slechts aan drie paters, den superieur Pitot en twee stokoude broeders, van welke één blind is, heeft men vergund voorloopig in lunile cellen te blijven. Ongeveer te acht ure was alles afgeloopen en hadden de paters onder het geleide hunner vrienden het klooster verlaten. De berichten uit de provincien komen alle in hoofdzaak overeen met de toedracht der Zaak te Parijs. Op vele plaatsenhebben de paters hunne inrichting verlaten onder eenvoudig protest, elders heeft hun superieur te kennen gegeven, dat tegen den commissaris van politie en den prefect eene vervolging zal worden ingesteld wegens schending van domicilie en aanranding van den-eigendom, terwijl weer in andere plaatsen de commissaris zich door geweld toegang moest verschaffen tot het klooster. Dit was o. a. het geval te Nancy, te Quipeeri te Amiëns te Rijssel te Nantes. de deur te ontsluiten, bood een toeschouwer hem 300 francs aan, indien hij weigerde het hem opgedragen werk te volvoeren. Te Parayle-Monial waren de deuren en de vensters van het gesticht van binnen gebarricaceerd. Er werden timmerlieden gehaald, om de overheid den weg tot het klooster te banen. Te Mals vervoegde zich een commissaris van politie„ vergezeld van 6 gendarmen, aan het klooster waar zich 85 Jezuïeten bevonden. Hij kreeg van dezen ten antwoord, dat zij slechts voor geweld zouden wijken. De commisaris liet toen soldaten komen en met behulp van 'dezen werd het gebouw ontruimd. Toen te Lyon de Jezuïeten weigerden de deur van hun huis te openen, werd die ingeslagen. Eene compagnie soldaten stond gereed om, zoo noodig, hulp te bieden. Ook te Angers moest de deur met geweld worden geopend. Op aanmaning van den commissaris om hem toegang te verschaffen, antwoordde bisschop Freppel, die verscheidene clericaal gezinde leeken aan zijne zijde had, weigerend. Voor geweld zou hij bukken, anders niet, en hij zou de laatste zijn die het gebouw verliet. De commissaris voegde hem hierop toe: „Gij zult de eerste zijn om te gaan!" Neen! alfeen,als ik gedwongen word," hernam de prelaat. De commissaris trad toen naar hem toe en de bisschop ging. Te Bourges nam de procureur-generaal op zich het Jezuïetengesticht te doen ontruimen en het vervolgens te sluiten. De paters werden door gendarmen de kloosturpoort uitgedrefen. Eenigen dezer grepen, naar luid der Kanische Zeitung, een Jezuïet, die bi; het altaar stond, en scheurden hem zijn priest I.lijk kleed van het ligchaam. Over het algemeen kan men zeggen, dat de paters zich met kalmte gedroegen, maar -hunne vrienden bleven minder bedaard, zoodat verscheidene' in voorloopig arrest werden -genomen. Kreten werden allerwege gehoord vóór en tegen ie Jezuïeten, Beide partijen lieten het- daaraan niet ontbreken. De officieuse Agence Havas maakt eene nota openbaar, waarin in de eersteplaats wordt geconstateerd, dat _de toepassing der- besluiten van 29 Maart nergens de orde heeft doen verstoren, en vervolgens gezegd wordt, dat de besluiten voorloopig enkel zijn toegepast op de Jezuïeten, die aanzegging hadden gekregen dat zij uiterlijk den 30 Juni uiteen moeten gaan. Wat de andere niet erkende orden van mannen aangaat, bij de besluiten van 29 Maart hebben deze aanzegging gekregen, dat zij voor haar wettig bestaan hadden te zorgen. Men mag ook niet vergeten, dat de middelen ter uitvoering zouden ontbroken hebben, indien de regeering tegen alle niet erkende orden handelend zou zijn opgetredien. Immers, in de meeste kloosters die ontri;imd zijn, heeft het werk niet minder dan zes zeven uren geduurd. Maar de regeering kent haar plicht, en zij zal die even vastberaden als tot dusver vervullen, zoodra hef oogenblik zal gekomen zijn. De reegeering heeft verlof gegeven tot het -overbrengen van het heilig sacrement uit de kapel der Jezuïeten naar de kerk van St. Sulpice. De Jezuïeten hebben een bezwaarschrift ingediend tegen hunne uitzetting. De Parijsche rechtbank zal heden nog uitspraak 1 doen. Stien verwacht dat zij zich 0 onbevoegd zal verklaren en de zaak naar den Raad van State zal verwijzen. De minister Constans ontving gister een 'afbeeldsel van het H. Hart, met een dolk doorboord; hierbij waren eenige woofden gevoegd, waarin hij met de dood bedreigd werd als hij zijn wijze van handelen tegenover de congregatien niet veranderde. De verwachting is echter dat alles ondanks dergelijke demonstraties bedaard zal loskopen. Duitschland is voorloopig van zijn kerkelijk vraagstuk verlost. Met groot meerderheid van stemmen heeft de commissie uit het Pruissische Heerenhuis de kerkelijke voordracht gelijk het Lagerhuis die had aangenomen, onveranderd goedgekeurd. De beide huizen worden reeds heden gesloten, omdat men rekent dat het Ileerenhuis heden wel met het -voorstel tot wijziging der Meiwetten gereed zal komen. Ook de vertegenwoordigers der grbote mogendheden verlaten heden Berlijn. In de gehouden slotzitting van de conferentie werd de finale acte onderteekend, welke de besluiten, der conferentie behelst. Daarna werd de collectieve ellLe utl nesituten (let , conferentie aan Turkije en Griekenland zullen worden medegedeeld. Ook van de ten onrechte zoogenaamde ondergeschikte kwestiën als het door Griekenland over te nemen aandeel in de Turksche schuld en de vrijheid van eeredienst op welke de conferentie de aandacht der mogendheden besloten had te vestigen, is in het protokol van de conferentie gewag gemaakt. Eene door al de mogendheden onderteekende nota zal te Konstantinopel en te Athene door de oudste van den aldaar gevestigde vertegenwoordigers der, zes mogendheden aan de beide betrokkene regeeringen worden ter hand gesteld. De officieuse l3erlijnsche P rovincial-Correspondenz- zegt: dat in de conferentie met zooveel succes de overeenstemming der mogendheden werd verkregen, kan door de openbare meening in Europa met voldoening worden aangenomen als een bewijs der algemeen leerschende vredelievende gezindheid. De conferentie was wel is waar slechts geroepen om een zedelijken invloed uit te oefenen op de beide Staten, wier belangen uit de voorgelegde kwestie zijn vereffend, maar is het toch niet te verwachten, dat een van beiden de beteekenis zI miskennen van de besluiten, genomen door zulk een machtig scheidrechterlijk lichaam als de vereeniging der Europeesche groete mogendheden is. In de kringen der conferentie gelooft men, dat Turkije en Griekenland de uitnoodiging der mcigendheden , om zich te vereenigen met de door haar vastgestelde grenslijnen zullen aan: nemen. Het vertrek 'der plaatselijke commissie is afhankelijk gesteld van het antwoord der betrokken mogendheden. De mededeelingen over – het uit te zenden Engelsch-Fransclie eskader rijmen niet Met den huidigen staat van zaken, al is de. latere morlijkheid er van volstrekt niet buiten gesloten. De Daily News zegt dat de Turksche regeering aarzelt welke houding zij tegenover de besluiten der conferentie zal aannemen. Zij zou zich gaarne willen verzetten, maar wordt door vrees weerhouden. Zij heeft over weinig of geen geldmiddelen te beschikken en het uitbreken van den oorlog zou een sein wezen voor algemeenen opstand in geheel Turkije. De Porte zal zich dus wel tweemaal bedenken voor zij besluit. In Engeland is in het Lagerhuis Gladstone's bekende resolutie zonder stemming aangenomen, zoodat Bradlaugh nu zitting kan nemen zonder eed en met het afleggen eener wettelijke verklaring kan volstaan. In Spanje is voor de zooveelste keer officieel het bericht ontvangen dat op Cuba de vrede hersteld is. ' -Uit de Argentynsche republiek is het bericht ontvangen dat de vrede' geteekend is, Tejedor zijne candidatuur voor het presidentsschap heeft' ingetrokken en het provinciale leger te Buenos-Ayeres de wapenen heeft nedergelegd. De dames van Ismaïl-Pacha's harem zullen nu toch in Turkije worden toegelaten. Graaf -Corti is zoo galant geweest zich het lot der verongelijkte schoonen aan te trekken. Zij begeven zich naar Smyrna. --- SLECHTE TIJDEN. Naar ERNST ECKSTEIN. Paul Kiirner was landschapschilder en een geregeld bezoeker van het koffiehuis »de Eenhoorn" te Griiningen. lederen avond dronk hij er zijn flesch Ingelheimer ; des Zaterdags als de hitte en zorg van de week gelukkig voorbij waren, nam hij in plaats van een flesch Ingeiheimer een flesch champagne. Dat was zoo zijn gewoonte geweest sedert zijn verblijf aldaar en sinds twee jaar was hij geen enkele maal van zijn gewoonte afgeweken; hij leidde dan ook, in tegenstelling met zijn meeste collega's , een zeer geregeld leven. Op zekeren dag het was Zaterdag trad hij de zaal van het koffiehuis iets vroeger binnen dan anders. Hij beáloot een half uur, dat er nog verloopen moest eer zijn vrienden kwamen, aan de leestafel door te brengen. Men sprak in die dagen Van niets anders dan, van de Gostersche quaestie , dat vervelende schrikbeeld onzer dagen. Paul ging aan de leestafel zitten en nam een van de geïllustreerde weekbladen op. Bij bladerde er in en bekeek de houtsneden zonder er echter veel aandacht aan te wijden. Tusschen de bladen lag een staatkundig dagblad. Zijn blik viel op een correspondentie uit Weenen , waarin op diplomatischen orakeltoon de toestand werd besproken. Het oordeel van den schrijver was dat ' men op een vulkaan danste en dat niemand kon weten wat de naaste toestand zou opleveren. Paul, die zich over het algemeen weinig_ met staatkunde inliet, sloeg het boek dicht en bleef in stille overpeinzing zitten. Het „dansen op een vulkaan" werkte sterk op zijn verbeelding: Vervloekt" mompelde hij bij zichzelf, „de oorlog is de verklaarde vijand van de Muzen! Wat zal ik beginnen als de gebeurtenissen, die volgens deze correspondentie voor de deur staan, worden verwezenlijkt? Een Europeesche oorlog ! Dat ontbrak er nog aan! Wie zal onze schilderijen koopen als de kogels ons om de ooren vliegen! Ik moet zuinig leven en op alle mogelijkheden bedacht zijn." En ziet, op dien avond gebeurde iets ongehoords. Paul bestelde in plaats van de gewone flesch -champagne eenvoudig Ingelheimer7 daarbij de opmerking makende: »In deze slechte tijden kan men zich geen buitensporigheden veroorlooven." Het gebeurde maakte op den waard, den heer Grundhuber een diepen indruk. Toen zijn vrouw hem den volgenden middag om geld vroeg voor de gewone Zondagsche koekjes hield hij het geld in den zak met de opmerking: „In deze slechte tijden kan men geen geld verspillen voor koekjes." De bakkersjongen echter deelde zijn baas het feit mede en vergat niet daarbij de opmerking van den heer Grundhuber wobrdelijk te herhalen. De bakker, die veel aan politiek deed, staarde nadenkend voor zich heen. Het was iets van belang. Mijnheer Grundhuber, de welgestelde eigenaar van het hótel „de Eenhoorn" , ontzei zichzelf de Zondagsversnapering! Dit gaf stof tot nadenken. Dit was een teeken van niet te miskennen gewicht! Een uur later werd de bakker in zijn huiskamer geroepen, waar zijn vrouw bezig was een aantal stofjes te keuren: „Welk kleedje zouden wij kiezen voor Mathilde 9" vroeg zij haar echtgenoot op vleienden toon. „Luister" geide de bakker, , „wij hebben in de laatste maanden groote ,uitgaven gehad en in deze slechte tijden moet men het overdadige achterwege laten. Denk' eens na, Grundhuber hier over heeft wegens den toestand van 't oogenblik zich zijn koek ontzegd. Onder deze omstandigheden moeten wij lievèr aan ons kind een goedkoope kleinigheid schenken en met hot kleedje wachten tot de tijden beter zijn." De bakkerin was ernstig verschrikt. „Heere Jezus ! wat is er gebeurd? Er komt dus oorlog! Ja ik heb het altijd wel gezegd. Eer wij twintig jaar verder zijn, zijn wij allemaal Turken. Lotte breng gauw de stof terug, doe de complementen aan mijnheer Kleemiiller en zeg dat hij het niet kwalijk moet nemen, maar dat er oorlog komt én dat de tijden zeer slecht , zijn; wij hebben ons bedacht." De meid deed zooals haar gezegd was. Mijnheer Kleemiiller, , een der meest welgestelde kooplieden uit de stad, was niet weinig_ verrast over deze boodschap_ »Dat ziet er goed uit," sprak hij bij zich zelf. Als de bakker reeds aan sparen begint te denken, dan moet het er slecht uitzien. Nu men dient bij tijds zijn maatregelen Ie nemen. Vótir alles geen onnoodige uitgaven !" Met deze woorden ging hij naar zijn lessenaar en schreef: Den heer Paul Kërner, landschapschilder alhier. Zeer geëerde heer – Ik moet u nog een definitief antwoord geven betreffende uw nieuw landschap bij maanlicht, dat ik voornemens was voor mijn salon te koopen. Tot mijn groote spijt ben ik door den slechten toestand van den handel gedrongen af te zien van den aankoop van dat meester-stuk. De hoop en den wensch uitsprekende dat spoedig een betere tijd zal aanbreken, die mij in staat zal stellen mij een uwer schoone stukken aan te schaffen, teeken ik mij Hoogachtend Uw dw. Dr., AL OIS K LEEMtiLLER firma Kleemiiller & Co. Dat was voor onzen landschapschilder een donderslag. Juist op den heer Kleemiiller had hij vast gerekend. Het landschap bij maanlicht was zoo goed als klaar en nu liep alles ter elfder ure spaak. In den avond van den zoo rainpvellen dag bestelde Paul In de „Eenhoorn" maar een halve flesch Ingelheimer. De klacht over de slechte tijden' waarmede deze bestelling vergezeld ging, klonk bijna weemoedig. Zij maakte niet alleen op den waard, maar zelfs op de overige gasten een diepen indruk. Het saldo, dat dien avond geïnd werd, bedroeg slechts de helft van het gewone cijfer. „De tijden worden zichtbaar slechter," zuchtte de heer Grundhuber toen hij den volgenden morgen het geldbakje omkeerde. Het gevolg van deze -wetenschap was een hernieuwde beperking van het budget voor het gezin. En zoo bleef het voortgaan; eer er een week was verloopen, was het in Grilningen even ellendig gesteld als tijdens het heerschen van een bloedigen burgerkrijg. Het gevleugelde woord „slechte tijden" klonk uit alle hutten en huizen. De zaken gingen achteruit; het crediet, de gezelligheid, de lust tot arbeid verdween. Veertien dagen later zat Paul weder in „de Eenhoorn," welke hij nu nog slechts tweemaal per week bezocht. Nogmaals sloeg hij het geïllustreerde tijdschrift op, 't welk hem het eerst op de hoogte der zaken had gebracht. De eou»ant met de Weener correspondentie lag -nog op dezelfde plaats. Met weemeedigen blik las hij de droevige regels nogmaals. Daarop keerde hij het blad om. ,Wie beschrijft zijn verbazing toen hij bespeurde dat deze Weener correspondentie reeds vier jaar oud was! „Dat is dwazer dan dwaas !" riep hij verwoed. „Daar heb ik me waarachtig door zulk een vergeten geleuter in de war laten brengen !" Hij stond op en nam -het nieuwste nommer van het Grilninger Weekblad ter hand. Onder de telegrammen stond vermeld, dat het zoolang gevreesde conflict eindelijk was losgebroken. Als vernietigd liet hij de handen zakken. „Wij zijn dus geruïneerd," riep hij steunend. „Maar komaan, als alles toch naar den kelder gaat, dan komt het er op pen paar, thalers ook niet aan, die ik nog in den zak heb. Dat rampzalig overschot moet er dan ook maar-aan gelooven r En onze landgchapschilder dronk dien- aVond uit louter vertwijfeling twee flesch champagne. De waard herleefde. „De schilder is op de hoogte der politiek," sprak hij den volgenden morgen tot zijn vrouw. „Hij is de eerste geweest, die den vreeselijkén stilstand in de zaken heeft vooruitgezien en nu drinkt hij weer champagne. Ik geloof Jetje, dat de tijden zich verbeteren Van middag zou ik maar weer eens koeken bestellen !" „Goddank !" riep de bakker, toen juffrouw Grundhuber de koeken bestelde; „de tijden verbeteren. Weet je wat, wij kunnen onze Mathilde nu het nieuwe kleedje wel geven; laten wij het goedkoopste nemen." Acht dagen later kocht de heer Kleemfiller het landschap bij maanlicht, want de algemeene stilstand was trots den nu uitgebarsten krijg aanmerkelijk ten goede gekeerd. Nog jaren lang sprak men echter van het wonderlijke tijdsverloop, dat het bestaan van Griiningers burgerij zoo heftig' had aangetast. „God behoede ons voor slechte tijden !" zeiden de huismoeders, en zij sloegen een kruis. Een jeugdig philosoof echter, die gedurende dezen gedenkwaardigen tijd in Griiningen had vertoefd en ook tot de gasten van "de Eenhoorn" behoorde, liet de volgende ketterij hooren : "Slechte tijden zijn veel zeldzamer dan lichtgeloovige mensehen." ---